II SA/Wa 1703/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego oddala skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej "Szef CBA" lub "organ"), postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia M. K. (dalej "skarżąca") stawki uposażenia zasadniczego. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych: Szef CBA decyzją personalną z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] zwolnił skarżącą z dniem [...] lutego 2024 r. ze służby w CBA. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2024 r. skarżąca zwróciła się do Szefa CBA o wydanie, na podstawie art. 54 ust 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Anty korupcyjnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1900, z późn. zm.) oraz na podstawie § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2022 r. poz. 2396, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie z 6 października 2010 r." w związku z § 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2024 r. poz. 745), dalej "rozporządzenie z 16 maja 2024 r.", nowej decyzji personalnej na dzień [...] stycznia 2024 r., w której ustalona zostanie względem jej osoby nowa stawka uposażenia zasadniczego obowiązująca na zajmowanym wówczas przeze nią stanowisku służbowym, tj. Agent Specjalny, powiększona o wartość 20%, czyli o wartość wynikającą z ustawy budżetowej na rok 2024. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] Szef CBA, powołując się na art. 61a § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia skarżącej stawki uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu organ podniósł, że postępowanie w sprawie nie może być wszczęte albowiem decyzja organu, której wydania domaga się skarżąca w przedmiocie ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego jest aktem z zakresu podległości służbowej. Zdaniem Szefa CBA funkcjonariuszowi CBA (również byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, a tym samym możliwość żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach wynikających z relacji między przełożonym i podwładnym. Organ podał, że wynika to z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych. Szef CBA powołał się na prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 689/23, w którym Sąd wskazał, że "(...) kwestie dotyczące uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, w tym stawek tego uposażenia, nie stanowią odrębnej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, lecz są ściśle związane z mianowaniem funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Stosownie bowiem do treści przepisów § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (...) ustala się stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego na poszczególnych stanowiskach służbowych (ust. 1); stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego określa tabela, stanowiąca załącznik do rozporządzenia (ust. 2). (...)". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb (...) (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego; (...) z 7 września 2011 r. sygn. akt I OSK 382/11-...)". Dalej organ zauważył, że argumentując powyższe Sąd zważył, iż "(...) Również w postanowieniu z 5 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1672/21, NSA zaznaczył, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej niż jest przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania w przedmiocie awansu na wyższy stopień służbowy czy (...) ustalenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w (...) tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb.". Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Szef CBA, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o CBA Szef CBA jest właściwy do przyjmowania do służby w CBA, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. Stosunek służbowy funkcjonariusza CBA, mimo nawiązania go wskutek dobrowolnego zgłoszenia się do służby, charakteryzuje się przede wszystkim silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy. Stosunek służbowy funkcjonariusza CBA opiera się na administracyjnoprawnym stosunku zatrudnienia, którego cechami wyróżniającymi są między innymi: hierarchiczne podporządkowanie, ścisła podległość służbowa, dyspozycyjność i poddanie poleceniom służbowym. Podległość służbowa jest cechą szczególną i charakterystyczną dla stosunków służbowych, której zakres i charakter sprawia, że nie występuje w nich równorzędność podmiotów je tworzących. Przełożony funkcjonariusza zyskuje bowiem znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest m. in. pozostawienie Szefowi CBA decyzji o ustaleniu wysokości stawki uposażenia zasadniczego. Zakres takiej podległości sprawia, że w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej, niż jest przy stosunku pracy. Zatem decyzje w sprawach dotyczących awansu, podwyższenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego, czy też ustalenia premii w służbie, jaką jest służba w CBA, są decyzjami uznaniowymi (postanowienie NSA z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1672/21 oraz postanowienie z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt III OSK 3256/23). Zdaniem organu, mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że funkcjonariuszowi CBA (również byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższe stanowisko służbowe lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, a tym samym nie przysługuje możliwość żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawach wynikających z relacji między przełożonym i podwładnym. Kwestia ta pozostawiona jest swobodnemu uznaniu Szefa CBA oraz uzależniona od możliwości kadrowych i finansowych Biura. Decyzje w przedmiocie awansu, czy też ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania służby. Funkcjonariusz CBA podejmując decyzję o wstąpieniu do służby godzi się na możliwość władczego działania swojego przełożonego w sprawach wynikających z nawiązanego stosunku służbowego. Szef CBA podniósł, że znajduje to odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ przywołał istniejące prawomocne postanowienie w sprawie byłego funkcjonariusza CBA wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 31 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 689/23). Organ wyjaśnił, że w postanowieniu tym Sąd wskazał, iż "(...) kwestie dotyczące uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, w tym stawek tego uposażenia, nie stanowią odrębnej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, lecz są ściśle związane z mianowaniem funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Stosownie bowiem do treści przepisów § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (...) ustala się stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego na poszczególnych stanowiskach służbowych (ust. 1); stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego określa tabela, stanowiąca załącznik do rozporządzenia (ust. 2)". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, "takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb". Ponadto organ stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest aktem formalnym, a nie merytorycznym, co oznacza, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. organ nie rozpatruje merytorycznie żądania strony, a jedynie ogranicza się do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a i art. 40 ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. na rok 2024 (Dz. U. poz. 122) w zw. art. 2 pkt 2, art. 5 pkt 1 lit. d, art. 6, art. 8 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 1356) w zw. z § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia z 16 maja 2024 r., które jako rozporządzenie wykonawcze zostało wydane celem realizacji zapisów ustawy budżetowej, poprzez zaniechanie podjęcia czynności faktycznych i prawnych skutkujących ustaleniem uposażenia zasadniczego skarżącej - funkcjonariuszki CBA zwiększonego o 20%, od dnia 1 stycznia 2024 r., pomimo obowiązku prawnego wynikającego z przywołanych powyżej aktów prawa powszechnie obowiązującego, a dotyczących wszystkich funkcjonariuszy, którzy pełnili czynnie służbę dnia 1 stycznia 2024 r., co powinno skutkować jej uchyleniem zaskarżonego postanowienia; 2. przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności faktycznych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego, skutkiem czego doszło do błędnego ustalenia przyczyn i okoliczności stanowiących podstawę odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego przez Szefa CBA; 3. przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a. i wywodzącej się z niego zasady praworządności, poprzez uznanie, że w danym stanie faktycznym, ustalenie stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariusza CBA wynika ze stosunku służbowego, nie zaś z delegacji ustawowej kształtującej obowiązek Szefa CBA do ustalenia, od dnia 1 stycznia 2024 r., nowej wysokości uposażenia zasadniczego powiększonego o wartość 20%, która to wartość wynika z: • ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. na rok 2024, • ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, • oraz wydanego w celu realizacji dyspozycji zawartych ww. ustawach rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r.; 4. przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., poprzez niewszczęcie postępowania administracyjnego, a w konsekwencji także niewydanie decyzji ustalającej nową wysokość uposażenia zasadniczego powiększoną o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r., w kontekście istnienia obowiązku po stronie organu administracji publicznej, w tym przypadku Szefa CBA, do uwzględnienia interesu społecznego, w tym i słusznego interesu obywateli; 5. przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 8 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia, naruszającego nie tylko zaufanie obywatela do władzy publicznej, ale również zasadę bezstronności i równego traktowania, poprzez odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, a w konsekwencji także odmowę wydania skarżącej decyzji ustalającej nową wysokość uposażenia zasadniczego zgodnie z przywołanymi powyżej aktami prawnymi, a więc powiększoną o 20% w sytuacji, gdy inni funkcjonariusze CBA pełniący służbę w dniu 1 stycznia 2024 r., taki wzrost uposażenia zasadniczego uzyskali, a skutkiem tego naruszenie art. 61a k.p.a. w zw. z art. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez uznanie, że w danym stanie faktycznym wystąpiły przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, a przy tym pominiecie w uzasadnieniu prawnym faktycznych podstaw tak przyjętej kwalifikacji prawnej, a w konsekwencji tego, że Szef CBA poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] września 2024 r. naruszył art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z dnia [...] lipca 2024 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy powinien był uchylić wydane postanowienie w całości, wszcząć postępowanie administracyjne i rozstrzygnąć złożony uprzednio wniosek merytorycznie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia, 2. rozważenie przez Sąd uchylenia postanowienia z dnia [...] lipca 2024 r., 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że skutkiem przyjętych zapisów zarówno ustawy budżetowej na rok 2024, jak i rozporządzenia z 16 maja 2024 r., podwyżkami zostali objęci wszyscy funkcjonariusze, którzy pełnili służbę w dnia 1 stycznia 2024 r., bez względu na to, czy obecnie są nadal w czynnej służbie czy przestali ją pełnić. Tym samym po stronie Szefa CBA leżało podjęcie wszelkich czynności faktycznych i prawnych, celem realizacji przywołanych przepisów. Skarżąc zwróciła uwagę, że faktem bezspornym jest, iż w okresie obowiązywania z mocą wsteczną rozporządzenia z 16 maja 2024 r. była funkcjonariuszem. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego "zasada ochrony zaufania do państwa nakazuje stanowienie i stosowanie przepisów prawa w taki sposób, by nie naruszać zasady ochrony praw nabytych. Istota zasady ochrony praw nabytych sprowadza się do takiego nakazu stanowienia i stosowania prawa, by obywatel mógł układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na skutki prawne, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji". Dalej w cytowanym orzeczeniu Trybunał stwierdza, że "z tej zasady wynika obowiązek stosowania procedury służącej ochronie określonych praw i interesów obywateli. Zasada ochrony praw nabytych zakazuje arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce, lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym. Zapewnia ochronę praw podmiotowych, zarówno publicznych, jak i prywatnych nabytych w drodze skonkretyzowanych decyzji, przyznających świadczenia, jak i praw nabytych in abstracto". Dalej skarżąca wskazała, że podobne wątpliwości co do zaskarżonych kwestii podnoszono już na etapie prac legislacyjnych nad rozporządzeniem z 16 maja 2024 r., które w pierwotnej wersji, projektowanej przez CBA, nie miało mocy wstecznej, mimo że stanowiło wykonanie założeń ustawy budżetowej. Rozwiązanie to nie zostało zaakceptowane w toku procesu tworzenia prawa. Wiceprezes Rządowego Centrum Legislacji w piśmie z dnia 5 marca 2024 r. do Szefa CBA ([...]), dzieląc się wątpliwościami w tym zakresie, zauważył: "jak wynika z uzasadnienia projektu, projektowane rozporządzenie jest wydawane z uwagi na fakt, iż uposażenie funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego jest określone kwotowo i tym samym sam wzrost kwoty bazowej o 20% przewidziany w ustawie budżetowej na 2024 rok nie powoduje automatycznego wzrostu uposażenia tych funkcjonariuszy. Jak natomiast wynika z projektowanego § 2, nowa tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia rozporządzenia - a więc w innym terminie niż przepisy ustawy budżetowej, zakładające wzrost wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej o 20%. Rozważenia wymaga więc, czy w celu realizacji ustawy budżetowej na 2024 rok, nie należałoby projektu rozporządzenia uzupełnić o stosowny przepis przejściowy, z którego wynikałoby, że stawki uposażenia zasadniczego określone w projektowanym rozporządzeniu będą miały zastosowanie już od dnia 1 stycznia 2024 r." Skarżąca podała, że w odpowiedzi na powyższe pismo Wiceprezesa Rządowego Centrum Legislacji Szef CBA w dniu 7 marca 2024 r. stwierdził, że : "Centralne Biuro Antykorupcyjne jest świadome faktu, że zgodnie z ustawą budżetową na rok 2024 r. średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej wynosi 120%. Przy planowanym przyjęciu projektu rozporządzenia w pierwszym kwartale 2024 r. cel ten może zostać osiągnięty bez potrzeby wprowadzania przepisów z mocą wsteczną, np. poprzez przyznanie premii czy zmianę uposażenia w ramach obowiązujących stawek uposażenia". Zdaniem skarżącej Szef CBA, przy zachowaniu zasad prawidłowej legislacji, liczył się z koniecznością podwyższenia świadczeń funkcjonariuszom, którzy na dzień 1 stycznia 2024 r. pozostawali w czynnej służbie. Powyższe potwierdza stanowisko Szef CBA, który wskazywał, że nastąpi konieczność zmiany wskaźników uposażenia "wprowadzenie przepisów z mocą wsteczną będzie skutkowało koniecznością podniesienia uposażeń również funkcjonariuszom, którzy odeszli ze służby w pierwszych miesiącach br. Rozwiązanie takie generuje nie tylko znaczne koszty dla budżetu CBA (wypłata wyrównania, zwiększenie odpraw), ale również dla budżetu Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Należy bowiem zauważyć, że zwiększenie uposażenia funkcjonariusza, który już odszedł ze służby o 20% będzie skutkowało zwiększeniem, również o 20%, jego świadczenia emerytalnego [...] Wstępne szacunki wskazują, że przy założeniu, że rozporządzenie obowiązywałoby od 1 kwietnia 2024 r., wprowadzenie mocy wstecznej od 1 stycznia 2024 r. spowodowałoby dodatkowe obciążenie dla budżetu w wysokości około 3,9 mln zł. Kwota ta nie uwzględnia kosztów związanych z podniesieniem świadczeń emerytalnych. Proponowane przez CBA brzmienie przepisów pozwala na zrealizowanie założeń ustawy budżetowej przy jednoczesnym wyeliminowaniu niecelowego wydatkowania środków budżetowych oraz pokrycie kosztów zmian w całości z 56 części budżetu, pozostającej w dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, nie wpływając na budżet ZER MSWiA" Skarżąca podniosła, że pomimo więc ostatecznie przyjęcia zapisów rozporządzenia z 16 maja 2024 r. z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2024 r. i uprzednio wyrażonego stanowiska przez Szef CBA, organ ten nie podjął żadnych działań celem ustalenia nowej stawki uposażenia zasadniczego tj. zwiększonej o 20 % względem jej osoby. Ponadto skarżąca podniosła, że powołane przez Szefa CBA orzeczenia sądów administracyjnych wydane zostały w sprawach o innym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca stwierdziła, że jej wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r. dotyczy podwyżki ustawowej wynikającej wprost z ustawy budżetowej na rok 2024, nie zaś kwestii indywidulanego roszczenia awansowego, jak to przedstawia organ. Wskazała również, że przyjęcie przez organ podstawy prawnej z art. 61a k.p.a.., przy całkowitej bierności po stronie Szefa CBA, który nie wypełnił ustawowych obowiązków wynikających z wejścia w życie podwyżek sfery budżetowej, a wskazanych w ustawie budżetowej na rok 2024, de facto uniemożliwia dochodzenia przez nią jej praw. Dodatkowo skarżąca zarzuciła, że działanie dotyczące podniesienia uposażenia w związku z waloryzacją określoną w ustawie budżetowej jest działaniem obligatoryjnym na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., III OSK 4482/21. Zdaniem skarżącej każdy funkcjonariusz po 1 stycznia 2024 r. musi być objęty przedmiotową waloryzacją od 1 stycznia, jeżeli w tym okresie był w służbie. W przeciwnym razie, jak słusznie podkreślał to Rzecznik Praw Obywatelskich w swoich licznych stanowiskach i wystąpieniach, nastąpi zachwianie zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto organ podniósł, że powołana przez skarżącą korespondencja pomiędzy Szefem CBA a kierownictwem Rządowego Centrum Legislacji, dotyczyła pierwszej wersji projektu rozporządzenia w sprawie stawek uposażenia, która zakładała brak wstecznej mocy obowiązującej, a także podwyższenie zarówno dolnych, jak i górnych granic wysokości stawek uposażenia zasadniczego o 20%. Szef CBA słusznie wskazywał w swoim piśmie, że wprowadzenie wstecznej mocy obowiązującej projektowanych przepisów, przy zachowaniu podwyższenia o 20% dolnej granicy stawek, skutkować będzie koniecznością podwyższenia uposażeń również funkcjonariuszom, którzy - tak jak skarżąca - odeszli ze służby w pierwszych miesiącach 2024 roku, korzystając z wyjątkowo korzystnych warunków waloryzacji rent i emerytur na poziomie 12,12%. W piśmie zwracano także uwagę na znaczne obciążenie budżetu poprzez konieczność zwiększenia jednocześnie wysokości odpraw oraz wysokości świadczenia emerytalnego, co (uwzględniając wspomnianą wysokość waloryzacji rent i emerytur na poziomie 12,12%) w ocenie Szefa CBA spowoduje w istocie podwójne podwyższenie świadczenia emerytalnego, nieznajdujące oparcia w przepisach ustawy budżetowej. Szef CBA od początku procesu legislacyjnego zajmował stanowisko, zgodnie z którym wsteczne podwyższanie emerytowanym funkcjonariuszom CBA uposażenia o dodatkowe 20% jest ze wszech miar niesłuszne i niecelowe. Organ zwrócił uwagę, że celem podwyżek wynagrodzeń w sferze budżetowej, wynikających z ustawy budżetowej, było dostosowanie wynagrodzeń pracowników sektora publicznego do aktualnych warunków rynkowych, a także uhonorowanie wykonywanej przez nich pracy. Tymczasem, skarżąca jest przedstawicielem licznej grupy funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby w CBA na emeryturę przed końcem lutego bieżącego roku, na podstawie decyzji poprzedniego Szefa CBA wydanej jeszcze w grudniu 2023 roku, korzystając z bardzo korzystnej waloryzacji świadczeń, wynoszącej aż 12,12%. Przyznanie emerytowanym funkcjonariuszom dodatkowej podwyżki w wysokości 20% stałoby w sprzeczności z względami słuszności i sprawiedliwości, albowiem - jak słusznie zauważył Szef CBA w toku procedury legislacyjnej - stanowiłoby podwójne podwyższenie świadczenia, przekładające się bezpośrednio na wysokość przysługującej emerytowanemu funkcjonariuszowi odprawy oraz emerytury, które to świadczenia nie były przewidziane w ustawie budżetowej. Nadto, generowałoby to znaczną nierównowagę wobec funkcjonariuszy pełniących czynną służbę na rzecz państwa. Przyznanie skarżącej dwudziestoprocentowej podwyżki, determinujące obok waloryzacji świadczeń na poziomie 12,12% podwyższenie emerytury o dodatkowe 20%, byłoby zdaniem Szefa CBA sprzeczne z interesem społecznym, obejmującym efektywne i sprawiedliwe rozdzielanie środków budżetowych. Priorytetem w alokacji tych środków powinno być bowiem wspieranie osób aktywnie przyczyniających się do realizacji zadań państwa, a nie tych, którzy zakończyli już swoją służbę i otrzymują świadczenia z systemu emerytalnego w wyższej, zwaloryzowanej o 12,12% wysokości. Organ zwrócił uwagę, że ostatecznie przyjęte rozporządzenie z 16 maja 2024 r. wprowadza wprawdzie w § 2 wsteczną moc obowiązywania, tj. stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r., jednak - co istotne - podwyższeniu uległa wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna - na każdym stanowisku służbowym pozostała w dotychczasowej wysokości. Szef CBA wskazał, że stoi na stanowisku, że wynikający z § 2 rozporządzenia zmieniającego obowiązek stosowania nowych stawek uposażenia zasadniczego przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2024 r. nie wprowadza po stronie organu obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach od dnia 1 stycznia 2024 r. Potwierdza to także przeprowadzona wykładnia celowościowa obejmująca analizę intencji prawodawcy wynikająca z uzasadnienia projektu rozporządzenia. Zdaniem organu "istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie może być utożsamiana z prawnym obowiązkiem leżącym po stronie Szefa CBA, lecz winna być rozumiana jako okoliczność pozostająca w autonomii decyzyjnej Szefa CBA w zakresie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA, wynikającej ze stosunków podległości służbowej. Organ zaznaczył również, że przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego, a zatem - wbrew stanowisku skarżącej - nie wprowadzają żadnego automatyzmu, lecz wymagają podjęcia przez Szefa CBA stosownych decyzji kadrowych. Ustawa budżetowa wskazuje bowiem jedynie średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej, jednak wykonanie budżetu pozostawia się dysponentowi - w tym przypadku Szefowi CBA, który dysponuje środkami budżetowymi w ramach obowiązujących przepisów prawa, m.in. z poszanowaniem zasad dyscypliny finansów publicznych. Bez wątpienia jest to zatem czynność indywidualna, wchodząca w zakres stosunku podległości służbowej i podlegająca wszystkim regułom opisanym w ustawie o CBA oraz w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych. Szef CBA zwrócił również uwagę, że skarżąca wniosek zawierający oświadczenie o wystąpieniu ze służby złożyła [...] grudnia 2023 r., zaś została zwolniona ze służby decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r., wskazującą dzień zwolnienia ze służby na [...] lutego 2024 r. Wniosek, jak również decyzja personalna w przedmiotowej sprawie pochodzą z dni [...] i [...] grudnia 2023 r., podczas gdy ustawa budżetowa na rok 2024 została uchwalona dnia 18 stycznia 2024 r. (Dz. U. poz. 122), a weszła w życie z dniem 1 lutego 2024 roku. Nie można zatem na gruncie niniejszej sprawy mówić o naruszeniu zasady zaufania obywatela do stanowionego prawa, w sytuacji gdy prawo to zostało ustanowione ponad miesiąc później niż decyzje dotyczące stosunku służbowego podejmowane przez funkcjonariusza, a także organy państwa. Podejmując decyzję o zwolnieniu ze służby, znając stopę inflacji, skarżąca miała świadomość, że wysokość waloryzacji rent i emerytur będzie niezwykle korzystna, natomiast nie mogła jeszcze przewidywać, że prawodawca przyjmie ustawę budżetową w takim, a nie innym kształcie, w konsekwencji czego wskazana w uzasadnieniu skargi okoliczność "układania swoich spraw w zaufaniu, że nie narażą się na skutki prawne, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji" powinna być rozumiana w sposób odwrotny, niż czyni to skarżąca w swojej argumentacji. Jak wynika zatem z treści skargi oraz dokumentacji będącej w posiadaniu organu, skarżąca od początku usiłuje zatem doprowadzić do sytuacji, w której uzyska zarówno waloryzację świadczenia emerytalnego o 12,12%, a także dodatkowo 20% podwyżki swojej odprawy emerytalnej oraz świadczenia emerytalnego na podstawie ustawy budżetowej, co nie było celem ustawodawcy. Organ wyjaśnił ponadto, że skarżąca została zwolniona ze służby w CBA w dniu [...] lutego 2024 r. na mocy decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r., zajmując stanowisko agenta specjalnego w Wydziale [...] Delegatury CBA w [...], z następującymi składnikami uposażenia: 1) uposażenie zasadnicze obejmujące stawkę uposażenia zasad, w wysokości 7 770,00 zł oraz kwotę stanowiącą 25% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, oraz 2) premię w wysokości 15% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1. Zgodnie z tabelą stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, stanowiącą załącznik do rozporządzenia z 6 października 2010 r. w obowiązującym obecnie kształcie, tj. po uwzględnieniu zmian, o których mowa w skardze, na stanowisku służbowym agenta specjalnego (poz. 12) ustawodawca przewidział stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości od 7 500 zł do 10 140 zł. Stawka uposażenia zasadniczego uzyskiwana przez skarżącą w dniu zwolnienia ze służby, tj. 7 770,00 zł, jest zgodna z przepisami prawa, albowiem mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym przez skarżącą stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym rozporządzeniem z 16 maja 2024 r., a więc nie zachodzi konieczność dostosowania uposażenia skarżącej do obowiązujących przepisów prawa, w konsekwencji czego zastosowanie mają zasady ogólne kształtowania polityki kadrowej i wynagradzania funkcjonariuszy CBA, opisane w ustawie oraz rozporządzeniu w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy CBA. W piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2024 r. skarżąca ustosunkowała się do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę oraz podtrzymała zarzuty skargi. Skarżąca podniosła, że zacytowane w postanowieniu Szefa CBA z dnia [...] lipca 2024 r. orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 689/23, zostało opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych w dniu 20 sierpnia 2024 r., a więc po dacie wydania przez Szefa CBA postanowienia z dnia [...] lipca 2024 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego, w uzasadnieniu, którego organ powołuje się na treść wskazanego postanowienia oraz po dacie złożenia przez skarżącą wniosku z dnia [...] sierpnia 2024 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca zwróciła uwagę, że w toku postępowania organ powoływał się na treść postanowienia, które nie zostało opublikowane w bazie CBOSA, a do którego organ wcześniej miał dostęp. Następnie organ tą swoistą "przewagę informacyjną" nad skarżącą wykorzystał, gdyż skarżąca pozbawiona była dostępu do treści postanowienia WSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 689/23, a tym samym do jego rozstrzygnięcia i nie mogła w żaden sposób się do niego ustosunkować. Zdaniem skarżącej powyższe działanie organu nie mieści się w zakresie wyznaczonym przez normę art. 8 k.p.a. Ponadto skarżąca zarzuciła, że w odpowiedzi na skargę organ w sposób dowolny zinterpretował, a zarazem przywołał stanowisko Szefa CBA wyrażone w korespondencji z Rządowym Centrum Legislacji (pismo nr [...] z dnia [...] marca 2024 r.). Skarżąca podniosła, że we wskazanym piśmie jak też w pozostałej korespondencji z procesu legislacyjnego dostępnego na portalu RCL brak jest przywołanej w odpowiedzi na skargę treści wskazującej, że: "Szef CBA słusznie wskazał w swoim piśmie (pozostaje jedynie domniemywać w którym, gdyż z pewnością nie w piśmie nr [...] z dnia [...] marca 2024 r., na które powołuje się Organ w odpowiedzi na skargę), że wprowadzenie wstecznej mocy obowiązującej projektowanych przepisów, przy zachowaniu podwyższenia o 20% dolnej granicy stawek, skutkować będzie koniecznością podwyższenia uposażeń również funkcjonariuszom, którzy - tak jak skarżąca - odeszli ze służby w pierwszych miesiącach 2024 roku, korzystając z wyjątkowo korzystnych warunków waloryzacji rent i emerytur na poziomie 12,12%." Skarżąca wskazała, że organ stara się bezskutecznie na wielu płaszczyznach wykazać, iż przyznanie podwyżek byłym funkcjonariuszom, w tym skarżącej, się nie należy. Organ jednocześnie pomija zupełnie fakt, iż ustawa budżetowa na rok 2024 w żaden sposób nie różnicuje, ani też nie ogranicza, w żaden podmiotowo-przedmiotowy sposób, kręgu funkcjonariuszy CBA, które byliby podwyżkami uposażenia objęci, tym samym więc tego rodzaju ograniczeń nie może swobodnie dokonywać Szef CBA jako dysponent środków finansowych pochodzących z budżetu państwa. Skoro ustawa takowych ograniczeń nie nakłada, to tym bardziej nie może wprowadzać takich ograniczeń rozporządzenie, a więc akt niższego rządu jak i Szef CBA, który winien wykonać dyspozycję wynikającą z ustawy, czego nie czyni. Na powyższe niewątpliwe braki w argumentacji organu zwrócił uwagę również Rzecznik Praw Obywatelskich w swoim wystąpieniu do Ministra - Członka Rady Ministrów, Koordynatora Służb Specjalnych (pismo nr [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r.) gdzie Rzecznik wskazał, "że z brzmienia § 2 rozporządzenia zmieniającego jednoznacznie wynika, że nowa tabela stawek uposażenia zasadniczego jest stosowana do uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r. Retroaktywne stosowanie przepisów rozporządzenia jest powiązane z mocą obowiązywania ustawy budżetowej (art. 40 ustawy budżetowej na 2024 rok) oraz nakazem wyrównania wynagrodzeń/uposażeń od początku danego roku kalendarzowego (art. 8 ust. 1 w zw. z art.2 pkt 2 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń). Z przepisów tych nie wynika, że nowe stawki uposażenia zasadniczego mają znaleźć zastosowanie do funkcjonariuszy CBA, będących w służbie na dzień 1 czerwca 2024 r., (tj. dzień wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego), wręcz odwrotnie, uposażenie zasadnicze powinno zostać zmienione wobec wszystkich funkcjonariuszy pozostających w służbie na dzień 1 stycznia 2024 roku, a zatem zarówno tych którzy przebywali w tym czasie na urlopach wypoczynkowych, jaki i na zwolnieniach lekarskich. Na marginesie zaznaczyć należy, że podobne regulacje zawierają odpowiednie rozporządzenia pozostałych służb specjalnych, choć według mojej wiedzy niekorzystna interpretacja dotyczy tylko funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz Agencji Wywiadu." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1685, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: podmiotową – wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną i przedmiotową - z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Obie te przyczyny uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w formie decyzji administracyjnej. Przyczyny te muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku i być oczywiste. Na tym etapie postępowania organ bada jedynie kwestie formalne, tj., czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku, nie podejmując analizy zasadności wniosku. Tak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i doktrynie akceptowana jest teza, że inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., to przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, a więc przypadki, w których, np. sprawa nie ma charakteru administracyjnego albo sprawa administracyjna nie podlega załatwieniu w formie aktu administracyjnego, w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. B. Adamiak, Komentarz do art. 61a k.p.a. (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 317). Podkreśla się również, że odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy, wtedy gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (vide: wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13, LEX nr 1982821). Zaskarżonym postanowieniem organ odmówił skarżącej wszczęcia postepowania administracyjnego w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. Rozstrzygnięcie takie organ wydał w związku z wnioskiem skarżącej o podwyższenie stawki uposażenia zasadniczego. Skarżąca upatruje źródła przysługującego mu uprawnienia do podwyższenia uposażenia m.in. w treści art. 9 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy budżetowej na 2024 r. Przepis ten stanowi, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 2692) ustala się średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, z wyłączeniem osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe - w wysokości 120,0%. Ponadto skarżąca składając wniosek w niniejszej sprawie powołała się również na § 1 ust. 1 oraz § 2 rozporządzenia z 16 maja 2024 r. Na mocy tego przepisu w rozporządzeniu z 6 października 2010 r., zmieniony został załącznik do tego rozporządzenia "Tabela stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy centralnego biura antykorupcyjnego". Zauważyć przy tym należy, że w załączniku do rozporządzenia z 6 października 2010 r. stawki uposażenia funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych określone są "widełkowo", tj. wskazany jest przedział kwot wynagrodzenia przysługującego na danym stanowisku służbowym. Zmiana załącznika do rozporządzenia z 6 października 2010 r., dokonana w oparciu o rozporządzenie z dnia 16 maja 2024 r., polegała na podwyższeniu górnej granicy przysługującego wynagrodzenia na danym stanowisku służbowym o 20%. W § 2 rozporządzenia z 16 maja 2024 r. wskazano ponadto, że stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia zmienianego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego od dnia 1 stycznia 2024 r. Podnieść należy, że znowelizowane przepisy rozporządzenia nie obligują wprost organu do podwyższenia uposażenia funkcjonariuszom CBA (w tym byłym funkcjonariuszom) o 20%, a jedynie stwarzają taką możliwość. Nowelizacja rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. objęła, jak już wskazano wyżej, wyłącznie podwyższenie o 20% górnej granicy stawek uposażenia należnego na poszczególnych stanowiskach służbowych. Ustalenie przez organ stawki uposażenia konkretnemu funkcjonariuszowi w dalszym ciągu pozostawione zostało uznaniu organu. Funkcjonariuszowi CBA nie przysługuje zaś roszczenie o podwyższenie uposażenia. Wynika to bowiem ze specyfiki stosunku służbowego funkcjonariuszy CBA. W orzecznictwie wskazuje, się że podjęcie służby w formacjach mundurowych jest dobrowolne. Każdy, kto dobrowolnie przystępuje do takiej służby, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym decyduje się automatycznie na ograniczenie prawa do sądu. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe, czy też awansie na wyższy stopień służbowy. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb (zob. postanowienie NSA z 7 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1382/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w postanowieniu z 5 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1672/21, NSA zaznaczył, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, iż w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej niż jest przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 689/23 (orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazujący, że przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania w przedmiocie awansu na wyższy stopień służbowy czy ustalenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Warto w tym miejscu przywołać fragment stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich na temat uposażenia funkcjonariuszy CBA, zawartego w dołączonym do skargi wystąpieniu z dnia [...] sierpnia 2024 r. (nr [...]), które trafnie oddaje istotę problemu w sprawie. Pogląd, ten został oparty na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt K 1/12. W wystąpieniu tym Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że "(...) w przypadku funkcjonariuszy CBA nie istnieje abstrakcyjnie pojmowane prawo podmiotowe do wynagrodzenia w określonej wysokości ani prawo do podwyżki wynagrodzenia. Określenie sposobu obliczania uposażenia jest konstytutywnym elementem stosunku służby funkcjonariusza, nie tworzy jednak prawa majątkowego do uposażenia w określonej wysokości, lecz tylko jego ekspektatywę. Jej wyrazem jest np. roszczenie o uposażenie w wysokości mieszczącej się w ramach dolnej i górnej granicy ustalonej dla zajmowanego stanowiska, podobnie rzecz się ma z dodatkiem za wysługę, a także dodatkiem stołecznym/terenowym, których wysokość powiązana została z kwotą bazową, o której mowa w art. 89 ust. 5 ustawy o CBA. Z tego przepisu nie można z całą pewnością wywieść roszczenia poszczególnej osoby o ukształtowanie uposażenia w określonej wysokości, ponieważ mowa jest w nim o wynagrodzeniu "przeciętnym"." Sąd nie podziela jednak poglądu Rzecznika Praw Obywatelskich odnośnie konieczności podwyższenia uposażenia wszystkim funkcjonariuszom CBA pozostającym w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. w związku z treścią § 2 rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. oraz art. 40 ustawy budżetowej na 2024 r. i art. 8 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw. Jak już podniesiono wyżej, rozporządzenie to zmieniło wyłącznie górną stawkę uposażenia przysługującego na danym stanowisku służbowym, a podwyższenie uposażenia pozostawione w dalszym ciągu jest uznaniu organu. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. sygn. akt [...] (LEX nr [...]) wskazujący, że "wprawdzie ustawa budżetowa na rok 2010 przewidywała średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 101%, to jednak nie można mówić o pracowniczym prawie podmiotowym do automatycznej waloryzacji wynagrodzenia i nabyciu takiego prawa przez pracowników państwowej sfery budżetowej. Nie istnieje tu nawet prawna ekspektatywa, a tym bardziej - ekspektatywa maksymalnie ukształtowana. Przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń, aczkolwiek nieobojętne dla sytuacji majątkowej pracowników, nie tworzą bezpośrednio indywidualnych praw podmiotowych i są - przede wszystkim - dyrektywami dla organów państwa, dotyczącymi gospodarowania funduszem płac sfery budżetowej" (wyroki TK: z 17 listopada 2003 R., K 32/02, Legalis oraz 12 grudnia 2012 r., K 1/12, Leagalis). Wobec powyższego sam fakt, iż ustawa budżetowa na rok 2010 przewidywała średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w wysokości 101%, nie prowadzi do wniosku, iż pozwany był zobligowany do podwyższenia uposażenia funkcjonariuszom Straży Granicznej. Jak słusznie podniósł Trybunał Konstytucyjny przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń nie "tworzą bezpośrednich praw podmiotowych", a jedynie stanowią wytyczne do dalszego działania." Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę wskazującym, że przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego. Ponadto przyjęte w rozporządzeniu z dnia 6 października 2010 r. rozwiązanie polegające na "widełkowym" określeniu stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA powoduje, że nie zachodzi wskazywany przez skarżącą "automatyzm" polegający na konieczności podwyższenia uposażenia wszystkim funkcjonariuszom, także byłym, o wskaźnik 20%., w związku z nowelizacją tego rozporządzenia na podstawie rozporządzenia z 16 maja 2024 r. Zauważyć należy, że regulacje prawne dotyczące stawek uposażenia funkcjonariuszy CBA są zasadniczo odmienne od przepisów dotyczących stawek uposażenia funkcjonariuszy innych formacji, jak choćby od regulacji dotyczących funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej. Wysokość uposażenia funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej nie jest kształtowana w sposób uznaniowy przez właściwego przełożonego strażaka. Ustalona ona została w sposób sztywny i zależy od zajmowanego stanowiska służbowego, któremu przypisana została odpowiednia grupa uposażenia, której z kolei odpowiada określony mnożnik kwoty bazowej (zob. przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 13 września 2021 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. poz. 1750, z późn. zm.). Problematyki uposażenia funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej dotyczy zaś powołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4482/21. W sprawie tej, skarżący został objęty podwyżką uposażenia już po zwolnieniu ze służby. Nastąpiło to w oparciu o przepisy obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 lutego 2020 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 281, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie 5 lutego 2020 r.", a także rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 marca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020 r., poz. 588), dalej "rozporządzenie z 30 marca 2020 r.", które znowelizowało rozporządzenie z 5 lutego 2020 r. Zmiana ta polegała na podwyższeniu mnożników kwoty bazowej przypisanych do poszczególnych grup uposażenia funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z § 2 rozporządzenia z 30 marca 2020 r. przepisy rozporządzenia z 5 lutego 2020 r., w brzmieniu nadanym tym rozporządzeniem, miały zastosowanie od dnia 1 stycznia 2020 r. W tym przypadku podwyższenie stawek uposażenia funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej nie podlegało jednak uznaniu odpowiedniego organu, tak jak w niniejszej sprawie. Stąd też skarżącemu w tej sprawie zostało podwyższone uposażenie, mimo, że nie pozostawał już w służbie. Biorąc zatem pod uwagę, że przełożonym funkcjonariuszy CBA pozostawione jest prawo do decydowania w przedmiocie ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r., należy stwierdzić, iż Szef CBA nie był zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2024 r. w drodze decyzji. Funkcjonariuszom CBA (także byłym funkcjonariuszom) nie przysługuje roszczenie o podwyższenie wysokości uposażenia zasadniczego. Jak słusznie zatem zauważa organ, skarżąca nie mógł się domagać wszczęcia postępowania w tej sprawie, która jest sprawą wynikającą z relacji między przełożonym i podwładnym. Tego rodzaju sprawa należy do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb. Wystąpiły zatem "inne uzasadnione przyczyny, z powodu których postępowanie nie mogło być wszczęte w tej sprawie. W sytuacji zaś, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji ustalił wystąpienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym, powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.), co zasadnie nastąpiło w tej sprawie. Końcowo należy odnieść się do kwestii dotyczącej powołania się przez organ w wydanych w sprawie postanowieniach na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 31 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 689/23. Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonym od postanowienia z dnia 31 lipca 2024 r., zarzucała, że organ powołuje się nieistniejące orzeczenie. Z kolei w piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2024 r. skarżąca wskazuje, że orzeczenie to zostało opublikowane w dniu 20 sierpnia 2024 r. i nie mogło być jej znane, a w związku z tym powoływanie się przez organ na jego treść narusza art. 8 k.p.a. (zasada zaufania do władzy publicznej). W ocenie Sądu sytuacja ta nie świadczy, aby doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. Żaden z przepisów prawa nie reguluje kwestii sposobu odwoływania się do orzecznictwa przez organy administracji publicznej w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Niewątpliwie organ jest uprawniony do tego aby w celu wzmocnienia swojej argumentacji odwoływać się do poglądów wyrażonych w orzeczeniach sądów, także tych nieplikowanych. Jedyne co można zarzucić organowi to to, że powołując się na przedmiotowe orzeczenie nie podał jednocześnie, że nie było ono opublikowane. Uchybienie to nie miało jednak jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.