II SA/Wa 1767/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Janusz Walawski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. K. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną informacją o toczącym się przeciwko stronie postępowaniu karnym o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz czyn z art. 276 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Drugą podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania było niewykonanie przez stronę ustawowego obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. Pismem z dnia [...] września 2008 r. organ I instancji poinformował stronę, że zakres postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską został dodatkowo rozszerzony o fakt naruszenia przez nią obowiązku zarejestrowania nabytej broni w ustawowym terminie 5 dni, a tym samym popełnienia przez nią wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. W toku postępowania organ przeprowadził kontrolę warunków przechowywania broni, uzyskał opinię środowiskową o stronie, opinię z Wojskowego Koła Łowieckiego [...] oraz z Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego, a także informację z Krajowego Rejestru Karnego. Organ ustalił ponadto, iż przeciwko M. K. zostały wniesione do Sądu Rejonowego dla L w L. dwa akty oskarżenia o popełnienie czynu z art. 276 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. art. 12 k.k., a także czynu z art. 276 k.k. oraz czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego dla L. w L. z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt [...] M. K. został uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji tj. niedopełnienia obowiązku rejestracji nabytej broni w ustawowym terminie 5 dni, za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 200 zł. Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 3 oraz art. 18 ust. 5 pkt 1 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął M. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż zarówno fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego o wskazane wyżej przestępstwa, jak i skazanie jej prawomocnym wyrokiem sądu za wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, w pełni pozwalają na zakwalifikowanie jej do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto w decyzji tej organ I instancji powołał się na materialnoprawne przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń z art. 18 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy o broni amunicji. Od powyższej decyzji M. K. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji naruszenie zarówno przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1, 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. (poprzez pozbawienie go prawa czynnego udziału w postępowaniu oraz nieuwzględnienie dowodów i okoliczności faktycznych, które w jego ocenie miały istotny wpływ na wynik postępowania, tj. opinii środowiskowej, umowy kupna broni z datownikiem KWP w L. oraz faktu, iż został on uniewinniony z części zarzutów w sprawie karnej), jak i przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (poprzez niezastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia zarzucanych mu przestępstw oraz nieuwzględnienie zaistnienia w jego przypadku instytucji przedawnienia). W toku postępowania odwoławczego organ II instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 k.p.a., w wyniku którego ustalił, że w sprawie M. K. w dniu [...] kwietnia 2008 r. zapadł wyrok Sądu Rejonowego dla L. (sygn. akt [...]) skazujący go za czyn z art. 276 k.k., czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz czyn z art. 276 k.k. i 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. art. 12 k.k., który został uchylony [...]Ka 777/08) przekazującym sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, natomiast w części dotyczącej zarzutów za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. uniewinniającym M. K. Następnie M. K. nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla L. w L. w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. (sygn. akt [...]) został uniewinniony od dokonania pozostałych zarzucanych mu czynów, tj. przestępstwa z art. 276 k.k. oraz przestępstwa z art. 276 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Od tego wyroku została przez Prokuraturę Rejonową L. wniesiona apelacja, zaskarżająca go w całości na niekorzyść oskarżonego. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji cofającą M. K. pozwolenie na broń myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że ustawodawca istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego związał wprost, m. in. z toczącym się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń (lub osobie o nie ubiegającej się) postępowaniem karnym o popełnienie czynu przeciwko mieniu. Wykładnia treści tego przepisu prowadzi ponadto do wniosku, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie lub o których oskarżenie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni jest otwarty. Zatem norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni (bez względu na rodzaj broni), pod kątem dyspozycji tego przepisu, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym. Organ podkreślił, iż z ustaleń poczynionych na etapie postępowania odwoławczego wynika, że M. K. nadal pozostaje oskarżony o popełnienie czynu z art. 276 k.k. oraz czynu z art. 276 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Ustalenie zatem, że M. K. stoi nadal pod zarzutem popełnienia, m. in. czynu przeciwko mieniu, a więc takiego rodzaju przestępstwa, które sam ustawodawca ustalił jako przesłankę uzasadnionej obawy użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia mu pozwolenia na broń, niezależnie od innych ustalonych w toku postępowania okoliczności. Ponadto strona stoi pod zarzutem popełnienia innych przestępstw godzących w różnego rodzaju dobra prawem chronione. Organ podkreślił przy tym, że ustawodawca nie związał możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie z prawomocnym skazaniem posiadacza broni za określone przestępstwo, a prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Organy Policji nie kwestionują zatem, że strona w świetle przepisów prawa karnego i Konstytucji RP jest osobą niewinną. Nie stanowi to jednak przeszkody do cofnięcia jej pozwolenia na broń na podstawie przepisów prawa materialnego administracyjnego, tj. ustawy o broni i amunicji. W stanowisku tym utwierdza organy Policji także fakt, że M. K. dopuścił się wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji (niedopełnienie obowiązku rejestracji broni), a więc czynu mającego bezpośredni związek z posiadaną bronią palną, naruszającego wprost przepisy ustawy o broni i amunicji. Na ocenę organów Policji nie mogą mieć natomiast wpływu opinie środowiskowe o stronie. Z opinii tych wynika, że M. K. zarówno w środowisku myśliwych, jak i w miejscu zamieszkania jest pozytywnie postrzegany, niemniej jednak nie eliminuje to powyższych faktów, które rodzą uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Bez znaczenia dowodowego jest też podnoszona przez M. K. okoliczność, iż od popełnienia zarzucanych mu przestępstw upłynęło wiele lat, co - według niego - świadczy o braku obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Naruszał on bowiem prawo na przestrzeni kilku lat, w tym, popełnił wykroczenie mające bezpośredni związek z posiadaną bronią palną, co niewątpliwie świadczy o jego lekceważącym stosunku do przepisów prawa. Organ wyjaśnił jednocześnie, iż zmiana brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, na którą powołuje się strona, choć weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ma zastosowanie do wszystkich stanów faktycznych w nim określonych, bez względu na datę popełnienia wskazanych w tym przepisie czynów. Dlatego też, fakt popełnienia przez M. K. zarzucanego przestępstwa przeciwko mieniu przed wejściem w życie zmienionego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wypełnia przesłankę obawy, o której mowa w tym przepisie prawa. Nietrafny też jest pogląd strony, iż zarzucane jej przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. uległo już przedawnieniu, gdyż czyn ten stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata i zgodnie z dyspozycją art. 101 § 1 pkt 3 k.k. karalność jego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 10 lat, co w przypadku strony jeszcze nie nastąpiło. Za bezzasadne organ odwoławczy uznał także zarzuty dotyczące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego wskazując, iż organ I instancji zgodnie z regułami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przeprowadził postępowanie dowodowe celem ustalenia, czy w tej konkretnej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i wydał w sprawie decyzję adekwatną do zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego, uzasadniając swoje rozstrzygniecie według wymagań określonych w art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto skazanie strony za czyn z art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji potwierdza zaistnienie materialnoprawnej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń z art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Natomiast naruszenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26 ustawy, stanowi materialnoprawną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń z art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Organ podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż M. K. zmienił adres stałego pobytu w dniu 16 maja 2000 r. natomiast właściwy organ Policji poinformował o tym dopiero w dniu 26 sierpnia 2008 r., a więc po przeszło 8 latach. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie zatem potwierdza, że strona obowiązków, nałożonych ustawą o broni i amunicji, nie wypełniła. Z tego też względu słusznym i celowym z punktu widzenia interesu społecznego było pozbawienie jej pozwolenia na broń również na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy o broni i amunicji. M. K. przed wydaniem decyzji w I instancji został też pouczony o przysługujących mu prawach strony, w tym o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zatem wbrew stanowisku strony, organ I instancji nie naruszył w stosunku do niej dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że w sprawie nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. zarzucił organowi naruszenie prawa i interesu prawnego, wnosił o jej uchylenie, cofnięcie do ponownego rozpatrzenia, zmianę lub stwierdzenie nieważności. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że w decyzji Komendanta Głównego Policji nie zostały w ścisły sposób określone strony postępowania, tj. kogo dotyczy decyzja oraz przez kogo z imienia i nazwiska została ona wydana. Ponadto decyzja ta zawiera błędne uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym pominięto bogate i w zasadzie jednolite orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie. Skarżący obszernie przytoczył w skardze to orzecznictwo. Zarzucił też, że organy Policji pominęły dowody mające istotne znaczenie w sprawie łamiąc tym samym zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Według niego broń została zarejestrowana przez niego w wymaganym terminie, a organ Policji posiada w swoich aktach umowę ostemplowaną datownikiem potwierdzającą tę okoliczność, jednak odmówił wydania kopii tej umowy. Nie przeprowadzono też dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność rejestracji broni w wymaganym terminie. Organ naruszył ponadto zasadę zaufania obywateli do organów Państwa wydając mu pozwolenie na zakup nowej jednostki broni, po wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, a także cofając pozwolenie na broń dopiero po sześciu latach od momentu podejrzenia o popełnienie przestępstwa. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że przed sądem karnym I instancji zapadł nieprawomocny wyrok uniewinniający go od wszystkich stawianych mu zarzutów z Kodeksu karnego, dlatego decyzja jest dla niego tym bardziej niezrozumiała. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż z decyzji wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że dotyczy ona M. K., gdyż zarówno w jej petitum, jak i w stopce wymienione są dane osobowe skarżącego oraz jego adres, natomiast osoba, która podpisała decyzję była upoważniona do wydawania decyzji w imieniu Komendanta Głównego Policji. Wbrew też zarzutom skargi, organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy w sprawie oraz dokonały jego wnikliwej oceny, w granicach swobodnej oceny dowodów, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zgodnym z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. K. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przy wydaniu decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja ta, wbrew zarzutom skargi, zawiera też wszystkie elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a. Została w niej oznaczona w sposób nie budzący wątpliwości strona postępowania, zawiera też podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, który dysponowała stosownym upoważnieniem do wydania decyzji w imieniu Komendanta Głównego Policji. Wbrew zarzutom skargi strona miała także zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Przed wydaniem decyzji zarówno w I, jak i w II instancji organy pouczyły bowiem stronę o przysługujących jej uprawnieniach oraz o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Nie znajduje też uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia w toku postępowania zasady zaufania obywateli do organów państwa. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w L. nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Materialnoprawną przesłankę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia lub podejrzenie popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 994/07, a także wyrok NSA z 30 sierpnia 2007 r., II OSK 1166/06, wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 357/07, wyrok z 13 maja 2008 r., II OSK 514/07, wyrok z 30 grudnia 2008 r., II OSK 1708/07, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07; z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07; z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 698/07). Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, że (...) w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej - szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa (...)". Użycie zatem w art. 15 ust. 1 pkt 6 słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 276 k.k. oraz przestępstwa z art 276 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły, że przeciwko M. K. toczy się postępowanie karne o popełnienie m. in. przestępstwa przeciwko mieniu tj. czynu z art. 286 § 1 k.k., to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, niezależnie od tego na jakim etapie znajdowało się prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. Istotny był jedynie fakt, że postępowanie takie, o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, było w stosunku do skarżącego prowadzone. Organy Policji zasadnie zatem uznały, że w związku z toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, z mocy prawa należy uznać go za osobę, co do której istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Obawy tej nie niweluje zaś podniesiona w skardze okoliczność, że na etapie postępowania odwoławczego nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla L. w L. w [...] z dnia 6 lipca 2009 r. (sygn. akt [...]) skarżący został uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów. Od tego wyroku została bowiem wniesiona na niekorzyść skarżącego apelacja przez Prokuraturę Rejonową L., która nie została rozpoznana do czasu wydania decyzji przez organ II instancji. Na etapie postępowania odwoławczego przeciwko M. K. nadal toczyło się zatem postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Podkreślić w tym miejscu należy, iż ustawodawca przyjął, że obawę niewłaściwego użycia broni stwarzają nie tylko osoby skazane prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, ale także te, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przepisie tym położono akcent na rodzaj (charakter) przestępstw, a nie na to czy doszło do prawomocnego skazania za ich popełnienie. Obawę użycia broni niezgodnie z przepisami stwarza więc już osoba podejrzana o popełnienie wyszczególnionych w tym przepisie przestępstw. Należy jednocześnie zaznaczyć, że w sprawie niniejszej zarówno w dacie wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia M. K. pozwolenia na broń, jak i w dacie wydawania decyzji przez organy I i II instancji obowiązywał stan prawny wprowadzony ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52 poz. 451), która zmieniła dotychczasowe brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 357/07 wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ w podstawie prawnej decyzji cofającej M. K. pozwolenie na broń wskazał ponadto przepisy art. 18 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1. Przepis art. 13 ust. 1 zd. 1 tej ustawy stanowi z kolei, że nabywca broni jest zobowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Z zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący nie dopełnił obowiązku rejestracji broni w ciągu 5 dni od dnia jej nabycia, czego potwierdzeniem jest prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego dla L w L. z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt [...] uznający go winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji tj. niedopełnienia obowiązku rejestracji nabytej broni, za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 200 zł. W aktach administracyjnych (k- 54) znajduje się też pisemne wyjaśnienie skarżącego na powyższą okoliczność, z którego wynika, że nie dopełnił on obowiązku rejestracji broni w terminie ustawowym z powodu choroby. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji stanowi z kolei, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26 ustawy. Jak ustaliły organy Policji w niniejszej sprawie, M. K. zmienił adres stałego pobytu w dniu 16 maja 2000 r., a właściwy organ Policji poinformował o tym dopiero w dniu 26 sierpnia 2008 r. Skarżący na rozprawie przed Sądem w dniu 18 kwietnia 2011 r. zaprzeczył wprawdzie powyższym ustaleniom organów twierdząc, że w 2000 r. zmienił tylko miejsce zameldowania, natomiast miejsce zamieszkania zmienił dopiero w roku 2008. Powyższym twierdzeniom zaprzecza jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z notatki urzędowej znajdującej się w aktach administracyjnych na k -28 wynika bowiem, że co najmniej od maja 2005 r. skarżący nie mieszkał już w mieszkaniu przy ul. [...] w L., w którym zamieszkiwała wtedy M. M. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z organem, że nie jest korzystne dla interesu społecznego zachowanie pozwolenia na broń osobie, która nie wywiązuje się z ustawowo nałożonych obowiązków. Od osób posiadających pozwolenie należy bowiem wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadniał zatem zastosowanie przez organy Policji trzech wskazanych w decyzji podstaw prawnych cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, przy czym dla zastosowania takiego rozstrzygnięcia wystarczająca była podstawa z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który jako przepis obligatoryjny, nie pozostawia organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy . Powyższym ustaleniom nie przeczy fakt, że M. K. posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim. Wskazane opinie w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do tych faktów i zdarzeń z życia skarżącego, z których organ wywiódł uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.