II SA/Wa 1836/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.) WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2011 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej - oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. cofającą H. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu stwierdzono, że wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt [...] utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., H. K. został skazany za czyn przeciwko mieniu, tj. z art. 286 § 1 Kodeksu karnego. Zdaniem organu, fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za czyn przestępczy przeciwko mieniu stanowi przesłankę, która z uwagi na obligatoryjny, a nie fakultatywny charakter, zobowiązuje właściwy organ do bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń. Osoba, która w sposób świadomy, celowy dopuszcza się czynu zakazanego przez prawo, nie daje gwarancji przestrzegania innych przepisów prawa, w tym reglamentacyjnych regulacji ustawy o broni i amunicji. Okolicznością uzupełniającą fakt uznania H. K. za osobę, o której mowa w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi także wyrok Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2008 r., na mocy którego został uznany winnym popełnienia czynu z art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wywodził, że organ naruszył art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. popełnienia przez uprawnionego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu upoważnia organ do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń bez konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia związku przyczynowego między popełnieniem jednego z tych przestępstw, a stwarzaniem zagrożenia dla porządku prawnego i bezpieczeństwa obywateli. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji rażącą obrazę art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa poprzez wydanie decyzji w sposób dowolny, bez należycie przeprowadzonego postępowania dowodowego i niewskazania w uzasadnieniu okoliczności uzasadniających obawę użycia przez skarżącego broni w sposób sprzeczny z jej przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka skazania skarżącego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu – art. 286 § 1 Kodeksu karnego. Zatem na organie ciążył obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (niezależnie od tego czy popełnione z winy umyślnej, czy nieumyślnej) z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 994/07, a także wyrok NSA z 30 sierpnia 2007 r., II OSK 1166/06, wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 357/07, wyrok z 13 maja 2008 r., II OSK 514/07, wyrok z 30 grudnia 2008 r., II OSK 1708/07, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07; z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07; z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 698/07). Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, "(...) iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Mając na uwadze powyższe za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi nieustalenia przez organ związku przyczynowego między popełnieniem przestępstwa przeciwko mieniu, a stwarzaniem zagrożenia dla porządku prawnego i bezpieczeństwa obywateli. Również z tych samych przyczyn zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania dowodowego należy uznać za niezasadny. Organ w sposób zgodny z regułami postępowania zebrał bowiem i rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu tych decyzji, które mogłoby skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem ich nieważność i dlatego, na podstawie art. 132 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.