II SA/Wa 1891/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie pomocy mieszkaniowej 1. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, 2. zasądza od Miasta [...] na rzecz skarżącej J. W. kwotę 300 (trzysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] - na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. z 2018 r. poz. 1817), § 6 pkt 8 uchwały nr XLV1/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725), § 35 ust. 1 w zw. z § 4 oraz § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały nr XXIII 669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836, z 2020 r. poz. 5791, z 2021 r. poz. 5586 oraz z 2022 r. poz. 3530 i 4666), zw. dalej "uchwałą nr XXIII/669/2019" - nie zakwalifikował J. W. i M. R., zw. dalej "wnioskującymi", do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez najem lokalu mieszkaniowego z zasobu [...] jako gospodarstwa czteroosobowego. Uzasadniając tak podjęte rozstrzygniecie Zarząd wskazał, że J. W. (ur. 1992 r.) i M. R. (ur. 1990 r.) wystąpili z wnioskiem o pomoc mieszkaniową na podstawie § 4 uchwały nr XXIII/669/2019 jako gospodarstwo 4-osobowe. Wnioskiem zostały objęte dzieci: K. R. (ur. 2019 r.) i A. R. (ur. 2022 r.). J. W. podała w nim, że wraz z partnerem oraz dwojgiem małoletnich dzieci mieszkają w lokalu komunalnym, którego najemcą jest jej matka. Zajmują przechodni pokój o powierzchni 16,74 m2. Jest im bardzo ciasno. Wspólne mieszkanie z matką jest krępujące tak dla nich jak i dla matki. Sytuacja ta rodzi konflikty, które negatywnie wpływają na rozwój dzieci. Zarząd ustalił, że rodzina mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], którego najemcą jest matka wnioskującej. Lokal ma 37,93 m2 powierzchni użytkowej, w tym 25,54 m2 powierzchni mieszkalnej. Składa się z 2 pokoi. Kontrola potwierdziła zamieszkanie czteroosobowej rodziny - wnioskujących wraz z dwójką ich dzieci oraz matki wnioskującej. W lokalu zameldowane są 4 osoby: wnioskująca wraz z dwojgiem dzieci oraz jej matka. Od marca 2023 r. do opłat zgłoszonych jest 5 osób: wnioskujący wraz dwóją dzieci oraz matka wnioskującej. Wg stanu na dzień [...] maja 2023 r. brak zaległości na koncie tego lokalu. Źródło dochodu rodziny stanowi zasiłek macierzyński wnioskującej, który z trzech ostatnich miesięcy daje średni miesięczny dochód w wysokości 1 848,88 zł na gospodarstwo domowe. M. R. zameldowany jest w [...] przy ul. [...]. Pod tym adresem rodzice wnioskującego mają spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 46,00 m2, w tym 30,16 m2 powierzchni mieszkalnej. Z oświadczenia wnioskującego wynika, że dziadkowie od strony ojca zmarli. Za życia mieszkali w miejscowości [...] (gmina [...]). Pod tym adresem znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 150 m2, który nie jest gotowy do zamieszkania i nikt w nim nie mieszka. W związku z tym wnioskujący zobowiązany został do przedłożenia dokumentów z których będzie wynikało - kto jest właścicielem tego budynku mieszkalnego i kto w nim zamieszkuje. Do sprawy przedłożono postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2022 r. z którego wynika, że 1/3 spadku (z dobrodziejstwem inwentarza) nabył ojciec wnioskującego, jak również dwójka jego rodzeństwa (również po 1/3 spadku). Załączono również oświadczenie ojca wnioskującego "(...) Nieruchomość jest w miejscowości [...] gmina [...]. W obecnej chwili nie ma ugody między właścicielami co do tego spadku. Nieruchomość jest przez nikogo nie zamieszkiwana, gdyż właściciele nie wyrażają zgody. Każdy z właścicieli posiada dzieci i wnuki. Nadmieniam, że mnie nie stać na spłacenie brata i siostry, także rodzeństwo też nie posiada środków na spłatę. Dom w całości nie jest wyszykowany, Do użytku jest tylko parter o metrażu 70 m2(...)". Organ wskazał, że w świetle § 4 uchwały nr XXIII/669/2019 pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz warunki określone w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i 9. Zgodnie zaś z § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały nr XXIII/669/2019 wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Dlatego też organ zwrócił uwagę na warunki mieszkaniowe ojca wnioskującego, w odniesieniu do posiadanego przez niego majątku, w skład którego wchodzi 1/3 udziału w nieruchomości budynkowej (domu mieszkalnego) w miejscowości [...]. Natomiast wnioskodawcy nie udokumentowali niemożności zamieszkania w tym budynku mieszkalnym, który mógłby zaspokoić ich potrzeby mieszkaniowe przy pomocy rodziny. Z tych względów mimo, iż Komisja Mieszkaniowa pozytywnie zaopiniowała wniosek, Zarząd stwierdził brak możliwości udzielenia pomocy mieszkaniowej. Skargę na uchwałę Zarządu z dnia [...] czerwca 2023 r. wnieśli J. W. i M. R. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art 107 § k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. Podnosząc ten zarzut wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2023 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Zarząd, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. R. w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a."). Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. I OPS 4/08 uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy, odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. NSA stwierdził, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. stanowi akt, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40, ze zm.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie bez konieczności wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżona uchwała jest aktem, który może być zaskarżony w każdym czasie, bez konieczności wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy uchwały nr XXIII/669/2019. Uchwała ta wydana została na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 725, ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy, gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy). Ustawa nie określa materialnoprawnych przesłanek zakwalifikowania do kategorii osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów mieszkaniowych gminy, pozostawiając na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy radzie gminy kompetencję do ustalenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Z art. 21 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać́ tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawieranych na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r, wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16 wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., a także z przepisów art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać́ praworządnie oraz uwzględniać́ interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. Stanowisko to należy odnieść do spraw rozstrzyganych przez Zarządy Dzielnic [...] na podstawie aktualnie obowiązującej regulacji prawnej, tj. uchwały nr XXIII/669/2019. Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, a które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia. Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny, 2001, z. 1 - 2). W świetle powyższego wskazać należy, że obowiązkiem Zarządu Dzielnicy [...] wydającego zaskarżoną uchwałę było podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu indywidualnego i społecznego. Czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że efekt powyższych działań organu powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały. Uzasadnienie powinno prezentować zarówno stanowisko organu odnośnie do ustaleń faktycznych, jak też jego wnioski wysnute z analizy faktów przez pryzmat stosownego przepisu prawa materialnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2567/20). Choć w sprawie niniejszej nie mają zastosowania przepisy k.p.a., to postępowanie z zakresu uzyskania pomocy gminy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych powinno być prowadzone, jak wskazano to już wyżej, z uwzględnieniem m.in. zasady prawdy obiektywnej oraz właściwego wyważenia interesu społecznego i indywidualnego jednostki. Zasady te mają zastosowanie do wszelkiego działania organów państwa w sferze stosunków publicznoprawnych i mogą być wywiedzione wprost z art. 7 Konstytucji, z którego wynika obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (vide: wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2025/15). Obowiązkiem organu jest zatem uwzględnienie i wszechstronne rozważenie przy rozpatrywaniu sprawy wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nakaz poddania szczegółowej analizie wymienionych w uchwale okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym szczegółowa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Organ obowiązku tego w niniejszej sprawie nie wypełnił należycie. Zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl § 32 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej: 1) ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzoną bezpośrednio w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy z zastrzeżeniem ust. 9 i 10; 2) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy; 3) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela; 4) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1; 5) rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością lub spółdzielczym prawem, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1, w tym fakt dokonania przez te osoby zamiany tych tytułów prawnych na lokal kwalifikujący do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu; 6) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Przepis ust. 1 pkt 6 nie ma zastosowania do spraw wskazanych w § 11-13 i § 18 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 21-23 i § 25. Wynikający z § 32 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności pozostaje w korelacji z zasadą prawdy obiektywnej. W ocenie Sądu, argumentacja organu zawarta w skarżonej uchwale nie pozwala jednak na uznanie, że jest wynikiem wnikliwej analizy, o której mowa w § 32 uchwały nr XXIII/669/2019. Powodem odmowy udzielania pomocy mieszkaniowej było uznanie przez Zarząd, że wnioskujący mają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych poprzez zamieszkanie w budynku mieszkalnym (domu) w miejscowości [...] w gminie [...], którego współwłaścicielem (w 1/3) jest ojciec wnioskującego. Podstawę prawną do dokonania takiej oceny stanowił dla organu § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały nr XXIII/669/2019 z którego wynika, że wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. W ocenie Sądu kwestia możliwości zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych przez wnioskujących poprzez zamieszkanie w budynku mieszkalnym (domu) w miejscowości [...] w gminie [...], którego współwłaścicielem (w 1/3) jest ojciec wnioskującego, nie została poddana przez Zarząd szczegółowej analizie. Zarząd nie zbadał, czy wnioskujący mają realną możliwość zamieszkania w tym budynku, szczególnie gdy w aktach postępowania administracyjnego znajduje się oświadczenie ojca wnioskującego K. R. (współwłaściciela tej nieruchomości), że nieruchomość nie jest zamieszkana, gdyż współwłaściciele nie wyrażają na to zgody. Mimo, iż Zarząd przytoczył treść tego oświadczenia, to w żaden sposób nie podjął się próby jego oceny, jak i wyprowadzenia właściwych wniosków. Zarząd nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego. Skonkludowała jedynie, że "Wnioskodawcy nie udokumentowali niemożności zamieszkania w w/w nieruchomości, która mogłaby zaspokoić ich potrzeby mieszkaniowe przy pomocy rodziny." Z uzasadnienia uchwały nie wynika jednak, jakie dokumenty wnioskujący mieliby na tę okoliczność przedstawić organowi, nie wynika też, aby organ wzywał wnioskujących do przedstawienia konkretnych dokumentów w tym zakresie, a wnioskujący na wezwanie ich nie przedstawili. W świetle powyższego, nie jest uprawnione zarzucanie stronie w zaskarżonej uchwale, że nie przedstawiła dokumentów potwierdzających brak możliwości zamieszkania w budynku mieszkalnym (domu) w miejscowości [...] w gminie [...]. Kwestia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wnioskodawców przy pomocy rodziny wymaga zatem wyjaśnienia. Sama okoliczność posiadania przez ojca wnioskującego 1/3 udziału w nieruchomości budynkowej nie stanowi wystarczającej podstawy odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej, w sytuacji, gdy wnioskujący faktycznie możliwości zamieszkania w tym budynku mieszkalnym nie mają. Powyższe nie zostało wyjaśnione przez organ w żaden sposób. Materiał dowodowy zgromadzony na etapie postępowania przed organem nie zawiera choćby oświadczeń pozostałych współwłaścicieli tej nieruchomości w powyższym zakresie. W świetle powyższego zasadne są zarzuty skargi dotyczące niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W celu ustalenia, czy wnioskujący istotnie mogą zabezpieczyć swoje potrzeby mieszkaniowe poprzez zamieszkanie w budynku mieszkalnym (domu) w miejscowości [...] w gminie [...], Zarząd winien ocenić przez pryzmat pisemnych oświadczeń złożonych przez współwłaścicieli tej nieruchomości oraz unormowań wynikających z uchwały nr XXIII/669/2019 w zakresie możliwości udzielania pomocy mieszkaniowej. Dla zastosowania § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały nr XXIII/669/2019 jako podstawy odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, konieczne jest dokonanie niebudzących wątpliwości ustaleń, co do faktycznych możliwości zamieszkania wnioskodawców w lokalu, o którym mowa w tym przepisie. Ustaleń takich, pozwalających na bezsporne stwierdzenie, że wnioskujący mają realną możliwość zamieszkania w budynku mieszkalnym (domu) w miejscowości [...] w gminie [...], nie dokonano. Pamiętać należy, że wynikający z § 32 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 nakaz poddania szczegółowej analizie podanych w tym przepisie okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu w sprawie doszło do naruszenia tych przepisów albowiem zarówno z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak i z uzasadnienia skarżonego aktu nie wynika, aby organ uczynił zadość obowiązkowi wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do należytego rozpatrzenia sprawy udzielenia pomocy mieszkaniowej wnioskującym. Organ nie ustalił rzeczywistych możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wnioskujących w domu którego współwłaścicielem jest ojciec wnioskodawcy. Stanowisko organu wskazuje na pobieżną ocenę okoliczności faktycznych, na które powoływali się wnioskodawcy, co przeczy dyspozycji zawartej w § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały nr XXIII/669/2019. W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną i wskazania w zakresie konieczności dokonania pełnych ustaleń co do warunków mieszkaniowych, o których mowa w § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały nr XXIII/669/2019, jak również realnej możliwości zamieszkania wnioskujących wraz z dwójką małoletnich dzieci, w tym jednym z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, w tych lokalach. Jednocześnie uwzględniając dokumentację przedłożoną przez skarżącą na rozprawie w dniu 11 października 2024 r. przed WSA w Warszawie, tj. opinię psychologiczną dotycząca K. R. z dnia [...] lipca 2024 r., zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia K. R. z dnia [...] sierpnia 2024 r., oświadczenie A. R. z dnia [...] października 2024 r., oświadczenie K. R. z dnia [...] października 2024 r., oświadczenie E. S. z dnia [...] września 2024 r., zawiadomienie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] września 2024 r. oraz zaświadczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] września 2024 r., orzeczenie Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr [...] w [...] z dnia [...] września 2024 r. oraz umowę o pracę J. W. z dnia [...] sierpnia 2024 r.. Jak również oświadczeń skarżącej złożonych na rozprawie w dniu 11 października 2024 r. przed WSA w Warszawie z których wynika, "że syn K. potrzebuje opieki specjalistycznej logopedy, psychologa, pedagoga specjalnego a zamieszkując w [...] brak byłoby możliwości skorzystania z opieki takich specjalistów. Podnosi również, że nie ma dobrych relacji z rodzicami partnera, którzy nie interesują się wnukami.", potwierdzonych również przez M. R.. Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r., poz. 40), nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkom przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Od daty podjęcia zaskarżonej uchwały do chwili wydania niniejszego wyroku minął jeden rok, zachodzi zatem przesłanka wyłączenia stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, o której mowa w ww. przepisie. Powyższe ustalenia nakazują stwierdzić, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w wysokości 300 zł, Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a.