II SA/Wa 1927/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi K. K. w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Decyzją tą organ utrzymał w mocy rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. nr [...], wydanego w sprawie zaliczenia zainteresowanemu wysługi lat dla celów uposażenia. W skardze K. K. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, publ. LEX nr 281811). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Podkreślenia wymaga bowiem, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Oznacza to, iż obowiązek wykazania podstaw w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący powinien tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że wielkość takiej szkody może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. K. K. swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarł w samej skardze, jednakże – oprócz zarzutów stawianych decyzji Komendanta Głównego Policji – nie wskazał przesłanek, dla których Sąd winien wstrzymać jej wykonanie. Wniosek o ochronę tymczasową opiera się bowiem w rozpatrywanej sprawie na tych samych podstawach, co skarga na decyzję, czyli na naruszeniu przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Należy zaznaczyć, iż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji, która wymaga wskazania na niebezpieczeństwo wystąpienia jednej z dwóch precyzyjnie określonych przesłanek. Rozpatrywanie przez Sąd kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sprowadza się zatem do ustalenia, czy rzeczywiście w sprawie występują, bądź też nie występują wskazane przez ustawodawcę okoliczności, oczywiście, o ile skarżący wskaże je jako podstawy swojego wniosku. Skarżący takich okoliczności nie wskazał, co w konsekwencji uniemożliwia Sądowi uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w związku z tym, że stan faktyczny sprawy, w ramach którego Sąd podejmuje rozstrzygnięcie, nie daje podstaw do przyjęcia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za jednolity uznaje się pogląd, zgodnie z którym brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czyni niemożliwym dokonanie oceny zaistnienia podstaw uwzględnienia tego rodzaju wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 lipca 2012 r. o sygn. akt I OSK 1775/12, z dnia 6 czerwca 2012 r. o sygn. akt I GZ 97/12, z dnia 30 maja 2012 r. o sygn. akt II FSK 853/12, z dnia 26 października 2011 r. o sygn. akt I OZ 792/11, z dnia 25 stycznia 2011 r. o sygn. akt I OZ 36/11, z dnia 1 października 2008 r. o sygn. akt I OZ 738/08, z dnia 16 listopada 2007 r. o sygn. akt II OZ 1155/07; publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił zatem, aby wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania jej wykonania. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.