II SA/Wa 1937/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Andrzej Góraj Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Referent stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę M. R. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 29 stycznia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. R. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w związku z uzyskaną informacją o prowadzonym przeciwko stronie postępowaniu karnym o czyn z art. 292 § 1 k.k. W toku postępowania organ uzyskał informację o stronie z Krajowego Rejestru Karnego, wydruk z bazy KSIP, opinię środowiskową, opinię z Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w C., zaświadczenie z PZŁ Zarząd Okręgowy w P., protokół z kontroli warunków przechowywania broni, a także odpis aktu oskarżenia sporządzonego przez Prokuraturę Rejonową w S.. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1pkt 4 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia M. R. pozwolenia na broń palną myśliwską do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy karnej przez Sąd Rejonowy w S.. Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. organ podjął zawieszone postępowanie z urzędu w związku z uzyskaniem odpisu nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] uznającego M. R. winnym popełnienia czynu z art. 291 § 1 k.k., tj. tego, że w grudniu 2007 r. w P. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami pomógł w zbyciu ciągnika rolniczego [...], co do którego na podstawie towarzyszących okoliczności miał świadomość możliwości pochodzenia pojazdu z czynu zabronionego i godził się z tym, czym działał na szkodę osoby trzeciej, za co skazał go na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 3 lat tytułem próby oraz wymierzył karę 60 stawek grzywny, ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 20 zł. W wyniku wniesionego przez stronę zażalenia powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. W dniu 17 maja 2010 r. organ uzyskał odpis wyroku Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...], którym zmieniony został wyrok Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2009 r., w ten sposób, że przypisano M. R. popełnienie czynu z art. 292 § 1 k.k., polegającego na tym, że pomagając w zbyciu ciągnika rolniczego [...] na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, za co skazano go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzono mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 20 zł każda. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął M. R. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji podniósł, iż fakt skazania strony za popełnienie czynu z art. 292 § 1 k.k. wymierzonego przeciwko mieniu w pełni pozwala na zakwalifikowanie jej do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca istnienie obawy sprzecznego z prawem użycia broni związał bowiem wprost z popełnieniem przez jej posiadacza m. in. czynu przestępczego wymierzonego przeciwko mieniu. W ocenie organu, popełnienie przez stronę przestępstwa przeciwko mieniu, a także liczne wykroczenia w ruchu drogowym, powodują utratę jej wiarygodności jako posiadacza pozwolenia na broń, ponieważ świadczą o tym, iż ma ona lekceważący stosunek do ustalonych prawem zasad, a tym samym nie daje gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Od decyzji tej M. R., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegające na przyjęciu, że samo skazanie za przestępstwo tzw. paserstwa nieumyślnego powoduje konieczność cofnięcia pozwolenia na broń, gdy tymczasem z bogatego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia każdy fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, lecz tylko takiego, które jednocześnie wskazuje, że jego sprawca może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem porządku i bezpieczeństwa publicznego. Podniósł też, że organ I instancji nie wykazał bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez niego czynem, za który został skazany i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawę określoną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Zarzucił ponadto organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych mający bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji poprzez błędne uznanie, iż prawomocne skazanie za przestępstwo tzw. paserstwa nieumyślnego powoduje uznanie go za osobę, wobec której istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z prawem, wskutek czego utracił on status osoby o "wyjątkowych predyspozycjach i nieskazitelnej postawie" w sytuacji, gdy ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów wynika, że jest on pozytywnie postrzegany zarówno w Kole Łowieckim "[...]" oraz w PZŁ, jak i w miejscu zamieszkania. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, przywołując treść art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organ odwoławczy podkreślił, iż z treści tego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób w nim określony uzasadnia sam fakt prawomocnego skazania, m. in. za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu, samo przestępstwo nie musi mieć natomiast bezpośredniego związku z bronią. Zważywszy zatem, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, stwierdzić należy, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, bezspornym jest natomiast, że czyn, za który został skazany M. R. znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu. Przestępstwo to polega na pomocnictwu w zbyciu rzeczy pomimo wiedzy lub przypuszczenia, że została ona uzyskana za pomocą czynu zabronionego. Ustalenie zatem, że M. R. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu został skazany i skazanie to nie uległo zatarciu, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Powyższe stanowisko znajduje zaś potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, gdzie stwierdzono, iż osoba skazana, prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r., o broni i amunicji. W ocenie organu odwoławczego słuszność zaliczenia M. R. do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji potwierdzają też inne ustalone w sprawie okoliczności wskazujące, iż nie należy on do osób przestrzegających prawa, a mianowicie to, iż od 2006 r. do 2010 r. popełnił on 7 wykroczeń w ruchu drogowym, za które w sześciu przypadkach był ukarany mandatami karnymi. Popełnione w przeszłości liczne naruszenia prawa o ruchu drogowym stanowią tym samym dodatkową przesłankę wskazującą, iż nie powinien on - w interesie społecznym - posiadać pozwolenia na broń. W tej sytuacji, nawet pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania, czy wśród władz PZŁ nie może wpłynąć na inny, niż to uczynił organ I instancji, sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują z obrotu prawnego prawomocnego wyroku sądu [...], skazującego stronę za czyn godzący w mienie oraz popełnienia przez niego licznych wykroczeń w ruchu drogowym. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, argumenty pełnomocnika strony nie mają więc wpływu na treść decyzji w jej sprawie, bowiem zastosowanie ma tu przepis o obligatoryjnym charakterze. Oznacza to, iż ustawodawca a priori przyznał prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.), niezależnie od ewentualnych innych dowodów, nawet świadczących o nim korzystnie. Odnosząc się natomiast do wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do takiego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 105 § 1 lub 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. R. zarzucił organowi naruszenie dyspozycji art.7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez obrazę prawa materialnego w zakresie zastosowania i wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w kontekście wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym samym błąd w ustaleniach faktycznych mających bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi, opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie zarzucił, że Komendant Główny Policji nie rozpatrzył argumentów podniesionych przez niego w odwołaniu, lecz powielił argumenty i uzasadnienie organu I instancji, co stanowi naruszenie dyspozycji art. 8 k.p.a. Podniósł też, że przytoczenie w uzasadnieniu decyzji orzeczeń sądów administracyjnych - podlegających całkiem innym postępowaniom administracyjnym - jest nieuprawnione, albowiem dotyczyły one spraw o zupełnie odmiennym stanie faktycznym i prawnym. W ocenie skarżącego stwierdzenie przez organ II instancji, że posiada skłonności do naruszania porządku prawnego w związku z popełnieniem wykroczenia w ruchu drogowym, odbiega dalece od dyspozycji art. 80 k.p.a. stanowiącej, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Uznanie zaś przez organ II instancji, że jego dotychczasowe postępowanie (w tym pozytywne opinie z miejsca zamieszkania wydane przez właściwe organy Policji oraz PZŁ) nie może mieć wpływu na wykluczenie go z kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem sądów administracyjnych. Powoływanie się z kolei przez organ odwoławczy na charakter obligatoryjności bądź fakultatywności przepisów ustawy o broni i amunicji jest błędem w kontekście uzasadnienia wszczętego i zawieszonego postępowania. Ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji II-instancyjnej do stwierdzenia o prawidłowym rozstrzygnięciu dokonanym przez organ I instancji, stanowi natomiast naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. O nierzetelności przy rozpatrywaniu odwołania świadczy, w ocenie skarżącego również to, że organ II instancji nie odniósł się do kilku błędów formalno-prawnych popełnionych przez organ I instancji Skarżący zaznaczył ponadto, że podstawą prawną wszczęcia wobec niego postępowania administracyjnego, a następnie jego zawieszenia, było prowadzone dochodzenie o popełnienie czynu z winy nieumyślnej. Organy obu instancji w swoich decyzjach nie wzięły pod uwagę tej okoliczności, jak również nie odniosły się do tej kwestii. Takie działanie organu rażąco narusza porządek prawny w sferze przepisów dotyczących wydawania i cofania pozwoleń na broń. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, że w przypadku przestępstw określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wynika z mocy samego prawa. W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może więc zmienić faktu, że właśnie jako osoba prawomocnie skazana za przestępstwo przeciwko mieniu, stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania administracyjnego organ podkreślił natomiast, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie organu w zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji, nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. R. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy wskazane w zaskarżonej decyzji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (niezależnie od tego czy popełnione z winy umyślnej, czy nieumyślnej) z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 994/07, a także wyrok NSA z 30 sierpnia 2007 r., II OSK 1166/06, wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 357/07, wyrok z 13 maja 2008 r., II OSK 514/07, wyrok z 30 grudnia 2008 r., II OSK 1708/07, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07; z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07; z dnia 25 czerwca 2008, sygn. akt II OSK 698/07). Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, "(...) iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności" jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni." Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofniecie skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwska uzyskały odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...] zmienionego, na skutek wniesionej apelacji, wyrokiem Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...], w którym uznano M. R. winnym popełnienia czynu z art. 292 § 1 k.k., polegającego na tym, że pomagając w zbyciu ciągnika rolniczego [...] na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, za co skazano go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzono mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 20 zł każda. Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że M. R. został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu zawartego w Rozdziale XXXV Kodeksu karnego, tj. czynu z art. 292 § 1 k.k ., to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy obroni i amunicji wynika, że organy Policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżącemu jako osobie, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim, a także o prawidłowym przechowywaniu przez niego broni. W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, a więc mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzje te nie noszą cech dowolności, organy Policji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.