II SA/Wa 2128/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Danuta Kania (sprawozdawca), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji personalnej w sprawie wysokości premii – oddala skargę – Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku A. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją nr [...] Szefa CBA z dnia [...] lipca 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r. A. W. zwróciła się do Szefa CBA o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie ustalenia premii na okres od [...] lipca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. w wysokości 1% uposażenia zasadniczego, tj. w kwocie 58,30 zł. Powyższej decyzji strona zarzuciła rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. nr 137, poz. 973) poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu premii przesłanek zawartych w ww. rozporządzeniu, a tym samym pozbawienie strony prawa do otrzymania premii w wysokości stosownej do stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, jego kwalifikacji zawodowych i efektów pracy, a także opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości premii. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Szef CBA, powołując w podstawie prawnej art. 157 § 1 oraz art. 156 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymanej w mocy decyzją własną nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej, bowiem wskazane jako podstawa rozstrzygnięcia przepisy § 2 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach w związku z art. 89 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. nr 104, poz. 708 ze zm.), obowiązujące w dacie wydania decyzji, stanowiły wystarczające umocowanie dla organu do działania, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnej w tej sprawie. Zdaniem organu, brak jest również podstaw do uznania, że decyzje objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, jakie wywołała decyzja, niemożliwe do zaakceptowania decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Organ zauważył, że decyzja podjęta na podstawie art. 89 ust. 4 ustawy o CBA jest decyzją uznaniową, a granice uznania administracyjnego wyznaczają z jednej strony przesłanki zawarte w powołanym przepisie, z drugiej zaś reguły postępowania administracyjnego zawarte w k.p.a. W decyzjach opartych na uznaniu administracyjnym to do organu należy wybór treści rozstrzygnięcia zdeterminowany celowością decyzji. Uzasadnienie zaś decyzji musi w sposób jasny określać kryteria, jakimi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Niepełne uzasadnienie decyzji nie może jednak stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Takie naruszenie mieści się w kategorii zwykłego naruszenia prawa (art. 107 § 3 k.p.a.) i może być korygowane w ramach postępowania instancyjnego. Nie nosi natomiast cech rażącego naruszenia prawa lub braku podstawy prawnej, gdyż istotne przesłanki dla oceny zasadności przyznania A. W. premii w wysokości 1% zostały przez organ ustalone i ocenione. A. W. zaskarżyła decyzję Szefa CBA nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o jej uchylenie. Strona podniosła, iż brak w decyzji o zmniejszeniu premii uzasadnienia zawierającego odniesienie się do ustawowych przesłanek, o których mowa w art. 89 § 4d ustawy o CBA i wskazania, jakie działania lub zaniechania funkcjonariusza organ ocenił krytycznie, stanowią podstawę do uznania, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Jako jedyna przyczyna zmniejszenia premii wskazany został w uzasadnieniu decyzji Szefa CBA nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. fakt przebywania strony na zwolnieniu lekarskim i w związku z tym niewykonywanie przez nią obowiązków służbowych. Okoliczność ta nie mogła stanowić samoistnej przesłanki mogącej uzasadniać zmniejszenie premii z uwagi na treść art. 102 ustawy o CBA, gwarantującego funkcjonariuszom prawo do dotychczasowego uposażenia (w tym premii) w przypadku choroby. Dotychczasowe, ponadprzeciętne osiągnięcia w służbie i wzorowa postawa strony nie dawały powodów, które mogłyby stanowić podstawę do ustalenia premii w nowej, najniższej, dopuszczalnej przepisami wysokości. Jeśli takie były, Szef CBA powinien je w uzasadnieniu decyzji wskazać. W zaistniałej sytuacji doszło do wydania decyzji w oparciu o przesłanki określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r., choć ani uzasadnienie decyzji Szefa CBA z dnia [...] czerwca 2010 r., ani decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nie pozwalało na merytoryczną kontrolę rozstrzygnięcia z powodu niewskazania faktycznych okoliczności związanych ze służbą A. W., które mogłyby zostać skonfrontowane z konkretną przesłanką zawartą w ww. rozporządzeniu, przez co wydane decyzje miały charakter wybitnie arbitralny. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, po zapoznaniu się z argumentami strony podniesionymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdził, iż wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. było w pełni uzasadnione. Organ zgodził się ze stroną, iż przepis art. 102 ustawy o CBA ma charakter gwarancyjny, co oznacza, że w przypadku wystąpienia zawartych w ww. przepisie okresów niewykonywania obowiązków służbowych (m.in. niezdolności do służby spowodowanej chorobą), funkcjonariusz otrzyma za ten okres uposażenie. Wskazał jednak, iż przepis art. 102 ustawy nie gwarantuje uposażenia w niezmiennej wysokości, gdyż przy obliczaniu należnego uposażenia nakazuje on uwzględniać również wszelkie wynikłe w tym okresie zmiany mające wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość. Może zatem wystąpić przypadek, w którym funkcjonariusz pozostający w dyspozycji Szefa CBA zostanie zawieszony w wykonywaniu obowiązków, a wtedy od najbliższego terminu płatności zostanie mu zawieszone 50 % ostatnio należnego uposażenia, czy też sytuacja, w której funkcjonariusz pozostający w dyspozycji Szefa CBA zostanie ukarany karą dyscyplinarną dodatkową, w postaci okresowego pozbawienia premii. Organ wskazał także, iż premia jest co prawda stałym składnikiem uposażenia w wysokości od 1% do 30% uposażenia zasadniczego, jednakże zgodnie z treścią § 2 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach, jej wysokość jest zmienna i jest określana na każde półrocze danego roku kalendarzowego. Wobec powyższego, funkcjonariuszowi CBA niewykonującemu obowiązków służbowych z powodu choroby, na nowe półrocze może zostać ustalona premia w innej, niż dotychczasowa wysokość. Zatem art. 102 ustawy o CBA gwarantuje funkcjonariuszowi jedynie, że w okresie niezdolności do służby spowodowanej chorobą, jego uposażenie zasadnicze nie zostanie obniżone (uposażenie zasadnicze może w tym okresie wzrosnąć w wyniku wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat). Natomiast premia, jako stały - jednak o zmiennej wysokości - składnik uposażenia, może w tym czasie zostać ustalona w innym wymiarze. Organ zaznaczył, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest uznanie, że decyzja zawiera wady o szczególnie ciężkim ciężarze gatunkowym. Należy odróżnić wydanie decyzji z naruszeniem prawa od wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Jako rażące naruszenie prawa nie może być kwalifikowane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że możliwe jest jej wzruszenie w trybie nadzwyczajnym, przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem organu, ustalenie funkcjonariuszowi w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ustawy o CBA, premii na nowy okres w innej, niż dotychczas wysokości, nawet w sytuacji niepełnego uzasadnienia decyzji, nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła powyższej decyzji Szefa CBA z dnia [...] września 2012 r. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na przyjęcie, iż brak było podstaw do jego zastosowania, podczas gdy zaskarżona decyzja rażąco naruszała art. 107 k.p.a. oraz art. 102 ustawy o CBA. W związku z powyższym, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Zdaniem skarżącej, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Szef CBA nie wskazał żadnych zmian, które mogłyby mieć wpływ na zmianę wysokości otrzymywanego świadczenia. W decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. podano wprost - jako jedyną przyczynę maksymalnego obniżenia premii - fakt przebywania skarżącej na zwolnieniu lekarskim i niewykonywania obowiązków służbowych, co w jaskrawy sposób naruszało gwarancje określone w art. 102 ustawy o CBA. Przyczyna stanowiąca faktyczne uzasadnienie wydanych decyzji, czyli sam fakt choroby i przebywania na zwolnieniu lekarskim, w żaden sposób nie wyjaśniała rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, które wskazywało jako podstawę przepisy § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. Zdaniem skarżącej, w rozpatrywanej sprawie występuje sytuacja, w której zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanych przepisów wskazuje na ich oczywistą niezgodność, co stanowi rażące naruszenie prawa. W rozpatrywanej sprawie prawo zostało przekroczone w sposób jasny i niedwuznaczny zwłaszcza, że decyzja w przedmiocie ustalenia wysokości premii była wydana w oparciu o przepisy, które nie dopuszczały możliwości ich rozbieżnych interpretacji. Charakter naruszenia prawa w decyzji personalnej z dnia [...] czerwca 2010 r. powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] września 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nie naruszają prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, mianowicie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji personalnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie ustalenia premii na okres od [...] lipca 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. w wysokości 1% uposażenia zasadniczego. Postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem A. W. z dnia [...] maja 2012 r., w którym wystąpiła ona do Szefa CBA z żądaniem stwierdzenia nieważności ww. decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu rażącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. nr 137, poz. 973). Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 k.p.a.) i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ wszczynający postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczony wyłącznie do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji, w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 1 i 2 k.p.a.). Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: (1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, (2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, (3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, (4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, (5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, (6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, (7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Redakcja art. 156 § 1 k.p.a., zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja organu I instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko w sytuacji, gdyby organ stwierdził, iż decyzje objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności zastały podjęte w okolicznościach określonych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Jako podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji skarżąca wskazała rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (v. wyrok NSA z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1056/10, LEX nr 1070197). Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa (cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, ale jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10, LEX nr 956192). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z 8 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1566/10, LEX nr 1068431). W świetle powyższych poglądów należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju przesłanki. Podstawę materialnoprawną decyzji objętych postępowaniem nadzorczym, w stanie prawnym obowiązującym w dacie ich wydania, stanowił przepis art. 89 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. nr 104, poz. 708 ze zm.), zgodnie z którym funkcjonariusz CBA oprócz wynagrodzenia zasadniczego otrzymuje premię, której wysokość kształtuje się do 30% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%. Szczegółowe warunki przyznania premii funkcjonariuszowi CBA określał § 2 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. nr 137, poz. 973). Przepis ten wskazuje na cztery obligatoryjne przesłanki, od których jest uzależniona wysokość premii. Są to: (1) stopień trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, (2) kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, (3) efekty pracy funkcjonariusza, (4) poprzedzająca wyznaczenie wysokości premii opinia służbowa. Zgodnie z § 2 ust. 3, 4 i 5 ww. rozporządzenia, premia przyznawana jest decyzją Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, na wniosek kierowników jednostek organizacyjnych CBA, na okres sześciu miesięcy w terminach: od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca danego roku, od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia danego roku. Premia przyznawana funkcjonariuszowi CBA ma charakter obligatoryjnego dodatku do uposażenia, którego wysokość jest uzależniona od przesłanek wymienionych w § 2 ust. 6 rozporządzenia. Jest to zatem stały składnik uposażenia, ale tylko w znaczeniu przysługującego świadczenia. Wskazuje na to art. 89 ust. 3 ustawy o CBA stanowiąc, iż uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego oraz premii, a także kształtowanie wysokości premii w przedziale określonym w art. 89 ust. 4. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przedmiotowa premia nie ma charakteru premii znanej przepisom prawa pracy, wedle których premia jest swego rodzaju dodatkiem do wynagrodzenia przyznawanym za wykonaną pracę i efekty, jakie ona przyniosła dla pracodawcy (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 597/10, publ. LEX nr 755362). Premia z art. 89 ust. 4 ustawy o CBA ma spełniać rolę motywacyjną polegającą na ocenie kwalifikacji funkcjonariusza, jego postrzegania przez przełożonych oraz dokonań zawodowych w danym przedziale czasowym. Przenosząc powyższe uwagi na stan sprawy, wskazać należy, że przyczyną obniżenia A. W. premii decyzją personalną z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., był "całkowity brak efektów służby" w okresie od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] czerwca 2010 r., a zatem kryterium wskazane w § 2 ust. 6 pkt 3 ww. rozporządzenia. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie obniżenia premii organ powołał się na fakt, iż skarżąca od dnia [...] października 2009 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, a zatem nie wykonywała żadnych obowiązków służbowych od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] czerwca 2010 r., tj. w okresie, za który przyznawana była premia za drugie półrocze 2010 r. Rozstrzygnięcie w przedmiocie obniżenia premii, jak wskazał organ, zostało wydane z uwzględnieniem kryteriów wartościujących przebieg służby i jako takie było uzasadnione. Zgodnie z art. 102 ustawy o CBA, w przypadku choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość. Powołany przepis gwarantuje funkcjonariuszowi CBA, m.in. w przypadku choroby, otrzymywanie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, jednakże, co należy podkreślić, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na jego wysokość. Premia z art. 89 ust. 4 ustawy o CBA, jak już wyżej wskazano, ma charakter stały jedynie co do otrzymywania świadczenia, nie zaś co do wysokości premii, jako czynnika zmiennego. Zawarte w przepisie art. 102 ustawy sformułowanie "z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian" oznacza nie tylko zmiany na korzyść, w sytuacji gdy zmieniają się przepisy płacowe powodujące wzrost uposażenia, ale także na niekorzyść funkcjonariusza, w sytuacji gdy następuje zmiana okoliczności uzasadniających obniżenie niektórych dodatkowych składników uposażenia. Tą okolicznością jest właśnie zakończenie okresu, na który zostało przyznane świadczenie i konieczność dokonania ponownej oceny w ramach obowiązującego prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2143/12, publ.: CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, nie można skutecznie czynić Szefowi CBA zarzutu rażącego naruszenia prawa poprzez podjęcie rozstrzygnięcia o obniżeniu premii za wskazany wyżej okres z powołaniem się na okoliczność przebywania skarżącej na zwolnieniu lekarskim i niewykonywania obowiązków służbowych, co - zdaniem skarżącej - w jaskrawy sposób naruszało gwarancje określone w art. 102 ustawy o CBA. Zarzuty podniesione w skardze i ich uzasadnienie wskazują, że skarżąca odmiennie interpretuje powołane wyżej przepisy ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2008 r. w związku z art. 102 ustawy, stojąc w istocie na stanowisku, iż podczas przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim jest on - w sposób usprawiedliwiony - zwolniony z obowiązku świadczenia służby, skutkiem czego w tym okresie nie może podlegać ocenie odnośnie zaistnienia przesłanek wpływających na wysokość premii, określonych w § 2 ust. 6 rozporządzenia. Jak już wyżej wskazano, o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Nie chodzi tu zatem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (v. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. akt Ill SA 422/96, LEX nr 34457). Skoro zatem jako "rażącego" nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji przepisów prawa, to prawidłowe jest stanowisko organu przyjęte w zaskarżonej decyzji, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Zgodzić należy się również z organem orzekającym, iż niepełne uzasadnienie decyzji objętej postępowaniem nadzorczym, jakkolwiek stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., to jednak nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zarzut uchybienia obowiązkowi kompletnego uzasadnienia decyzji w okolicznościach niniejszej sprawy mógł być przedmiotem oceny w toku zwykłego postępowania instancyjnego, nie może jednak stanowić podstawy wzruszenia ww. decyzji w trybie nadzwyczajnym. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Szefa CBA w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji objętych wnioskiem skarżącej z dnia [...] maja 2012 r. jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.