II SA/Wa 213/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.B., Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w S. z dnia [...]sierpnia 2010 r. nr [...] cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant [...] Policji w S. wszczął z urzędu postępowanie, a następnie cofnął pozwolenie na broń palną myśliwską, uznając, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, M.B. za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. budzącą uzasadnioną obawę, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jak organ ten ustalił, M.B. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] marca 2009 r. sygn. [...], prawomocnym od dnia [...] kwietnia 2009 r., został skazany za popełnienie przestępstwa z art. [...] ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117) na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł za jedną stawkę, tj. za to, że działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wprowadzał do obrotu odzież z podrobionymi znakami towarowymi. Ponadto w 1998 r. M.B. został uznany winnym popełnienia czynu z art. [...] ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych, a w 2002 r. został uznany winnym popełnienia czynu z art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej, zaś wyrokiem Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Grodzki w C. z dnia [...] listopada 2008 r., prawomocnym od dnia [...] listopada 2008 r. został skazany za przestępstwa z art. [...] na łączną karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 10 zł za jedną stawkę. Komendant [...] Policji w S. wskazał, że na zastosowanie w stosunku do M.B. dyspozycji z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie wpłynęła pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, sporządzona przez Komendę [...]Policji w G. oraz w środowisku myśliwych (opinia [...] w S.), co spowodowało, że organ I instancji nie znalazł podstaw do zachowania M.B. pozwolenia na broń. Od decyzji organu pierwszej instancji M.B. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i uznając ją za sprzeczną z art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji M.B. podniósł, że przepis ten dotyczy osób skazanych za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, tymczasem on został ukarany za czyn, w którym nie ma mowy o wyrządzonej szkodzie materialnej. Ponadto wskazał, że niezrozumiałe są dla niego powody umieszczenia w decyzji przepisów prawa, które naruszył w przeszłości i za których popełnienie skazanie uległo już zatarciu. Organ odwoławczy, po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, powołując się na przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazał, że treść powyższego przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości, iż wolą ustawodawcy było zapobieżenie posiadaniu broni przez osoby przeciwko, którym toczy się postępowanie karne lub są skazane, m. in. za popełnienie czynów przeciwko mieniu. W takich przypadkach organy Policji nie muszą udowadniać, że broń faktycznie zostanie użyta niezgodnie z prawem, a przedmiotową obawę mogą wywodzić jedynie z faktu toczącego się postępowania karnego lub skazania za którekolwiek z przestępstw wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się też na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. o sygn. akt II OPS 4/09, w której wskazał, iż skazanie za przestępstwa wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia (odmowy wydania) pozwolenia na broń, ponieważ ustawodawca rozstrzygnął, iż wobec osób prawomocnie za nie skazanych istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organy Policji nie muszą więc przeprowadzać dodatkowych dowodów wykazujących, że wobec takich osób obawa ta rzeczywiście istnieje. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem organu, popełnienie przez M.B. czynu z art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej wypełnia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazać należy, że tytuł Rozdziału X tej ustawy zawiera przepisy karne, dotyczące także przestępstw przeciwko mieniu, innych niż wymienione w rozdziale XXXV kodeksu karnego. Organ wskazał, że czyn M.B. należy właśnie do takich przestępstw. Podał też, że pojęcie "mienie" jest terminem cywilistycznym i oznacza prawo własności oraz inne prawa majątkowe. Do zbioru innych, poza własnością – praw majątkowych bezsprzecznie zalicza się, m. in. prawo własności przemysłowej. Organ powołał się też na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2008 r. o sygn. akt I KZP 1/08, w którym Sąd ten stwierdził, iż przedmiotem ochrony z przepisu art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej są dwa dobra: prawidłowość(pewność) obrotu towarami oraz mienie w postaci prawa własności przemysłowej. Tak więc w wypadku wprowadzenia do obrotu towarów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym lub oznaczenia towarów takim znakiem w celu wprowadzenia ich do obrotu, występuje sytuacja stosunku przepisu szczególnego (art. [...] prawa własności przemysłowej) do przepisu ogólnego (art. 291 k.k.). Popełniony zatem przez M.B. czyn z art. [...] ustawy prawo własności przemysłowej jest, zdaniem organu, wprost wymierzony w dobro chronione - jakim jest mienie. Organ podał, że przepis ten - zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą i poglądami doktryny - jest regulacją szczególną, w stosunku do przepisu art. 291 kk, który niewątpliwie dotyczy czynów wymierzonych przeciwko mieniu. Natomiast, z taką okolicznością ustawodawca sam związał obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co stanowi przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny - ustawodawca nie przyznał organom Policji swobody wyboru konsekwencji prawnych wobec osoby, która dyspozycje tego przepisu prawa spełnia, uznając w takim przypadku za priorytetowy interes społeczny przed interesem obywatela w posiadaniu pozwolenia na broń. Organ odniósł się również do powołania w uzasadnieniu decyzji organu I instancji czynów popełnionych w przeszłości, których skazania uległy zatarciu i wskazał, że niekwestionowane jest, że zgodnie z art. 106 kk skazania, które uległy zatarciu uważa się za niebyłe, jednak w myśl orzecznictwa sądów administracyjnych - upływ czasu od popełnienia nie stanowi przeszkody w ocenie okoliczności wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ podniósł również, że o braku poszanowania przez M.B. prawa świadczy fakt, iż w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocny wyrok skazujący go za popełnienie przestępstw z art. [...] za to, że jako pracownik punktu skupu dziczyzny, działając w ramach czynu ciągłego i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru podrabiał dokumenty i poświadczał nieprawdę co do pozyskania i przyjęcia do skupu zwierzyny. Niweczy to tym samym jego dobrą opinię w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych. Reasumując organ podał, że od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii, bowiem taka postawa daje gwarancję także przestrzegania zasad bezpiecznego posiadania i używania tak niebezpiecznego narzędzia, jakim jest broń palna. Organ odwoławczy podkreślił, że prawo do posiadania broni nie należy do praw i wolności chronionych konstytucyjnie - nie jest prawem powszechnym, a dostęp do niego z woli ustawodawcy podlega ścisłej reglamentacji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi M.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., w której wnosząc o jej uchylenie, zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu skargi, nie kwestionując ustaleń faktycznych, dokonanych przez organ skarżący zarzucił, że nie każde naruszenie prawa stwierdzone prawomocnym wyrokiem nakazuje cofnięcie lub odmowę wydania pozwolenia na posiadanie broni, lecz jedynie takie, które budzą uzasadnioną obawę, iż osoba posiadająca broń może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wskazał też, że posiada pozwolenie na broń myśliwską od 2004 r. oraz, że posiada pozytywną opinię środowiskową oraz organizacyjną [...] Związku Łowieckiego. Uzupełniając skargę M.B. podał, że popełniony przez niego czyn, za który został skazany na podstawie art. [...] ustawy prawo własności przemysłowej nie jest przestępstwem przeciwko mieniu, życiu i zdrowiu, co powoduje, że organ ma obowiązek dogłębnie przeanalizować w prowadzonym przez siebie postępowaniu wszelkie aspekty życia skarżącego, a więc opinię z [...] Związku Łowieckiego, wywiad środowiskowy, skłonności do nadużywania alkoholu oraz wykazać związek pomiędzy popełnionymi czynami a obawą, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powołał się przy tym na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2008 r. o sygn. akt II OSK 938/07 i wskazał, że niezbędne jest wykazanie przez organ adekwatnego związku przyczynowego, tzn. takiego, który pozwala na uznanie doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzucenie takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, że w przypadku przestępstw określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wynika z mocy samego prawa. W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może więc zmienić faktu, że właśnie jako osoba prawomocnie skazana za przestępstwo przeciwko mieniu, stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M.B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji w S. cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy wskazane w zaskarżonej decyzji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (niezależnie od tego czy popełnione z winy umyślnej, czy nieumyślnej) z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 994/07, a także wyrok NSA z 30 sierpnia 2007 r., II OSK 1166/06, wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 357/07, wyrok z 13 maja 2008 r., II OSK 514/07, wyrok z 30 grudnia 2008 r., II OSK 1708/07, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07; z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07; z dnia 25 czerwca 2008, sygn. akt II OSK 698/07). Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, "(...) iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności" jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni". Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofniecie skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską uzyskały odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] marca 2009 r. sygn. akt [...], prawomocnego od dnia [...] kwietnia 2009 r., którym został skazany za popełnienie przestępstwa z art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł za jedną stawkę, tj. za to, że działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wprowadzał do obrotu odzież z podrobionymi znakami towarowymi. Skarżący kwestionując zaskarżoną decyzję i nie negując ustaleń dokonanych przez organ wskazał, że popełniony przez niego czyn, za który został skazany na podstawie [...] ustawy Prawo własności przemysłowej nie jest przestępstwem przeciwko mieniu, życiu i zdrowiu co powoduje, że organ ma obowiązek dogłębnie przeanalizować w prowadzonym przez siebie postępowaniu wszelkie aspekty życia skarżącego, a więc opinię z [...] Związku Łowieckiego, wywiad środowiskowy, skłonności do nadużywania alkoholu oraz wykazać związek pomiędzy popełnionymi czynami a obawą, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Rozpoznając niniejszą sprawę należy zatem odpowiedzieć na pytanie czy czyn, za którego popełnienie skarżący został skazany na podstawie art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej jest przestępstwem przeciwko mieniu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany w zaskarżonej decyzji uznając, że skarżący popełniając czyn z art. [...] wypełnia znamiona, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej kto, w celu wprowadzenia do obrotu, oznacza towary podrobionym znakiem towarowym, zarejestrowanym znakiem towarowym, którego nie ma prawa używać lub dokonuje obrotu towarami oznaczonymi takimi znakami, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu o sygn. akt I KZP 1/08 z dnia 20 marca 2008 r., (który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela), "w myśl art. 64 Konstytucji RP, każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Stosownie do treści art. 44 k.c. mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Przepis - zredagowany w noweli do k.c. z 1990 (art. 1 pkt 9) - zawiera tzw. definicję ustawową (legalną), odnosi się więc do wszystkich gałęzi prawa. Termin "mienie" jest zbiorczą nazwą dla ogółu podmiotowych praw majątkowych (bezwzględnych i względnych), tak cywilnych, jak i pozostałych. Mienie jest więc pojęciem nadrzędnym (ogólnym) wobec poszczególnych praw majątkowych. Pojęcie mienia łączy się z tymi kategoriami praw podmiotowych, które wyrażają np. prawa własne, prawa na rzeczy cudzej, wierzytelności, roszczenia, a także z przedmiotami stosunku cywilnoprawnego, co bywa utożsamiane, np. przedmioty materialne, dobra niematerialne, ale o charakterze majątkowym (S. Grzybowski, (w:) System prawa cywilnego, t. I: Część ogólna, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk, Łódź 1985, s. 462). W obowiązującym prawie występuje pojęcie własności przemysłowej. O ile w stosunku do praw własności intelektualnej, przedmiotem własności mogą być tylko rzeczy (przedmioty materialne) to jest corpus mechanicum czyli tzw. substrat materialny prawa własności przemysłowej, o tyle pojęcie mienia obejmuje samo prawo własności przemysłowej, jeżeli prawo to ma charakter majątkowy. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż przedmiotem ochrony przepisu art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej, są dwa dobra: prawidłowość (pewność) obrotu towarami oraz mienie w postaci prawa własności przemysłowej. Skoro przedmiotem ochrony zarówno z art. [...] jaki i art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej jest mienie, to art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej, jest normą o charakterze lex specialis w stosunku do przepisów ogólnych prawa karnego i wyłącza stosowanie art. [...]., jedynie w takim zakresie, w jakim sam kształtuje podstawy odpowiedzialności karnej związanej z samym obrotem towarami opatrzonymi podrobionymi znakami towarowymi". Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że M.B. został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, zawartego wprawdzie nie w Rozdziale XXXV Kodeksu karnego, a w ustawie Prawo własności przemysłowej, tj. czynu z art. [...] tej ustawy, to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny, stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżącemu jako osobie, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim, a także o prawidłowym przechowywaniu przez niego broni. Ponadto podkreślić należy, że skarżący charakteryzuje się brakiem poszanowania prawa, o czym świadczy nie tylko skazanie go z art. [...] ustawy Prawo własności przemysłowej, ale funkcjonujący w obrocie prawnym prawomocny wyrok skazujący go za popełnienie przestępstw z art. [...] w zw. z art. [...] i art. [...], tj. za to, że jako pracownik punktu skupu dziczyzny, działając w ramach czynu ciągłego i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru podrabiał dokumenty i poświadczał nieprawdę co do pozyskania i przyjęcia do skupu zwierzyny. W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, a więc mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzje te nie noszą cech dowolności, organy Policji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.