II SA/Wa 220/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – starszy sekretarz sądowy Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Po złożeniu przez skarżącego [...] A. S. raportu z dnia [...] września 2013 r. o skierowanie na komisję lekarską celem określenia stanu zdrowia, Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], uznała skarżącego [...] A. S. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji i orzeczenie to zostało zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] w dniu [...] grudnia 2013 r. W tej sytuacji skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji z dniem [...] sierpnia 2014 r. Powyższe uzasadniono zbliżającym się upływem 12-miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], po zwolnieniu ze stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz faktem wydania wobec wymienionego powyższego prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie następujących dowodów: z orzeczenia WKL MSW w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., z orzeczenia OKL MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. (wraz z potwierdzeniem wpływu tych dokumentów do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]), z rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz z pisma z dnia [...] października 2013 r. Dyrektora Delegatury ABW w [...], a ponadto o ustalenie i włączenie do akt postępowania liczby wakatów na stanowiskach równorzędnych do stanowiska [...] wydziału w komendzie wojewódzkiej Policji (gr. 11, stopień etatowy – [...]) w okresie od dnia uzyskania informacji o zakończeniu kontrolnego postępowania sprawdzającego prowadzonego przez ABW do dnia prawomocnego orzeczenia trwałej niezdolności do służby w Policji oraz dokumentów istotnych z punktu widzenia prowadzonego postępowania znajdujących się w posiadaniu organu, a dotychczas nieujawnionych. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], dopuścił wnioskowane dowody (poza orzeczeniem WKL MSW w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., stwierdzając, iż nie jest w jego posiadaniu) wraz z uwierzytelnioną kserokopią raportu z dnia [...] września 2013 r. o skierowanie na komisję lekarską w celu określenia stanu zdrowia oraz z notatką z przebiegu służby. Następnie skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków wymienionych przez siebie osób na okoliczność ustalenia przyczyn niemianowania go na stanowisko zajmowane przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zaś Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], nie dopuścił powyższych dowodów, stwierdzając, iż powyższe nie ma istotnego wpływu na prowadzenie przedmiotowego postępowania. Z kolei skarżący wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. wystąpił o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniając powyższe wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] listopada 2015 r. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w sprawie zwolnienia go ze stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że wygaśnięcie wskazanego rozkazu personalnego spowoduje, iż ustanie przesłanka wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, a co za tym idzie zaistnieje przesłanka umorzenia tego postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...], odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] października 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego [...] A. S. z dniem [...] grudnia 2014 r. ze służby w Policji. W odwołaniu z dnia [...] listopada 2014 r. do Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 2, 7 i 32 Konstytucji RP, przepisów postępowania, tj. art. 6 – 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 3, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie lub niezastosowanie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, naruszenie prawa materialnego, tj. ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię art. 37a w związku z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ponadto na podstawie art. 141 k.p.a., zaskarżył wydane w toku prowadzonego postępowania następujące postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]: z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] oraz z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu podał, że organ niezasadnie wszczął niniejsze postępowanie administracyjne z powodu zbliżającego się upływu 12-miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji, a następnie wydał rozstrzygnięcie naruszające prawo. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, w oparciu o jakie zabiegi interpretacyjne organ doszedł do przekonania, iż w jego sprawie nie znajduje zastosowania art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do rozwiązania stosunku służbowego w oparciu o błędną podstawę prawną (art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji). Ponadto zainicjowanie postępowania w przedmiotowej sprawie stanowiło odstępstwo od dotychczasowej praktyki stosowanej przez organ w stosunku do osób znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej. Wskazał także, iż organ, wszczynając postępowanie nie wydał postanowienia, o którym mowa w art. 77 § 2 k.p.a., a wobec braku takiego postanowienia wymieniony nie znał tez oraz środków dowodowych, które będą służyły organowi do ich dowodzenia. Ponadto stwierdził, iż organ wydał rozstrzygnięcie wykraczające poza zakres prowadzonego postępowania administracyjnego, a nadto uniemożliwił mu realizację prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Wskazując na materiały dołączone do akt postępowania do dnia [...] lipca 2014 r. podkreślił, iż w aktach tych nie było istotnych dokumentów odnoszących się do jego stanu zdrowia, a w szczególności orzeczeń lekarskich. Zaznaczył także, iż organ bezzasadnie odmówił przeprowadzenia dowodów z dokumentu oraz z przesłuchania świadków, a także, iż sam fakt nieposiadania określonego dokumentu nie jest przesłanką wystarczającą do odmowy przeprowadzenia dowodów. Ponadto wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania naruszono art. 101 § 3 k.p.a. poprzez błędne pouczenie go o braku możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] września 2014 r. nr [...] i w postanowieniu tym organ w ogóle nie odniósł się do wniosku wskazującego na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jako podstawę zawieszenia postępowania w związku ze złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] listopada 2013 r. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia go ze stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazał przy tym, że stwierdzenie wygaśnięcia wymienionej decyzji spowodowałoby ustanie przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Dalej stwierdził, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł tezy wykraczające poza osnowę decyzji, ponieważ odniósł się szeroko do charakteru prawnego dyspozycji określonej w art. 37a ustawy o Policji. Tym samym, czytając uzasadnienie decyzji nie można ustalić motywów, jakimi kierował się organ wszczynając postępowanie, prowadząc je i wydając zaskarżoną decyzję. Nadto organ przeprowadził postępowanie dowodowe w innym kierunku niż wydane rozstrzygnięcie. Stwierdził także, iż w przedmiotowej sprawie organ błędnie uznał, iż doszło do kolizji dwóch norm prawnych, tj. art. 37a pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] grudnia 2014 r., zaś w pozostałej części utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych, zaś w myśl art. 26 ust. 1 ustawy, zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podlegle ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Ponadto w myśl art. 40 ustawy, policjant może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych: 1) z urzędu lub na jego wniosek – w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby jak również związku poszczególnych chorób ze służbą: 2) z urzędu – w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Oznacza to, że organ administracji zwalniający policjanta w tego typu przypadkach nie ma żadnego wyboru i zobligowany jest podjąć ściśle określone rozstrzygnięcie. Tym samym zakres postępowania dowodowego w sprawie jest ograniczony i sprowadza się jedynie do sprawdzenia, czy w obrocie prawnym istnieje ostateczne orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o uznaniu policjanta za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Tymczasem w sprawie bezspornym jest, że wskazanym już wyżej orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], zatwierdzonym przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] w dniu [...] grudnia 2013 r., uznano skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczono go do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. Zatem orzeczenie to stanowi samoistną i obligatoryjną podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Jednak zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy, zwolnienie policjanta w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Powołany przepis stanowi normę o charakterze ochronnym uniemożliwiającą zwolnienie ze służby m.in. policjanta, w stosunku do którego komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do służby, w trakcie 12 miesięcy niewykonywania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi żądanie wystąpienia ze służby. Natomiast w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została ostatecznie spełniona, pomimo wcześniejszego określenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania daty zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] sierpnia 2014 r., bowiem w zaskarżonym rozkazie personalnym, jako datę zwolnienia skarżącego wskazano dzień [...] grudnia 2014 r. Odnosząc się zaś do zarzutu, że "z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, w oparciu o jakie zabiegi interpretacyjne organ doszedł do przekonania, iż w jego sprawie nie znajdzie zastosowania art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, co w konsekwencji doprowadziło do przedwczesnego wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do rozwiązania stosunku służbowego w oparciu o błędną podstawę prawną (art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji)", wyjaśniono, iż przepis art. 43 ust. 1 ustawy budził w dotychczasowej praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych wątpliwości i problem sprowadzał się do zagadnienia, czy przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji ma zastosowanie do zwolnienia policjanta ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby, jeżeli funkcjonariusz nie zaprzestał służby z powodu choroby. Wątpliwości powyższe istniały aż do dnia 26 czerwca 2014 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów podjął uchwałę o sygn. akt I OPS 16/13, w sentencji której stwierdził, iż przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji może mieć zastosowanie także do policjanta, który przed wydaniem przez komisję lekarską orzeczenia o trwalej niezdolności do służby nie zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. W niniejszej sprawie powyższe rozważania są o tyle istotne, o ile tłumaczą działanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w zakresie wszczęcia (zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2014 r.) postępowania dotyczącego zwolnienia strony ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2014 r., a następnie zmiany daty zwolnienia na dzień [...] grudnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], zawiadamiając stronę o wszczęciu z urzędu przedmiotowego postępowania uznał bowiem, iż do policjanta nie będzie miał zastosowania przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Jednocześnie w związku z wyjaśnieniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wątpliwości związanych ze stosowaniem wskazanego przepisu prawa, Komendant Wojewódzki Policji w [...] w toku prowadzonego postępowania zasadnie stwierdził, iż w stosunku do policjanta okres ochronny, o którym mowa w omawianym artykule, powinien jednak biec od daty zatwierdzenia przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] ([...] grudnia 2013 r.) orzeczenia nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] października 2013 r. Przyznano przy tym, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] w treści zawiadomienia z dnia [...] czerwca 2014 r., niefortunnie posłużył się sformułowaniem dotyczącym 12-miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji tego organu, jednakże z akt postępowania wynika, iż na każdym jego stadium skarżący był informowany o fakcie, iż podstawą zwolnienia ze służby jest wydanie wobec niego orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającego całkowitą niezdolność do służby. Ponadto art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, iż postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast o wszczęciu postępowania z urzędu (...) należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.) i samo natomiast zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego stanowi niezaskarżalną czynność organu, który takie postępowanie wszczyna z urzędu. Z akt przedmiotowego postępowania wynika ponadto, że zarówno organ, jak i strona posiadały wiedzę o treści wskazanego już wyżej orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] oraz o zatwierdzeniu tego orzeczenia w dniu [...] grudnia 2013 r. przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...]. Fakt natomiast uznania skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji stanowił samoistną i obligatoryjną przesłankę do zwolnienia wymienionego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odnosząc się z kolei do treści odwołania w zakresie, w jakim dotyczy ono zaskarżenia postanowień Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydanych w toku postępowania administracyjnego, stwierdzono, iż postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. organ dopuścił wskazywane przez stronę dowody, poza orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] października 2013 r nr [...], bowiem znajdowało się ono w aktach sprawy wraz z adnotacją dotyczącą jego zatwierdzenia przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], zgodnie z wzorem stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.). Analizując z kolei postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] stwierdzono, iż organ zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków na okoliczność ustalenia przyczyn niemianowania strony na stanowisko zajmowane przez nią przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], bowiem powyższa kwestia nie ma żadnego związku z prowadzonym postępowaniem dotyczącym zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odnosząc się natomiast do kwestii wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] postanowienia z dnia [...] września 2014 r. nr [...] dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji oraz błędnego, zdaniem strony, zawartego w nim pouczenia o nieprzysługiwaniu zażalenia wskazano na treść art. 141 § 1 k.p.a., w myśl którego na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Stosownie zaś do treści art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie co oznacza, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zgodnie natomiast z treścią art. 142 k.p.a., wskazane wyżej rozstrzygnięcie można kwestionować w odwołaniu od decyzji, co skarżący uczynił. Jednakże organ pierwszej instancji zasadnie odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania, bowiem wskazywana przez stronę podstawa prawna takiego działania organu, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie znajdowała zastosowania, gdyż zagadnieniem wstępnym nie było w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] listopada 2013 r. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Sprawa dotycząca powyższego wniosku nie miała znaczenia dla przedmiotowego postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji. Ponadto sprawa dotycząca wygaśnięcia wskazywanej decyzji należała do właściwości Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a zatem nie do innego organu lub sądu. Niezasadnym było także zawieszenie postępowania na wniosek strony, bowiem zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu, zaś postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby wszczęte zostało z urzędu. Powyższego nie zmienia także fakt wydania postanowienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia wskazywanej wyżej decyzji. Niezasadnie też wskazuje skarżący, iż stwierdzenie wygaśnięcia wymienionej wyżej decyzji spowodowałoby ustanie przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, bowiem wystarczającą obligatoryjnie i jednoznaczną przesłanką wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, było wspomniane już wyżej orzeczenie komisji lekarskiej. Odnosząc się zaś do twierdzeń dotyczących niezapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu podkreślono, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący brał czynny udział w prowadzonym postępowaniu i miał zapewniony dostęp na każdym jego etapie, a nadto systematycznie informowany był o konkretnych działaniach organu. Ponadto składał wnioski dowodowe, a w dniu [...] lipca 2014 r. oraz [...] sierpnia 2014 r. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego, oznajmiając przy tym, iż będzie korzystał z przysługujących mu praw. Zatem zaskarżony rozkaz personalny został wydany na podstawie dokumentacji znanej w całości skarżącemu. Na marginesie wskazano, iż naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt, skarżący realizował swoje ustawowe prawa, przy czym organ stworzył mu realną możliwość dokonywania ewentualnych czynności w postępowaniu. Zatem Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie naruszył zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy mimo, iż nie dopełnił należytej staranności w zakresie stosowania ogólnych zasad procedury administracyjnej wskazanych w art. 7, 8, 9, 11 k.p.a. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w [...] stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., określił motywy, jakimi kierował się wydając zaskarżony rozkaz personalny, wskazując m.in. na zaistnienie obligatoryjnej przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji. Niezależnie od powyższego wskazano, że ewentualne nieprawidłowości uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego zostały skonwalidowane przez organ II instancji w niniejszej decyzji, bowiem zgodnie z zasadą dwuinstancyjności zawartą w art. 15 k.p.a., jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zadaniem organu odwoławczego w postępowaniu administracyjnym jest rozważenie, jak należy daną indywidualnie rozpatrywaną sprawę rozstrzygnąć zgodnie z zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej, a nie tylko, rozważyć czy utrzymać lub zmienić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie, jak wcześniej wskazano, stwierdzenie całkowitej niezdolności do służby w Policji przez komisję lekarską dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza możliwość pełnienia służby. Ma tym samym charakter trwały i stanowi podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zaznaczono też, że stosownie do art. 130 § 1 i 2 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania, decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje jej wykonanie i skoro nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, ani też decyzja ta nie podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, to z uwagi na powyższe po rozpatrzeniu odwołania należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalić tę datę w sposób umożliwiający doręczenie rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji przed przewidywanym terminem rozwiązania stosunku służbowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości, zarzucając: 1. naruszenia art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 – 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 3, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie lub niezastosowanie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, 3. naruszenie prawa materialnego, tj. ustawy Policji poprzez błędną wykładnię art. 37a w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Jednocześnie zaskarżył następujące postanowienia: 1. nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2014 r., 2. nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r., 3. nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany już powyżej stan faktyczny – podał, że w postępowaniu odwoławczym zakwestionował podstawę prawną wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku ze zbliżającym się upływem 12 - miesięcznego okresu przebywania w dyspozycji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, który upływał w dniu [...] sierpnia 2014 r. Taka podstawa wszczęcia postępowania implikowała działania organu I instancji, a przede wszystkim sposób prowadzenia postępowania administracyjnego. Organ prowadził postępowanie dowodowe w kierunku wykazania, że skarżący został przeniesiony do dyspozycji, oraz że okres ten upłynie w dniu [...] sierpnia 2014 r. Podkreślił, że korzystał z prawa do udziału w postępowaniu i zgłaszania wniosków dowodów ze świadomością, że postępowanie to było prowadzone we wskazanym wyżej kierunku. W związku z powyższym w dniu [...] sierpnia 2014 r., a zatem przed poinformowaniem o nowej dacie zwolnienia ze służby ([...] grudnia 2014 r.) wystąpił do organu o przesłuchanie 3 świadków na okoliczność niemianowania go na stanowisko zajmowane przed przeniesieniem do dyspozycji. Wniosek ten został oddalony postanowieniem nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, co naruszało przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżanego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał, iż organ I instancji niefortunnie posłużył się sformułowaniem dotyczącym 12-miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji i zaskakujące jest, że organ dostrzega nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, jednak ich nie eliminuje. Biorąc pod uwagę powyższe, błędne jest twierdzenie organu II instancji wyrażone w uzasadnieniu jego decyzji o tym, że organ zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków na okoliczność ustalenia przyczyn niemianowania go na stanowisko zajmowane przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Dodał, że uchwała NSA o sygn. akt I OPS 16/13 została podjęta w dniu 26 czerwca 2014 r. i już od co najmniej 3 lipca 2014 r. była dostępna wraz z uzasadnieniem na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, natomiast postanowienie o przekazaniu składowi siedmiu sędziów NSA do rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia prawnego zostało wydane w dniu 29 listopada 2013 r. i w związku z powyższym organ miał wiedzę (albo co najmniej powinien ją mieć) o powyższym. Ponadto błędne jest twierdzenie organu II instancji o tym, że organ I instancji zasadnie odmówił zawieszenia postępowania zgodnie z wnioskiem strony, tj. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Po pierwsze, organ I instancji w ogóle nie odniósł się do wniosku strony, lecz wyszedł z błędnego założenia, że strona żądała zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Tego faktu również nie dostrzegł organ II instancji i w zaskarżonym rozkazie personalnym znalazły się dywagacje w tej kwestii. Organ II instancji odniósł się również do wskazanej przez skarżącego przesłanki, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przypomniał, że wniosek o zawieszenie postępowania został skierowany do organu I instancji, zanim ten zmienił datę zwolnienia ze służby na dzień [...] grudnia 2014 r., powołując się na wspomnianą wyżej uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym wówczas postępowanie administracyjne było prowadzone w związku z kończącym się okresem pozostawania skarżącego w dyspozycji. Uwzględniając ówczesny etap postępowania, w piśmie z dnia [...] września 2014 r. wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazując, że w związku ze złożeniem przez niego wniosku o uchylenie decyzji w sprawie przeniesienia go do dyspozycji. W związku z tym w toku postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji ujawniły się kwestie prawne, dotyczące istotnej dla sprawy przesłanki decyzji w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. W pierwszej kolejności organ był zobowiązany rozstrzygnąć o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji w sprawie zwolnienia go ze stanowiska [...] Wydziału [...] KWP w [...] i przeniesienia do dyspozycji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Stwierdzenie wygaśnięcia powyższej decyzji spowodowałoby ustanie przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Organ II instancji błędnie wywiódł, że przesłanka ta nie miała znaczenia dla prowadzonego postępowania. Nie uwzględnił bowiem ówczesnego etapu prowadzonego postępowania. Ponadto organ II instancji podniósł, że skoro sprawa dotycząca wygaśnięcia decyzji należała do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], to nie może być on uznany za inny organ lub sąd, o czym stanowi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i jest to stanowisko błędne. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się bowiem, że "za inny organ" może być uznany ten sam organ. I tak Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 1725/99, LEX nr 46132 wskazał, że w postępowaniu o uwłaszczenie osoby prawnej, prowadzonym przez wojewodę na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.), ten wojewoda, wydający w sprawie tej samej nieruchomości decyzję komunalizacyjną na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), jest innym organem w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, organ II instancji naruszył przepisy k.p.a. Jak wskazano w odwołaniu od decyzji organu I instancji, rozstrzygnięcie tego organu w przedmiotowej sprawie jest niezgodne z art. 107 k.p.a., bowiem wynika ze sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem (osnową) decyzji a jej uzasadnieniem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu decyzji organ zawarł tezy wykraczające poza osnowę decyzji. Przede wszystkim organ oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Natomiast w uzasadnieniu odniósł się szeroko do charakteru prawnego dyspozycji określonej w art. 37a ustawy o Policji. Ponadto organ tłumaczył powody, które stanowiły podstawę do podjęcia decyzji o niemianowaniu go na stanowisko po powzięciu informacji o zakończeniu kontrolnego postępowania sprawdzającego, a zatem de facto rozstrzygał o sprawie nienależącej do zakresu przedmiotowego postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Zastanawiające – zdaniem skarżącego – jest to, że organ II instancji, który sam uznał, że odnoszenie się przez organ I instancji do instytucji przeniesienia do dyspozycji było niefortunne poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, legalizuje błędne działania tego organu. Tym samym w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja organu I instancji naruszająca art. 107 k.p.a. Komendant Główny Policji, jako organ II instancji był zobowiązany do uchylenia decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, jeśli doszedł do przekonania, że błędy organu I instancji nie spowodowały konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy. Niezależnie od powyższego organ II instancji powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ II instancji stwierdził, że zarówno podstawa, jak i data zwolnienia ze służby są prawidłowe. Z dalszej części uzasadnienia wynika jednak, że organ II instancji był zobowiązany do zmiany daty zwolnienia ze służby z przyczyn przez siebie wskazanych, a tym samym do częściowego uchylenia zaskarżonej decyzji. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w uchylonym zakresie rozstrzygająca sprawę co do istoty wydawana jest przez organ odwoławczy w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa, tzn. narusza przepisy prawa albo jest niesłuszna lub niecelowa. Tego rodzaju rozstrzygnięcie organu odwoławczego określa się mianem decyzji reformacyjnej. W osnowie decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in principio organ odwoławczy powinien precyzyjnie wskazać, w jakim zakresie (w jakiej części) uchylona zostaje decyzja organu I instancji i równocześnie orzec co do istoty sprawy, zastępując nowym rozstrzygnięciem merytorycznym wadliwą część zaskarżonej decyzji. Skoro organ stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, to powinien był, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, utrzymać ją w mocy. Jest to jedyna forma działania organu w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Tym samym – tak jak w przypadku decyzji organu I instancji – wystąpiła sprzeczność pomiędzy osnową decyzji organu II instancji, a jej uzasadnieniem. Podsumowując, powyższe decyzje obu organów naruszają przepisy prawa materialnego oraz prawa procesowego, a naruszenia te mają istotny wpływ na jego wynik. Samo orzeczenie komisji lekarskiej nie powoduje rozwiązania stosunku służbowego. Wpływ na to mają przepisy ustawy o Policji wskazujące na charakter prawny tego orzeczenia. Orzeczenie to nie ma charakteru konstytutywnego. W związku z powyższym podstawą do rozwiązania stosunku służbowego jest decyzja właściwego organu wydana na podstawie i w granicach prawa. Istnienie obiektywnej przesłanki stanowiącej postawę do zwolnienia ze służby nie może ani usprawiedliwiać, ani legalizować działań organów podejmowanych w sposób sprzeczny z prawem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Z kolei według brzmienia art. 26 ust. 1 ustawy, zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a w myśl art. 40 pkt 1, policjant może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z urzędu lub na jego wniosek – w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący [...] A. S. raportem z dnia [...] września 2013 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zwrócił się o skierowanie go na komisję lekarską celem określenia stanu jego zdrowia. Nie budzi również wątpliwości fakt, że Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], uznała skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji, a orzeczenie to zostało zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] w dniu [...] grudnia 2013 r. W dalszej części wskazać należy, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który stanowił – co należy szczególnie wskazać skarżącemu – materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zatem z przytoczonego przepisu wynika, że w sytuacji wydania w stosunku do policjanta orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby, organ zobowiązany jest zwolnić go ze służby. Działanie to nie jest uznaniowe, bowiem ustawodawca używając zwrotu "zwalnia się" nakłada na organ obowiązek zwolnienia ze służby w przypadku zaistnienia wskazanej powyżej przesłanki. Stąd też sądowa kontrola legalności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego z policjantem ogranicza się do zbadania, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby, będąca podstawą jego zwolnienia, została rozstrzygnięta w formie prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 882/11, publ. LEX nr 1134311). Ponieważ, co już wyżej opisano, skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby i to w wyniku prawidłowego orzeczenia komisji lekarskiej, przeto organ był zobligowany do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Zauważyć również w tym miejscu należy, że wprawdzie sformułowanie "całkowicie niezdolny" nie odpowiada literalnie ustawowemu brzmieniu "trwale niezdolny", to jednak w utrwalonym już stanowisku judykatury przyjmuje się, że – i co Sąd w niniejszym składzie w całości przyjmuje za własne stanowisko – całkowita niezdolność do służby wskazuje na brak niezbędnej sprawności zarówno fizycznej, jak i psychicznej do pełnienia służby w tej formacji i to w ogóle, co w konsekwencji oznacza, że na trwałe. Zatem istnieje tu tożsamość pojęciowa owych pojęć (vide np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 605/07, z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 726/07 i z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1608/07). Pogląd ów jest tym bardziej zasadny, jeśli zważy się na brzmienie § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.), w którym używa się sformułowania "o trwałej niezdolności do służby", co świadczy o naprzemiennym używaniu tego określenia. Z kolei na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby w Policji zostało zatwierdzone w dniu [...]grudnia 2013 r., to zwolnienie skarżącego ze służby z dniem [...] grudnia 2014 r. (tj. po 12 miesiącach od dnia zaprzestania służby), zmienione następnie rozstrzygnięciem organu drugiej instancji na dzień [...] grudnia 2014 r., zadośćuczyniło funkcji ochronnej przewidzianej w powyższym przepisie. Odnosząc się zaś do zarzutów ze skargi przyznać należy rację skarżącemu, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. informującym o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby, uzasadniono to m.in. faktem zbliżającego się okresu pozostawania w dyspozycji. Nie mniej jednak nie jest to – w ocenie Sądu – na tyle istotne naruszenie prawa, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego mianowicie powodu, że w piśmie tym przede wszystkim wyraźnie wskazano, iż za podstawę zwolnienia przyjęto przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, cytując dokładnie jego treść i powołując się na orzeczenie komisji lekarskiej uznającej skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Ponadto skarżący brał czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, o czym świadczą chociażby składane przez niego wnioski dowodowe oraz przyznanie w skardze faktu korzystania z prawa do udziału w postępowaniu, jak również i to, iż w dniu [...] sierpnia 2014 r. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego. Zatem był zorientowany o podstawie zwolnienia go ze służby w Policji. Ponadto niezrozumiały jest zarzut błędnej wykładni przepisu art. 37a ustawy o Policji, skoro przepis ten nie został wskazany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. W tym miejscu zauważyć należy, że faktycznie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu rozkazu personalnego zacytował przepis art. 37a ustawy o Policji, lecz w kontekście opisanego stanu faktycznego sprawy, a nie podstawy zwolnienia. Niezrozumiały jest również zarzut, że Komendant Główny Policji dostrzegając niefortunność sformułowania pisma z dnia [...] czerwca 2014 r., nie wyeliminował – jak zarzucił skarżący – owego błędu. Wszak właśnie wskazując na nieprecyzyjne sformułowanie wyraźnie wskazał, że nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie można się również zgodzić ze skarżącym, że organ w pierwszej kolejności był zobowiązany rozstrzygnąć o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji w sprawie zwolnienia go ze stanowiska [...] Wydziału [...] KWP w [...] i przeniesienia do dyspozycji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, ponieważ stwierdzenie wygaśnięcia powyższej decyzji spowodowałoby ustanie przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Jest to w ocenie Sądu błędny pogląd, bowiem – jak już wyżej wskazano – to orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby w Policji stanowiło dla organu pierwszoplanową i obligatoryjną przesłankę zwolnienia ze służby. W dalszej części wskazać należy skarżącemu, że organ drugiej instancji – wbrew zarzutowi – precyzyjnie wskazał, że uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i podając nową datę orzekł co do istoty sprawy, zaś w pozostałej części rozkaz ten utrzymał w mocy, na co zezwala mu przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wszak rozkazowi personalnemu organu pierwszej instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, a w myśl art. 130 § 2 k.p.a., wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji i w tej sytuacji organ drugiej instancji mógł zmienić datę zwolnienia ze służby (orzec co do istoty), bowiem miał prawo przypuszczać, że nie wejdzie ona do obrotu prawnego (dzień doręczenia skarżącemu) w dniu zwolnienia ze służby wskazanym przez organ pierwszej instancji, tj. [...] grudnia 2014 r. W dalszej części stwierdzić należy, że zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] organ dopuścił wskazywane przez skarżącego dowody, poza orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] października 2013 r nr [...], ponieważ znajdowało się ono w aktach sprawy wraz z adnotacją dotyczącą jego zatwierdzenia przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], zgodnie z wzorem stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.). Co zaś się tyczy postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], organ zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków na okoliczność ustalenia przyczyn niemianowania skarżącego na stanowisko zajmowane przez niego przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], bowiem powyższa kwestia nie miała żadnego związku z prowadzonym postępowaniem dotyczącym zwolnienia skarżącego ze służby. Podobnie rzecz się ma z postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] dotyczącym odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, bowiem wskazana przez skarżącego podstawa prawna takiego działania organu, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie znajdowała zastosowania, gdyż zagadnieniem wstępnym nie było w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] listopada 2013 r. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Sprawa – jak słusznie zauważył organ drugiej instancji – dotycząca powyższego wniosku nie miała znaczenia dla przedmiotowego postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji. Niedopuszczalnym było także zawieszenie postępowania na wniosek strony, bowiem zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu, zaś postępowanie w rozpoznawanej sprawie, tj. zwolnienia ze służby, wszczęte zostało z urzędu. Z przytoczonych zatem powodów Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 – 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 3, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.