II SA/Wa 224/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] (dalej "KGP", "organ II instancji") utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji (dalej: "KSP", "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] nakazującą B. O., K. O. oraz R. O. (dalej: "Skarżący") opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2001 r. B. O. wystąpił do Komendanta [...] Policji o przydział lokalu mieszkalnego. Komendant [...] Policji, mając na względzie sytuację mieszkaniową wnioskodawcy, decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] przydzielił B. O. do wspólnego zamieszkania z żoną M. O. oraz dziećmi R. i K. kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...]. Protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia [...] września 2003 r. udostępniono wnioskodawcy ww. kwaterę. Rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia 12 listopada 2020 r. nr 3416 B. O. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2020 r. Decyzji (rozkazowi personalnemu) nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższy rozkaz personalny został utrzymany w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...]. Uwzględniając powyższe KSP stwierdził, że zaistniała przesłanka, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2024 r., poz. 519), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 18 maja 2005 r." i zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] poinformował Skarżących o wszczęciu postępowania w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie organ I instancji poinformował ww. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w wyznaczonym terminie. Pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. organ I instancji poinformował Skarżących m.in. o zakończeniu zbierania materiału dowodowego, możliwości zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań oraz zapoznania się z dokumentami. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] nakazał B. O., K. O. i R. O. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]. Od powyższej decyzji B. O. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając naruszenie: art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt K 27/15; art. 8 § 1 i 2, art. 35 § 1 i 3, art. 81a § 1, art. 86, art. 244 § 1 i 2, art. 245 k.p.a. oraz art. 98 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2024 r. poz. 145). Nadto Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w przedmiocie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej, na podstawie art. 97 § 1 k.p.a., do czasu wydania rozstrzygnięć sądowych oraz jego powrotu w szeregi Policji. KGP powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 14 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu KGP wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji oraz członkowie jego rodziny i inne osoby zameldowane w lokalu posiadają prawo do dalszego zajmowania tymczasowej kwatery. Zajmowany przez strony lokal nosi status tymczasowej kwatery. Zgodnie natomiast z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94 i art. 95 ust. 2 - 4 tej ustawy, następuje w formie decyzji administracyjnej. KGP podniósł, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery w miejscowości, której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Istotą tych uprawnień jest bowiem fakt, ażeby funkcjonariusz mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Tak rozumianemu uprawnieniu policjanta do lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery odpowiadają obowiązki organów Policji do zaspokojenia tego prawa. Zgodnie z decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy, o pozwoleniu na użytkowanie, budynki A i B położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego. W myśl § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), dalej: "rozporządzenie MI z dnia 12 kwietnia 2002 r.", przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich; wyjątek stanowi dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny, gdzie w tych przypadkach przewidziano możliwość stałego pobytu ludzi w takich budynkach. W ustawie o Policji brak jest definicji lokalu mieszkalnego, tym niemniej każdą sytuację należy rozpatrywać indywidualnie, w oparciu o zaistniały w sprawie stan faktyczny przy uwzględnieniu powszechnych definicji tego pojęcia funkcjonujących w obrocie. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 725) stanowi, iż przez lokal należy rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. A zatem lokal mieszkalny jest to lokal przeznaczony do stałego pobytu osób. KGP wskazał, że rozgraniczenie lokali pozostających w zasobach jednostek Policji na lokale mieszkalne oraz na tymczasowe kwatery jest związane z przeznaczeniem danego lokalu. Tymczasowa kwatera służy zaspokajaniu tymczasowych potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, na okres pełnienia służby, celem zaspokojenia praw i obowiązków wynikających z istoty stosunków służbowych. Charakter lokali mieszkalnych ma na celu trwałe zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy, a lokale takie przeznaczone są do stałego pobytu ludzi. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] nosi status tymczasowej kwatery. Okoliczności, w których organy Policji orzekają o opróżnieniu tymczasowej kwatery zostały określone w art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7 i 8, art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji oraz w przepisach wykonawczych. Stosownie do postanowień § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. Uwzględniając fakt, iż Skarżący z dniem [...] listopada 2020 r. został zwolniony ze służby w Policji, zgodnie z treścią ww. przepisu wystąpiły przesłanki do wydania orzeczenia w przedmiocie opróżnienia przedmiotowej kwatery tymczasowej przez Skarżącego i zamieszkałe z nim osoby. Niezależnie od powyższego KGP wskazał, że zgodnie z treścią art. 88 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, a wyłącznie w przypadku dyscyplinarnego wydalenia ze służby policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego (art. 88 ust. 3 ustawy). Krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji został zawężony i wyczerpująco wymieniony w ustawie o Policji (funkcjonariusze, ich małżonkowie, wstępni i dzieci) oraz w ustawie z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), (Dz.U. z 2024 r., poz. 1121), której postanowienia w art. 29 ust. 1 i 2 dają prawo do zajmowania takich mieszkań emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach. Do mieszkań tych należy odpowiednio stosować przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. W świetle powyższego nieuzasadniony jest zarzut odwołania dotyczący wydania decyzji KSP z dnia [...] września 2003 r. nr [...] niezgodnie z art. 88 ust. 1 i 2 i art. 96 ust. 4 i 5 oraz art. 97 ustawy o Policji. Rozpoznawana sprawa dotyczy wyłącznie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym ww. kwatery tymczasowej przez osoby, które były uprawnione do jej zajmowania. Przedmiotem sprawy nie jest prawo Skarżącego do lokalu mieszkalnego. W zaskarżonej decyzji KSP nie orzekał o uprawnieniach Skarżącego do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego, ponieważ nie to było przedmiotem ww. decyzji. Jeżeli Skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego, to w świetle art. 88 ustawy o Policji w związku z art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), może ubiegać się o jego przydział. KGP powołał się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 1284/16. Podkreślił, że prawa do zamieszkiwania w tymczasowej kwaterze Skarżący nie może wywodzić z faktu braku przydziału lokalu mieszkalnego. Prawo do tymczasowego zakwaterowania posiada wyłącznie funkcjonariusz w służbie czynnej a emeryt lub rencista policyjny ma prawo do lokalu mieszkalnego - zajmowaną kwaterę tymczasową opuszcza w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Organ zaznaczył nadto, że analogiczne postępowania prowadzone były wobec innych mieszkańców budynków A i B przy ul. [...] w [...] i zakończone zostały orzeczeniami, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi. W wyroku z dnia 23 września 2019 r. (sygn. akt. II SA/Wa 681/19) Sąd stwierdził, że o statusie lokalu oraz o uprawnieniach do jego zajmowania nie może przesądzać wola funkcjonariusza wyrażona we wniosku o przydział lokalu, lecz wola organu decydującego o przydziale lokalu wyrażona w decyzji przydziałowej, która podyktowana jest w dużej mierze możliwościami jakimi dysponował organ. Skoro KSP mógł przeznaczyć wskazane lokale mieszkalne wyłącznie na kwatery tymczasowe, bowiem do tego obligowały go zawarte z m.st. Warszawa umowy, to funkcjonariusz zajmujący taką kwaterę z chwilą zaistnienia okoliczności, o których mowa w powołanym wyżej § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r., zobowiązany jest do jej opróżnienia a decyzja rozstrzygająca odmiennie obarczona jest wadą. KGP wskazał również, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Bezspornym jest fakt, że Skarżący z dniem [...] listopada 2020 r. został zwolniony ze służby w Policji a rozkazowi wydanemu przez KSP w tym przedmiocie nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący od dnia zwolnienia ze służby w Policji pobiera świadczenia emerytalne z resoru spraw wewnętrznych. Oznacza to, że spełniona została przesłanka z § 13 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, co stanowiło podstawę wydanego rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję KGP z dnia [...] listopada 2024 r. B. O., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie: - art. 15 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji, w sytuacji gdy obowiązek poczynienia odpowiednich ustaleń i wyjaśnienia sprawy spoczywa nie tylko na organie I instancji, ale również na organie odwoławczym, co skutkuje tym, że organ II instancji uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy co do istoty powielając argumentację organu I instancji, - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, w tym niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków w sytuacji, gdy Skarżący w odwołaniu wskazywał wprost: "Organ jednak nie pokusił się, by w tym czasie wezwać mnie lub inne osoby, których zeznania mogły okazać się kluczowe dla prowadzonego postępowania i kształtu merytorycznego wydanej decyzji, by je przesłuchać w charakterze świadka", a tym samym uniemożliwienie Skarżącemu zapoznanie się i wypowiedzenie co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji; - zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, - wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, - orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego lub zastępczego przez Skarżącego, K. O. i R. O., - ewentualnie - rozważenie odroczenia terminu wykonania obowiązku opróżnienia dotychczas zajmowanej kwatery tymczasowej przez Skarżącego i jego dzieci do czasu przyznania Skarżącemu lokalu mieszkalnego. W motywach skargi podniesiono w szczególności, że organ II instancji poprzestał wyłącznie na zreferowaniu decyzji organu I instancji i zaniechał przedstawienia własnej argumentacji, w tym odnoszącej się do zarzutów Skarżącego podniesionych w odwołaniu. Organ II instancji uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy co do istoty, a takie działanie nie mieści się w standardach procedury administracyjnej. Organ II instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, a tym samym uniemożliwił Skarżącemu przedstawienie dowodów oraz aktywny udział w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji Wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych przepisów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2024 r. w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] - nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2024 r., poz. 519). Stosownie do art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94 i art. 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w myśl § 13 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym organ I instancji prawidłowo przyjął, a stanowisko to trafnie podzielił organ II instancji, że Skarżącemu na podstawie decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2003 r. nr [...] została przydzielona kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w [...] (k. 4 akt admin.). Do zamieszkania w tejże kwaterze wraz z najemcą - Skarżącym - zostali uprawnieni członkowie jego rodziny, tj. żona M. oraz dzieci K. i R. Wskazana w ww. decyzji kwatera tymczasowa została Skarżącemu oddana do użytkowania na podstawie "Umowy najmu kwatery tymczasowej" zawartej z Gospodarstwem Pomocniczym KSP Zakład Administracji Budynków i Hoteli Policyjnych w [...] (k. 82 akt admin.). Umowa ta, jak stanowi jej § 9 ust. 1, została zawarta na czas pełnienia czynnej służby w Policji. W świetle ww. dokumentów nie zachodzą wątpliwości co do statusu użytkowanego lokalu jako kwatery tymczasowej, ani co do wiedzy Skarżącego w tym zakresie. Prawidłowości ustalenia, że na podstawie tej umowy Skarżący użytkował wraz z rodziną kwaterę tymczasową a nie lokal mieszkalny nie zmienia okoliczność, że Skarżący składał wcześniej wniosek o przydział lokalu mieszkalnego (k. 3 akt admin.). Organ powyższego nie kwestionował. Kwestia przydziału lokalu mieszkalnego nie stanowiła jednakże przedmiotu niniejszej sprawy i pozostaje bez wpływu na jej wynik. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, iż fakt, że skarżący ubiegał się o przydział lokalu mieszkalnego nie daje podstaw do stwierdzenia, że skarżącemu przydzielono lokal mieszkalny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1284/16; CBOSA). W przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja przyznająca Skarżącemu lokal mieszkalny, lecz decyzja KSP z dnia [...] września 2003 r. nr [...] przydzielająca kwaterę tymczasową. Od decyzji tej Skarżący nie złożył odwołania, a zatem stała się ona ostateczna. Kwestie dotyczące statusu kwatery tymczasowej zajmowanej przez Skarżącego organ wyjaśnił wyczerpująco w zaskarżonej decyzji, wskazując wprost, że budynki A i B (budynki zamieszkania zbiorowego) przy ul. [...], zgodnie z przeznaczeniem wybudowane były jako pomieszczenia hotelowe i kwatery tymczasowe. Organ II instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy o pozwoleniu na użytkowanie, budynki A i B położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego. Zaś przez budynek zamieszkania zbiorowego, zgodnie z § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego (...). W budynkach takich nie przewidziano możliwości stałego pobytu ludzi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyjaśniano, że "(...) przy ul. [...] w [...] mieścił się kompleks mieszkalno-hotelowy. Zgodnie z decyzją nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie tego kompleksu, budynki C i D mieszczące się przy ul. [...] przeznaczone zostały na budynki mieszkalne, natomiast budynki A i B, jako zamieszkania zbiorowego. Zatem nie można było przydzielić skarżącemu lokalu mieszkalnego w budynku, który przeznaczony był wyłącznie do zamieszkania zbiorowego. (...)", (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2023r., sygn. akt III OSK 2348/21; CBOSA). Powyższy pogląd znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że organy Policji rozstrzygające w sprawie opróżnienia kwatery tymczasowej nie są uprawnione do ustalenia innego, niż wynika to z pierwotnej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] r. o pozwoleniu na użytkowanie, statusu lokalu. W związku z tym, w sprawie nie miał zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zgodzić należy się z organem II instancji, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 88, art. 96 oraz art. 97 ustawy o Policji poprzez uznanie, jak podnosił Skarżący w toku postępowania, że lokal zajmowany przez Skarżącego ma status kwatery tymczasowej, podczas gdy Skarżący nie spełniał przesłanek do otrzymania kwatery tymczasowej, lecz wyłącznie do otrzymania lokalu mieszkalnego, albowiem w tamtym czasie pełnił służbę stałą. Organy nie kwestionowały, że Skarżącemu przysługiwało prawo do lokalu mieszkalnego. Z akt administracyjnych nie wynika jednak, aby Skarżącemu przydzielono lokal mieszkalny. Wynika z nich natomiast jednoznacznie, że Skarżący zajmował na podstawie ww. decyzji z dnia [...] września 2003 r. kwaterę tymczasową w budynku zbiorowego zakwaterowania KSP przy ul. [...] w [...] . Okoliczność niespełniania przesłanek do otrzymania kwatery tymczasowej przez Skarżącego nie ma wpływu na uprawnienie organów Policji do żądania opuszczenia i opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Trafnie przy tym podnosił organ II instancji, że w sytuacji, gdy Skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego, to zgodnie z art. 88 ustawy o Policji oraz art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) może ubiegać się o jego przydział. Przepis art. 88 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący został poinformowany o przysługującym mu w tym zakresie uprawnieniu (k. 105 akt admin.). Jednocześnie wskazać należy, że w orzecznictwie wyrażany był już pogląd, zgodnie z którym "(...) Nie można twierdzić, że jest się uprawnionym do dotychczas zajmowanego lokalu, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. (...). Z przepisu tego wynika, że policjant po przejściu na emeryturę ma prawo do lokalu mieszkalnego, który nie musi być tym samym lokalem, który zajmował będąc w służbie czynnej. (...) przepis ten dotyczy zarówno funkcjonariusza, który zajmował przed przejściem na emeryturę lokal mieszkalny, jak i funkcjonariusza zajmującego kwaterę tymczasową. Z tego przepisu nie można zatem wywodzić, jak czyni to skarżący, prawa do dalszego zajmowania lokalu przydzielonego w okresie służby, bez względu na status tego lokalu (lokal mieszkalny bądź kwatera tymczasowa)"; (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 681/19; CBOSA). Biorąc pod uwagę stanowisko Skarżącego prezentowane w toku postępowania raz jeszcze podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest prawo Skarżącego do lokalu mieszkalnego. Niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie nakazania opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] , przez Skarżącego i wskazane w decyzji osoby. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. Biorąc pod uwagę ww. przepis KSP prawidłowo nakazał Skarżącemu a także dzieciom R. i K. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. KGP zasadnie zaś utrzymał tę decyzję w mocy, prawidłowo stosując w tym przypadku art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sprawie nie jest kwestionowane, że Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2020 r. Tym samym nie ma wątpliwości, że zaistniała podstawa do nakazania opróżnienia przez Skarżącego i osoby wymienione w decyzji KSP zajmowanej dotychczas kwatery tymczasowej. Skoro Skarżący w związku ze zwolnieniem ze służby utracił prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 15, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wbrew stanowisku Skarżącego organ II instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, rozpoznał sprawę co do istoty, a także odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ II instancji ustalił, że Skarżący, ktoremu przydzielono kwaterę tymczasową, został zwolniony ze służby w Policji. Poddał również analizie przepis § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. i prawidłowo podzielił stanowisko organu I instancji, że spełnione zostały przesłanki określone w ww. przepisie, warunkujące opróżnienie tymczasowej kwatery Nadto organ II instancji odniósł się zarzutów odwołania. Powołując się na poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych prawidłowo przyjął, że o statusie lokalu przesądza decyzja przydziałowa lokalu (kwatery tymczasowej). Podkreślał, że prowadzone postępowanie nie dotyczy prawa do zamieszkania Skarżącego w jakimkolwiek lokalu, lecz prawa do dalszego zajmowania kwatery tymczasowej. Odniósł się również do stanowiska Skarżącego, iż uzyskanie uprawnień emerytalnych uprawnia go do dalszego zajmowania lokalu (kwatery tymczasowej) nr [...] przy ul. [...] w [...]. Wskazał przy tym na możliwość ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego w odrębnym postępowaniu. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest przekonująca. Nie można zatem uznać, że organ II instancji naruszył art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 21 listopada 2022 r. (k. 86 akt admin.) organ I instancji poinformował Skarżących o uprawnieniach wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w tym o prawie do wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto, w piśmie z dnia [...] czerwca 2023 r. (k. 107 akt admin.) organ I instancji zawiadomił Skarżącego o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w postępowaniu oraz o prawie do zajęcia końcowego stanowiska wobec całości dowodów i żądań. Skarżący brał aktywny udział w postępowaniu, składał oświadczenia, wnioski oraz przedstawiał stanowisko w sprawie. Z akt sprawy nie wynika, aby przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ II instancji zawiadomił Skarżących o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., jednak uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie tego realizację przysługujących jej praw - i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. należy oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2905/14; z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1614/06; CBOSA). W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy Skarżący wpływu uchybienia na wynik sprawy, o jakim mowa powyżej, nie wykazał. W skardze do Sądu oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji Skarżący stwierdził jedynie, iż "Organ nie pokusił się by w tym czasie wezwać mnie lub inne osoby, których zeznania mogły być kluczowe dla prowadzonego postępowania i kształtu merytorycznego wydanej decyzji, by je przesłuchać w charakterze świadka". Skarżący nie wykazał jednakże jakie okoliczności miałyby stanowić przedmiot tego środka dowodowego i jaki wpływ jego przeprowadzenie miałoby na wynik postępowania. Sąd podziela przy tym stanowisko organu II instancji wyrażone w odpowiedzi na skargę, że stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie został wyjaśniony w sposób zupełny, niebudzący wątpliwości i nie wystąpiła konieczność prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.