II SA/Wa 2584/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Waldemar Śledzik, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym - oddala skargę - Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej Prezes WAM) decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. odmawiającą wydania W. M. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes WAM podniósł, iż lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] pozostający w dyspozycji WAM został przydzielony ojcu strony [...] T. M. jako żołnierzowi zawodowemu na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] maja 1965 r. nr [...]. Przy ustaleniu rozmiaru osobnej kwatery stałej uwzględniono członków rodziny [...] T. M., tj. żonę S. M., córkę M. M. i syna W. M. W dniu [...] sierpnia 2004 r. T. M. zmarł, wobec czego zaszła konieczność uregulowania tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], wydanej w oparciu o przepis art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, prawo zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] uzyskała S. M. (wdowa po T. M.). Prawo to zostało przyznane dożywotnio. W decyzji wskazano, że osobą uprawnioną do zamieszkiwania w lokalu ze S. M. jest jej syn W. M. W dniu [...] maja 2005 r. S. M. zmarła. W. M. w dniu 5 kwietnia 2008 r. skierował za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] wniosek do Ministra Obrony Narodowej o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...]. Następnie w dniu 15 czerwca 2009 r. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w trybie wyjątkowym. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, przy czynnym udziale strony oraz przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił wydania W. M. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że sytuacja w jakiej znalazła się strona nie należy do wyjątkowych. Okoliczności podniesione przez zainteresowanego, tj. długoletnie zamieszkiwanie w lokalu, brak innego lokalu czy też środków finansowych na zakup lokalu nie mogą przesądzać o wyjątkowości sytuacji, o której mowa w art. 29 ww. ustawy. Ponadto organ I instancji wskazał, że rozpatrując wniosek zainteresowanego zobowiązany był zbadać przede wszystkim własne możliwości lokalowe - w kontekście liczby żołnierzy zawodowych posiadających niezrealizowane potrzeby mieszkaniowe. W garnizonie [...] występują niezaspokojone potrzeby żołnierzy zawodowych oczekujących na przydział lokalu. W ocenie organu I instancji pozytywne rozpatrzenie wniosku zainteresowanego kolidowałoby z interesem społecznym, a tym samym przekroczyłoby możliwości organu. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie prawa procesowego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w zw. z art. 106 k.p.a. i zaniechanie uzyskania wyrażanego w formie zaskarżalnego postanowienia stanowiska Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wyjątkowości sytuacji wnioskodawcy. Organ odwoławczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Prezes WAM wskazał, iż zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ niniejsza sprawa została wszczęta przed dniem 1 lipca 2010 r., podlega rozpatrzeniu zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w tym art. 29, w brzmieniu sprzed wskazanej wyżej nowelizacji. Zgodnie z tym przepisem w sytuacji wyjątkowej, dyrektor oddziału regionalnego WAM, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Z konstrukcji art. 29 wynika, iż organ rozstrzyga daną sprawę w ramach uznania administracyjnego w granicach obowiązującego prawa. Ponadto ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć pod pojęciem "sytuacji wyjątkowej", natomiast zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego na wyjątkowość sytuacji składa się bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe położenie, w jakim ktoś się znajduje. Oceny wyjątkowości sytuacji dokonuje organ rozstrzygający sprawę, zaś strona - we własnym interesie – powinna powołać okoliczności oraz przedstawić dowody wskazujące na wyjątkowość jej przypadku. Tak więc "wyjątkowość", w rozumieniu powołanego przepisu, powinna wiązać się ze szczególną sytuacją, w której znalazła się osoba wnioskująca. Natomiast ciężar udowodnienia i wykazania okoliczności wyjątkowych spoczywa na osobie ubiegającej się o wydanie decyzji. Jako przesłankę wyjątkowości sytuacji określonej w art. 29 powołanej ustawy wnioskodawca wskazał, iż w przedmiotowym lokalu zamieszkiwał z rodzicami od [...] czerwca 1965 r. i opiekował się nimi do śmierci. Nie ma innego lokalu mieszkalnego, nie posiada też innych uprawnień do zajmowania innego lokalu mieszkalnego. Nie stać go na zakup lokalu mieszkalnego na wolnym rynku. Jest pracownikiem w sferze budżetowej, a osiągany przeciętny poziom wynagrodzeń wyklucza komercyjny zakup lokalu. Z dołączonego do akt sprawy zaświadczenia o wynagrodzeniu z dnia [...] marca 2010 r. wynika, że W. M. był zatrudniony od [...] maja 2001 r. w [...] na stanowisku [...] na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Osiągane przez niego przeciętne wynagrodzenie miesięczne za okres od [...] września 2009 r. do [...] lutego 2010 r. wynosiło [...] zł. Pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. strona poinformowała organ I instancji, że obecnie jest bez pracy i nie może przedstawić zaświadczenia o zarobkach. Niemniej na potwierdzenie powyższego faktu strona nie przedstawiła żadnego dokumentu. Wobec pominięcia powyższego argumentu w odwołaniu od decyzji, domniemywać należy, że sytuacja w jakiej znalazł się zainteresowany jest jedynie przejściowa. W ocenie Prezesa WAM nie jest możliwe potraktowanie sytuacji strony za bardzo rzadką, szczególnie wyrażającą się czymś, niezwykłą lub osobliwą, czyli wyjątkową w rozumieniu ustawy. Problemy, z jakimi boryka się skarżący sprowadzają się w istocie do kwestii utraty uprawnienia do zamieszkiwania w obecnie zajmowanym lokalu mieszkalnym oraz braku innego mieszkania. Podnoszona przez stronę niemożność zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie staje się udziałem dużej części rodzin. Zjawisko to ma wymiar powszechny i akceptowany, a tym samym nie może jawić się jako kryterium wyjątkowości. Na potwierdzenie tej tezy organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/06, w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, iż celem art. 29 ustawy nie było ustanowienie pomocy o charakterze wyłącznie socjalnym, a tym samym pomocy osobom, które nie mają prawa do żadnego lokalu czy domu. Celowi temu służą inne instytucje działające na innych podstawach prawnych. Natomiast argument podnoszony przez stronę, iż wywodzi się z rodziny wojskowej, również nie przesądza o wyjątkowości sprawy. Z przedstawionej przez stronę opinii specjalnej Dowódcy [...] wynika bezsprzecznie, iż ojciec strony [...] T. M. pełnił zawodową służbę wojskową w sposób wzorowy, niemniej taką nieposzlakowaną opinią może wykazać się wielu żołnierzy, co nie przesądza jednocześnie o ich znaczących zasługach. Instytucja przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na podstawie art. 29 powołanej ustawy, nie jest zamiennikiem przyznania lokalu socjalnego dla osób związanych z resortem Obrony Narodowej niemających zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, bowiem potrzeby w tym zakresie realizują organy samorządu terytorialnego. Nie świadczy również o wyjątkowości sytuacji fakt długotrwałego zamieszkiwania w tym lokalu. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, że decyzja została wydana bez uprzedniego uzyskania opinii Ministra Obrony Narodowej, organ odwoławczy powołał się na ugruntowany w orzecznictwie pogląd sądów administracyjnych, iż przepis art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP rozstrzygnięcie określonych w nim spraw powierza dyrektorowi oddziału regionalnego WAM. Przepis ten przewiduje również obowiązek porozumienia organu decyzyjnego z Ministrem Obrony Narodowej, ale nakazowi temu nie nadaje charakteru bezwzględnego i nie łączy go z każdym rozstrzygnięciem sprawy. Obowiązek współdziałania wskazanych organów powstaje zatem nie w chwili złożenia wniosku, lecz dopiero w późniejszym stadium postępowania, po zakwalifikowaniu takiego wystąpienia do pozytywnego załatwienia (przykładowo wyroki NSA z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1519/07, z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 858/07, z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 270/09 oraz z dnia 17 maja 2010 r., sygn. I OSK 1530/09). W świetle powyższego omawiany zarzut odwołania jest nieuzasadniony. Prezes WAM podkreślił, iż wg stanu na dzień [...] września 2011 r. na realizację prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oczekiwało [...] żołnierzy zawodowych. Wobec niespełnienia w omawianej sprawie przesłanki wyjątkowości sytuacji, uznanie żądania strony, odbyłoby się ze szkodą dla żołnierzy, którzy aktualnie oczekują na wydanie decyzji przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego w garnizonie [...]. Realizacja należnych ustawowo praw żołnierzy zawodowych do zakwaterowania góruje nad uprawnieniami osób nie będących żołnierzami zawodowymi, co zostało ujęte w znowelizowanej treści przepisu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Podsumowując Prezes WAM stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie uwzględniono całość zgromadzonego w aktach materiału dowodowego i sytuację strony. Ustalenia te mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. Nie ma też podstaw do stwierdzenia, iż organ I instancji przekroczył granice uznania administracyjnego. Uznaniowość bowiem musi każdorazowo mieścić się w granicach nakreślonych przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jak też zachowywać proporcje między interesem społecznym, a słusznym interesem strony. W niniejszej sprawie organ nie przekroczył tych granic. Podstawowym obowiązkiem WAM jest przede wszystkim realizacja uprawnień żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową. Obowiązek ten jest więc uprzywilejowany i podlega – co do zasady – zaspokojeniu przed interesem innych osób. Decyzja Prezesa WAM stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika W. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji wydanie jej z naruszeniem prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w zw. z art. 106 k.p.a. i zaniechanie wobec uznania, iż odwołujący się nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, uzyskania wyrażonego w formie zaskarżalnego postanowienia stanowiska Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wyjątkowości sytuacji odwołującej się i ewentualnego wyrażenia zgody na przyznanie prawa do lokalu mieszkalnego oraz niewłaściwe zastosowanie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 29 powołanej ustawy, polegające na zaniechaniu zbadania, czy po stronie skarżącego występują okoliczności mogące być uznane za wyjątkowe oraz brak odniesienia się do dokumentów złożonych osobiście przez skarżącego, które winny zostać uznane za uzupełnienie odwołania złożonego przez pełnomocnika skarżącego. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu, a w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uznając zarzuty skargi za niezasadne organ wskazał m.in., iż wywody pełnomocnika strony dotyczące złożenia dwóch odwołań przez pełnomocnika i "skarżącą" nie dotyczą przedmiotowej sprawy, albowiem taka sytuacja nie zaistniała w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z uwagi na wszczęcie postępowania z wniosku strony z dnia 5 kwietnia 2008 r. podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Zgodnie z jego brzmieniem, w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony innej osobie niż żołnierz służby stałej. Powołany przepis uzależnia możliwości wydania pozytywnej dla strony decyzji od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. wykazania przez stronę wyjątkowej sytuacji, w której się znalazła oraz wyrażenia zgody na wydanie takiej decyzji przez Ministra Obrony Narodowej. Jednakże uzyskanie zgody Ministra Obrony Narodowej, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, jest wymagane wówczas, gdy organ WAM wstępnie oceni, że w sprawie zachodzi sytuacja wyjątkowa i jest możliwe pozytywne załatwienie wniosku wszczynającego postępowanie (patrz orzeczenia NSA przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Z tego też względu niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 29 powołanej ustawy w zw. z art. 106 k.p.a. Wskazać także należy, iż sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd powinien zatem badać, czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Wykładnia zaś przepisu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP prowadzi do wniosku, że wydanie takiej decyzji na korzyść strony nie jest obligatoryjne – a zatem pozostawione jest uznaniu administracyjnemu, którego ramy zakreślają trzy wiodące dyrektywy: równość, proporcjonalność oraz wyważenie interesu strony i interesu publicznego. Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż na wyjątkowość sytuacji składa się - bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe – położenie w jakim się ktoś znajduje. "Wyjątkowo" oznacza w sposób niezwykły, szczególny, bardzo rzadko, w szczególnych przypadkach – "Nowy Słownik Języka Polskiego" Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003 r. W powołanym przez organ wyroku z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1519/07 (publik. LEX nr 512273) NSA stwierdził, iż adresatem decyzji o prawie do lokalu mieszkalnego na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP są osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi zmarłego żołnierza uprawnionego do lokalu, wymagają swoistej opieki organu WAM w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych. Z literalnego brzmienia art. 29 powołanej ustawy wynika, iż podmiotem ubiegającym się w tym trybie o prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas określony może być tylko osoba nie będąca żołnierzem w służbie stałej. Przepis ten w istocie ma na celu zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych tym osobom, które zamieszkują w lokalu mieszkalnym z zasobów mieszkaniowych WAM bez tytułu prawnego, a z uwagi na szczególną sytuację życiową (o której mowa powyżej), bądź zasługi dla Obrony Narodowej, wymagają pomocy tego resortu. Innymi słowy, tryb przewidziany w art. 29 powołanej ustawy winien mieć zastosowanie do tej kategorii osób, które ubiegają się o prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym z zasobów WAM, a którym nie przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego na innej podstawie. To na osobie składającej wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, pozostającym w zasobie mieszkaniowym WAM, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się ona w "sytuacji wyjątkowej". W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie właściwie oceniły sytuację, w jakiej znalazł się skarżący, zasadnie odmawiając jej cech wyjątkowości. Nie zasługuje bowiem na akceptację pogląd prezentowany przez skarżącego, że znajduje się on w sytuacji wyjątkowej. Podkreślenia wymaga, że nadrzędnym ustawowym celem organów wojskowych jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych w miejscowości, w której pełnią oni służbę wojskową, zaś wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innym podmiotom stanowi odstępstwo od tej reguły i może być realizowane tylko w sytuacji wyjątkowej. Adresatami decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym z zasobów WAM winny być osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi, wymagają zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych, swoistej opieki organu WAM. Okoliczności, na które powoływał się skarżący w toku postępowania administracyjnego, nie dają podstaw do zakwalifikowania ich jako "sytuacji wyjątkowej". Jak wynika z ustaleń organu skarżący jest osobą w pełni sprawną, czynną zawodowo i zdolną zaspokajać własne potrzeby bytowe. Wprawdzie skarżący zasygnalizował, iż utracił pracę, lecz w dobie gospodarki wolnorynkowej nie jest to sytuacja szczególna. Bezrobocie najczęściej ma charakter przejściowy i dotyka ok. 10% społeczeństwa w wieku tzw. produkcyjnym. Bezrobocie w województwie [...] należy do najniższego w kraju, uprawnia to do twierdzenia, że osoby wykształcone z dużym doświadczeniem zawodowym, nie pozostają długo poza zatrudnieniem. Ponadto argument mówiący o braku środków finansowych na zakup lokalu mieszkalnego na wolnym rynku nie świadczy o konieczności zaspokojenia tych potrzeb przez WAM. Wiele gospodarstw domowych w Polsce, w tym jednoosobowych, nie stać na zakup mieszkania na własność na wolnym rynku. Zabezpieczenia tych potrzeb nie można wiązać tylko z prawem własności lokalu mieszkalnego, lecz także z najmem na wolnym rynku, czy pomocą organów samorządowych w zakresie zaspakajania przedmiotowych potrzeb mieszkańców danej gminy. Skarżący nie jest związany z resortem Obrony Narodowej. Prezes WAM wziął pod uwagę zasługi ojca skarżącego dla obronności kraju, jednak zasadnie uznał, że tylko wzorowe wykonywanie obowiązków służbowych przez [...] T. M. i zamieszkanie wraz z nim skarżącego nie daje podstaw do zakwalifikowania wnioskodawcy do kategorii osób pozostających w wyjątkowej sytuacji w rozumieniu art. 29 powołanej ustawy. Jak to dobitnie podkreślił Prezes WAM w zaskarżonej decyzji, potrzeby garnizonu [...] w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych i ich rodzin są znaczne i w analizowanym przypadku nie można interesu jednostki przedkładać nad interesem publicznym, utożsamianym z zabezpieczeniem potrzeb żołnierza zawodowego realizującego zadania związane z obronnością Państwa. W okolicznościach niniejszej sprawy Prezes WAM nie naruszył granic uznania administracyjnego przyznając prymat interesowi publicznemu nad interesem skarżącego (art. 7 k.p.a.). Wydał rozstrzygnięcie z poszanowaniem reguł procesowych i należycie je uzasadnił. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.