II SA/Wa 293/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Naczelnej Rady Adwokackiej z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 16 marca 2015 r. W dniu 23 marca 2015 r. M. P. oraz Naczelna Rada Adwokacka reprezentowana przez adwokata M. P. złożyli w Sądzie Apelacyjnym w [...] wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślili, że o fakcie przekroczenia terminu do wniesienia skargi dowiedzieli się dopiero w dniu doręczenia odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wnosząc skargę w dniu 12 lutego 2015 r. działali w przekonaniu, że środek ten wnoszą z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, od dnia wynikającego z prezentaty znajdującej się na zaskarżonej decyzji. Przedmiotowa decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] została doręczona skarżącym w godzinach popołudniowych dnia 12 stycznia 2015 r. Jednak ze względu na późną porę doręczenia dokument został wyjęty z koperty w dniu 13 stycznia 2015 r. i w wyniku niedopatrzenia pracownika Biura Naczelnej Rady Adwokackiej opatrzony pieczęcią z datą 13 stycznia 2015 r. W dalszej części wniosku skarżący stwierdzili, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminowi bowiem przekroczenie terminu nastąpiło w skutek niezamierzonego błędu popełnionego przez pracownika administracyjnego Biura NRA. Skarżący bowiem przy zachowaniu należytej staranności skrupulatnie i starannie obliczyli termin do wniesienia skargi w oparciu o informacje, które zostały przekazane przez pracownika Biura NRA. Podkreślili jednocześnie, że do uchybienia terminowi nie doszło z winy pracownika Kancelarii Adwokackiej adw. M. P. występującego w imieniu Naczelnej Rady Adwokackiej, ale z winy pracowników Biura Naczelnej Rady Adwokackiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku Naczelnej Rady Adwokackiej z siedzibą w [...] wydał postanowienie z dnia 23 kwietnia 2015 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. M. P. oraz Naczelna Rada Adwokacka reprezentowana przez adwokata M. P. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem w dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I OZ 591/15 oddalił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednak, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie uznał, że skargę, a następnie wniosek o przywrócenie terminu, wniosła wyłącznie Naczelna Rada Adwokacka. Stwierdził, że w skardze wyraźnie podano, że jest ona wnoszona w imieniu adw. M. P. (który złożył wcześniej wniosek o udostępnienie informacji publicznej) oraz w imieniu Naczelnej Rady Adwokackiej, reprezentowanej przez adw. M. P. W sentencji i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji odniósł się tylko do wniosku Naczelnej Rady Adwokackiej. Nie odniósł się zaś do wniosku M. P. Odrzucona została jedynie skarga Naczelnej Rady Adwokackiej. Skarga M. P. nie została zaś odrzucona. Po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi Naczelnej Rady Adwokackiej, M. P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien rozpoznać wniosek M. P., mając na uwadze, że występuje on w sprawie nie tylko jako pełnomocnik Naczelnej Rady Adwokackiej, ale również we własnym imieniu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że fakt iż adw. M. P. jest Przewodniczącym Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej nie ma znaczenia dla określenia, że M. P. może w niniejszej sprawie występować we własnym imieniu – tym bardziej, że to on był autorem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wobec treści uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I OZ 591/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niniejszym postanowieniem rozpoznaje złożony osobiście przez M. P. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W tym miejscu wspomnieć należy, iż do wiadomości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożone zostało pismo M. P. z dnia 3 lipca 2015 r. wzywające Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] do doręczenia M. P. jako działającemu osobiście zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Odnosząc się do powyższego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że wspomniana decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r. została doręczona M. P. w dniu [...] stycznia 2015 r. w jednej przesyłce zaadresowanej: M. P., Naczelna Rada Adwokacka, ul. [...],[...] (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy karta 46). W toku całego postępowania wszczętego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 22 sierpnia 2014 r. działający w sprawie osobiście M. P. podaje jako adres korespondencyjny wyłącznie, adres siedziby Naczelnej Rady Adwokackiej. Na ten właśnie adres przesyłana była także decyzja organu I instancji. Zauważyć również należy, że w skardze z dnia 12 lutego 2015 r. na decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], a także we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako strona skarżąca wymieniony został M. P. działający osobiście oraz Naczelna Rada Adwokacka reprezentowana przez adwokata M. P. Wobec powyższego zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznać należy, że skoro M. P. pismem z dnia 12 lutego 2015 r. złożył osobiście skargę na wspomnianą decyzję to właściwym jest uznanie, iż otrzymał on w dniu 12 stycznia 2015 r. adresowaną do niego osobiście, skierowaną na jedyny podany przez niego adres korespondencyjny, decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Wprawdzie decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] została doręczona M. P. i Naczelnej Radzie Adwokackiej w dniu 12 stycznia 2015 r. w jednym egzemplarzu (w jednej przesyłce) to jednak z tego faktu nie można wywodzić, że jednemu z tych podmiotów, przedmiotowej decyzji nie doręczono. Uprawnionym będzie zatem rozpoznanie niniejszym postanowieniem złożonego osobiście przez M. P. wniosku z dnia 23 marca 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 86 § 1 powołanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Wniosek M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest dopuszczalny. Przyjmując, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 16 marca 2015 r., stwierdzić należy, że wniosek złożony został w przewidzianym prawem terminie. Przywrócenie terminu do złożenia skargi, może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których strona uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Brak zawinienia w rozumieniu ww. przepisu utożsamiany jest z przeszkodą niezależną od strony, trudną do przewidzenia i przezwyciężenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: sygn. akt II GZ 223/14, LEX nr 1465314, sygn. akt II OZ 313/14, LEX nr 1461916). Nie stanowi przesłanki przywrócenia terminu nienależyta staranność strony w prowadzeniu swoich spraw, zła organizacja pracy, czy zawinienie pracownika (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: sygn. akt II GZ 416/14, LEX nr 1497895, sygn. akt II GZ 368/14, LEX nr 1493006, I GZ 205/14, LEX 1489928). Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uznania, że opisane we wniosku M. P. przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi były niezawinione. Należy zauważyć, że to M. P. wskazał adres do doręczeń, który znajduje się w siedzibie Naczelnej Rady Adwokackiej, tym samym zgodził się na konsekwencje odbierania korespondencji pod tym adresem. Błąd w oznaczeniu prawidłowej daty nie wynikał również z zaniedbania operatora pocztowego. Fakt doręczenia skarżącemu przedmiotowej przesyłki w dniu 12 stycznia 2015 r. wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Na podaną datę wskazuje również sam skarżący. Omyłka pracownika Biura Naczelnej Rady Adwokackiej przy oznaczaniu pieczęcią daty wpływu decyzji, nie stanowi usprawiedliwienia dla przekroczenia terminu do wniesienia skargi przez M. P. Pamiętać należy że również skarżący w prosty sposób mógł uchronić się przed uchybieniem terminowi. Wystarczyło bowiem by w momencie otrzymania decyzji sprawdził prawidłowość naniesionej daty odbioru zaskarżonej decyzji. Skarżący jak sam podnosi, sprawdzenia prawidłowości daty odbioru decyzji dokonał dopiero po otrzymaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2015 r. o odrzuceniu skargi. Zarówno pracownicy Biura Naczelnej Rady Adwokackiej, jak i sam M. P. dopuścili się braku należytej staranności przy prowadzeniu niniejszej sprawy. Wobec powyższego przyjąć należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.