II SA/Wa 2950/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant referent stażysta Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. N. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2021 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) zwolnił M. N. – [...] Zespołu Prewencji Komisariatu Policji w [...] z dniem [...] marca 2021 r. ze służby w Policji. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że Komendant Powiatowy Policji w [...] w uzasadnieniu wniosku o wszczęcie wobec M. N. postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wskazał, że w dniu [...] lutego 2021 r. Zastępca Prokuratora Rejonowego w [...] wydał postanowienie o przedstawieni M. N. zarzutu o to, że: w dniu [...] lutego 2021 r. w [...], woj. [...], kierował wobec A. B. i jego małoletniego syna N. B. lat 10, co najmniej dwukrotnie groźby pozbawiania życia przy użyciu broni palnej, poprzez zastrzelenie jego i syna, które to groźby wzbudziły w nim uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o czyn z art. 190 § 1 Kk. Podał, że w dniu [...] lutego 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął wobec policjanta postępowanie dyscyplinarne, w którym Pan M. N. został obwiniony o czyny określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2, § 14 oraz § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta’’. Ponadto rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił policjanta w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] lutego 2021 r. do dnia [...] maja 2021 r. W dniu [...] lutego 2021 r. Zastępca Prokuratora Rejonowego w [...], w sprawie o sygn. akt [...], wniósł o zastosowanie wobec M. N. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Sąd Rejonowy w [...],[...] Wydział Kamy, postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., sygn. akt [...] nie uwzględnił wniosku prokuratora o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Prokurator złożył zażalenie na powyższe postanowienie, którego Sąd Okręgowy w [...] nie uwzględnił. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. organ I instancji poinformował M. N. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz pouczył o uprawnieniach i obowiązkach strony związanych z przedmiotowym postępowaniem. Ponadto organ wezwał stronę do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania. W dniu [...] lutego 2021 r., w siedzibie organu I instancji M. N. został przesłuchany w charakterze świadka, wyjaśniając, że nie przyznał się do wypowiadania pod adresem A. B. gróźb karalnych, zaś poza faktem przedstawienia mu zarzutów, materiał dowodowy w sprawie karnej stanowią jedynie zeznania A. B. Podkreślił, że był wielokrotnie nagradzany, a nadto, że za popełnione przewinienie dyscyplinarne jest w stanie przyjąć karę, jednak zwolnienie ze służby w Policji uważa za zbyt daleko idące. Do protokołu strona załączyła płytę, z której, jej zdaniem, wynika, że pierwszy został zaatakowany przez A. B. Wniósł również o dołączenie do akt sprawy protokołu wyjaśnień złożonych w postępowaniu dyscyplinarnym. Ponadto wymieniony wskazał, że właściwym do wydania opinii w sprawie zwolnienia go ze służby jest NSZZ Policjantów woj. [...]. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. organ I instancji wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] o opinię w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] pismem z dnia [...] marca 2021 r. poinformował, że Prezydium tego Zarządu wydało decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2021 r., w której wyrażono negatywną opinię w zakresie zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Komendant Główny Policji podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ wskazał, że pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Komendant Główny Policji podniósł, że do podstawowych zadań umundurowanej i uzbrojonej formacji jaką jest Policji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Komendant Główny Policji powołując się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazał, że nie ulega wątpliwości, że policjant, którego oskarżono o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Dalsze pozostawanie w służbie takiego policjanta niewątpliwie narusza ważny interes tej służby. Przyczynia się bowiem do negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa, a także wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy. Dokonując oceny, czy pozostawanie M. N. w służbie narusza jej ważny interes, organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2021 r. Zastępca Prokuratora Rejonowego w [...] wydał postanowienie o przedstawieniu M. N. zarzutu o to, że: w dniu [...] lutego 2021 r. w [...], woj. [...], kierował wobec A. B. i jego małoletniego syna N. B. lat 10, co najmniej dwukrotnie groźby pozbawiania życia przy użyciu broni palnej, poprzez zastrzelenie jego i syna, które to groźby wzbudziły w nim uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o czyn z art. 190 § 1 Kk. Postanowienie powyższe zostało podejrzanemu ogłoszone w dniu [...] lutego 2021 r. Ponadto w toku postępowania odwoławczego ustalono (zob. pismo Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r.), że w omawianej sprawie karnej w dniu [...] czerwca 2021 r. skierowany został do Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Kamy, akt oskarżenia przeciwko M. N. oskarżonemu o to, że: I. w dniu [...] lutego 2021 r. na ul. [...] w [...], woj. [...], groził A. B. popełnieniem przestępstwa pozbawienia życia na jego szkodę oraz na szkodę osoby najbliżej syna N. B., w ten sposób, że wypowiadał słowa "zastrzelę cię" oraz "zabiję ciebie i twojego syna", przy czym groźba wzbudziła u A. B. uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, tj. o czyn z art. 190 § 1 Kk, II. w nocy z [...] na [...] lutego 2021 r. na ul. [...] w [...], woj. [...], znieważał A. B. w jego obecności słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 § 1 Kk, III. w dniu [...] lutego 2021 r. na ul. [...] w [...], woj. [...], znieważał A. B. w jego obecności słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 § 1 Kk, IV. w dniu [...] lutego 2021 r. na ul. [...] w [...], woj. [...], znieważał małoletniego N. B. pod jego nieobecność, lecz publicznie, słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, tj. o czyn z art. 216 § 1 Kk, V. w dniu [...] lutego 2021 r. na ul. [...] w [...], woj. [...], naruszył nietykalność cielesną A. B., poprzez jego oplucie, tj. o czyn z art. 217 § 1 Kk. Komendant Główny Policji stwierdził, że zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do przedstawienia mu zarzutów popełnienia wskazanych wyżej przestępstw (zarówno publicznoskargowego, jak przestępstw prywatnoskargowych), a następnie skierowania do Sądu aktu oskarżenia, nie tylko dyskredytuje M. N. jako osobę o nieposzlakowanej opinii, wymaganej przez art. 25 ust. I ustawy o Policji, ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ podkreślił, że ocena postępowania policjanta, biorąc pod uwagę zakres ustawowych zadań i uprawnień formacji, w której służy, musi odbywać się w sposób wyjątkowo restrykcyjny i dokładny. Nie może być tu żadnych wątpliwością że cechy charakteru konkretnej osoby sprawiają, iż można ją uznać za wiarygodną, odpowiedzialną i przestrzegającą obowiązującego prawa. M. N. swoim postępowaniem udowodnił, że cech takich nie posiada. Organ wskazał, że powyższe należy wywieść nie tylko z faktu sporządzenia przeciwko policjantowi aktu oskarżenia o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego (art. 190 § 1 Kk), a także przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego (art. 216 § 1 i art. 217 § 1 Kk), ale również z całokształtu dokonanych ustaleń faktycznych, które to ustalenia uzasadniają twierdzenie, że M. N. nie posiada przymiotu nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W kontekście twierdzeń pełnomocnika, że organ I instancji zaniechał poznania okoliczności incydentu mającego miejsce w dniu [...] lutego 2021 r., organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się protokół przesłuchania M. N. jako świadka w postępowaniu administracyjnym z dnia [...] lutego 2021 r. (zob. k. 19 akt sprawy), protokół przesłuchania wymienionego w charakterze podejrzanego z dnia [...] lutego 2021 r. (zob. k. 25 i nast. akt sprawy) oraz protokół przesłuchania obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym z dnia [...] lutego 2021 r. (k. 38 i nast. akt sprawy), a zatem stanowisko strony; w zakresie przebiegu omawianego incydentu oraz stawianych jej zarzutów karnych jest organom znane. Organ wskazał przy tym, że w uzasadnieniu wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania z dnia [...] lutego 2021 r. Zastępca Prokuratora Rejonowego w [...] wskazał m.in., że w dniu [...] lutego 2021 r. o godz. [...] funkcjonariusze Komisariatu Policji w [...] z dyspozycji oficera dyżurnego Komisariatu Policji w [...] udali się wraz ze zgłaszającym Panem A. B. na ul. [...] w [...], gdzie na miejscu zastali byłą partnerkę wymienionego, która stała na zewnątrz budynku mieszkalnego, zaś w tym czasie Pan M. N. wyrzucał przez okno rzeczy wymienionej oraz kota. Policjant, widząc Pana A. B. zaczął do niego krzyczeć, używając słów powszechnie uznawanych za obelżywe. Pan M. N. nie reagował na polecenia funkcjonariuszy Policji wzywające go do zachowania zgodnego z prawem. Następnie była partnerka zgłaszającego udała się do miejsca swojego zamieszkania, zaś policjant pozostał w swoim mieszkaniu. W dalszej kolejności, w dniu [...] lutego 2021 r. o godz. [...] funkcjonariusze Komisariatu Policji w [...] z dyspozycji oficera dyżurnego Komisariatu Policji w [...], w związku ze zgłoszeniem Pani P. Z., iż pod jej blokiem biją się dwaj mężczyźni, udali się na miejsce zdarzenia, gdzie zastali Pana M. N. oraz Pana A. B. Pan M. N. nie reagował na polecenia funkcjonariuszy Policji wzywające go do zachowania zgodnego z prawem i uspokojenia się, w związku z czym policjanci użyli w stosunku do niego środków przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej, w tym chwytów obezwładniających. Organ wskazał, że fakty co do określonego, agresywnego zachowania się M. N. w trakcie dwóch interwencji nie budzą wątpliwości, tak samo jak nie budzi wątpliwości, że wobec wymienionego, w związku z jego zachowaniem, koniecznym było zastosowanie środków przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej, w tym chwytów obezwładniających. Jednocześnie M. N., przesłuchany w dniu [...] lutego 2021 r. w charakterze podejrzanego wyjaśnił, że niczego nie wyrzucał przez okno "ani rzeczy, ani kota", przy czym przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu [...] lutego 2021 r. wyjaśnił jednak w tym zakresie, że wyjął kilka ubrań partnerki z szafy i wyrzucił je przez okno na podwórze. Organ zauważył, że choć wymieniony przyznaje, że w trakcie interwencji znajdował się pod wpływem alkoholu ("tego wieczoru były dwa trzy piwa i kilka drinków" - zob. protokół przesłuchania podejrzanego - k. 27 akt sprawy), to na pytanie, dlaczego odmówił poddania się badaniu na zawartość alkoholu w organizmie w Komisariacie Policji w [...], stwierdził, że "skorzystałem z przysługującego mi prawa do odmowy". Komendant Główny Policji stwierdził, że z zawodem policjanta wiąże się także szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to do sfery służby oraz postawy osobistej. Zdaniem organu, w opisanych okolicznościach pozostanie wymienionego w służbie byłoby całkowicie sprzeczne z interesem formacji stojącej na straży przestrzegania prawa, a nadto niewątpliwie miałoby niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałoby budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasady domniemania niewinności organ zaznaczył, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się w sprawie postępowania karnego. Dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności przedstawionych M. N. zarzutów, czy też rozstrzyganie o jego winie lub niewinności, nie jest i nie byłoby uprawnione. Brak jest podstaw do oceny przebiegu danego zdarzenia z udziałem M. N. na podstawie załączonej przez wymienionego płyty CD. Ocena taka nie zmieniłaby bowiem faktu, że w związku z określonym zachowaniem skarżącego, zostały mu przedstawione zarzuty w postępowaniu karnym, a następnie skierowano przeciwko niemu akt oskarżenia do sądu. Odnosząc się do kwestii dotychczasowej służby policjanta wskazano, że organy nie kwestionują tego, że skarżący pełniąc służbę w Policji cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Organ wskazał jednocześnie, że negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organów administracji rozstrzygających w przedmiocie zwolnienia ze służby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r, sygn. akt II SA/Wa 1208/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2013 r, sygn. akt II SA/Wa 1074/13). Organ odwoławczy zaznaczył, że organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Komendant Główny Policji wskazał, że brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności tej decyzji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. stał się przedmiotem skargi M. N., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił naruszenie: - art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na nieuzupełnieniu postępowania o dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy -zawnioskowane przez skarżącego w toku jego przesłuchania w charakterze strony, a tym samym oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym; - art. 15 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności przejawiające się w dokonaniu jedynie pozornej, a nie merytorycznej i rzeczywistej kontroli wydanego orzeczenia, w szczególności w zakresie oparcia orzeczenia na niepełnym materiale dowodowym, będącego konsekwencją nieuwzględnienia wniosku dowodowego skarżącego; - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich faktycznych i istotnych okoliczności sprawy, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania i naruszający zaufanie strony do władzy publicznej; - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sprawie wskutek nieuwzględnienia przez organ I instancji okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku, podczas gdy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że pozostawanie przez skarżącego w służbie naruszy ważny interes tej służby; - art. 135 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, na skutek niewstrzymania przez organ odwoławczy natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2021 r., gdy tymczasem był on władny do jej wstrzymania, a jego bierność doprowadziła do sanowania stanu niezgodnego z prawem, ponieważ decyzja o zwolnieniu skarżącej ze służby wydana z naruszeniem prawa; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnym jego zastosowaniu i utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2021 r., pomimo że decyzja ta naruszyła przepisy: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bez zebrania wszystkich niezbędnych dla wydania rozstrzygnięcia dowodów i w konsekwencji błędnym uznaniu, iż samo postawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa wskazuje, że ważny interes służby wymaga jego zwolnienia ze służby, a tym samym zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; art. 8 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa na skutek: wydania rozkazu personalnego sprzecznego z zajętym przez Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów stanowiska, w którym wyrażono negatywną opinię w zakresie zwolnienia M. N. we wnioskowanym trybie, wydania rozkazu personalnego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i uznanie, że samo postawienie skarżącemu zarzutów uzasadnia jego zwolnienie w tym trybie, mimo istnienia konstytucyjnego domniemania niewinności; art. 108 § 1 k.p.a. polegające na nadaniu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy brak było ku temu interesu społecznego uzasadniającego tego rodzaju rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację postawionych zarzutów. Wskazał m.in., że organ nie odniósł się do podnoszonych w odwołaniu twierdzeń, że samo postawienie funkcjonariuszowi Policji zarzutów (które przeto mogą być zupełnie bezpodstawne) nie jest wystarczającą podstawą do przyjęcia, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem tegoż funkcjonariusza ze służby w Policji. Podniósł m.in., że skarżący zauważa, iż Komendant Główny Policji rozpatrując odwołanie dokonał jedynie pozornej, a nie merytorycznej i rzeczywistej kontroli wydanego orzeczenia. Organ błędnie nie uzupełnił zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - nie dopuścił dowodu zawnioskowanego przez funkcjonariusza Policji, a to nagrania z przebiegu krytycznego zdarzenia, które ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem wskazuje, iż postawione skarżącemu zarzuty są niezasadne. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Odniósł się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zaskarżony i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny odpowiadają prawu. Trafnie Komendant Główny Policji zastosował w tej sprawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy nie naruszyły w tej sprawie ani przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach skargi ani procedury administracyjnej, tj. wskazanych w skardze przepisów k.p.a. W ocenie Sądu, organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...] jak i Komendant Główny Policji dokonali prawidłowej wykładni i właściwie zastosowali przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, prawidłowo zastosowano też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organy w sposób wyczerpujący uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż dokonana przez nie ocena materiału dowodowego nie była dowolna. W sprawie nie naruszono zasady dwuinstancyjności postępowania. Nadto, organ zebrał wystarczający dla rozstrzygnięcia tej sprawy materiał dowodowy – pozwalający na ocenę zaistnienia przesłanki ważnego interesu służby – i należycie go rozważył. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał tym samym za nietrafne. Zasadnie organ stwierdził w rozkazie personalny, że w sprawie tej nie było podstaw do oceny przebiegu zdarzenia z udziałem skarżącego na podstawie wnioskowanej przez stronę płyty CD. Stan faktyczny, który stanowił podstawę do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji został przedstawiony przez organy w rozkazach personalnych w sposób pozwalający na dokonanie kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie. W rozkazach personalnych wskazano też materiał dowodowy, na podstawie którego organy dokonały ustaleń. W ocenie Sądu, materiał ten był wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia na gruncie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W sprawie nie naruszono art. 136 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 135 k.p.a., art. 108 k.p.a., jak również innych przepisów postępowania. Uzasadnienia rozkazów personalnych odpowiadają w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie M. N. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia tym samym jego zwolnienie ze służby. Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Okoliczności, w jakich znalazł się skarżący, tj. tak fakt ogłoszenia w dniu [...] lutego 2021 r. postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutu o to, że: w dniu [...] lutego 2021 r. w [...], woj. [...], kierował wobec A. B. i jego małoletniego syna N. B. lat 10, co najmniej dwukrotnie groźby pozbawiania życia przy użyciu broni palnej, poprzez zastrzelenie jego i syna, które to groźby wzbudziły w nim uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. o czyn z art. 190 § 1 Kk, w stanie faktycznym tej sprawy dawał organowi Policji wystarczającą podstawę do przyjęcia, że funkcjonariusz Policji, który będąc obowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw, sam stał się podejrzanym o popełnienie wskazanego przestępstwa - utracił nieposzlakowaną opinię. Wzmocnieniem stanowiska organu, co do utraty nieposzlakowanej opinii przez skarżącego był fakt skierowania następnie, w dniu [...] czerwca 2021 r. do Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Kamy, aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu oskarżonemu o popełnienie przestępstw z art. 190 § 1Kk, z art. 216 § 1 Kk, z art. 217 § 1 Kk. Twierdzenie organów, że utrata nieposzlakowanej opinii czyni niemożliwym pozostawienie skarżącego w służbie nie jest dowolne. Brak podstaw do zakwestionowania twierdzenia organu, że policjant, którego oskarżono o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Dalsze pozostawanie w służbie takiego policjanta niewątpliwie narusza ważny interes tej służby. Zasadnie w zaskarżonym rozkazie personalnym wskazano na brak możliwości oceny okoliczności towarzyszących przedstawieniu zarzutów karnych. Organ Policji nie ma obowiązku, a przede wszystkim uprawnień do weryfikowania postawionych przez prokuratora zarzutów jak i prawidłowości prowadzonego postępowania. Podstawę prawną zastosowaną przez organ stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Działania organu Policji nie zależały w tej sprawie od wyniku sprawy karnej, co trafnie podniesiono w zaskarżonym rozkazie personalnym. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga także, że w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że samo podejrzenie policjanta o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego skutkuje utratą nieposzlakowanej opinii i w konsekwencji uzasadnia zwolnienie ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji) (v. wyrok NSA z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt I OSK 812/17, wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 921/17, wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2318/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). "Poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego jak i prywatnego. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować – w konkretnych okolicznościach – znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (v. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 48/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy wykazały, że okoliczności, w jakich znalazł się skarżący, tj. zarówno fakt faktu sporządzenia przeciwko niemu aktu oskarżenia o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego (art. 190 § 1 Kk), jak również przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego (art. 216 § 1 i art. 217 § 1 Kk), uzasadniają twierdzenie o utracie nieposzlakowanej opinii, autorytetu i wiarygodności w odbiorze społecznym. Elementy te są zaś niezbędne, jak wskazał to organ, do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków policjanta. Organ uwzględnił przy tym całokształt dokonanych ustaleń, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia rozkazu personalnego. Odmienna ocena strony co do zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego nie stanowi o naruszeniu art. 8 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że do zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, a także ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy miały prawo stwierdzić w tej sprawie, że podejrzenie skarżącego o popełnienie wskazanych już wyżej przestępstw skutkuje utratą przymiotu koniecznego do pozostania w szeregach Policji. Trafnie organ stwierdził przy tym, że kwestia dotychczasowego przebiegu służby skarżącego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W sprawie zasadnie uznano, że samo przedstawienie wyżej wymienionemu policjantowi zarzutów popełnienia przestępstwa wskazanego w postanowieniu prokuratora stanowiło wystarczającą podstawę do zwolnienia ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ Policji miał podstawy, aby przyjąć, że w okolicznościach tej sprawy, spełniona została przesłanka ważnego interesu służby uniemożliwiająca pozostawienie skarżącego w służbie. Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i w świetle zadań nałożonych na Policję oraz okoliczności sprawy, twierdzenie to uznać należy za prawidłowe. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest – w okolicznościach faktycznych tej sprawy – możliwe. Nie został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie tej organ wypełnił obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. wystąpił o opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Organ opinią organizacji związkowej związany nie jest. Podkreślić należy jednocześnie, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ Policji polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy Policji nie naruszyły w tej sprawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności był uzasadniony interesem społecznym. W sprawie nie został naruszony art. 108 § 1 k.p.a. Funkcjonariusz Policji ma służyć społeczeństwu, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Wykazane zostało, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem popełnienia przestępstw, o których była mowa wyżej, wykluczało wypełnianie roli nałożonej na Policję. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważył w tej sprawie nad interesem służby. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.