II SA/Wa 3914/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Michał Sułkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odprawy mieszkaniowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 roku nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w [...] na rzecz skarżącego J. C. kwotę 480 zł (słownie czterysta osiemdziesiąt złotych)tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Agencji Mienia Wojskowego (dalej jako "Prezes AMW" lub "organ odwoławczy") decyzją z [...] października 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej jako "K.p.a." i art. 17 ust. 4 ustawy z 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 303), dalej jako "ustawa o AMW", art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 pkt 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2017) dalej jako "ustawa o zakwaterowaniu", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej jako "Dyrektor AMW" lub "organ I instancji") z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty J. C. (dalej jako "wnioskodawca", "strona" lub "skarżący") odprawy mieszkaniowej w wysokości 239 613,70 zł. Decyzje powyższe zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z [...] czerwca 2021 r. strona zwróciła się do Dyrektora AMW o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Wnioskodawca jako żołnierz służby stałej z dniem [...] marca 2021 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek osiągnięcia wieku sześćdziesięciu lat. W dniu zwolnienia posiadał wysługę, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową w wymiarze 40 lat, 6 miesięcy i 12 dni. Skarżący w swoim wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej wskazał dzień [...] marca 2005 r., w którym to członkami jego rodziny byli żona E. C., córka W. C. (ur. [...].11.1991 r.) oraz dwaj synowie: K. C. (ur. [...].12.1988 r.) i K. C. (ur. [...].06.1987 r.), z którymi w tym dniu wspólnie zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym w [...] przy ul. [...]. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji ustalił, że córka strony W. A. (nazwisko rodowe C.) zawarła związek małżeński w dniu [...] stycznia 2019 r., a syn K. C. zawarł związek małżeński w dniu [...] maja 2015 r. Nie zamieszkują z wnioskodawcą w ww. lokalu mieszkalnym i nie chcą realizować swoich potrzeb mieszkaniowych razem ze swoim ojcem. Natomiast syn K. C. zawarł związek małżeński w dniu [...] sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy w [...] Wydział Cywilny Rodzinny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. orzekł rozwiązanie małżeństwa przez rozwód. Dodatkowo ww. syn wnioskodawcy od [...] grudnia 2012 r. pełni zawodową służbę wojskową w służbie stałej w Jednostce Wojskowej Nr [...] w [...] i swoje uprawnienia realizuje poprzez wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Jest zameldowany oraz zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w [...] przy ul. [...] a swoje potrzeby mieszkaniowe nadal chce realizować razem ze swoim ojcem. Dyrektor AMW, decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy o AMW, art. 104 K.p.a. oraz art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 2 pkt 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 9, art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o zakwaterowaniu orzekł o wypłacie wnioskodawcy odprawy mieszkaniowej w wysokości 239 613, 70 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że orzekając o wypłacie stronie odprawy mieszkaniowej uwzględnił, do jej wyliczenia: wnioskodawcę i należną mu normę z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego oraz jego żonę E. C. Nie uwzględnił zaś norm na dzieci strony, tj. córkę W. A., syna K. C. oraz syna K. C., które na dzień zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej (tj. na [...] marca 2021 r.) pozostawali w związkach małżeńskich. Pismem z [...] sierpnia 2021 r. wnioskodawca reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego złożył odwołanie w którym zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie przepisów: 1. art. 26 ust. 1-3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a co za tym idzie nieprawidłowe wyliczenie ilości norm mieszkaniowych przysługujących stronie, w sytuacji gdy w skład jego rodziny wchodzi łącznie 5 osób, które to na dzień wskazany przez żołnierza zwolnionego ze służby wojskowej wspólnie z nim zamieszkiwali, a dzieci strony nie ukończyły w tym czasie 25 lat - co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i przyjęcia jedynie trzech norm do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej; 2. art. 26 ust 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez jego naruszenie i ustalenie składu osobowego rodziny wnioskodawcy na dzień odejścia ze służby wojskowej, a nie na dzień wskazany przez żołnierza, zgodnie z treścią przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia ilości norm przysługujących stronie; 3. art. 47 ust 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wyliczenie odprawy mieszkaniowej w oparciu o trzy normy, zamiast w oparciu o sześć norm przysługujących stronie, pomimo że w dniu wskazanym przez żołnierza, jego gospodarstwo domowe liczyło łącznie 5 osób; 4. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 26 i art. 47 ustawy o zakwaterowaniu poprzez naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego i działanie organu nie na podstawie i w granicach prawa, pominięcie słusznego interesu obywatela - strony, oraz dokonania innej interpretacji przepisów prawa - w szczególności ustawy o zakwaterowaniu - niż ugruntowana praktyka. W związku z powyższym, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie odprawy mieszkaniowej przy założeniu przysługiwania mu sześciu norm mieszkaniowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Prezes AMW, w wyniku rozpoznania odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z [...] października 2021 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora AMW z [...] sierpnia 2021 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w rozpatrywanej sprawie niekwestionowane jest to, że odprawa mieszkaniowa została przyznana na wniosek skarżącego, żołnierza służby stałej zwolnionego z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałego w kwaterze przy ul. [...] w [...], który nabył prawo do emerytury wojskowej. Organ I instancji rozpatrując niniejszą sprawę ustalił, że wnioskodawca nie skorzystał z uprawnień o których mowa w art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu, tj. nie otrzymał ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, wypłaconego na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.; nie otrzymał odprawy mieszkaniowej wypłaconej albo zrealizowanej w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; nie nabył lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; nie otrzymał pomocy finansowej wypłaconej w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36); nie nabył własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego od Agencji. Natomiast kwestią sporną jest ustalenie ilości norm powierzchni użytkowej podstawowej, które powinny zostać uwzględnione przy obliczaniu należnej skarżącemu odprawy mieszkaniowej. Organ odwoławczy zauważył, że w badanej sprawie organ I instancji do obliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej przyjął przysługujące żołnierzowi zwalnianemu ze służby wojskowej w myśl art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o zakwaterowaniu uprawnienia do trzech norm, wynikające ze: stanu rodzinnego - 2 normy (wnioskodawca oraz małżonka E. C.) oraz zajmowane przez żołnierza stanowisko służbowe - 1 norma. Z treści § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie norm powierzchni użytkowej podstawowej przysługujących żołnierzom zawodowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1211) wynika bowiem, że żołnierzowi zawodowemu zajmującemu stanowisko służbowe o stopniu etatowym od majora (komandora podporucznika) do pułkownika (komandora) przysługują dwie normy. Nie uwzględniono zaś norm na dzieci strony, tj. córkę W. A., syna K. C. oraz syna K. C., które na dzień zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej (tj. na [...] marca 2021 r.) pozostawały w związkach małżeńskich. Ponadto, jak wynika z oświadczenia wnioskodawcy z [...] lipca 2021 r., nie zamieszkuje on wspólnie z K. C. oraz W. A. i dzieci te nie zamierzają realizować z nim wspólnie potrzeb mieszkaniowych. Skarżący w odwołaniu podnosi, że wszystkie czynniki wpływające na wysokość odprawy mieszkaniowej winny być uwzględnione z daty wskazanej przez żołnierza zwalnianego z zawodowej służby wojskowej, czyli na wskazany przez niego dzień [...] marca 2005 r. Wówczas jego dzieci: W. C. (obecnie A.), K. C. oraz K. C. nie zawarli związku małżeńskiego i zamieszkiwali wspólnie z wnioskodawcą w kwaterze przy ul. [...] w [...]. W ocenie Prezesa AMW, wbrew twierdzeniom skarżącego interpretując przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu nie można poprzestać na odwoływaniu się jedynie do literalnej treści tego jednego przepisu, który daje żołnierzowi możliwość - przy obliczaniu wysokości odprawy mieszkaniowej - wyboru takiego dnia ze swej służby, na który należy liczyć normy przysługujące mu z tytułu posiadanego stopnia wojskowego oraz przysługujące mu na członków rodziny. Prowadziłoby to bowiem do zanegowania dyspozycji innych przepisów np.: art. 26 ust. 1 i 3 w związku z art. 21 ust. 1, art. 24 i art. 41 a ust. 1, czy art. 23 ust. 4 pkt 1 lit. a tej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej uwzględnia się stanowisko służbowe żołnierza zawodowego oraz jego stan rodzinny. Norma powierzchni użytkowej podstawowej, która przysługuje żołnierzowi z jednego tytułu, wynosi od 8 m2 do 12 m2. Członków rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego definiuje i określa art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu. W świetle tego przepisu są nimi: małżonek oraz wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione, przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia przez nie związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia 25 roku życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Nie ulega wątpliwości, że przepis ten co do zasady reguluje więc sytuację dzieci żołnierza, które nie są samodzielne albo pozostają z rodzicami we wspólnym gospodarstwie domowym, najczęściej dlatego, że np. uczą się (25 lat - to z reguły wiek kończenia studiów). To w stosunku do takich dzieci rodzice mają obowiązek zapewnienia im warunków mieszkaniowych. Natomiast takie okoliczności jak brak wspólnego zamieszkiwania z żołnierzem oraz osiągnięcie przez dziecko 25 roku życia, bądź też związku małżeńskiego, mają wpływ na ustalenie mniejszej powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego. Reguły te obowiązują przy realizacji prawa do zakwaterowania żołnierza w trakcie pełnienia służby w formie przydziału lokalu mieszkalnego albo kwatery (art. 24 w związku z art. 21 ust. li 2). Żołnierz w trakcie pełnienia służby nie może otrzymać większego lokalu albo kwatery, gdy jego dzieci m.in. zawarły związek małżeński. Dla przykładu należy również wskazać, że żołnierzowi zawodowemu po rozwodzie uchyla się dotychczasowy przydział obejmujący członków rodziny, którzy nie są już członkami jego rodziny (np. były małżonek) i przydziela się mniejszy lokal, odpowiadający uprawnieniom żołnierza w dniu uprawomocnienia się wyroku rozwodowego (art. 41a ustawy o zakwaterowaniu). W ocenie Prezesa AMW przyjęcie zasady określającej sposób wyliczenia odprawy mieszkaniowej - na dowolny dzień wskazany przez żołnierza zwolnionego ze służby (w brzmieniu literalnym) różnicuje sytuację mieszkaniową na korzyść żołnierza odchodzącego z wojska (przyznając uprawnienia na członków rodziny, które nie przysługiwały mu w trakcie służby bądź które utracił) i na niekorzyść żołnierza pełniącego służbę. Przyjęcie literalnego brzmienia omawianego przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu pozostaje w jawnej sprzeczności ze znaczeniem kolejnego przepisu ustawy, a mianowicie art. 23 ust. 4 pkt 1 lit. a, zgodnie z którym odprawa mieszkaniowa przysługująca członkom rodziny po śmierci żołnierza zawodowego ustalana jest z uwzględnianiem norm istniejących w dacie śmierci żołnierza, zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu. Skonfrontowanie powyższych regulacji prawnych, które odwołują się do definicji rodziny żołnierza uzasadnia, że w realiach niniejszej sprawy wypłaty odprawy mieszkaniowej wnioskodawcy potrzeba jest takiej wykładni przepisów ustawy o zakwaterowaniu, która zapewni spójność z całością porządku prawnego. Dokonując wykładni przepisów ustawowych należy mieć na uwadze, że normę prawną rekonstruuje się z całokształtu obowiązujących przepisów, a wykładnia prawa będąca operacją myślową dokonywaną przy wykorzystaniu wszystkich trzech grup dyrektyw interpretacyjnych (językowych, systemowych, funkcjonalnych) nie może ograniczać się do wykładni językowej jednego przepisu lecz jest operacją, w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów prawa stanowionego na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów (vide: wyrok TK z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P 6/02, OTK-A 2002/7/91). Ponadto organy administracji są zobowiązane przestrzegać, oprócz przepisów materialno - prawnych, również ogólnych zasad prawa, w tym zasadę praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 K.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Obowiązek przestrzegania prawa, który mieści się w ww. zasadzie to również działanie w granicach prawa z uwzględnieniem elementów celowości. Uwzględniając zatem charakter odprawy mieszkaniowej wypłacanej ze środków Skarbu Państwa, przepisy regulujące tę materię powinny być interpretowane w sposób zapewniający wyeliminowania jakichkolwiek nadużyć w tym zakresie. W związku z tym, należy odejść od wykładni językowej i znaczenia literalnego przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, czego żąda strona, gdyż prowadziłoby to do rezultatów, które byłyby sprzeczne nie tylko z efektami wykładni systemowej, ale również z efektami wykładni celowościowej (funkcjonalnej). Organ odwoławczy wskazał, że w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 2621/17 z dnia 23 sierpnia 2019 r. (publikowanym w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), który nie uwzględnił stanu faktycznego dotyczącego członków rodziny żołnierza w dniu przez niego wskazanym w oświadczeniu do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej sąd ten stwierdził, że "(...) celem przedmiotowej odprawy mieszkaniowej jest udzielenie ze środków Skarbu Państwa pomocy byłemu żołnierzowi w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych po zakończeniu służby wojskowe] (vide: wyrok SN z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt IICSK 693/10, Lex nr 1102855), to owe potrzeby mieszkaniowe winny być oszacowane w sposób uwzględniający realny stan rodzinny żołnierza, bowiem to wymiar tych potrzeb winien stanowić o rozmiarze przyznanej pomocy mieszkaniowej". Z takim oto celem odprawy mieszkaniowej, a nie z naliczeniem wysokości należnej odprawy na dzień, w którym żołnierz posiada "najliczniejszą" rodzinę, związane jest prawo, o którym mowa w art. 47 ustawy o zakwaterowaniu i tak rozumianemu uprawnieniu żołnierza zwalnianego ze służby wojskowej odpowiadają obowiązki organu Agencji w zaspokojeniu tego prawa. Prezes AMW wskazał, że odwołując się zatem do wykładni funkcjonalnej przepisów art. 26 ust. 1 i 3 w związku z art. 47 ustawy o zakwaterowaniu, organ rozstrzygając o wypłacie odprawy mieszkaniowej obowiązany jest stosować się do treści wszystkich przepisów mających zastosowanie w sprawie. Oznacza to, że wydanie decyzji o wypłacie żołnierzowi odprawy mieszkaniowej poprzedza ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, podczas którego ocenie podlega m.in. oświadczenie żołnierza o stanie rodzinnym na dzień przez niego wskazany, z uwzględnieniem okoliczności zaistniałych na dzień zwolnienia żołnierza ze służby wojskowej. Prawo do odprawy mieszkaniowej żołnierz nabywa z dniem zwolnienia ze służby wojskowej. Po zwolnieniu ze służby wojskowej status żołnierza wygasa a co za tym idzie żołnierz zwolniony ze służby (emeryt wojskowy) nie zyskuje ani nie traci norm. W związku z powyższym, organ odwoławczy wskazał, że w tej sytuacji Dyrektor AMW, wbrew zarzutom skarżącego zobowiązany był do dokładnego ustalenia stanu faktycznego dotyczącego aktualnej sytuacji rodzinnej zwolnionego ze służby żołnierza zawodowego. Priorytetem w postępowaniu administracyjnym jest bowiem ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistym stanem rzeczy. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że dzieci skarżącego na dzień jego zwolnienia ze służby wojskowej zawarły związek małżeński i zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu nie są już członkami rodziny żołnierza, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego. Nadto wnioskodawca wskazał w oświadczeniu z [...] lipca 2021 r., że nie zamieszkuje wspólnie z K. C. oraz W. A. i dzieci te nie zamierzają realizować z nim wspólnie potrzeb mieszkaniowych. Nie ma również znaczenia w sprawie fakt, że syn K. C. jest obecnie rozwiedziony (wyrok Sądu Okręgowego w [...], o sygn. akt [...] z [...] kwietnia 2021 r.). W kontekście celu odprawy mieszkaniowej trudno uznać, że dziecko żołnierza, które poprzez zawarcie związku małżeńskiego założyło własną rodzinę, pomimo nieustających więzi z rodzicami, jest zaliczone do jego gospodarstwa domowego. Zawierając związek małżeński taka osoba, stanowi ze swoim małżonkiem odrębną komórkę społeczną od dotychczasowej rodziny. Z tej przyczyny nie może być uwzględniana, jako osoba z rodziny żołnierza w dacie jego zwolnienia ze służby i brana pod uwagę przy określeniu wartości stosownej normy potrzebnej do wyliczenia przysługującej odprawy mieszkaniowej. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w normie prawnej wyrażonej w art. 47 ustawy o zakwaterowaniu, chodzi o pomoc tym żołnierzom zawodowym, którzy po odejściu ze służby nadal zapewniają potrzeby mieszkaniowe członkom rodziny. Skoro zatem odprawa mieszkaniowa ma na celu złagodzenie skutków konieczności poszukiwania lokalu do zamieszkania po zwolnieniu ze służby wojskowej, to stanowi to bardzo istotny argument za przyjęciem zasady, według której to stan rodzinny żołnierza istniejący w dacie zwolnienia ze służby powinien decydować o ilości przysługujących żołnierzowi norm stanowiącej podstawę obliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, gdzie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym rzeczywiste znaczenie przepisów aktu normatywnego ujawnia się dopiero w procesie ich stosowania. Niezależnie od intencji twórców ustawy, organy ją stosujące mogą wydobyć z nich treści nie do pogodzenia z normami, zasadami lub wartościami, których poszanowania wymaga Konstytucja (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 2000 r., P 11/98, OTK ZU 2000, nr 1, poz. 3; postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt Ts 56/07). Prezes AMW zauważył, że skarżący żąda, aby uwzględnić do obliczenia odprawy normy na troje dzieci, które na dzień jego zwolnienia ze służby pozostawały w związku małżeńskim. Pominięcie tego faktu i przyjęcie, że po zwolnieniu ze służby skarżący jest zobowiązany zabezpieczyć z odprawy mieszkaniowej również potrzeby mieszkaniowe swoim dzieciom, byłoby naruszeniem art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu oraz zasad określonych w ustawie z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359). Potrzeba mieszkaniowa zwalnianego ze służby żołnierza aktualizuje się w momencie zwolnienia ze służby i właśnie wówczas zwolniony żołnierz staje przed koniecznością znalezienia dla siebie, względnie dla siebie i swojej rodziny, nowego mieszkania. W tym właśnie czasie żołnierz wykazuje określony zakres potrzeb mieszkaniowych, który uwarunkowany winien być aktualnym stanem rodzinnym. Gdyby przyjąć rozwiązanie, według którego żołnierz zwolniony ze służby mógłby otrzymać odprawę mieszkaniową, której wysokość miałaby uwzględniać nieaktualny już stan rodzinny wskazujący na większą, niż aktualna, ilość norm, to prowadziłoby to do otrzymania odprawy mieszkaniowej nieodpowiadającej rzeczywistym potrzebom żołnierza (fikcyjnym potrzebom). W świetle dokonanych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą podstawy do wypłaty wnioskodawcy odprawy mieszkaniowej z uwzględnieniem 3 norm powierzchni użytkowej podstawowej: 2 normy z tytułu stanu rodzinnego (wnioskodawca oraz norma na żonę E. C.) oraz 1 norma należna wnioskodawcy ze względu na zajmowane stanowisko służbowe. Dyrektor AMW dokonał również prawidłowego wyliczenia kwoty odprawy w wysokości 239 613,70 zł, przy uwzględnieniu łącznie wspomnianych 3 norm x 12 m2, wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w kwartale poprzedzającym kwartał, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby, określonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, tj. w IV kwartale 2020 r. (5012,00 zł.) oraz 41 lat wysługi (x 3% wartości przysługującego lokalu za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, nie więcej niż 80%). Zatem należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję Prezesa AMW z [...] października 2021 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego adwokata, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 26 ust. 1-3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a co za tym idzie nieprawidłowe wyliczenie ilości norm mieszkaniowych przysługujących skarżącemu, w sytuacji gdy w skład jego rodziny wchodzi łącznie 5 osób (skarżący, żona skarżącego oraz trójka dzieci), którzy to na dzień wskazani przez stronę wspólnie z nim zamieszkiwali, a dzieci strony nie ukończyły w tym czasie 25 lat - co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i przyjęcia jedynie trzech norm mieszkaniowych do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej; 2. art. 26 ust 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez jego naruszenie i ustalenie składu osobowego rodziny strony na dzień odejścia ze służby wojskowej, a nie na dzień wskazany przez żołnierza zgodnie z treścią art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia ilości norm mieszkaniowych przysługujących stronie zgodnie z przepisami ww. ustawy; 3. art. 47 ust 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wyliczenie odprawy mieszkaniowej w oparciu o trzy normy, zamiast w oparciu o sześć norm przysługujących stronie, pomimo że w dniu wskazanym przez wnioskodawcę, jego gospodarstwo domowe liczyło łącznie 5 osób; 4. art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 26 i art. 47 ustawy o zakwaterowaniu poprzez naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego i działanie organu nie na podstawie i w granicach prawa, pominięcie słusznego interesu obywatela - strony, oraz dokonania innej interpretacji przepisów prawa - w szczególności ustawy o zakwaterowaniu - niż ugruntowana praktyka. W związku z powyższym, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przyznanie odprawy mieszkaniowej przy założeniu przysługiwania mu sześciu norm mieszkaniowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi, jej autor wskazał, że strona nie kwestionuje sposobu wyliczenia odprawy mieszkaniowej, która została poprawnie ustalona, ale wysokość norm mieszkaniowych wziętych pod uwagę przy ustalaniu wysokości odprawy mieszkaniowej. W ocenie strony ilość norm winna wynosić sześć, a nie jak przyjęto trzy normy. Powyższe uzasadnione jest tym, że na dzień [...] marca 2005 r. stan rodziny skarżącego to łącznie 5 osób (wnioskodawca, żona wnioskodawcy oraz trójka dzieci) plus jedna norma za stanowisko służbowe. W związku z tym, przy ustaleniu wartości odprawy mieszkaniowej, nieprawidłowo wzięto pod uwagę ilość norm, która powinna wynosić sześć w miejsce trzech. Do ustalenia ilości norm miarodajny jest dzień wskazany przez żołnierza w trakcie pełnienia służby (w tym przypadku [...] marca 2005 r.), a nie jak ustalił organ dzień odejścia z zawodowej służby wojskowej. Stanowisko, co do ustalenia ilości norm na dzień wskazany przez żołnierza - zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, a nie na dzień wydawania decyzji o ustaleniu wysokości odprawy mieszkaniowej, jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skarżący wskazał, że zaskarżoną decyzją organ nieprawidłowo zinterpretował przepisy prawa - w szczególności art. 47 w zw. z art. 26 ustawy o zakwaterowaniu - co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i uznania wyłącznie trzech norm mieszkaniowych przy określeniu wysokości odprawy mieszkaniowej, zamiast sześciu norm należnych stronie w dniu [...] marca 2005 r. A co za tym idzie w przypadku prawidłowej interpretacji norm prawnych wysokość należnej stronie odprawy mieszkaniowej winna wynosić dwukrotność kwoty opisanej zaskarżoną decyzją. Prezes AMW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu wprowadzony poprawką poselską w ustawie o Agencji Mienia Wojskowego - art. 107 pkt 13 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1322), miał na celu uwzględnianie w odprawie mieszkaniowej wyłącznie dzieci żołnierza wspólnie zamieszkałe, które na dzień zwolnienia ze służby ukończyły 25 rok życia. Jednakże w praktyce okazało się, że przepis ten de facto nie uwzględnia skutków zdarzeń, mających miejsce po wskazanym przez żołnierza dniu, tj. śmierci członka rodziny, rozwiązania małżeństwa, rozkwaterowania po orzeczonym rozwodzie, nieposiadania dzieci umieszczonych w rodzinie zastępczej tymczasowo, itd. Podniósł też, że powołany w decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 2621/17 jest przykładem na to, że organ, mimo treści przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu, winien uwzględniać realny stan rodzinny żołnierza, ponieważ funkcją odprawy mieszkaniowej jest pomoc w zaspokojeniu aktualnych potrzeb mieszkaniowych żołnierza i wielkość tych potrzeb winien odzwierciedlać rozmiar przyznanej pomocy. Podsumowując organ podkreślił, że celem i funkcją odprawy mieszkaniowej jest pomoc w sfinansowaniu nabycia lokalu mieszkalnego po zakończeniu służby wojskowej. Skoro zatem odprawa mieszkaniowa ma na celu złagodzenie skutków konieczności poszukiwania lokalu do zamieszkania po zwolnieniu ze służby wojskowej, to stanowi to bardzo istotny argument za przyjęciem zasady, według której to stan rodzinny żołnierza istniejący w dacie zwolnienia ze służby powinien decydować o ilości przysługujących żołnierzowi norm stanowiącej podstawę obliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej. W pismach procesowych z [...] stycznia 2022 r. i [...] marca 2022 r. skarżący podtrzymał co do zasady swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Prezesa AMW z [...] października 2021 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora AMW z [...] sierpnia 2021 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie bezsporne jest, że skarżącemu przysługuje prawo do odprawy mieszkaniowej (art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zakwaterowaniu). Zgodnie z tym przepisem, odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi służby stałej, który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. Istota sporu w sprawie sprowadzała się do sposobu wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej. W tym zakresie, w ocenie Sądu, organy obu instancji przy ustaleniu wysokości odprawy mieszkaniowej błędnie zastosowały art. 47 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu. Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, odprawę mieszkaniową oblicza się i wypłaca według zasady: wartość przysługującego lokalu mieszkalnego jest iloczynem maksymalnej powierzchni użytkowej podstawowej przypadającej na jedną normę, o której mowa w art. 26 ust. 1, ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wskazanym przez żołnierza, wskaźnika 1,66, wskaźnika ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w kwartale poprzedzającym kwartał, w którym nastąpiło zwolnienie z tej służby, określanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie natomiast z przepisem art. 47 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu, żołnierzowi zawodowemu, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, na jego wniosek złożony przed zwolnieniem ze służby, wydaje się decyzję o wypłacie odprawy mieszkaniowej, przyjmując do obliczenia wartość przysługującego lokalu mieszkalnego, ilość norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wskazanym przez żołnierza, oraz wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w kwartale poprzedzającym kwartał, w którym decyzja o zwolnieniu stała się ostateczna, określonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W przypadku uchylenia decyzji o zwolnieniu żołnierza i dalszego pełnienia służby, odprawa ponowna i jej wyrównanie za pozostały okres nie przysługuje. Warto w tym miejscu zauważyć, że treść art. 47 ustawy o zakwaterowaniu została zmieniona z dniem 1 października 2015 r. przez art. 107 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1322), poprzez zapis określający, że to żołnierz wskazuje dzień, w odniesieniu do którego należy ustalać liczbę norm przysługujących żołnierzowi niezbędnych do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej. W ocenie Sądu, brzmienie powołanych przepisów art. 47 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu jest jednoznaczne i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Z przepisów tych wynika, że do wyliczenia odprawy mieszkaniowej należy przyjąć ilość norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej, w dniu wskazanym przez żołnierza. Skarżący w postępowaniu administracyjnym dotyczącym odprawy mieszkaniowej jako dzień do wyliczenia odprawy mieszkaniowej wskazał [...] marca 2005 r., kiedy członkami jego rodziny byli żona E. C., córka W. C. oraz synowie K. C. oraz K. C., z którymi we wskazanej dacie zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w [...], czego organ nie kwestionował. W ocenie Sądu, w tej sytuacji nie było podstaw do uwzględnienia do wyliczenia odprawy mieszkaniowej innej ilości norm niż należne skarżącemu w dniu przez niego wskazanym, tj. [...] marca 2005 r. Ustawodawca w przepisach art. 47 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu umożliwił bowiem żołnierzowi wybór dnia z okresu służby, na jaki organ ma naliczyć ilość norm do odprawy mieszkaniowej. Zatem żołnierz ma swobodę wskazania dnia z okresu swojej służby, na który będzie liczona ilość należnych mu norm mieszkaniowych i nie jest zadaniem ani organów, ani Sądu, dokonywanie oceny przyczyn i zasadności przyjętych przez ustawodawcę regulacji normatywnych (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2965/21, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność, że dzieci skarżącego na dzień zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej (tj. na [...] marca 2021 r.) pozostawały w związkach małżeńskich, a dwoje z nich nie zamieszkiwało ze skarżącym w dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, nie wpływa na uprawnienie skarżącego do odprawy mieszkaniowej ani na jej wysokość. Sąd podziela oczywiście przywołany przez organ odwoławczy oraz prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jest to bardzo istotne, jeśli zważy się chociażby to, że jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik (por. uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt II FPS 8/10, a także z dnia 2 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FPS 3/11 – publ. j.w.; podobnie: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt I KZP 6/07, OSNKW 2007/5/37, Biuletyn SN 2007, nr 5, poz. 18; postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1885/07; wyroki NSA: z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt II FSK 976/08, z dnia 2 lutego 2010r. sygn. akt II FSK 1319/08, z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1553/08, publ. j.w. oraz wypowiedzi doktryny: M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 291 i n., L. Morawski, op. cit., Toruń 2010, s. 74-83). W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła wątpliwość co do rozumienia stosowanej normy prawnej, nadto sens przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu nie przeczy w sposób oczywisty celowi odprawy mieszkaniowej (art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy), która stanowi tylko określony procent wartości przysługującego lokalu mieszkalnego (art. 47 ww. ustawy). Natomiast wykładnia systemowa i funkcjonalna nie dają w tej sprawie podstaw, aby odstąpić od wykładni literalnej i przyjąć, jak chciałby organ, że ustaleń co do ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej, należy dokonywać na dzień wydawania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej, a nie na dzień wskazany przez żołnierza, jak stanowi art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu. Prawo do odprawy mieszkaniowej jest ściśle związane z przysługującym żołnierzowi w trakcie służby prawem do zakwaterowania. W sprawie tej nie można podzielić poglądu organu, że wypłata odprawy mieszkaniowej z uwzględnieniem ilości norm wskazanych przez żołnierza na dzień [...] marca 2005 r. byłaby sprzeczna z celem odprawy mieszkaniowej. W doktrynie wskazuje się, że "(...) z założenia językowej racjonalności "prawodawcy" wyprowadza się też regułę interpretacyjną, że każde słowo użyte w tekście prawnym jest potrzebne dla zrekonstruowania jakiejś normy postępowania (nie można przyjmować takiej wykładni, która uznawałaby jakieś sformułowanie tekstu za zbędne), a także regułę, że to samo słowo czy zwrot językowy powtarzający się w tekście aktów prawodawczych ma zawsze taki sam sens, natomiast użycie odmiennego słowa czy zwrotu ma świadczyć o tym, że "prawodawca" miał na myśli dwa odmienne pojęcia (...)" (por. Zygmunt Ziembiński [w:] Sławomira Wronkowska, Zygmunt Ziembiński, "Zarys teorii prawa", Poznań 2001, str. 166). Należy przy tym wskazać, że przywołany w decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2621/17, na który w zaskarżonej decyzji powołał się organ, rozstrzyga w odmiennym stanie faktycznym. Podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1732/16, od którego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2621/17, przesądził, że niezasadne jest uznanie tymczasowo umieszczonych w zawodowej rodzinie zastępczej małoletnich jako członków rodziny skarżącego, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu. Także Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku stwierdził, że Sąd I instancji trafnie wskazał, że wypłata odprawy mieszkaniowej z uwzględnieniem norm na dzieci umieszczone tymczasowo w rodzinie zastępczej, kłóciłaby się zarówno z funkcją przedmiotowej odprawy, jak i z definicją dzieci zawartą w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu. Natomiast przedmiotowa sprawa nie dotyczy kwestii uwzględnienia bądź nieuwzględnienia dzieci tymczasowo umieszczonych w zawodowej rodzinie zastępczej. W rozpatrywanej sprawie dzieci skarżącego były - na dzień wskazany przez żołnierza - członkiem rodziny, którego uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkaniowej, czego nie kwestionowały orzekające w sprawie organy. Przyjęcie, że ustaleń w zakresie ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej, o czym jest mowa w art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, organ powinien dokonywać na dzień wydawania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej, na co wskazano w decyzjach organów obu instancji, nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Przyjęcie takiego stanowiska powodowałoby, że użyty w art. 47 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy zwrot "w dniu wskazanym przez żołnierza" odnoszony do ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej, należałoby uznać za zbędny. Brak jest w aktualnym stanie prawnym podstaw do takiego stanowiska. Nadto, przyjęcie ustaleń w zakresie ilości norm, o których mowa wyżej, na dzień wydawania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej przez organ, a nie na dzień wskazany przez żołnierza, oznaczałoby, że to organ wybierałby w istocie datę, na którą dokonywane byłyby ustalenia faktyczne w tym zakresie. Trzeba zwrócić przy tym uwagę, że ustawodawca powtórzył zwrot "na dzień wskazany przez żołnierza" w art. 47 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o zakwaterowaniu. Zdecydował bowiem, że dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję o wypłacie odprawy mieszkaniowej nie później niż w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku (jest to zatem odrębna regulacja od przepisów K.p.a. wyznaczających terminy rozpatrzenia spraw administracyjnych). Ustawodawca wyznaczył organowi aż 90 dni na wydanie decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej. W zdaniu drugim art. 47 ust. 2 ustawy ustawodawca wskazał, że wydanie decyzji następuje m.in. po złożeniu oświadczenia żołnierza o stanie rodzinnym "na dzień wskazany przez żołnierza, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (...)". W art. 47 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu ustawodawca potwierdził, że do obliczenia wartości przysługującego lokalu mieszkalnego, należy przyjąć ilość norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej "w dniu wskazanym przez żołnierza". Również Minister Obrony Narodowej w rozporządzeniu z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie wypłaty odprawy mieszkaniowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1195) określając wzór wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej w załączniku nr 1 uwzględnił brzmienie ustawy o zakwaterowaniu wskazując na konieczność załączenia do wniosku oświadczenia o stanie rodzinnym "na wskazany dzień". Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy, zatem należało uwzględnić zarzuty skargi w tym zakresie. Podkreślić jednocześnie należy, że rozstrzygnięcie sprawy było efektem przyjęcia przez organ błędnych założeń interpretacyjnych przepisów prawa materialnego, a nie uchybień procesowych. Co do zasady stan faktyczny sprawy jest bezsporny, rozbieżności dotyczą natomiast oceny przyjęcia warunków umożliwiających obliczenie wysokości należnej skarżącemu odprawy mieszkaniowej. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną. W sprawie tej, wobec jednoznacznej woli ustawodawcy, nie ma podstaw do tego, aby przy obliczaniu wysokości odprawy mieszkaniowej należnej skarżącemu nie uwzględnić ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wskazanym przez żołnierza. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., jak w punkcie drugim sentencji wyroku.