II SA/Wa 392/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego oddala skargę. W sprawie niniejszej badaniem tut. Sądu została objęta decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych z [...] listopada 2011 r. utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L., odmawiająca dopuszczenia J. P. do kolokwium habilitacyjnego. W uzasadnieniu przywołanej decyzji, organ wskazał, że Sekcja Nauk Medycznych Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem strony i po wysłuchaniu recenzentów, przeprowadziła głosowanie tajne nad wnioskiem o uchylenie skarżonej uchwały. Za wnioskiem opowiedziała się jedna osoba, przeciwko wnioskowi głosowały dwadzieścia trzy osoby i nikt nie wstrzymał się od głosu. Organ podniósł również, że Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, przeprowadziło głosowanie w którego wyniku również nie przyjęło odwołania (za odwołaniem 1 głos, a przeciwko 9 głosów, bez głosów wstrzymujących się). W uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazano także, iż organ wziął pod uwagę specyficzne okoliczności sprawy związane z przeniesieniem postępowania z W. do L., oraz wynikające z zawirowań wokół recenzji prof. [...], lecz uznał, że nie rzutowały one na poprawność rozstrzygnięcia. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiodła strona, wnosząc o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia. Skarżonej decyzji zarzuciła : 1. naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...), przez przyjęcie, że została wydana uchwała w niniejszej sprawie; 2. naruszenie art. 10 K.p.a.; 3. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., polegające na pominięciu przez organ faktu braku sporządzenia uzasadnienia przez Radę Wydziału; 4. naruszenie § 8 Statutu Centralnej Komisji, przez niepodjęcie uchwały w przedmiocie zatwierdzenia uchwały właściwej Sekcji; 5. naruszenie § 15 pkt 3 Statutu Centralnej Komisji, przez niepodpisanie uchwały przez wszystkich członków komisji; 6. naruszenie art. 7 K.p.a., przez niewyjaśnienie tego, która z recenzji prof. [...] była podstawą podjęcia uchwały przez Radę Wydziału; 7. nieodniesienie się do wszystkich argumentów odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżoną decyzję poruszał się w granicach oznaczonych granicami prawa. W pierwszej kolejności należało więc ustalić to, w odniesieniu do jakiego aktu prawnego należało badać poprawność działania organu. Generalne zasady działania w przedmiocie postępowań dotyczących nadania stopnia doktora habilitowanego określa ustawa z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). W art. 29 ust. 1 wyżej powołanego aktu prawnego znajduje się zaś odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a. w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego, albo tytułu profesora. Jeśli zaś chodzi o szczegółową regulację dotyczącą trybu postępowania organu, od którego pochodzi skarżona decyzja, to zawarte są one w Statucie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, uchwalonym na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Statut ten ma charakter normatywny i mimo, iż nie należy do źródeł prawa powszechnie obowiązującego w myśl art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, to jego stosowanie jest dopuszczalne w odniesieniu do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów i jednostek organizacyjnych jej podległych. Postanowienia Statutu Centralnej Komisji mają bowiem charakter przepisów wykonawczych o charakterze wewnętrznym o jakich mowa w art. 93 Konstytucji RP (patrz wyrok NSA z 9 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1384/09). Uwypuklenia wymaga też okoliczność, ze postanowienia Statutu Centralnej Komisji regulują m. in. tryb podejmowania przez ten organ uchwał. Uchwały Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów są zaś równoznaczne decyzjom administracyjnym. Kwestię tę przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 191/06 stwierdzając, że: "przepis statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych określa w sposób jednoznaczny, jaka liczba członków organu kolegialnego jest niezbędna dla ważności podejmowanych przez ten organ uchwał – decyzji (bo w tym przypadku uchwała organu kolegialnego jest równoznaczna decyzji administracyjnej). Błędem jest więc twierdzenie, że dla ważności decyzji – uchwały Prezydium Centralnej Komisji jest, by została ona podjęta, a co za tym idzie podpisana, przez cały skład osobowy tego organu (wszystkich jego członków)". W świetle powyższego, ocena prawidłowości wydania skarżonej decyzji winna się odbyć w niniejszej sprawie w nawiązaniu do regulacji Statutu Centralnej Komisji. Przechodząc do kwestii spornych podniesionych w niniejszej skardze, wskazać należy, że zgodnie z § 15 ust. 3 Statutu Centralnej Komisji, uchwałę Prezydium Komisji podpisują wszyscy członkowie, którzy brali udział w jej powzięciu, z zastrzeżeniem § 22 ust. 1 Statutu. Paragraf 22 ust. 1 Statutu stanowi zaś, że uchwałę sekcji podjętą po przeprowadzeniu postępowania opiniodawczego, referuje na posiedzeniu Prezydium Komisji Przewodniczący Sekcji, a w razie jego nieobecności – Zastępca Przewodniczącego Sekcji, któremu równocześnie przysługują na tym posiedzeniu, we wszystkich rozpatrywanych sprawach, uprawnienia członka Prezydium. W związku z powyższym, w ocenie tut. Sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi, że badana decyzja dotknięta jest wadą nieważności, gdyż nie została podpisana przez wszystkich członków Komisji. Rozstrzygnięcie wydane przez Prezydium Centralnej Komisji winno być bowiem dla swej ważności podpisane przez wszystkich członków, którzy brali udział w jego powzięciu. Stąd brak podpisu prof. [...] pod spornym rozstrzygnięciem, nie wpływa na jego ważność. Mimo bowiem, że prof. [...] odnotował swoją obecność na liście obecności Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] listopada 2011 r., to z akt administracyjnych nie wynika, aby brał udział w powzięciu skarżonej decyzji. Z tego faktu wypływa zaś taka konkluzja, że podpisu prof. [...] pod spornym rozstrzygnięciem nie tylko nie mogło, ale wręcz nie powinno być, skoro nie brał udziału w wydaniu tego rozstrzygnięcia. Bez wpływu na ważność badanej decyzji pozostaje również to, że podpisy pod nią, w zastępstwie prof. [...] – Przewodniczącego IV Sekcji, złożył Zastępca Przewodniczącego IV Sekcji, a w zastępstwie prof. [...] – Przewodniczącego V Sekcji, złożył Zastępca Przewodniczącego V Sekcji. Takie uprawnienie wynikało z treści § 22 ust.1 Statutu Centralnej Komisji, który znajdował zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z odesłaniem zawartym w § 15 ust. 3 Statutu Centralnej Komisji. Zastępcy Przewodniczącego Sekcji przysługują bowiem, w razie nieobecności Przewodniczącego, uprawnienia członka Prezydium we wszystkich rozpatrywanych sprawach. W świetle powyższego, skarżona decyzja jawi się jako prawidłowa, zaś zarzuty skargi sformułowane pod jej adresem jako chybione. Z punktu widzenia formalnego, została ona podjęta zgodnie z regulacjami zawartymi w Statucie Centralnej Komisji. Co się tyczy matematycznego sposobu liczenia głosów, to także nie budzi on zastrzeżeń. W ocenie tut. Sądu, za pozostający bez wpływu na skarżoną decyzję należy uznać zarzut braku odniesienia się do wszystkich elementów odwołania. Zarzut taki mógłby mieć znaczenie jedynie w sytuacji, gdybyśmy do oceny spornego rozstrzygnięcia stosowali wprost przepisy K.p.a. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak już bowiem wskazano na wstępie przedmiotowego uzasadnienia, w art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), znajduje się odesłanie do jedynie odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a. w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego, albo tytułu profesora. Stąd więc uznać należy, że kryteria oceny uzasadnienia omawianej decyzji, są mniej rygorystyczne w porównaniu z regulacjami zawartymi w K.p.a. W tym zakresie podeprzeć się również można ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dla zobrazowania powyższego przytoczyć można choćby tezę uzasadnienia wyroku NSA z 7 września 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1078/11, gdzie Sąd stwierdził, że: "ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 K.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego (...)". Wskazać też należy, że charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów K.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Komisja poza oceną legalności zaskarżonej uchwały rady wydziału przeprowadza własne postępowanie, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio a nie wprost (patrz wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06). Na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia nie wpływa też to, że Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. nie uzasadniła swego rozstrzygnięcia. Na tym etapie postępowania wystarczającym uzasadnieniem jest bowiem matematyczny wynik głosowania. Centralna Komisja rozpatrując odwołanie od uchwały odmawiającej otwarcie przewodu habilitacyjnego nie jest zaś legitymowana do oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o tytuł naukowy (patrz wyrok NSA z 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10). Nadto podnoszony brak uzasadnienia został konwalidowany na etapie postępowania odwoławczego. Jako niezasadny jawi się także zarzut dotyczący niejasności związanych z recenzją prof. [...]. Okolicznością niesporną w sprawie jest bowiem to, że prof. [...] podpisał jedynie opinię negatywną dla skarżącego. Stąd, skoro tylko ta recenzja była podpisana przez jej twórcę, to tylko ją mógł brać pod uwagę organ przy rozpoznawaniu sprawy. Druga recenzja prof. [...], idąca w konkluzjach w odmiennym kierunku, nie została bowiem podpisana. Tak więc brak było przesłanek umożliwiających potraktowanie jej jako wiążącej. Nadto, na marginesie podkreślić należy, iż w związku z wątpliwościami, jakie pojawiły się u strony, co do rzeczywistej woli prof. [...] wyrażonej w jego recenzji, organ zwrócił się o wyznaczenie dodatkowego recenzenta (k. 56 akt adm.). Tak więc w ocenie tut. Sądu, organ dołożył wszelkich starań dla zapewnienia prawidłowego toku postępowania. Za pozostający bez wpływu na skarżone rozstrzygnięcie uznać też należało zarzut dotyczący braku rzetelności protokołu Komisji Skrutacyjnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. (k. 93 akt adm.), powołanej przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. Zmiany dokonane w tym protokole (nieparafowane przez wszystkich członków tego gremium), a polegające na zmianie liczby ogółu głosujących z 88 na 90 osób, oraz zmianie liczby wstrzymujących się od głosu z 17 na 19 osób, aby mogły stanowić podstawę do uchylenia skarżonej decyzji winny mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W realiach niniejszej sprawy wpływ taki jednakże nie występował. Zwiększenie liczby osób głosujących z 88 do 90 oraz osób, które wstrzymały się od głosu z 17 do 19, nie rzutowało na ogólny wynik przedmiotowego głosowania. Dokonana zmiana nie spowodowała bowiem istotnej zmiany w zakresie ustalenia kworum. Pozostawała też bez wpływu na końcowy wynik głosowania. Nie uległa bowiem zmianie okoliczność, że 57 głosów zostało oddanych na "nie", a jedynie 14 na "tak". Wnioski wywodzone przez stronę skarżącą, iż dokonane zmiany poddają w wątpliwość rzetelność całego protokołu uznać więc należy za zbyt daleko idące. Protokół ten przed powyższymi zmianami, został bowiem przyjęty i podpisany przez wszystkich członków Komisji Skrutacyjnej. Stąd więc nawet przyjmując, że wiążące powinny być jedynie dane zawarte w protokole przed dokonaniem ingerencji w jego treść, to nie powoduje to zmiany wyniku całego głosowania. Zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. badany przez pryzmat przepisu art. 145 § 1 ust.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, także pozostawał w oderwaniu od wyniku niniejszego postępowania. Strona nie wykazała bowiem tego, aby przedmiotowe naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Jako bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 3 i art. 20 ust.1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, co znalazło odzwierciedlenie we wstępnych wywodach przedmiotowego uzasadnienia. W ocenie tut. Sądu na skarżone rozstrzygnięcie nie wpłynął również fakt przeniesienia spornego postępowania z W. do L. Było to bowiem uzasadnione obiektywnymi przesłankami wynikającymi z zawieszeniem Radzie Wydziału [...] Akademii [...] w W. prawa do prowadzenia przewodów habilitacyjnych. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).