II SA/Wa 4088/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Michał Sułkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2022 r. sprawy ze sprzeciwu K.B. od decyzji Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora oddala sprzeciw. Rada Naukowa Instytutu [...] Polskiej Akademii Nauk (dalej również "Rada Naukowa I[...] PAN" lub "Rada I[...]") uchwałą z [...] lutego 2019 r., wydaną na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (dalej "u.s.t.") w zw. z art. 187 ust. 6 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (dalej "Przepisy wprowadzające") postanowiła o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania Rady I[...] w przewodzie doktorskim dr K. B. zakończonym uchwałą z [...] czerwca 2012 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie literaturoznawstwo. Dyrektor I[...] PAN przy pismach z 3 kwietnia 2019 r. przesłał tekst rozprawy doktorskiej dr K. B. prof. dr hab. K. K., prof. dr hab. M. G. oraz dr J. M. z prośbą o sporządzenie recenzji w związku z wszczętym postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania Rady Naukowej I[...] PAN w przewodzie doktorskim zakończonym uchwałą z [...] czerwca 2012 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie literaturoznawstwo. Rada Naukowa I[...] PAN decyzją z [...] grudnia 2019 r. znak:[...], na podstawie art. 29a u.s.n. w zw. z art. art. 187 ust. 6 Przepisów wprowadzających, po zapoznaniu się opiniami powołanych w postępowaniu recenzentów i stanowiskiem dr K. B., z urzędu stwierdziła nieważność postępowania w przewodzie doktorskim zakończonego uchwałą z [...] czerwca 2012 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk humanistycznych. W uzasadnieniu decyzji Rada I[...] w pierwszej kolejności odniosła się do wniosków formalnych, w szczególności dotyczących wyłączenia członków I[...] PAN, radcy prawnego, recenzenta, pominięcia recenzji, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz przesłuchania środków i strony. Następnie organ pierwszej instancji stwierdził, że prof. M. G. (Uniwersytet [...] w L.), dr J. B. M. (University [...], L.) i prof. K. K. (Uniwersytet S.) w ramach przedmiotowego postępowania złożyli trzy recenzje, które zgodnie z ustawą o stopniach naukowych są podstawowymi dowodami w przedmiotowym postępowaniu. Jak stwierdziła Rada Naukowa I[...] PAN, powołani recenzenci szczegółowo i wyczerpująco ocenili rozprawę strony jednomyślnie twierdząc, że w jej pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia doktora kandydatka ubiegająca się o stopień przypisała sobie autorstwo istotnych fragmentów cudzych utworów. W ocenie organu pierwszej instancji, bardzo wyczerpująca recenzja prof. dr hab. M. G. w sposób wiarygodny potwierdziła popełnienie plagiatu przez K. B. i stosowanie przez nią metod niedopuszczalnych w świetle metodologii pracy pracownika naukowego. Po wnikliwym przeanalizowaniu całego tekstu rozprawy doktorskiej recenzentka wykryła co najmniej kilkanaście fragmentów przytoczonych bez oznaczenia faktu cytowania i bez podania źródła. Rada I[...] zauważyła, że w treści recenzji prof. M. G. i prof. K. K. zawarto zestawienie wybranych zapożyczeń w rozprawie doktorskiej (w recenzji prof. G. bardzo obszerne). Recenzje w zacytowanych in extenso fragmentach dokumentują miejsce, sposób i zakres przejęć. Jak skonstatowała Rada, zastawione listy zapożyczeń stanowią pisemny dowód nieodnotowanego posiłkowania się przez autorkę cudzym dorobkiem naukowym oraz dokumentuje strategię, na podstawie której naruszyła ona cudzą własność intelektualną. Jej działanie wypełniały w pełni wszystkie znamiona plagiatu. Organ pierwszej instancji wskazał, że w swej recenzji prof. M. G. podniosła problem arbitralnego "zapożyczania" myśli, sformułowań i odniesień bibliograficznych z prac autorów zagranicznych i - choć na mniejszą skalę - autorów polskich. Rada Naukowa I[...] PAN zauważyła, że w ocenie recenzentki rozprawę doktorską trudno w obecnej formie oceniać pod względem merytorycznym. W przedstawionej postaci stanowi coś w rodzaju surowego materiału, kolażu cudzych i własnych myśli, z którego dopiero po odpowiednim opracowaniu mogłaby powstać praca doktorska. Wskazała, że recenzentka w konkluzji opinii stwierdziła, iż rozprawa K. B. nie spełnia wymogów stawianych pracom doktorskim, czy w ogóle pracom naukowym, a ze względu na nieudokumentowane fragmenty "zapożyczone" od innych autorów poważnie narusza zasady etyczne obowiązujące i powszechnie przyjęte w nauce. Odwołując się do recenzji prof. K. K., Rada Naukowa I[...] PAN stwierdziła, że także ten recenzent potwierdził prawdziwość informacji o podejrzeniu stosowania przez dr K. B. plagiatu w rozprawie doktorskiej. Na podstawie przedstawionych przykładów wykazał praktyki plagiatowe autorki w jej publikacji. Odnotował także, że autorka wykorzystuje literaturę przedmiotu w charakterze komentarzy do analizowanych kwestii oraz tekstów, zacierając różnicę między wypowiedzią własną a cytatem lub parafrazą, przez co buduje rzekomo własną konstrukcję interpretacyjną, stanowiącą de facto kompilację albo reprodukcję wiedzy gotowej, w dużym stopniu pozorującą pracę interpretacyjną. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że recenzent wskazał na instrumentalne wykorzystanie literatury przedmiotu, adaptowanej do potrzeb wywodu autorki. Reprodukcja koncepcji zawartych w literaturze przedmiotu bywa często instrumentalna, przez co następuje znaczna ich symplifikacja. Odnosząc się z kolei do recenzji dr J. M., Rada I[...] wskazała, że recenzentka podniosła problem, iż w jej ocenie rozprawa K. B. nie spełnia zasadniczo wymogów naukowych stawianych pracom doktorskim. Recenzentka potwierdziła także zasadność ujawnionych zarzutów stosowania plagiatu. Rada skonstatowała, że w następstwie zgodnych konkluzji opinii trzech recenzentów, iż w rozprawie doktorskiej doszło do naruszenia praw autorskich do utworów innych autorów, uznała, że popełnienie plagiatu zostało udowodnione we właściwej formie. Jak wywiodła, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i ujawnionych w recenzjach okoliczności, rozprawa doktorska strony nie spełnia wymogów art. 13 ust. 1 u.s.n., tj. nie spełnia wymogów stawianych rozprawom doktorskim, nie stanowi bowiem oryginalnego rozwiązania problemu naukowego i nie wykazuje umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej przez autorkę. W ocenie organu pierwszej instancji, potwierdzony został podstawowy zarzut, że przy korzystaniu ze źródeł innych autorów strona nie ujawniła w stosownych wzmiankach takiego sposobu wykorzystywania materiału wtórnego. Nie jest to tylko przejaw naruszenia dobrych praktyk w badaniach naukowych, gdyż wpływa to na generalną ocenę o braku oryginalnego rozwiązania problemu naukowego i wykazywaniu braku umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej. Sposób wykorzystania źródeł naukowych prowadzi zdaniem Rady I[..] do wniosku, że strona prowadziła badania naukowe w sposób niesamodzielny, skutkujący powieleniem toku myślenia innych autorów. Dalej Rada Naukowa I[...] PAN odniosła się do podnoszonych przez skarżącą zastrzeżeń odnośnie do tez i konkluzji recenzji. Wyjaśniła, dlaczego nie dała wiary argumentom strony mającym świadczyć o tym, że nie była ona właściwie poinformowana o metodologii pracy naukowej z użyciem części cudzych utworów w zakresie poszanowania praw autorskich innych osób. Wywiodła, z jakich względów uznała dodatkowe wnioski dowodowe strony za bezprzedmiotowe i nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ pierwszej instancji szczegółowo odniósł się także do zarzutu dotyczącego przyjęcia niewłaściwego trybu postępowania w sprawie, odwołując się do uzyskanych przez wszczęciem postępowania zaleceń Centralnej Komicji do Spraw Stopni i Tytułów zawartych w piśmie z 20 grudnia 2018 r. K. B., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie od decyzji Rady Naukowej I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 29a u.s.t. w zw. z art 187 ust. 6 i art 189 ust. 1 Przepisów wprowadzających poprzez błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i stwierdzenie nieważności postępowania Rady Naukowej I[...] PAN w przewodzie doktorskim dr K. B. zakończonym uchwałą z [...] czerwca 2012 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie literaturoznawstwo; 2. art 107 § 1 pkt 8 K.p.a. w zw. z art 29 ust 1 u.s.t. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na podpisaniu zaskarżonej decyzji oraz uchwały Rady Naukowej z [...] lutego 2019 r. o wszczęciu postępowania wyłącznie przez Przewodniczącą w sytuacji, gdy decyzja oraz uchwała powinny zostać podpisane przez wszystkich członków Rady jako organu kolegialnego biorących udział w głosowaniu w dniu [...] grudnia 2019 r. (w przypadku uchwały wszczynającej – [...] lutego 2019 r.), co oznacza, że wymienione akty zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. oraz są dotknięte rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.; 3. art 7, art. 77 § 1, art 80 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych relewantnych w sprawie, wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny, niepełny materiał dowodowy zgromadzony wyłącznie pod z góry przyjętą tezę o zamiarze i konieczności stwierdzenia nieważności postępowania w przewodzie doktorskim strony; 4. art. 24 § 1 pkt 6, art. 24 § 3 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. w zw. z art 29 ust. 1 u.s.n. poprzez niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji z udziałem członków Rady Naukowej oraz pracownika I[...] PAN, którzy powinni podlegać wyłączeniu w sprawie, które to naruszenie stanowi podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.; 5. art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez niezastosowanie przejawiające się w rozpatrzeniu sprawy z naruszeniem zasady bezstronności i zasady proporcjonalności, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący jakiekolwiek zaufanie strony do Rady Naukowej I[...] PAN, zaś opisane naruszenia art. 8 § 1 K.p.a. stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n.; 6. art. 16 § 1 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez niezastosowanie i stwierdzenie nieważności postępowania Rady Naukowej I[...] PAN w przewodzie doktorskim dr K. B. zakończonego uchwałą z [...] czerwca 2012 r. w sytuacji, gdy zasada trwałości decyzji administracyjnych (i innych aktów administracyjnych o charakterze indywidualnym i konkretnym, w tym uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora stronie) w kontekście wszystkich ww. okoliczności prawnych i faktycznych nie dawała ku temu podstaw; 7. art. 61 § 1 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się we wszczęciu na posiedzeniu Rady w dniu [...] lutego 2019 r. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z art 29a ust. 1 u.s.n. w sytuacji, gdy przedmiotem posiedzenia Rady, zgodnie z porządkiem obrad, miał być punkt dotyczący "wniosku o wznowienie postępowania" z art. 29 ust. 2 u.s.n.; 8. art. 8 § 1, art. 11, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. art 29 ust. 1 u.s.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w sporządzeniu lakonicznego, stronniczego uzasadnienia; 9. art. 6 K.p.a. w zw. z art 29 ust. 1 u.s.n. poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania z tak wieloma rażącymi naruszeniami przepisów prawa, że ani owo postępowanie, ani kończąca je decyzja z [...] grudnia 2019 r. nie mogą się ostać w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP) i są sprzeczne z zasadą praworządności wynikającą z art. 6 K.p.a. W oparciu o tak postawione zarzuty strona wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyli w całości i odmowę stwierdzenia nieważności postępowania Rady Naukowej I[...] PAN w przewodzie doktorskim dr K. B. zakończonego uchwałą z [...] czerwca 2012 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie literaturoznawstwo, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n., ewentualnie 2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości w oparciu o art 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art 29 ust. 1 u.s.n., ewentualnie 3. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Naukowej I[...] PAN w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. Ponadto K. B. wniosła o: 1. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do odwołania oraz powoływanych przez nią w postępowaniu przed organem pierwszej instancji; 2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony; 3. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków; 4. przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. W toku postępowania odwoławczego [...] września 2020 r. recenzję sporządził prof. dr hab. A. S. (Instytut [...] Uniwersytetu S). Rada Doskonałości Naukowej uzyskała także dodatkową opinię z [...] marca 2021 r. sporządzoną przez dra hab. M. W. (Katedra [...] Uniwersytetu [...]). W piśmie z 17 listopada 2020 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, podtrzymała twierdzenia i wnioski wyrażone w odwołaniu, w tym wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2019 r. i odmowę stwierdzenia nieważności postępowania Rady Naukowej I[...] PAN w przewodzie doktorskim dr K. B., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości, albo uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie I[...]. Wniosła też o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów załączonych do pisma na potwierdzenie faktów podniesionych w jego uzasadnieniu. W piśmie z 24 listopada 2020 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, podtrzymała twierdzenia i wnioski wyrażone w odwołaniu, w tym wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2019 r. i odmowę stwierdzenia nieważności postępowania Rady Naukowej I[...] PAN w przewodzie doktorskim dr K. B., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości, albo uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie I[...]. Wniosła także o przeprowadzenie kolejnych dowodów: z rekomendacji, z zeznań świadków, z korespondencji e-mail. W piśmie z 2 czerwca 2021 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, stwierdziła, że: 1. aprobuje i uznaje za trafną konkluzję dra hab. M. W. wyrażoną w opinii z [...] marca 2021 r. w pkt 5.6.2. (str. 60) in fine oraz w punktach 7.4.2. i 7.4.3. (str. 72), że zaskarżona decyzja Rady Naukowej I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r. jest wadliwa, i że ani z tej decyzji, ani z żadnego z dowodów nie wynika, że strona dopuściła się przypisania istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, lecz równocześnie wyraźnie wskazuje, że nie wszystkie argumenty powołane w tej opinii są słuszne, a w szczególności nie jest słuszne twierdzenie zawarte w pkt 7.4.1 (str. 72), jakoby można było mówić w ogóle o tym, że strona przypisała sobie autorstwo fragmentu cudzego utworu, oraz jakoby spełnione były przesłanki zastosowania w sprawie art. 29a ust. 1 u.s.n.; 2. neguje ustalenia i konkluzje prof. dra hab. A. S. zawarte w opinii z [...] września 2020 r. W końcowej części pisma skarżąca stwierdziła także, że podtrzymuje twierdzenia i wnioski wyrażone w postępowaniu, w tym wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2019 r. i odmowę stwierdzenia nieważności postępowania Rady Naukowej I[...] PAN w przewodzie doktorskim dr K. B., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości. Zaznaczyła natomiast, że cofa swój wcześniejszy wniosek ewentualny o uchylenie zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Naukowej I[...] PAN. Decyzją z [...] czerwca 2021 r. znak:[...], działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 187 ust. 6 i ust. 7 Przepisów wprowadzających, organ odwoławczy uchylił w całości zaskarżoną decyzję Rady Naukowej I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada Doskonałości Naukowej przywołała obszerny fragment opinii sporządzonej przez prof. dra hab. M. W., powtarzając za nią m.in., że "[...] nie każdy przypadek przypisania sobie autorstwa fragmentu cudzego utworu lub cudzego ustalenia naukowego stanowi podstawę do unieważnienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego lub tytułu naukowego. Poza zakresem tej sankcji pozostają przypadki, w których brak cechy istotności [...]. W decyzji RN I[...] PAN z dnia [...] grudnia 2019 r. okoliczności dotyczące przypisania autorstwa zostały opisane w oparciu o przedłożone opinie recenzentów (Decyzja RN I[...] PAN, s. 8 - 10, strony nienumerowane), jako wykazane w ramach postępowania dowodowego, co wyraźnie potwierdza sformułowanie: W następstwie zgodnych konkluzji trzech recenzentów, iż w rozprawie doktorskiej doszło do naruszenia praw autorskich do utworów innych autorów, Rada uznała, że popełnienie plagiatu zostało udowodnione we właściwej formie [Decyzja RN I[...] PAN, s. 10; strony nienumerowane] [...]. W materiale dowodowym w niniejszej sprawie brak jednoznacznego stwierdzenia dotyczącego istotności fragmentu, którego autorstwo zostało przypisane niezgodnie z prawdą. Ani treść decyzji RN I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r., ani żadna z trzech opinii (nazywanych również recenzjami), nie zawiera oceny, czy fragmenty zapożyczone w pracy doktorskiej Pani dr K. B. są istotne. Trudno wnioskować na ten temat z treści tych dokumentów [...]. Przytoczony fragment opinii Prof. dr hab. M. G., nie może być (...) równoznaczny z potwierdzeniem, że fragmenty, których autorstwo jest przypisane nieprawidłowo, stanowią w istotne fragmenty pracy doktorskiej Pani dr K. B. W opinii mowa jest bowiem o ogólnych kryteriach stawianych pracom doktorskim, co nie jest tożsame z oceną istotności zapożyczonego fragmentu dla pracy, w której fragment ten został wykorzystany [...]. Również w Decyzji RN I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r. brak wykazania tej przesłanki. W uzasadnieniu napisano: W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i ujawnionych w recenzjach okoliczności, rozprawa doktorska Strony nie spełnia wymogów art. 13 ust. 1 ustawy, tj. nie spełnia wymogów stawianych rozprawom doktorskim, nie stanowi bowiem oryginalnego rozwiązania problemu i nie wykazuje samodzielnego prowadzenia pracy naukowej przez autorkę. Potwierdzony podstawowy zarzut, że przy korzystaniu ze źródeł innych autorów Strona nie ujawniła w stosowanych wzmiankach takiego sposobu wykorzystania materiału wtórnego. Nie jest to tylko przejaw naruszenia dobrych praktyk w badaniach naukowych, gdyż wpływa to na generalną ocenę o braku oryginalności rozwiązania naukowego i wykazania braku umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej. Sposób wykorzystania źródeł prowadzi do wniosku, że Strona prowadziła badania naukowe w sposób niesamodzielny, skutkujący powieleniem toku myślenia innych autorów (Decyzja RN I[...] PAN, s. 10-11; strony nienumerowane). Przytoczony fragment uzasadnienia Decyzji RN I[...] PAN z dnia [...] grudnia 2019 r. nie zawiera wyjaśnienia, czy fragmenty których dotyczy przypisanie autorstwa, są istotne dla oceny całości rozprawy doktorskiej. Zamiast tego ocena koncentruje się na braku samodzielności prowadzonych badań, co wpływa na generalną ocenę o braku oryginalności rozwiązania naukowego. Nie można na tej podstawie jednoznacznie stwierdzić, czy fragmenty zapożyczone są zatem istotne i dlatego praca nie spełnia wymogów stawianych rozprawom doktorskim. Czy też zachowanie Autorki polegające na przypisaniu sobie autorstwa tych fragmentów, zostało ocenione całościowo przez Radę Naukową I[...] PAN i doprowadziło do wniosku w postaci generalnej oceny o braku oryginalności rozwiązania naukowego ze względu na to, że Strona prowadziła badania naukowe w sposób niesamodzielny [...]. Dla zastosowania przepisu art. 29a ust. 1 u.s.t.n. konieczne jest uzupełnienie ustaleń faktycznych w sprawie, aby jednoznacznie stwierdzić, czy zapożyczone fragmenty stanowią istotne fragmenty pracy doktorskiej, czy też nie. Skoro przepis art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych z 2003 r. wyraźnie wskazuje, że podstawą unieważnienia postępowania jest istotny fragment cudzego utworu, to brak takiego potwierdzenia prowadzi do wniosku, że przesłanka konieczna nie został spełniona. W konsekwencji Decyzja Rady Naukowej Instytutu [...] Polskiej Akademii Nauk z dnia [...] grudnia 2019 r., w tym zakresie jest wadliwa [...]". Rada Doskonałości Naukowej przyjęła jako własne przywołane w uzasadnieniu decyzji ustalenia opinii dra hab. M. W. Dalej stwierdziła natomiast, że członkowie Prezydium w czasie dyskusji dotyczącej art. 29a ust. 1 u.s.n. podkreślili, że Rada właściwej jednostki organizacyjnej, działająca jako organ pierwszej instancji powinna wykazać i uzasadnić swą decyzję, czy w tym przypadku miało miejsce przypisanie sobie autorstwo przez dr K. B. istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Zaznaczyła, że jako organ odwoławczy nie może zastępować w tym zakresie jednostki organizacyjnej. W ocenie RDN, w zaskarżonej decyzji Rada I[...] nie odniosła się do tej przesłanki wynikającej ze wskazanego przepisu. Powyższe uchybienie należy uznać za istotne i mające wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego, mimo zasadności części zarzutów dotyczących przypisania sobie przez dr K. B. autorstwa fragmentów cudzych utworów, ani ekspertyzy powołanych w postępowaniu przed Radą Naukową I[...] PAN ekspertów, ani zaskarżona decyzja nie zawierają jednoznacznego stwierdzenia, iż przypisanie to ma cechy "istotnego przypisania", a więc nie zostaje spełniona wymagana prawem koniunkcja dwóch przesłanek. Z tego powodu zdaniem RDN zaskarżona decyzja jest wadliwa. W związku z powyższym konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego, w zakresie ustalenia czy przypisanie autorstwa dotyczy fragmentów istotnych, czy też fragmentów nie będących istotnymi. Następnie Rada Doskonałości Naukowej odniosła się do wniosków skarżącej o przeprowadzenie rozprawy i przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, wywodząc, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do przeprowadzenia rozprawy, a zaś charakter postępowań prowadzony przez Radę Doskonałości Naukowej wyłącza możliwość przeprowadzania dowodów w postaci zeznań świadków. Stwierdziła, że postępowanie przed Prezydium RDN sprowadza się do postępowania dowodowego, którego przedmiotem są dokumenty zgromadzone w toku sprawy, w tym w szczególności recenzje. K. B., reprezentowana przez radcę prawnego, w piśmie z 8 listopada 2021 r. oznaczonym jako "skarga" wniosła sprzeciw od decyzji Rady Doskonałości Naukowej z [...] czerwca 2021 r. Skarżąca wyjaśniła, że pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi zawarto w zaskarżonej decyzji, niemniej w jej ocenie właściwym środkiem zaskarżenia jest sprzeciw od decyzji. Sprzeciw wniesiono przed upływem czternastu dni od doręczenia skarżącej decyzji z [...] czerwca 2021 r. Decyzję doręczono pełnomocnikowi 25 października 2021 r. (k. 103 akt sądowych), natomiast sprzeciw wniesiono 8 listopada 2021 r. (k. 26 akt sądowych). Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. polegające na: 1. przekazaniu organowi pierwszej instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia celem ustalenia, czy zarzucone skarżącej przypisanie autorstwa fragmentów cudzych utworów miało charakter "istotny" w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.s.n. w sytuacji, gdy okoliczność ta nie miała charakteru okoliczności faktycznej, lecz okoliczności prawnej, a brak jej zaistnienia wynikał z materiału znajdującego się w aktach, ewentualnie - mógł zostać zbadany przez Radę Doskonałości Naukowej w drodze dodatkowego postępowania dowodowego (art. 136 § 1 K.p.a.) lub w drodze postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy; 2. nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, pomimo że strona, będącą jedyną stroną przedmiotowego postępowania złożyła w dniu 2 czerwca 2021 r., oświadczenie, o którym mowa w art. 136 § 2 zd. 1 K.p.a.; 3. niewyjaśnieniu przyczyn nieprzeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego (art. 136 § 1 K.p.a.) lub w drodze postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy; 4. wydaniu decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji w całości i umarzającej postępowanie w pierwszej instancji z uwagi na fakt, że decyzja z [...] grudnia 2019 r. nie została prawidłowo podpisana i obarczona była wadami kwalifikowanymi określonymi w art. 156 § 1 pkt 1 - 2 K.p.a.; 5. błędnym i niepełnym zawarciu wskazówek i wytycznych dla Rady I[...] PAN przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Rady Doskonałości Naukowej z [...] czerwca 2021 r., a ponadto o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Naukowej I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r. i uchwały z [...] lutego 2019 r. o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Rada Doskonałości Naukowej poparła wniosek skarżącej o nadanie pismu skarżącej oznaczonemu jako skarga biegu właściwego dla rozpoznania sprzeciwu od decyzji i wniosła o oddalenie sprzeciwu, odwołując się w odpowiedzi na sprzeciw do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rada Doskonałości Naukowej (dalej również "RDN") powołała w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 187 ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669 ze zm. – dalej powoływana jako "Przepisy wprowadzające") oraz rozstrzygnęła o uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji (Rady Naukowej Instytutu [...] Polskiej Akademii Nauk – dalej również "Rada Naukowa I[...] PAN" lub "Rada I[...]") i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji RDN stwierdziła natomiast, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie do treści art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Skoro zatem RDN – stwierdziwszy, że decyzja Rady I[...] z [...] grudnia 2019 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - decyzją z [...] czerwca 2021 r. rozstrzygnęła w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, to nie ulega wątpliwości, że właściwym środkiem prawnym służącym zakwestionowaniu tej decyzji w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest sprzeciw od decyzji. Stosownie do treści art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Powołany przepis jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 P.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi. Zgodnie z art. 134 i art. 145 P.p.s.a. skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast art. 64e P.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Przepis art. 64e P.p.s.a. należy zatem rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., przy czym czyni to przez pryzmat przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie, określających zakres postępowania wyjaśniającego i pozwalających ustalić konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 października 2021 r. sygn. akt III OSK 5877/21, z 21 października 2021 r. sygn. akt I OSK 1618/21, z 15 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1709/21 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchylona zaskarżoną decyzją decyzja Rady Naukowej I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r. została wydana na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r. poz. 882 ze zm. – dalej "u.s.n.") w zw. z art. 187 ust. 6 Przepisów wprowadzających. Zgodnie z ostatnim z wymienionych przepisów, w okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, do dnia 30 września 2019 r. postępowania w sprawach, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 2, wszczyna się i prowadzi na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z art. 29a ust. 1 u.s.n., rada właściwej jednostki organizacyjnej lub odpowiednio Centralna Komisja, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 u.s.n., w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Mając na uwadze treść ostatniego z powołanych przepisów, należy zauważyć, że ustawodawca posłużył się w nim sformułowaniem "postępowania dotyczące nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego (...)", a nie sformułowaniem "postępowania o nadanie stopnia (...)" lub sformułowaniem "postępowania w sprawie nadania stopnia (...)". Przez postępowania dotyczące nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego należy natomiast rozumieć postępowania, które wiążą się ze sprawami nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego, zatem nie tylko sprawy, których przedmiotem jest nadanie tych stopni, ale także postępowania mające na celu weryfikację tego rodzaju postępowań lub wydanych w ich toku rozstrzygnięć, w szczególności przewidziane przez art. 29a ust. 1 u.s.n. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawach o nadanie stopnia naukowego doktora lub doktora habilitowanego (zob. też Kledzik P., Kilka uwag w zakresie przesłanek i trybu wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie o nadanie stopnia naukowego doktora i doktora habilitowanego, [w:] Specyfika postępowań administracyjnych w sprawach z zakresu szkolnictwa wyższego i nauki, red. Tarno J. P., Szot A., Pokorny P., Lublin 2016 r., str. 133 - 136). Stosownie do treści art. 187 ust. 7 Przepisów wprowadzających, od dnia 1 października 2019 r. postępowania, o których mowa w ust. 5 i 6, są prowadzone przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów lub podmiot wskazany w art. 178 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1 (ustawa o szkolnictwie wyższym i nauce – przyp. Sądu), a od dnia 1 stycznia 2021 r. kompetencje Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przejmuje Rada Doskonałości Naukowej. Podmiot wskazany w art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574 ze zm.), to w przypadku instytutu PAN, instytutu badawczego oraz instytutu międzynarodowego - rada naukowa. Ani w u.s.n., ani w Przepisach wprowadzających nie określono natomiast organu właściwego do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29a ust. 1 u.s.n., do którego (jak wyżej wywiedziono) odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 127 § 2 K.p.a., właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Wedle natomiast art. 17 pkt 3 K.p.a., organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 (organy jednostek samorządu terytorialnego – przyp. Sądu) i pkt 2 (wojewodowie – przyp. Sądu) są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że właściwość rzeczową organu odwoławczego należy oceniać na podstawie przepisów prawa materialnego zastosowanych w decyzji organu pierwszej instancji (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OW 27/11, z 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II GW 5/09, z 7 marca 2008 r. sygn. akt II OW 81/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2005 r. sygn. akt I OSK 392/05 – niepublikowane, dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 1993 r. sygn. akt I SA 116/93, publ. ONSA 1994, nr 3, poz. 109). Z art. 29a ust. 1 u.s.n. oraz art. 187 ust. 7 Przepisów wprowadzających jednoznacznie wynika natomiast, że w przepisach o zakresie działania Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, a następnie Rady Doskonałości Naukowej przewidziano ich właściwość rzeczową w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29a ust. 1 u.s.t. Ponadto, jak wynika z art. 21 ust. 1 u.s.n. oraz art. 193 ust. 1 i art. 224 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, od rozstrzygnięć o odmowie nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego odwołania przysługiwały do Centralnej Komisji, a obecnie przysługują do RDN. Trzeba też zaznaczyć, że w świetle art. 33 ust. 1 u.s.t., Centralna Komisja pełniła funkcję centralnego organu administracji rządowej. Wedle zaś art. 232 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574 ze zm.), RDN w zakresie prowadzonych postępowań pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej. Mając to na uwadze, należy podkreślić, że system postępowania nie tylko przed organami administracji, lecz także przed innymi władzami w państwie powinien być jasny, zrozumiały i skuteczny oraz powszechnie akceptowany jako przejrzysty uczciwy i sprawiedliwy. Dlatego za istotną wartość uznaje się jednolitość rozwiązań prawnych dotyczących porównywalnych sytuacji faktycznych, co oznacza, że w "pokrewnych sprawach" powinny obowiązywać jednolite rozwiązania prawne (zob. Szewczyk E., Weryfikacja ostatecznych decyzji w sprawach stopni naukowych, ZNSA z 2011 r. nr 5, str. 55-66 - z odwołaniem do Z. Kmieciaka, Postępowanie administracyjne w świetle standardów europejskich, Warszawa 1997, str. 63). Skoro zatem ustawodawca uznał Centralną Komisję, a od 1 stycznia 2021 r. Radę Doskonałości Naukowej, za właściwe rzeczowo do prowadzenia postępowań, o których mowa w art. 29a u.s.n., natomiast organy te określono jako właściwe instancyjnie do rozpatrywania odwołań w sprawach pokrewnych przedmiotowo – dotyczących odmowy nadania stopnia doktora lub doktora habilitowanego, to należy stwierdzić, że RDN jest "odpowiednim organem nadrzędnym" (art. 17 pkt 3 K.p.a.) nad radą naukową właściwą do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 29a ust. 1 u.s.n. Co za tym idzie, za organ wyższego stopnia właściwy do rozpatrzenia odwołania od rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 29a ust. 1 u.s.n. należy uznać aktualnie RDN, a nie jak wywodziła skarżąca w odwołaniu od decyzji Rady Naukowej I[...] z [...] grudnia 2019 r. – Prezesa Polskiej Akadami Nauk. Zgodnie ze wskazanym wyżej art. 21 ust. 1 zd. 1 u.s.n., osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. W myśl art. 21 ust. 2 u.s.n., po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Dopuszczalne sposoby zakończenia postępowania odwoławczego określone w art. 21 ust. 2 u.s.n. dotyczą wyłącznie spraw, w których podjęto uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11 tej ustawy. Nie odnoszą się zatem do postępowania prowadzonego w trybie art. 29a ust. 1 u.s.n. W tym – nieuregulowanym w u.s.n. zakresie – odpowiednie zastosowanie znajdują zatem przepisy K.p.a., w tym art. 138 § 2 K.p.a. Odpowiednie stosownie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub na odmowie jego zastosowania. Mając to na względzie, należy zauważyć, że założenie odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a. w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora podyktowane jest specyfiką tych postępowań wynikającą ze szczególnego charakteru materii poddanej procedowaniu przez organami powołanymi do podejmowania decyzji w oparciu o wartościowania naukowe (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 420/10 – niepublikowany; dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawach tego typu postępowanie wyjaśniające oparte musi być zatem na założeniach modelu eksperckiego, gdzie dokonywane ustalenia są rezultatem ocen będących pochodną wiedzy specjalistycznej osób uczestniczących w podejmowanych czynnościach, przede wszystkim recenzentów (zob. Kmieciak. Z., Wegner J., Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nadania stopni naukowych i tytułu profesora, PiP z 2021 r. nr 3, str. 9). Dlatego zasadniczym dowodem i podstawą podejmowanych decyzji w sprawach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora są recenzje i opinie przygotowywane przez powołanych w tym celu fachowców w określonej dziedzinie nauki. Dotyczy to nie tylko postępowań prowadzonych w trybie zwykłym, ale także postępowań prowadzonych w trybach nadzwyczajnych, w tym postępowania w sprawie wznowienia postępowania prowadzonego na podstawie art. 29 ust. 2 u.s.n., którego istotą jest ustalenie, czy stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce (zob. powołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 420/10), jak i postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, którego istotą jest z kolei ustalenie, czy w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. To bowiem przede wszystkim specjalista w danej dyscyplinie naukowej jest w stanie stwierdzić, czy dorobek naukowy w tej określonej dziedzinie powstał naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce, albo - na podstawie pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia - stwierdzić, czy jej autor przypisał sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Uwzględniając powyższe, należy przypomnieć, że decyzję Rady I[...] z [...] grudnia 2019 r. wydano na podstawie art. 29a ust. 1 u.s.n., natomiast organ pierwszej instancji ustalił w tej decyzji, że określone w tym przepisie przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania w przewodzie doktorskim dr K. B. zostały spełnione, opierając się na trzech recenzjach sporządzonych przez prof. dr hab. M. G., prof. dra hab. K. K. oraz dr J. M. Na str. 8 decyzji (strony nienumerowane) Rada wprost stwierdziła, że "(...) powołani recenzenci szczegółowo i wyczerpująco ocenili rozprawę Strony jednomyślnie twierdząc, że w jej pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia doktora kandydatka ubiegająca się o stopień przypisała sobie autorstwo istotnych fragmentów cudzych utworów [...]". Dalej Rada I[...] obszernie odwołała się do przywołanych przez Sąd w części sprawozdawczej uzasadnienia recenzji sporządzonych przez wyżej wymienionych ekspertów. RDN w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie jednak stwierdziła (str. 11 decyzji – strony nienumerowane), że ani ekspertyzy powołanych w postępowaniu przed Radą Naukową I[...] PAN ekspertów, ani zaskarżona decyzja o nieważności postępowania, nie zawierają jednoznacznego stwierdzenia, iż ustalone przez organ pierwszej instancji przypisanie sobie przez dr K. B. autorstwa cudzych utworów ma cechy "istotnego przypisania", o którym mowa w art. 29a ust. 1 u.s.n., a co za tym idzie – w postępowaniu nie została ustalona wymagana prawem koniunkcja dwóch przesłanek stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed Radą Naukową I[...] PAN w postaci trzech recenzji nie pozawala stwierdzić, czy w opinii powołanych w sprawie ekspertów, fragmenty cudzych utworów, których autorstwo zgodnie z ich ustaleniami przypisała sobie skarżąca, są istotne dla pracy, która stanowiła podstawę nadania jej stopnia naukowego doktora. Ustalenie tej okoliczności jest natomiast zasadnicze dla dopuszczalności rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności postępowania. Odwołując się do poczynionych wyżej uwag dotyczących specyfiki postępowań dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora (także postępowań nadzwyczajnych), trzeba zaznaczyć, że dokonane w tym zakresie ustalenia wymagają wiedzy eksperckiej z zakresu danej dyscypliny naukowej, której dotyczy kwestionowana praca naukowa, bowiem odnosić się muszą nie tylko do kryteriów ilościowych, ale przede wszystkim jakościowych. Powinny być więc rezultatem ocen będących pochodną wiedzy specjalistycznej. Z powyższych względów, wbrew twierdzeniu skarżącej, ustalenie, czy fragmenty utworów, których przypisanie sobie przez nią stwierdzono w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, są istotne dla pracy, która stanowiła podstawę nadania jej stopnia naukowego doktora, nie sprowadza się do oceny prawnej ("okoliczności prawnej"). Stanowi ono element stanu faktycznego, który należy ustalić w postępowaniu w oparciu o włączone do materiału dowodowego ustalenia ekspertów w danej dziedzinie naukowej. Rada Naukowa I[...] PAN w uzasadnieniu decyzji (str. 8 – strony nienumerowane) trafnie dostrzegła wprawdzie, że w treści recenzji prof. M. G. i prof. K. K. znalazło się zestawienie wybranych zapożyczeń w rozprawie doktorskiej (w recenzji prof. M. G. bardzo obszerne). Niemniej jednak spostrzeżenie to stanowiło dla organu pierwszej instancji podstawę do stwierdzenia nieodnotowanego posiłkowania się przez K. B. cudzym dorobkiem naukowym, nie zaś istotności fragmentów cudzych utworów, których przypisanie sobie przez skarżącą stwierdzono w tych opiniach dla pracy, która stanowiła podstawę nadania jej stopnia naukowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji RDN zasadnie natomiast stwierdziła, odwołując się w tym względzie do opinii sporządzonej przez dra hab. M. W., że wnioski zawarte w recenzji prof. dr hab. M. G. nie są równoznaczne ze stwierdzeniem przez nią, że fragmenty, których autorstwo jest przypisane nieprawidłowo stanowią istotne fragmenty jej pracy doktorskiej. W konkluzji recenzji stwierdzono, że "rozprawa mgr K. B. nie spełnia wymogów stawianych pracom doktorskim, czy w ogóle pracom naukowym, a ze względu na nieudokumentowane fragmenty zapożyczone od innych autorów poważnie narusza zasady etyczne obowiązujące i powszechnie przyjęte w nauce [...]". Jak tranie dostrzeżono w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji, opinia ta odnosi się do ogólnych kryteriów stawianych pracom doktorskim, co nie jest równoznaczne z oceną istotności zapożyczonego fragmentu dla pracy, w której fragment ten został wykorzystany. Także konkluzja zawarta w recenzji prof. dra hab. K. K., w której zawarto konstatację, że "[...] z moich ustaleń wynika potwierdzenie prawdziwości informacji o podejrzeniu stosowania przez dr K. B. praktyk plagiatowych w rozprawie doktorskiej (...)", nie pozwala na stwierdzenie, że ekspert rozważał kwestię wpływu stwierdzonych "zapożyczeń" na pracę doktorską – ich istotność. Również opinia dr J. M., w której zgadza się ona z opinią eksperta co do obecności plagiatu w rozprawie doktorskiej K. B. nie wyjaśnia, czy przypisanie sobie przez skarżącą autorstwa dotyczy fragmentów istotnych, czy niebędących istotnymi. Potwierdzenie braku ustaleń faktycznych w tej kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, na co także trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołując się do opinii dra hab. M. W., stanowi konkluzja organu pierwszej instancji zawarta na stronach 10 i 11 (strony nienumerowane) decyzji z [...] grudnia 2019 r., gdzie stwierdza się, że "[...] w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i ujawnionych w recenzjach okoliczności, rozprawa doktorska strony nie spełnia wymogów art. 13 ust. 1 ustawy, tj. nie spełnia wymogów stawianych rozprawom doktorskim, nie stanowi bowiem oryginalnego rozwiązania problemu naukowego i nie wykazuje umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej przez autorkę. Potwierdzony został podstawowy zarzut, że przy korzystaniu ze źródeł innych autorów strona nie ujawniła w stosownych wzmiankach takiego sposobu wykorzystywania materiału wtórnego. Nie jest to tylko przejaw naruszenia dobrych praktyk w badaniach naukowych, gdyż wpływa to na generalną ocenę o braku oryginalnego rozwiązania problemu naukowego i wykazywaniu braku umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej. Sposób wykorzystania źródeł naukowych prowadzi zdaniem Rady do wniosku, że strona prowadziła badania naukowe w sposób niesamodzielny, skutkujący powieleniem toku myślenia innych autorów [...]". Rada Naukowa I[...] PAN odniosła się zatem nie do przesłanek stwierdzenia nieważności postępowania, określonych w art. 29a ust. 1 u.s.t., lecz do wymogów stawianych pracom doktorskim, określonych w art. 13 ust. 1 u.s.t., zgodnie z którym rozprawa doktorska, przygotowywana pod opieką promotora albo pod opieką promotora i promotora pomocniczego, powinna stanowić oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub oryginalne rozwiązanie problemu w oparciu o opracowanie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne, lub oryginalne dokonanie artystyczne, oraz wykazywać ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej oraz umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej. Nie można jednak na tej podstawie stwierdzić, czy zdaniem Rady I[...] praca doktorska K. B. nie spełnia tych wymogów dlatego, że skarżąca przypisała sobie w niej autorstwo istotnych fragmentów cudzego utworu, czy dlatego, że zachowanie skarżącej polegające na przypisaniu sobie autorstwa tych fragmentów zostało ocenione całościowo i doprowadziło do wniosku o braku oryginalności rozwiązania naukowego, z uwagi na stwierdzony brak samodzielności pracy naukowej. Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Rady Naukowej I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r. doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Jego konsekwencją było nieustalenie w toku postępowania, czy fragmenty cudzych utworów, których przypisanie sobie przez skarżącą ustalił organ pierwszej instancji na podstawie sporządzonych w postępowaniu recenzji, są istotne dla pracy, która stanowiła podstawę nadania K. B. stopnia naukowego doktora. Ponieważ z akt sprawy, w szczególności dołączonych do nich recenzji, a także z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że w tym zakresie nie prowadzono postępowania wyjaśniającego, należało stwierdzić, że konieczny do wyjaśniania zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. RDN prawidłowo zatem stwierdziła, że w sprawie ziściły się przesłanki wydania na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzji uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Należy przy tym przypomnieć, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora, ustalenia właściwych organów są rezultatem ocen będących pochodną wiedzy specjalistycznej osób uczestniczących w podejmowanych czynnościach, których udział w postępowaniu ma dostarczyć materiału stwarzającego wyczerpująca podstawę od sformułowania ostatecznych wniosków skutkujących tak nadaniem lub odmową nadania stopnia naukowego, jak i weryfikacją rozstrzygnięć w tym zakresie. Dlatego, jak już wskazano, ustalenie "istotności" fragmentu, którego autorstwo przypisano sobie w pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia naukowego doktora, stanowi element stanu faktycznego sprawy rozpatrywanej w trybie art. 29a ust. 1 u.s.n., dowodzony w oparciu o specjalistyczną wiedzę osób będących fachowcami w danej dziedzinie naukowej. Braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji nie mogłyby stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. jedynie w sytuacji, gdyby organ odwoławczy miał możliwość skorzystania z art. 136 § 1 K.p.a., ewentualnie z art. 136 § 2 K.p.a. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie było jednak podstaw do zastosowania żadnego ze wskazanych przepisów. Zgodnie z art. 136 § 1 K.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Postępowanie dowodowe prowadzone w trybie dopuszczonym powołanym przepisem ma mieć charakter uzupełniający. Nie może zatem polegać na prowadzeniu czynności w celu ustalenia określonych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności niejako od początku, tzn. gdy nie zostały one w ogóle ustalone i wyjaśnione w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Uzupełnienie oznacza "dodanie" pewnych działań do działań już przeprowadzonych, a to należy rozumieć jako brak upoważnienia do przeprowadzania nowych czynności lub odwoływania się do nieuwzględnionych przez organ pierwszej instancji dowodów (dokumentów) w ramach postępowania administracyjnego. Jedynie rzeczywiście uzupełniające w stosunku do całości postępowania dowodowego środki dowodowe mogą być przeprowadzone w ramach zastosowania art. 136 K.p.a. (zob. też np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 101/09 - niepublikowany; dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w postępowaniu przed Radą Naukową I[...] PAN w ogóle nie prowadzono postępowania wyjaśniającego z zakresie ustalenia, czy fragmenty cudzych utworów, których przypisanie sobie przez skarżącą stwierdzono w zgromadzonych recenzjach, są istotne dla pracy, która stanowiła podstawę nadania jej stopnia naukowego doktora, to kwestia ta nie mogła być przedmiotem wyjaśnienia w uzupełniającym postępowaniu dowodowym przeprowadzonym na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. Trzeba przy tym przypomnieć, że RDN w toku postępowania odwoławczego uzyskała opinię dotyczącą zasadności odwołania K. B. sporządzoną 12 września 2020 r. przez prof. dra hab. A. S. W opinii tej stwierdzono w szczególności, że "[...] obecność fragmentów zbudowanych na zasadzie przywłaszczenia czyjejś własności intelektualnej zawsze obciąża całą pracę [...]" i dalej, że "[...] rozważania, jak obszerne muszą być to fragmenty, aby można było orzec, że obciążają całą pracę, uznać należy za jałowe (...)". W opinii tej zawarto też konkluzję, że "[...] w przekonaniu sporządzającego niniejszą opinię wykryte w rozprawie doktorskiej naruszenia są na tyle poważne, że rzutują na ocenę całości [...]". Konkluzja ta nie może jednak "zastąpić" postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji w zakresie, w jakim nie zostało ono w istocie przeprowadzone. Zgodnie z art. 136 § 2 K.p.a., jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, nie złożyła w odwołaniu wniosku, o którym mowa w powołanym przepisie. W piśmie z 2 czerwca 2021 r. pełnomocnik K. B. cofnął wprawdzie zawarty w odwołaniu wniosek o uchylenie decyzji zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Cofnięcie tego wniosku nie jest jednak równoznaczne z żądaniem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Należy przy tym zauważyć, że uzasadniając cofnięcie wniosku o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, pełnomocnik skarżącej podniósł, że RDN posiada możliwości dowodowe pozwalające na wydanie decyzji w postępowaniu odwoławczym bez potrzeby sięgania do art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy nie mógł w tej sytuacji domniemywać złożenia przez stronę wniosku o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 § 2 K.p.a. "Możliwości dowodowe", jakie posiada organ odwoławczy wynikają z powołanego wyżej art. 136 § 1 K.p.a., a ich granice wyznacza stwierdzenie przez ten organ, że niewyjaśniony przez organ pierwszej instancji zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jak powyżej wyjaśniono, RDN prawidłowo stwierdziła, że w postępowaniu zakończonym decyzją Rady Naukowej I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r. w ogóle nie prowadzono postępowania wyjaśniającego w zakresie "istotności" stwierdzonych "zapożyczeń" dla pracy doktorskiej K. B. Dlatego organ drugiej instancji nie dysponował "możliwościami dowodowymi" pozwalającymi na wydanie decyzji co do istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym. Ponieważ w świetle art. 64e P.p.a. sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw wniesiony na podstawie art. 64a P.p.s.a., ma za zadanie rozważyć, czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., musi również ustalić, czy w sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Taka sytuacja może wystąpić, gdy decyzja organu pierwszej instancji dotknięta była wadą nieważności w związku z jej wydaniem bez podstawy prawnej, z naruszeniem res iudicata lub z powodu jej skierowania do osoby niebędącej stroną postępowania (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2021 r. sygn. akt I OSK 959/21 i z 9 września 2020 r. sygn. akt I GSK 1188/20 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymienione przesłanki stwierdzenia nieważności powodują bowiem, że postępowanie administracyjne w określonej sprawie lub w stosunku do określonej osoby w ogóle nie może się toczyć. Żadna z tych okoliczności nie miała miejsca w stanie faktycznym sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją. Podnoszone przez skarżącą zarzuty wobec decyzji Rady Naukowej I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r., mające świadczyć o tym, że jest dotknięta wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności, dotyczą bowiem, po pierwsze podpisania tej decyzji (a także uchwały z [...] lutego 2019 r. o wszczęciu postępowania) wyłącznie przez Przewodniczącą Rady I[...] PAN, a nie przez wszystkich członków tej Rady, po drugie, rozbieżności pomiędzy tytułem pkt 11 protokołu posiedzenia Rady Naukowej I[...] PAN w dniu [...] lutego 2019 r. ("Wniosek Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów Naukowych o wznowienie postępowania o nadania stopnia doktora dr K. B.") a stwierdzeniem w tym protokole, że "[...] w tajnym głosowaniu Rada Naukowa I[...] PAN zdecydowała o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania Rady Naukowej Instytutu [...] w przewodzie doktorskim dr K. B. (...)" oraz powołaniem recenzentów "we wznowionym postępowaniu", czyli – jak wywodzi skarżąca – w postępowaniu, które nie zostało wszczęte i które się nie toczyło. Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych kwestii, należy stwierdzić, że ewentualne podpisanie decyzji przez osobę nieuprawnioną (czego organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie nie stwierdził), mogłoby skutkować wyłącznie koniecznością powtórzenia postępowania w pierwszej instancji. Nie stanowiłoby więc podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., lecz na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Przypominając w tym miejscu, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., należy jedynie nadmienić, że w powołanym przez skarżącą na potwierdzenie obowiązku podpisania decyzji przez wszystkich członków organu kolegialnego wyroku z 26 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 957/05 (niepublikowany, dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "[...] decyzja administracyjna, która wydana jest w postaci uchwały podejmowanej przez organ kolegialny stanowi wyraz woli przejawianej przez zespół osób fizycznych pełniących na podstawie określonych procedur prawnych funkcję posiadaczy tych praw i obowiązków, które ustawa przypisuje organowi kolegialnemu. Uchwałę – decyzję należy uznać za prawnie podjętą z chwilą wyrażenia woli przez organ kolegialny w sposób prawem określony tzn. najczęściej w drodze głosowania (tajnego lub jawnego) zwykłą lub kwalifikowaną większością głosów obecnych członków danego organu przy zachowaniu minimalnej a koniecznej dla możności podejmowania uchwał liczby uczestniczących osób (quorum). Jeżeli zatem spełniony zostanie wymóg postawiony w § 7 Statutu Centralnej Komisji to znaczy uchwała – decyzja zostanie podjęta bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków to z punktu widzenia formalno-prawnego taka decyzja jest ważna [...]". Podnoszone natomiast przez skarżącą rozbieżność pomiędzy tytułem punktu 11 protokołu posiedzenia Rady Naukowej I[...] PAN w dniu [...] lutego 2019 r., podjętą po jego rozpatrzeniu uchwałą o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania oraz uchwałą w sprawie wyboru recenzentów "we wznowionym postępowaniu", po pierwsze nie mogły stanowić podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., a po drugie ocena ich wpływu na prawidłowości decyzji Rady Naukowej I[...] PAN z [...] grudnia 2019 r. pozostaje poza zakresem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie, który wyznacza powołany wyżej art. 64e P.p.s.a. W sprawie nie budzi wątpliwości, że przepisem materialnoprawnym, który stanowił podstawę wydania decyzji organu pierwszej instancji był art. 29a ust. 1 u.s.n. W świetle akt sprawy nie ulega też kwestii, że skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania na podstawie wskazanego przepisu. Przepis art. 138 § 2 K.p.a. zobowiązuję organ odwoławczy do wskazania, jakie okoliczności powinien wziąć organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji RDN wprost stwierdziła (str. 11 – strony nienumerowane), że konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy przypisanie autorstwa dotyczy fragmentów istotnych, czy też fragmentów nie będących istotnymi. Organ odwoławczy wypełnił zatem obowiązek wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Fakt, że wskazanie to nie odpowiada oczekiwaniom skarżącej nie oznacza, że RDN naruszyła art. 138 § 2 K.p.a. Reasumując należy stwierdzić, że RDN prawidłowo stwierdziła, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw.