II SA/Wa 502/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant referent Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 268a, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 oraz 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania A. D. z dnia [...] sierpnia 2024 r. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzył (decyzję) postępowanie w tym zakresie oraz w pkt 2. utrzymał zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. KGP w uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2024 r. do Biura Finansów Komendy Głównej Policji wpłynęło odwołanie A. D. z dnia [...] sierpnia 2024 r., od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Decyzję doręczono w dniu [...] sierpnia 2024 r., a odwołanie nadano w placówce publicznego operatora pocztowego dnia [...] sierpnia 2024 r., co oznacza, że wniesiono je w terminie. KGP ustalił, że rozkazem personalnym nr [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., A. D. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2023 r. Zgodnie z dokumentacją wypłaconego wynagrodzenia, znajdującą się w aktach niniejszego postępowania, A. D. za miesiąc styczeń 2023 r. otrzymała wynagrodzenie w wysokości 8080,58 zł brutto. Ponadto, zgodnie z zestawieniem należności pieniężnych funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji oraz adnotacją organu finansowego, policjantowi przy zwolnieniu ze służby przyznano: 1. nagrodę roczną za 2023 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2023 r.; 2. 6-miesięczną odprawę w wysokości 11 932,40 miesięcznego uposażenia wraz z dodatkiem rodzinnym bez dodatku specjalnego tj. 71 594,40 zł; 3. uposażenie za 99 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego 56 252,79 zł. A. D. pismem z dnia [...] czerwca 2024 r. wystąpiła do KWP w [...] o wyrównanie wynagrodzenia i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami za miesiąc styczeń 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi Policji odchodzącemu na emeryturę, wyliczanych na podstawie uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, tj: 1. wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami; 2. wyrównanie odprawy i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami; 3. wyrównanie i wypłatę nagrody rocznej za 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Ponadto strona żądała przekazania do ZER informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia - stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury. KWP w [...] po rozpoznaniu sprawy decyzją odmówił wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W uzasadnieniu, jako podstawę prawną do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023, organ wskazał ustawę budżetową na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz.U. 2023 r. poz. 256) oraz ustawę z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666). Wskazane przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. utrzymano w mocy kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł, ustaloną w ustawie budżetowej na roku 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Mając powyższe na uwadze, organ oznajmił, iż z uwagi na brak podstaw do wyrównania/zmiany ostatniego uposażenia, brak jest również podstaw do wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby oraz odsetek za opóźnienie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, zaskarżając rozstrzygnięcie w całości, z uwagi na nieuwzględnienie wniesionego żądania. Ponadto wskazała, iż "mechanizm" wynikający z przepisu art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 - w jej ocenie - narusza art. 32 Konstytucji RP, poprzez dyskryminację funkcjonariuszy, którzy odeszli na emeryturę w dwóch pierwszych miesiącach 2023 roku, bowiem otrzymali oni wynagrodzenie o 7,8 % niższe niż funkcjonariusze pozostający w służbie po 1 marca 2023 r. KGP w tak ustalonym stanie faktycznym, mając na względzie treść art. 127 § 2 k.p.a. wyjaśnił, że sprawa dotyczy wyrównania A. D. uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r., ich wypłatę oraz wyrównania i wypłatę należnych policjantowi zwalnianemu ze służby świadczeń w postaci: ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, odprawy oraz nagrody rocznej za 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Ponadto, strona żądała przekazania do ZER MSWIA informacji o wysokości ostatniego (zwaloryzowanego) uposażenia - stanowiącego podstawę wyliczenia wymiaru emerytury. Organ ustalił, że A. D. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2023 r. W związku z tym zwolnieniem przyznano jej ww. przysługujące świadczenia, obliczone w oparciu o miesięczne uposażenie należne na ostatnio zajmowanym stanowisku. KGP wskazał, że w myśl art. 99 ust. 3 uoP, przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad, które określa ustawa budżetowa. Zatem przy obliczaniu uposażenia funkcjonariuszy Policji na rok 2023 r. sięgnąć należy do przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U z 2023 poz. 256), wskazującego "Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1740,64 zł." KGP wskazał, że przepisy art. 41 ust. 1-5 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666), których treść przytoczył w decyzji, wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowej ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 r, z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z dnia 2022 r. poz. 270) tj. kwotę 1614,69 zł. Powyższe sformułowanie nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji, zatem należy zastosować się wprost do wskazanego brzmienia przepisu. W kontekście powyższego, KGP podtrzymał stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania wynagrodzenia oraz jego wypłaty, bowiem organ Policji związany jest istniejącymi i obowiązującymi przepisami prawa, z których jasno wynika, iż wypłacone uposażenie jest właściwym, prawidłowo obliczonym oraz należnym uposażeniem. Z uwagi na fakt, iż A. D. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2023 r., przewidziane ustawą budżetową na 2023 rok wyrównanie uposażenia jej nie obowiązywało. Żądanie A. D. obejmowało również wyrównanie oraz wypłatę świadczeń należnych przy zwalnianiu funkcjonariusza ze służby w Policji w postaci: ekwiwalentu za niewykorzystany urlop (1); odprawy (2) oraz nagrody rocznej (3) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. KGP zaznaczył, że prawo policjanta zwalnianego ze służby do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe wynika z art. 114 ust. 1 pkt 2 uoP. Sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określa art. 115a uoP, zgodnie z którym ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 1 uoP, policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę. W myśl art. 115 ust. 1 uoP, wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Pojęcie nagrody rocznej oraz sposób jej obliczenia wskazany jest natomiast w art. 110 ust. 1 uoP, w myśl którego "Policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje." Wymienione świadczenia należne funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane są na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. KGP wskazał, że zgodnie z dokumentacją przedmiotowego postępowania, ww. należności zostały wypłacone w oparciu o kwotę ostatniego uposażenia, liczoną na podstawie kwoty bazowej w wysokości 1614,69 zł ustalonej ustawą budżetową na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). KGP podtrzymał także stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania oraz wypłaty ww. świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, bowiem ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu. KGP wyjaśnił, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym stronie nie przysługuje prawo do wypłaty omawianych świadczeń w wyższej niż dotychczas wysokości. Wskazał również, iż przytaczane przez stronę przepisy nie mają zastosowania w niniejszym stanie faktycznym. Dokonywanie wydatkowania środków publicznych wymaga istnienia podstawy prawnej w tej mierze. Jednakże ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych. KGP dodał również, że w myśl art. 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin " Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku." W ocenie KGP, mając na uwadze, iż uposażenie stanowiące podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury nie uległo zmianie, organ I instancji słusznie odmówił przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego żądanych wyliczeń. KGP odnosząc się do zarzutu strony iż "mechanizm" wynikający z art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 jest niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, uznał go za niezasadny. Wskazał, iż szczególna moc Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej powoduje, że akty normatywne niezgodne z ustawą zasadniczą powinny być usunięte z systemu prawa w oparciu o regułę lex superior derogat legi inferiori. Organ I instancji oraz tut. organ działają w oparciu o funkcjonujące przepisy, tj. takie, które obowiązywały w momencie ich stosowania oraz nie zostały uznane za niekonstytucyjne. Nie jest bowiem rolą tut. organu ocena obowiązujących przepisów, lecz ich właściwe stosowanie. KGP zaznaczył również, że sprawa o odsetki, nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej. Podkreślił, że w k.p.a. brak jest podstaw prawnych do zasądzenia przez organ administracji odsetek od (różnych) świadczeń. W myśl powyższego nie można ich dochodzić na drodze postępowania administracyjnego. Rozpoznanie sprawy o odsetki, nawet w przypadku ich przyznania, nie może nastąpić poprzez wydanie decyzji administracyjnej, natomiast dochodzenie omawianych roszczeń możliwe jest na drodze cywilnoprawnej. KGP zwrócił uwagę, że decyzja organu pierwszej instancji rozstrzygała sprawę w części dotyczącej odmowy wypłaty odsetek, zatem wykraczała poza kompetencje ustawowe tego organu. Po analizie sprawy KGP dostrzegł konieczność uchylenia przedmiotowej decyzji w części dotyczącej odmowy wpłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzenie w tym zakresie z uwagi na fakt, iż organ I instancji wydał decyzję w tym zakresie bez podstawy prawnej. Decyzja KGP z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. nieusprawiedliwionego zastosowania art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 poz. 2666) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Z 2022 r. Poz 1533) do obliczania wysokości uposażenia miesięcznego otrzymanego za styczeń 2023 r., nagrody rocznej za 2023 r., odprawy w wysokości 6 - miesięcznego uposażenia z dodatkiem rodzinnym bez dodatku specjalnego, uposażenia za 99 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego pomimo iż przepis ten jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i nie powinien w ogóle być stosowany, co skutkowało przyznaniem skarżącej opisanych powyżej świadczeń w nieprawidłowej i zbyt niskiej wysokości. Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; dokonanie przez Sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności wskazanego przepisu art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i następczo o stwierdzenie niekonstytucyjności całego art. 41 wskazanej ustawy; zasądzenie na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca w uzasadnieniu przytoczyła przebieg postępowania oraz szerzej omówiła zarzuty skargi przytaczając na ich poparcie liczne orzecznictwo. Podniosła m.in., że wprowadzony przez ustawodawcę art. 41 ustawy okołobudżetowej dyskryminuje 3 grupy zawodowe, tj. żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, którzy w styczniu albo lutym 2023 r. przeszli na emeryturę bądź rentę, pozbawiając ich podwyżki wynikającej z podwyższenia kwoty bazowej z kwoty 1.614,69 zł do kwoty 1.740,64 zł, tj. podwyżki o 7,8%. Skarżąca podkreśliła, że podwyżki uposażenia funkcjonariuszy Policji następowały zawsze z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku (art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw stanowi, że podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku). W związku z powyższym skarżąca wniosła o dokonanie przez Sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności wskazanego przepisu i następczo o stwierdzenie niekonstytucyjności całego art. 41 ustawy okołobudżetowej i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przy jednoczesnym nakazaniu Wojewódzkiemu Komendantowi Policji w [...] by wydał wobec skarżącej decyzję na zasadach obowiązujących funkcjonariuszy odchodzących na emeryturę od 1.03.2023 roku. Skarżąca wskazała, że wniosła o zwolnienie jej ze służby dnia [...] listopada 2022 r., tj. przed publikacją zarówno ustawy budżetowej na 2023 rok jak i przed publikacją ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. Poz. 2666). Kierując się zaufaniem do organów administracji publicznej oraz zasadą stałości prawa nie spodziewała się, iż jej uposażenie oraz związane z nim uprawnienia (zarówno co do świadczeń wypłaconych w związku z emeryturą jak i samo świadczenie emerytalne) nie ulegną corocznym waloryzacjom z uwagi na zmianę stawki bazowej. Dodała, iż według TK zasada ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, nazywana także zasadą lojalności państwa względem obywateli, jest jedną z najważniejszych zasad pochodnych, wynikających z zasady demokratycznego państwa prawa. Tymczasem w niniejszej sprawie ustawodawca zachował się w sposób nieprzewidziany, nieracjonalny i przyjął rozwiązania różnicujące tę samą grupę środowiskową funkcjonariuszy. Taka sytuacja jest niedopuszczalna. Jest to działanie burzące zaufanie obywateli do organu, działalne nielojalne. Skarżąca powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wskazała, że odmienne uregulowanie sytuacji prawnej adresatów norm wyróżnionych ze względu na tę samą cechę istotną stanowi odstępstwo od zasady równości. Uzasadniając wniosek o dokonanie przez Sąd rozproszonej kontroli konstytucyjnej wskazała m.in., że kontrola rozproszona nie narusza uprawnień Trybunału Konstytucyjnego, nie jest sprzeczna z ustrojowym modelem działania Trybunału. Chodzi bowiem o to, że taka kontrola sprawowana przez sądy ma wyłącznie charakter indywidualny. Następuje na tle konkretnego stanu faktycznego i w indywidualnej sprawie. Zastosowanie kontroli w danej sprawie umożliwia odmowę zastosowania danego przepisu wyłącznie w konkretnej sprawie i w konkretnym stanie faktycznym, nie eliminuje tego przepisu z obrotu prawnego, nie jest przejawem jego kontroli abstrakcyjnej i generalnej (bo to uprawnienie TK). Dodała, iż według Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd ma obowiązek zadać pytanie prawne Trybunałowi Konstytucyjnemu jedynie, jeśli ma wątpliwości co do konstytucyjności danego przepisu. Jeśli sąd tych wątpliwości nie ma, a jest przekonany o sprzeczności z Konstytucją danego przepisu, to nie pyta o to Trybunału Konstytucyjnego, ale sam odmawia jego zastosowania stosując bezpośrednio przepis konstytucyjny. KGP, reprezentowany przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik organu w uzasadnieniu wskazał m.in., że dopóki dany przepis stanowi cześć porządku prawnego i obowiązuje, to organ nie może go nie zastosować nawet gdyby uznał go za niekonstytucyjny, nie może również, wkraczając w sferę zastrzeżonych dla ustawodawcy uprawnień, kształtować sytuacji prawnej strony wbrew jednoznacznym i nie budzącym wątpliwości rozwiązaniom prawnym. Dodał, iż organy, jak również i sądy administracyjne nie są także uprawnione do badania zgodności ustaw z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ jest to prerogatywa zastrzeżona do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Dopóki zatem określony przepis nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, to podlega on stosowaniu. Pełnomocnik organu wskazał m.in., że "(...) Tylko oczywistość niezgodności powołanego przepisu z Konstytucją, wraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego, stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy." (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. akt III OZ 391/21, 7 października 2021 r., III OZ 779/21 i III OZ 777/21, podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia: 28 kwietnia 2021 r., III OZ 301/21, 27 października 2021 r., III OZ 920/21). Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2025 r. podtrzymała skargę i podniosła dodatkowe zarzuty w postaci naruszenia: art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 104 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji KWP w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia w związku z waloryzacją za okres służby w 2023 r., w sytuacji kiedy skarżąca nie występowała z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. i mimo to wydania decyzji merytorycznej w sprawie; art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji KWP oraz nieumorzenie postępowania w pierwszej instancji, w sytuacji gdy brak podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącą relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, iż nie była ona w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od 2 lat funkcjonariuszem; art. 64 § 2 k.p.a. w. zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewystąpienie do strony o sprecyzowania żądania zawartego w wezwaniu do zapłaty, o ile organ miał wątpliwości, co do jego treści, co doprowadziło do nieuprawnionego wszczęcia postępowania administracyjnego, wbrew woli strony i wydania decyzji merytorycznej przez organ. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł m.in., że w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją nie mogło zostać wszczęte na wniosek strony wobec braku takiego wniosku. Kolejną kwestią istotną do rozważenia w kontekście art. 61a § 1 k.p.a. jest to, czy dopuszczalne było w ogóle załatwienie przez organ sprawy objętej żądaniem skarżącej w ramach postępowania administracyjnego mając na względzie, że skarżąca dochodziła zapłaty wyrównania z tytułu uposażenia za styczeń 2023 r., w sytuacji kiedy nie była już od ponad 2 lat funkcjonariuszem Policji, a zatem nie łączył ją już z organem stosunek administracyjnoprawny, a prawo do uposażenia wygasło z chwilą odejścia ze służby. Pełnomocnik odwołał się też do aktualnego orzecznictwa WSA w Warszawie ukształtowanego na przykładzie byłych funkcjonariuszy CBA dochodzących od organu uwzględnienia wskaźnika wzrostu uposażenia w związku z ustawą budżetową za 2024 r., w którym to Sąd podzielił stanowisko organu o niedopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego w związku z skierowaniem przez byłych funkcjonariuszy CBA wezwań z roszczeniami finansowymi dotyczącymi uposażenia wobec organu, wskazując, iż brak jest przepisów powszechnie obowiązujących pozwalających organowi na wydanie decyzji administracyjnej w sprawie uposażenia (podwyższenia uposażenia) byłego funkcjonariusza. Zatem skarżący nie mogli ubiegać się o "podwyższenie" uposażenia, a zatem zastosowanie przez organ art. 61 a § 1 k.p.a. było uzasadnione (vide: wyroki WSA Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1669/24, II SA/Wa 1625/24, ale także II SA/Wa 1654/24, II SA/Wa 1616/24). Pełnomocnik wskazał też, że w kontekście rozpatrywanej sprawy na uwagę zasługuje również stanowisko prezentowane przez Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział [...] w postanowieniach z dnia [...] września 2025 r. sygn. Akt [...] oraz dnia [...] października 2025 r. sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu. W ocenie Sądu, organ nie naruszył w niniejszej sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] uchylająca decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i w tej części umarzająca postępowanie w sprawie oraz utrzymująca w mocy powyższą decyzję KWP w pozostałej części, tj. w zakresie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy kwestii prawidłowości i dopuszczalności dokonania przez organ odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. oraz świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby, na które składają się: nagroda roczna za 2023 r., odprawa oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Zdaniem skarżącej organ wyliczając wysokość ww. świadczeń niezasadnie zastosował art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533), z uwagi na to, że w ocenie skarżącej wskazany przepis jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Powyższe zdaniem skarżącej spowodowało wypłacenie świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby w zaniżonej wysokości. Organ wskazywał natomiast, że przepisy prawa wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. wskazują, że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowej ustalone ustawie budżetowej na rok 2022 r. z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z dnia 2022 r. poz. 270). Powyższe nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji. Organ wskazał też, że ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń a następnie wyrównanie wypłaconego uposażenia i innych świadczeń pieniężnych. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji odmawiającej uwzględnienia żądania skarżącej stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 w zw. z ustawą budżetową na rok 2022 oraz ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł. Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270). Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Wobec tego, zdaniem Sądu, organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie wskazanych powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącej i wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. i świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby, w sytuacji gdy z dniem [...] stycznia 2023 r. skarżąca została zwolniona ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa ustalona została do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej nie jest sporny. A. D. została zwolniona ze służby z dniem [...] stycznia 2023 r. Skarżąca otrzymała uposażenie za miesiąc styczeń 2023 r. oraz otrzymała świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty. Sąd podziela ustalenie organu, że brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawiają wątpliwości co do sposobu ustalenia wysokości uposażenia za styczeń 2023 roku. Z tego względu brak jest podstaw do wypłaty wyrównania, którego domaga się skarżąca. Także inne należności, których wyrównania (wypłaty w wyższej wysokości) domaga się skarżąca, takiemu wyrównaniu nie podlegają, co prawidłowo stwierdził organ. W sprawie tej nie było podstaw do wypłaty wyrównania, którego domagała się skarżąca, albowiem zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy z o szczególnych rozwiązaniach, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżąca zwolniona została ze służby w Policji, o czym była już mowa, z dniem [...] stycznia 2023 r. Poza uposażeniem otrzymała nagrodę roczną za 2023 r., 6-miesięczną odprawę wraz z dodatkiem rodzinnym bez dodatku specjalnego, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Trafnie organy Policji podniosły, że nie mogły pominąć przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach i uwzględnić wniosku skarżącej o wypłatę wyrównania w sytuacji, gdy nowa kwota bazowa nie znajdowała do niej zastosowania. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, który stanowi, że podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. Zdaniem Sądu prawidłowo organ Policji odmówił wypłaty wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem skarżącej ze służby (art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 115a, art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 oraz art. 110 ust. 1 ustawy o Policji), które zależne są od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, w sytuacji gdy nie uległo ono waloryzacji ani wyrównaniu. Trafnie też KGP utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w tym zakresie. Sąd podziela również stanowisko KGP, że kwestia odsetek za opóźnienie wykracza poza kompetencje organu i w tym zakresie właściwie wyeliminował decyzję organu I instancji z obrotu prawnego, a postępowanie w tym zakresie umorzono jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1467/13, droga administracyjna w przedmiocie dochodzenia odsetek przysługuje tam, gdzie przepis określonej pragmatyki służbowej przewiduje prawo do odsetek, a jednocześnie nie zarezerwował dla ich dochodzenia drogi przed sądem powszechnym (v. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA 1713/97). Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że sądy administracyjne nie są powołane do oceny zgodności ustaw z Konstytucją RP oraz ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie (por. np. wyroki NSA: z 9 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 172/24, z 30 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1085/24, z 10 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1341/24, z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1123/24). Z uwagi na precyzyjne określenie kompetencji TK i sądów administracyjnych, w świetle zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), związania sędziów sądów administracyjnych Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), a także konieczności dążenia przez sądy do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych (art. 2 Konstytucji RP), ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny, w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP – przepisy Konstytucji RP stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. np. wyrok NSA z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 174/24). Tylko oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją wraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. Sytuacja oczywistej niezgodności może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji RP dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie. Zaznaczyć przy tym należy, że nie jest możliwe odmówienie zastosowania przepisu w danej sprawie bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny w Konstytucją RP. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. W sprawie tej nie występuje oczywista sprzeczność przepisu art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. z Konstytucją RP. Ustawodawca wprowadził kwestionowaną przez stronę regulację, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest dokonywanie oceny potrzeb Państwa w zakresie polityki kadrowej m.in. w Policji i ocena zastosowanego mechanizmu finansowego w kształtowaniu tej polityki. W ocenie Sądu nie jest natomiast w sposób oczywisty sprzeczne z Konstytucją rozwiązanie uprawniające do stosowania innej stawki uposażenia dla funkcjonariuszy służb mundurowych pozostających w służbie w dniu 1 marca 2023 r. W sprawie tej brak jest w ocenie Sądu podstaw do stwierdzenia oczywistej sprzeczności powołanej już wyżej regulacji z Konstytucją RP. Okoliczność, że skarżąca wniosła o zwolnienie ze służby dnia [...] listopada 2022 r., tj. przed publikacją ustawy budżetowej na 2023 rok jak i przed publikacją ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach, nie daje podstaw do wyprowadzenia twierdzenia o naruszeniu zasady ochrony zaufania obywateli do Państwa i stanowionego przez nie prawa. W ocenie Sądu organ nie naruszył też w tej sprawie przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom pisma procesowego z dnia [...] listopada 2025 r. nie sposób przyjąć, aby organ uchybił wskazanym w nim przepisom postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, w sytuacji gdy strona żąda od organu dokonania czynności materialno-technicznej (np. wypłaty określonej należności), organ uwzględniając takie żądanie może poprzestać na dokonaniu owej czynności, tj. na wypłacie dochodzonej kwoty. W sytuacji jednak, gdy organ nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku, musi swój pogląd wyartykułować w formie stanowczego rozstrzygnięcia przybierającego zwykle postać decyzji administracyjnej. Gdyby tego nie uczynił, pozbawiłby stronę prawa do sądu. Nie sposób pomijać też tego, że niezależnie od sposobu załatwienia żądania strony (czy to w formie czynności materialno-technicznej czy w formie decyzji), działania organu podejmowane są zawsze w ramach konkretnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że wypłata uposażenia, czy innych należności związanych ze zwolnieniem ze służby (także ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy) następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Natomiast odmowa wypłaty uposażenia, czy innych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby następuje w drodze decyzji administracyjnej (v. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 575/11 oraz z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13). Stanowisko to odwołuje się do treści uzasadnienia uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 4/13, w której podniesiono, "iż w przypadku, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają wyraźnie formy jej rozstrzygnięcia, bądź w tym zakresie istnieje wątpliwość, należy przyjąć, że powinna być ona załatwiona w drodze decyzji administracyjnej. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt P 18/03 uznał, że "jeżeli (...) istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił wprost formy rozstrzygnięcia" (v. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3037/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że w określonych sprawach administracyjnych pozytywne załatwienie sprawy następuje poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa takiej czynności winna być dokonana w formie decyzji (v. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie procesowym skarżącej organ miał podstawy i był obowiązany do prowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej, skoro nie znalazł podstaw do wypłaty żądanych świadczeń w żądanej przez wnioskodawczynię wysokości. Wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r. zawierał żądanie wypłaty wyrównania wynagrodzenia i innych należności przyznawanych funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, a nie ustalania nowej wysokości uposażenia (co mogłoby nastąpić tylko rozkazem personalnym i tylko w odniesieniu do funkcjonariusza, którym wnioskodawczyni nie jest od czasu zwolnienia ze służby). Żądanie dotyczyło w sposób jednoznaczny wypłaty wyrównania należności związanych ze zwolnieniem ze służby, tj. wypłaty ich w wyższej wysokości niż wypłata dokonana przez organ w związku z tym zwolnieniem ze służby. Powołane w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej wyroki WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1669/24, II SA/Wa 1625/24, II SA/Wa 1654/24, II SA/Wa 1616/24 dotyczyły postanowień o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. Rozpoznawana przez Sąd sprawa skarżącej nie dotyczy ustalenia stawki uposażenia, ale odmowy żądanej wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. Powołane przez stronę wyroki WSA w Warszawie nie mają odniesienia do niniejszej sprawy. W sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, że organ naruszył przepisy procesowe k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie uwzględnienia żądania skarżącej. W sprawie tej, wbrew twierdzeniom pisma procesowego, nie było podstaw do uznania, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej organ powinien postanowieniem odmówić wszczęcia postępowania. Pamiętać należy, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest stosunkiem administracyjnoprawnym. Okoliczność, że skarżąca składając wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r. nie była funkcjonariuszem Policji nie zmienia ustaleń Sądu, albowiem sprawa nie dotyczy wydania rozkazu personalnego w sprawie ustalenia stawki uposażenia, czy ustalenia nowego uposażenia (co może mieć miejsce tylko w odniesieniu do funkcjonariusza), ale żądania wypłaty wyższej wysokości należności związanych ze zwolnieniem ze służby, które zostały przez organ wypłacone w ściśle określonej wysokości. Organ miał obowiązek rozstrzygnąć w tym zakresie decyzją administracyjną, co prawidłowo nastąpiło w tej sprawie. Organ nie miał jednocześnie ze względu na przedstawione wyżej argumenty podstaw do umorzenia postępowania z wniosku skarżącej w całości na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd nie podziela zatem twierdzeń pisma procesowego skarżącej. Stanowiska Sądu nie zmienia powołanie się przez pełnomocnika skarżącej na postanowienia SO załączone do pisma procesowego. W świetle powyższego bez znaczenia pozostaje okoliczność, że skarżąca składając wniosek z dnia [...] czerwca 2024 r. nie wskazała wprost, że domaga się wszczęcia postępowania administracyjnego. Jak wskazano już wyżej, wniosek skarżącej zawierał wprost wyrażone żądanie wypłaty wyrównania uposażenia i innych należności przyznanych w związku ze zwolnieniem ze służby, co w przypadku stwierdzenia przez organ braku podstaw do wypłaty żądanej wyższej wysokości świadczeń, zobowiązywało do wydania decyzji administracyjnej o odmowie wypłaty. Wniosek zainicjował konkretne postępowanie administracyjne, które dotyczyło żądania strony. Postępowanie to mogło zakończyć się albo w drodze dokonania przez organ wypłaty dochodzonej kwoty, albo – w razie negatywnego stanowiska organu wobec żądania – w drodze decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku. Stąd też, w ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy istniały podstawy formalno-prawne do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie podziela tym samym stanowiska zaprezentowanego w powołanym przez pełnomocnika skarżącej wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 571/25. Nadto, wobec oczywistości żądania wyartykułowanego we wniosku inicjującym postępowanie, nie zachodziła konieczność wzywania strony przez organ do jego doprecyzowania. Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie sposób zastosować w drodze analogii, jak wskazano już wyżej, argumentacji prezentowanej przy rozstrzyganiu żądań byłych funkcjonariuszy CBA o ustalenie nowej stawki uposażenia. Przedmiotem sprawy skarżącej były kwestie wysokości należności wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby (skarżąca domagała się wypłaty wyrównania, wypłacenia świadczeń w wyższej wysokości niż otrzymała w związku ze zwolnieniem ze służby), a nie kwestia ustalenia nowego uposażenia dla funkcjonariusza, tj. osoby pozostającej w służbie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.