II SA/Wa 514/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi E.B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zamianę lokalu i niezakwalifikowania oraz nieumieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu - stwierdza wydanie zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa. Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] uchwałą nr [...] r. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie zamiany lokalu, działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 i § 45 pkt 5 Statutu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy stanowiącego załącznik nr 6 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m. st. Warszawy (ze zm.) w związku z § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (ze zm.) oraz § 1 pkt 19a, § 4 w związku z § 5 ust. 2 pkt 2b oraz § 24 ust. 1 uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (ze zm.) nie wyraził zgody na zamianę lokalu i rozstrzyga o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu E. B. W uzasadnieniu uchwały Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] wskazał, iż E. B. wystąpiła z wnioskiem o zamianę lokalu nr [...] przy ul. [...] na lokal o większej powierzchni mieszkalnej lub użytkowej. We wniosku zainteresowana uwzględniła córkę E. (ur. 1999 r.). Przedmiotowy lokal składa się z 1 pokoju i kuchni o powierzchni użytkowej 23,80 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 13,34 m2. Budynek przy ul. [...] stanowi własność osób fizycznych, lecz jest administrowany i zarządzany przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...]. Organ przytoczył treść § 5 ust. 2 pkt 2b, § 4 pkt 1, § 1 pkt 19a uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy i stwierdził, że E. B. nie spełnia przesłanek zawartych w wyżej przywołanym przepisie, gdyż nie pozostaje w wyjątkowo trudnej sytuacji rodzinnej ani zdrowotnej, a ponadto utrzymuje siebie i córkę z pracy zarobkowej. Uchwała została doręczona zainteresowanej w dniu 27 listopada 2014 r. W dniu 13 grudnia 2014 r. (data wpływu pisma do organu) E. B. wezwała Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 31 grudnia 2014 r. Burmistrz Dzielnicy [...] m. [...] powyższe wezwanie uznał za złożone z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 i 4a stronę obowiązywał 14 dniowy termin, który upłynął w dniu 11 grudnia 2014 r. Nadto organ oświadczył, iż uchwała została podjęta na podstawie § 4, § 5 z uwzględnieniem § 1 pkt 19a uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. i potrzeby mieszkaniowe E. B. są zaspokojone. E. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zakwestionowała zasadność uchwały nr [...] r. z dnia [...] listopada 2014 r. podjętej przez Zarząd Dzielnicy [...] m. [...], kwestionując jej merytoryczne ustalenia. W skardze wskazała także na prawidłowe, co do zachowania terminu, wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 52 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt. 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Prezydent m. [...][...] wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu stanowiska procesowego, podtrzymał zarzut spóźnionego złożenia przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wskazując w tej materii na treść art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nadto podniósł, iż zagadnienia zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta nie podlegają kognicji sądów administracyjnych i jest to sprawa o charakterze cywilnoprawnym (jak wynika z postanowienia WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2014r. sygn. akt II SAB/Wa 104/14). Organ podtrzymał również w całości stanowisko zawarte w piśmie z dnia 31 grudnia 2014 r. o prawidłowości zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Po pierwsze, jak wynika z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z dnia 21 lipca 2008 r. w sprawie I OSP 4/08 Uchwała zarządu dzielnicy m. st. Warszawy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe powoduje, iż dla zachowania prawa do wniesienia skargi niezbędne jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie wskazanym w art. art. 52 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Termin ten został przez skarżącą dochowany. Jak wynika z bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych sprawy odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu nie są sprawami cywilnymi ale administracyjnymi (porównaj wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt I OSK 866/11; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 908/11; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 649/11; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 9/10). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozpoznającego niniejszą skargę nie ma żadnych usprawiedliwionych przyczyn aby sprawy dotyczące uchwał odmawiających zamiany lokali, będących w zasobach mieszkaniowych gmin, traktować odmiennie niż sprawy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem takich lokali. Na taką zasadę jednakowego traktowania tych spraw, ujętych między innymi w poszczególnych postanowieniach art. 21 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 150) wskazują liczne orzeczenia sądów administracyjnych - porównaj wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2368/14; wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 107/14 i z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1181/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 790/10. Nadto z treści uregulowań zawartych w rozdziale 4 – Zamiana lokali (§ 8- § 10) uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy w żaden sposób nie można wywieść, aby zagadnienie zamiany lokalu stanowiło na tym etapie postępowania materię cywilnoprawną, w szczególności gdy brak jest instrumentu natury cywilnoprawnej aby na tej drodze obywatel mógł domagać się zamiany przydzielonego mu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała w przedmiocie wyrażenia zgody, albo jej odmowy na taką zamianę, nie może być rozstrzygana w trybie przepisów umowy cywilnoprawnej o zamianę, regulowanej w KC. Przecież dopiero pozytywny skutek takiej uchwały i przydzielenie innego lokalu, będzie stanowić podstawę do przymuszenia organu do wykonania zamiany, gdyby zamiany zrealizować nie chciał, i wówczas taka sprawa będzie sprawą cywilną, tak samo jak sprawa wykonania pozytywnej dla obywatela uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy i wydanie przydziału danego lokalu. W tym miejscu należy przywołać fragmenty uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z dnia 21 lipca 2008 r. w sprawie I OSP 4/08: "Organem gminy, którego uchwały lub zarządzenia mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 3 § 2 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest także organ dzielnicy w gminie, któremu przekazano określone zadania i kompetencje należące do właściwości gminy. W tym względzie należy w pełni podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte w wyroku siedmiu sędziów z dnia 6 listopada 2000 r., OSA 2/00 (ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 48), że zasadniczy sens nadzoru nad działalnością gminy, w tym także instytucja skargi przewidziana w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, polega właściwie na tym, że jest to cały system środków, które mają służyć prowadzeniu działalności gminy zgodnie z prawem. Z tej działalności podlegającej nadzorowi nie można wyłączać określonych przejawów tej działalności bądź to ze względu na podmiot firmujący działanie gminy, bądź to z powodu formy tej działalności, jeżeli prowadziłoby to w końcowym rezultacie do podważenia samej istoty środków nadzoru nad działalnością komunalną. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego opowiedziano się za szerokim rozumieniem pojęcia "sprawa z zakresu administracji publicznej". Zagadnienie to było rozważane między innymi w uchwałach i wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów (uchwała z dnia 1 czerwca 1998 r., sygn. akt OPS 3/98, ONSA z 1998 r., z. 4, poz. 109; wyrok z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt OSA 1/99, ONSA z 1999 r., z. 4, poz. 109; wyrok z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 2/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 48; uchwała z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OPS 11/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 52). Należy w pełni podzielić stanowisko przyjęte w uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 6 listopada 2000 r., w którym odwołując się także do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w uchwale z dnia 27 września 1994 r., sygn. akt W 10/93, stwierdzono, że działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego działalność gmin odbywa się także według przepisów prawa samorządowego. Z tego względu działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, mimo, że zmierzają do wywołania w przyszłości skutków cywilnoprawnych. Tak więc nie można z góry przyjąć założenia, że uchwała, która pozostaje lub może pozostawać w związku ze sprawą cywilną nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Tym bardziej nie można uznać, że nie jest uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej uchwała organu gminy, która sama przez się nie wywołuje skutków cywilnoprawnych, lecz jedynie zmierza do podjęcia czynności, które skutki takie wywołują. Podstawowymi aktami prawnymi w niniejszej sprawie są: ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) oraz ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym i art. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (zwanej dalej ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r.), do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym tworzenie warunków do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1). Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. upoważniła radę gminy do uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy oraz zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, które powinny określać między innymi tryb rozpatrywania i załatwiania wniosku o najem lokali (art. 21). Uchwała ta (prawo miejscowe) nie tylko została podjęta w wykonaniu ustawy i na podstawie przepisu ustawowego, ale zawiera normy generalne obowiązujące na obszarze działania organu, który je ustanowił, a nadto ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, a więc zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jako akt prawa miejscowego jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa i może być zaliczona także do prawa administracyjnego publicznego. Należy także mieć na uwadze, że skarga na uchwałę podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej stanowi jedną z form gwarancji prawnych realizacji demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę praworządności, wyrażonych w art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem nawet rodzące się w praktyce wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej winny być zawsze interpretowane na rzecz ochrony praw obywatelskich, a tym samym na rzecz prawa do sądu. Już z ustawy z dnia 21 marca 2001 r. wynika, że ustawa ta reguluje gospodarowanie mieszkaniowym zasobem gminy (art. 1) w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej (art. 4), przy czym mieszkaniowy zasób gminy określany jest publicznym zasobem mieszkaniowym (art. 2 ust. 1 pkt 11). Rozwiązanie przyjęte w tej ustawie, które nakłada na gminy obowiązek określenia trybu rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali oraz sposobu poddania tych spraw kontroli społecznej (art. 21 ust. 3 pkt 5) wyraźnie wskazuje, iż ustawodawca rozpatrywanie i załatwianie takich wniosków kwalifikuje jako zadanie, które wykracza poza prawa i obowiązki wynajmującego wynikające z przepisów prawa cywilnego. Realizacja tego zadania sprowadza się bowiem do dokonania oceny, czy określona osoba będąca członkiem wspólnoty samorządowej może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych w drodze zakwalifikowania jej do kręgu osób, z którymi może być zawarta umowa najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. To działanie ma wszelkie cechy załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej, zarówno z uwagi na przedmiot sprawy, jak i organ powołany do załatwienia takiej sprawy, przy czym nie jest to sprawa rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, gdyż ustawa nie daje podstaw do przyjęcia takiej prawnej formy załatwienia sprawy, ani sprawa załatwiana w drodze aktu lub czynności, o których mowa art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z przepisu prawa." W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, realizując wskazania powyższej uchwały NSA, podkreślenia wymaga, iż skarżąca – E. B., wnosząc niniejszą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, realizuje swoje prawa do kontroli aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych też przyczyn niniejsza skarga wymaga merytorycznego rozpatrzenia i nie może zostać odrzucona, jak tego domaga się Prezydent m. [...], ani z przyczyn uchybienia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (albowiem w niniejszej spawie mamy do czynienia z art. 52 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ani z przyczyn braku przymiotu sprawy administracyjnej. Po drugie, Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] podejmując zaskarżoną uchwałę naruszył w sposób oczywisty przepisy rozdziału 4 uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, poprzez ich niezastosowanie. Z tytułu zaskarżonej uchwały oraz z treści jej uzasadnienia wynika, iż przedmiotowa sprawa dotyczy wniosku skarżącej o zamianę lokalu. Zatem Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] powinien rozpatrywać powyższy wniosek zgodnie z uregulowaniami zawartymi w rozdziale 4 uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy t.j. § 8- § 10 uchwały Rady m.st. Warszawy. Takiego odwołania do powyższych przepisów w zaskarżonej uchwale bark. Brak także ustaleń faktycznych odpowiadających stanom uregulowanym w powyższych przepisach. Aczkolwiek niektóre z przepisów rozdziału 4 uchwały Rady m.st. Warszawy to jest § 8 odwołują się do § 4 oraz do § 5 ust. 2 pkt 3 i § 5 ust. 3a uchwały Rady m.st. Warszawy, jednakże do innych podpunktów, niż przepisy zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały (w zaskarżonej uchwale wymienia się tu jedynie § 5 ust. 2 pkt 2b – to są zupełnie inne przepisy). Taki sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy przez Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] narusza podstawowe zasady praworządności: - Brak jest powołania właściwych przepisów prawa miejscowego regulujących rozstrzyganie przedmiotu spraw. - Brak jest ustalenia stanu faktycznego według wymogów § 8 ust. 1 pkt d) uchwały Rady m.st. Warszawy (bowiem te przepisy regulują zagadnienie zamiany lokalu z inicjatywy najemcy w celu poprawy warunków mieszkaniowych). - Brak jest właściwej subsumcji stanu faktycznego i stanu prawnego. Dotknięta takimi wadami uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] dostać się nie może. Zaskarżona uchwała wskazuje na przepisy § 1 pkt 19 a, § 4, § 5 ust. 2 pkt 2b oraz § 24 uchwały Rady m.st. Warszawy a w swojej części stanowczej, poza odmową zamiany lokalu wskazuje, iż rozstrzyga także sprawę w przedmiocie o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu E. B. na liście osób oczekujących na najem lokalu. Zatem na tym etapie rozpatrzenia sprawy przez organ nie wiadomo co było jej przedmiotem, czy wniosek o zakwalifikowanie na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobów gminy, czy wniosek o zamianę lokalu w ramach tegoż zasobu, czy też inny wniosek zainteresowanej (np. związany z wadami fizycznymi dotychczas zajmowanego lokalu). Zatem Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] ponownie rozpatrując wniosek skarżącej dokona dokładnego zbadania sprawy i rozpatrzy ją zgodnie z odpowiadającymi jej materii przepisami prawa miejscowego oraz wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W niniejszej sprawie odnieść się także należy do przepisu § 1 pkt 19 a uchwały Rady m.st. Warszawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarta w tym przepisie definicja "najemcy wrażliwego" jest niezgodna z zakresem wskazanym w przepisach art. 20 ust. 3, art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Nie ma żadnych podstaw prawnych aby tworzyć takiego rodzaju stygmatyzujące definicje, które nadto pozbawiają osoby, którym definicje taką można przypisać, wielu praw wynikających z ww. ustawy. Jeżeli m. [...] dla realizacji ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego musi korzystać z lokali w budynkach niestanowiących własności m. [...] i lokale te wprowadza do swoich zasobów mieszkaniowych, to lokatorów takich mieszkań nie można pozbawiać praw zawartych w ww. ustawie, w tym także prawa opisanego w art. 21 ust. 3 pkt 4) tej ustawy, którego rozwinięcie zawarto w rozdziale 4 uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Trafny jest, w zakresie takiego ograniczania praw, pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1071/14 i piętnujący wprowadzanie do uchwał (prawa miejscowego) dodatkowych kryteriów zawężających prawa obywateli i nieznanych w ustawie o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Trudno także uważać w XXI wieku, w stolicy państwa należącego do UE, za pełnowartościowy lokal bez ogrzewania i nieposiadający własnej łazienki z WC. Takie lokale nie powinny znajdować się w zasobach mieszkaniowych m. [...], a jeżeli się znajdują to ich lokatorzy powinni być traktowani jako osoby nieposiadające uregulowanej kwestii mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 132 i art. 147 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.