II SA/Wa 590/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2010 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] cofającą D. S. pozwolenie na broń palną sportową. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] ww. decyzję wydał na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji po ustaleniu, iż D. S., posiadacz pozwolenia na broń palną sportową, prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w L. z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Organ I instancji uznał zatem D. S. za osobę, co do której zachodzi uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od tej decyzji pełnomocnik strony w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji obrazę prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę jej wydania. W ocenie strony, organ I instancji nie wyjaśnił w należyty sposób stanu faktycznego sprawy, bowiem nie uwzględnił okoliczności, iż popełnione przez odwołującego się przestępstwo nie miało żadnego związku z bronią, ponieważ w tym czasie była ona prawidłowo zabezpieczona w miejscu zamieszkania strony. Organ I instancji niezasadnie zatem przyjął, że incydentalne skazanie odwołującego się za to przestępstwo uzasadnia obawę użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a tym samym stanowi samoistną przesłankę cofnięcia mu pozwolenia. Pełnomocnik strony wskazał również, iż strona prawidłowo przechowuje broń, co potwierdziła przeprowadzona przez organ Policji kontrola w tym zakresie, strona nigdy nie była karana za wykroczenia drogowe, jest długoletnim członkiem Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, natomiast cofnięcie pozwolenia uniemożliwia jej uprawianie strzelectwa sportowego. Powołując się na powyższe argumenty, a także wskazując, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do cofnięcia pozwolenia na broń palną - które w jego ocenie zastępuje środek karny w sprawie o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. – pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości decyzji i umorzenie postępowania lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się z materiałem dowodowym oraz odwołaniem, Komendant Główny Policji nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W argumentach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż D. S. wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w L. z dnia [...] września 2009 r. (prawomocny od dnia [...] września 2009 r.) został skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k., na karę jednego roku rozbawienia wolności z warunkowym jej wykonaniem na okres próby dwóch lat, grzywnę, świadczenie pieniężne oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres trzech lat. Co istotne, z akt sprawy karnej wynika, że będąc w stanie nietrzeźwości, bowiem stosowne badania wykazały 0,91 mg/l i 0,88 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu (czyli o ponad 200 % przekroczony został próg nietrzeźwości określony w art. 115 § 16 k.k.), strona przewoziła w samochodzie dziecko i doprowadziła do kolizji drogowej, w wyniku której, poza swoim, uszkodziła jeszcze dwa inne samochody, a w jednym z nich pasażerem również było dziecko. Co więcej, po spowodowaniu kolizji drogowej strona nie chciała, aby na miejsce zdarzenia wezwać policjantów, natomiast jako powód prowadzenia samochodu po wypiciu trzech półlitrowych piw, wskazała chęć zawiezienia syna na trening piłki nożnej. Powyższe okoliczności w ocenie organów Policji wystarczająco uzasadniają zaliczenie strony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 621/08 (niepublikowany) i z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 203/09 (niepublikowany), wyroki NSA z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 695/07, z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 938/07 i z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt II OSK 994/07. Zatem logiczne i w pełni uzasadnione jest rozumowanie, że skoro strona będąc w stanie nietrzeźwym zdecydowała się wsiąść za kierownicę i prowadzić pojazd po drodze publicznej, narażając siebie, własne małoletnie dziecko oraz innych uczestników ruchu drogowego na ewentualne tragiczne skutki swojego nierozważnego postępowania, to nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mogłaby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W niniejszej sprawie, ustalony stan faktyczny i prawny obligował organy Policji do cofnięcia wymienionemu pozwolenia na broń. Na tę ocenę nie ma wpływu okoliczność, że popełnione przez stronę przestępstwo nie wiąże się z użyciem broni. Wymóg taki nie został bowiem przez ustawodawcę ustanowiony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Także pozytywna opinia o D. S. w miejscu jego zamieszkania, wieloletnie uprawianie strzelectwa sportowego oraz prawidłowe przechowywanie bron,i nie dają podstaw do zachowania mu do niej prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, iż prawidłowe przechowywanie broni w czasie dopuszczenia się przez stronę prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie ma żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Prawidłowe przechowywanie broni przez jego posiadacza jest bowiem jego obowiązkiem prawnym, a skutkiem jego nieprzestrzegania, także może być cofnięcie pozwolenie na broń (art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji). W celu zastosowania art. 15 ust. 1 pkt ustawy nie jest wymagane udowodnienie, iż posiadacz pozwolenia na broń zachowa się w sposób w tym przepisie określony, a wystarczające jest tylko domniemanie takiego zachowania oparte na rodzaju dobra, chronionego prawem, w które godził. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, istnieje uzasadniona obawa, że strona, będąc w stanie nietrzeźwości, może także użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niezasadne jest także twierdzenie pełnomocnika strony, że czyn, za który została ona incydentalnie skazana prawomocnym wyrokiem nie tworzy podstaw do cofnięcia jej pozwolenia. Wprawdzie czyn objęty dyspozycją przepisu art. 178a § 1 k.k. jest usytuowany w rozdziale XXI Kodeksu Karnego zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", to jednak przedmiotem jego ochrony są także życie i zdrowie człowieka co nie budzi wątpliwości nie tylko w doktrynie, ale także w orzecznictwie sądów. Zdaniem organów Policji, prawomocne skazanie strony za wyżej wskazany czyn oraz okoliczności jego popełnienia (z udziałem dzieci) i jej zachowanie po spowodowaniu kolizji drogowej (chęć załatwienia sprawy "po cichu" bez wzywania Policji) stanowi podstawę do utraty wobec niej zaufania, a więc i cofnięcia jej pozwolenia, bowiem posługiwanie się bronią tak jak i każdym pojazdem mechanicznym wymaga bezwzględnego przestrzegania przepisów określających zasady bezpiecznego korzystania z tych urządzeń, w szczególności zachowania stosownej ostrożności i przewidywania następstw ich użycia. Broń, tak jak i pojazdy, stać się może narzędziem niebezpiecznym dla zdrowia, życia oraz mienia. Skoro w wyniku naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym posiadacz pozwolenia na broń doprowadza do zderzenia z innymi pojazdami, to organy Policji mają prawo uznać, że ze zdarzenia tego, usankcjonowanego wyrokiem skazującym, wynika uzasadniona obawa, iż w podobny sposób może on skorzystać z broni palnej. Zatem, nie przestrzegając przepisów bezpieczeństwa może użyć broni z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika D. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając wymienioną decyzję w całości strona skarżąca zarzuciła jej naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie faktu incydentalnego naruszenia prawa, nie mającego związku z użyciem broni, za wystarczający dla przyjęcia, iż istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia okoliczności, iż broń jest używana wyłącznie w celach sportowych. Z podanych powodów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. , nr [...], wraz ze stwierdzeniem, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż fakt prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, choć niewątpliwie naganny, to nie jest w niniejszej sprawie prawnie relewantny na tyle, by można z niego wysnuć wniosek o istnieniu uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca powiązał w sposób wyraźny przedmiotową obawę z przestępstwami przeciwko zdrowiu życiu lub mieniu, nie wspominając o przestępstwie prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Co więcej, ustawodawca w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, w sposób wyraźny odniósł się do kwestii używania alkoholu, jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń wiążąc ją wyłącznie z okolicznością noszenia broni, nie zaś z każdą inną sytuacją, w której osoba posiadająca przedmiotowe pozwolenia narusza, choćby incydentalnie, porządek prawny w okolicznościach niemających nic wspólnego z użyciem broni palnej. W takim stanie rzeczy przyjąć należy, iż jednokrotne prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu nie stanowi samoistnej przesłanki uzasadniającej obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 29 sierpnia 2001 r. sygn. akt III SA 915/2000). Ponadto skarżący posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, pracy, w klubie strzeleckim, nie był dotychczas karany, a kontrola sposobu zabezpieczania broni nie wykazała uchybień, nie stwierdzono również takich cech osobowych skarżącego, które uzasadniałyby obawę przed nieuzasadnionym użyciem broni. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż organ II instancji badając sprawę nie ujawnił żadnych innych okoliczności, które mogłyby uzasadniać cofnięcie pozwolenia, obawa na którą powołuje się organ, nie ma zatem realnego charakteru. Dodatkowo organy zarówno I jak i II instancji rozstrzygając sprawę pominęły zupełnie fakt, iż broń jest wykorzystywana w jednym celu - uprawiania strzelectwa sportowego w strzelnicy sportowej – i nie jest dostępna w tzw. przestrzeni publicznej. Pominięcie tej istotnej okoliczności stanowi naruszenie wyrażonego w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, które miało wpływ na rezultat. Skarżący czynnie uprawia strzelectwo sportowe, jest wieloletnim członkiem Związku Strzelectwa Sportowego posiada patent strzelecki oraz licencję zawodniczą, tymczasem organy orzekające w sprawie pominęły tę okoliczność, bezpodstawnie uznając, iż niebezpieczeństwo nieuprawnionego użycia broni jest jednakowe, niezależnie od okoliczności, w związku z którymi pozwolenie na broń zostało wydane. Organy nie uwzględniły także w ogóle interesu publicznego, polegającego na pożytku, jaki daje uprawianie sportu strzeleckiego dla obronności kraju. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy wymienia przykładowo takie przestępstwa, których popełnienie najczęściej wskazuje, że ich sprawca zalicza się do kategorii osób wskazanych tym przepisem. Wśród przestępstw tych ustawa nie wymienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Niemniej jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Podkreślić należy, że prawo do broni stanowi szczególne uprawnienie, przysługujące osobom, które spełniają określone ustawą warunki. Prawo to jest ściśle związane z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, tym samym osoba uzyskująca pozwolenie na broń musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem, co do prawdopodobieństwa popełnienia przez nią czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny. W związku z powyższym ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń osobom skazanym prawomocnymi wyrokami oraz tym, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o boni i amunicji, a także nakazał cofnięcie takim osobom już otrzymanych pozwoleń, z uwagi na obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, przyjmując że w sytuacji konfliktu interesów indywidualnego strony oraz społecznego, pierwszeństwo należy przyznać interesowi społecznemu. Ustawodawca co do zasady wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w interesie sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym, które opiera się na prognozie przewidywanych zachowań posiadacza broni. Ustawodawca uznał bowiem, że choć prognoza jest pewnym wybiegiem w przyszłość i nie zawiera w sobie elementu pewności, to z uwagi na zagrożenia jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać ją pod uwagę. W rozpoznawanej sprawie przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową były okoliczności popełnienia czynu zabronionego oraz fakt skazania prawomocnym wyrokiem za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowanie samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwym (dwukrotnie przekraczającym dopuszczalną przepisami prawa normę). Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w L. z dnia [...] września 2009 r. (prawomocny od dnia [...] września 2009 r.) został skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k., na karę jednego roku rozbawienia wolności z warunkowym jej wykonaniem na okres próby dwóch lat, grzywnę, świadczenie pieniężne oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres trzech lat. Nie budzi także wątpliwości, że będąc w stanie nietrzeźwości spowodował kolizję drogową, w której uczestniczyło dwoje dzieci, w tym syn skarżącego. Ponadto z ustaleń organów wynika, iż jako powód prowadzenia samochodu po wypiciu alkoholu skarżący wskazał chęć zawiezienia syna na trening piłki nożnej. Należy podkreślić, że broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, zagrożenie takie z całą pewnością występuje w sytuacji posługiwania się bronią przez osoby, które mają nad nią ograniczoną kontrolę, a do takich osób zaliczyć można osoby znajdujące się w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu, dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, nawet jednorazowo, rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, a tym samym w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, tzn. w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Okoliczności popełnienia przez skarżącego przestępstwa wskazują, iż spożycie alkoholu powoduje u wymienionego podejmowanie niewłaściwych decyzji. Świadczy chociażby o tym fakt, iż skarżący postanowił prowadzić auto po spożyciu alkoholu zakładając, iż "nic złego się nie wydarzy". Wskutek podjęcia błędnej decyzji wymieniony spowodował kolizję drogową, a tym samym naraził zdrowie i życie nie tylko innych uczestników ruchu drogowego i swoje, ale przede wszystkim, co jest szczególnie naganne, świadomie godził się na sprowadzenie zagrożenia na własne dziecko. W takim stanie rzeczy jest wysoce prawdopodobne, że skarżący może użyć broni w sposób sprzeczny z porządkiem prawnym, albowiem swym postępowaniem dowiódł, iż w pewnych sytuacjach jest osobą nieodpowiedzialną, która nie jest w stanie prawidłowo ocenić zagrożenia i potencjalnych skutków tych zagrożeń. Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż popełnienie jednorazowego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie rodzi uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1173/07, iż cyt.: "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego, zatem uznać należy, iż skarżący siadając do samochodu w stanie nietrzeźwości zachował się lekkomyślnie bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, nawet utraty życia". NSA w wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 127/09 wyraził dalej idący pogląd stwierdzając, że cyt: "... przestępstwa opisane w art. 178a k.k. mają charakter typów abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Przedmiotem ochrony art. 178a k.k. są te same dobra prawne co w innych typach rozdziału XXI, a więc życie, zdrowie i mienie. Błędem jest odnoszenie ochrony do mającego abstrakcyjny charakter pojęcia bezpieczeństwa w komunikacji (por. G. Bogdan [w:] A. Barczak - Oplustil, G. Bogdan, Z.Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M.Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II). Z powyższych względów, należy uznać, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy także osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa" (oba orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle dokonanych przez organ ustaleń, spełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszone przez skarżącego pozytywne opinie w miejscu zamieszkania, pracy i w klubie strzeleckim, dotychczasowa niekaralność oraz zgodne z przepisami przechowywanie broni nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji. Nie można także przyjąć, iż skarżący dysponuje bronią tylko i wyłącznie w strefie tzw. poza publicznej, skoro jak sam podaje, wyniki kontroli przechowywania przez niego broni nie wykazały naruszeń w tym zakresie. Zatem dysponując dostępem do broni skarżący ma możliwość posługiwania się nią poza strzelnicą. Wyrok, jaki zapadł w stosunku do skarżącego, a zwłaszcza okoliczności popełnienia przestępstwa i skutki jakie czyn ten wywołał, a przede wszystkim podjęcie świadomej decyzji o prowadzeniu pojazdu mechanicznego bezpośrednio po spożyciu znaczącej ilości alkoholu, pozwolił organowi na prawidłowe uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. było bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, dało podstawę, jak słusznie wskazał organ, by powziąć obawę, że skarżący w podobnym stanie może zachować się równie nieodpowiedzialnie i sięgnąć po broń. Zachowanie takie z całą pewnością nie gwarantuje prawidłowego i bezpiecznego korzystania z broni. Wbrew zarzutom skarżącego zaskarżona decyzja nie jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym, nie nosi również cech dowolności. Organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, należycie uzasadnił również treść rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.