II SA/Wa 69/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.) Jacek Fronczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2011r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego na rzecz skarżącego M. N. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2775/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. N. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2011 r. nr [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej "Szef CBA") decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] ustalił M. N., na okres od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] czerwca 2010 r., premię w wysokości 1% uposażenia zasadniczego. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Szef CBA, po rozpatrzeniu wniosku M. N., odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Wskazał przy tym, że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie § 2 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 137, poz. 973) w związku z art. 89 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.). Przepisy te stanowiły wystarczające umocowanie dla organu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie można uznać, by jego rozstrzygnięcie zostało wydane bez podstawy prawnej. Nie może być również mowy o rażącym naruszeniu art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Przepis ten dopuszcza bowiem możliwość zmiany uposażenia wynikającej z ustalenia innej wysokości premii. Zatem funkcjonariuszowi CBA pozostającemu w dyspozycji Szefa CBA może zostać ustalona inna wysokość premii na nowy okres premiowy. Szef CBA rozpatrując wniosek M. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przepis art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym ma charakter gwarancyjny, co oznacza, że w okresach niewykonywania obowiązków służbowych (m.in. w czasie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA) funkcjonariusz otrzymuje za ten okres należne uposażenie. Przepis ten nie gwarantuje jednak uposażenia w niezmiennej wysokości, gdyż przy obliczaniu należnego uposażenia nakazuje on uwzględniać wszelkie wynikłe w tym okresie zmiany mające wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość. Należy mieć na uwadze, że premia jest stałym składnikiem uposażenia zasadniczego, ale jej wysokość jest zmienna, bowiem na każde półrocze danego roku kalendarzowego jest ona ustalana w oparciu o przesłanki określone w § 2 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. W związku z tym funkcjonariuszowi CBA pozostającemu w dyspozycji Szefa CBA na nowe półrocze może zostać ustalona premia w innej niż dotychczas wysokości. Przepis art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym gwarantuje jedynie, że w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA uposażenie zasadnicze funkcjonariusza nie zostanie obniżone, natomiast premia, jako składnik uposażenia o zmiennej wysokości, może zostać ustalona w innym wymiarze. Zdaniem Szefa CBA, decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. była prawidłowa, zatem w pełni uzasadniona była również odmowa stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. W sprawie nie uchybiono żadnym przepisom prawa, a tym bardziej nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższą decyzję Szefa CBA z dnia [...] października 2011 r. M. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia tej decyzji. W skardze zarzucił: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2009 r., podczas gdy zachodziły przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, gdyż zmieniła ona wysokość uposażenia z rażącym naruszeniem art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, 2) błędną wykładnię art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym in fine w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 102 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym in fine, poprzez przyjęcie, iż dopuszczalną zmianą, o jakiej mowa w tym przepisie, może być jakakolwiek zmiana mająca wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość, w tym także ustalenie premii w wysokości niższej aniżeli premia przysługująca na ostatnim zajmowanym stanowisku służbowym, 3) błędną wykładnię art. 89 ust. 4 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i § 2 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz art. 107 § 3 k.p.c. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji ich niezastosowanie oraz niestwierdzenie nieważności decyzji Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2009 r., w sytuacji gdy kwestionowana decyzja nie zawierała uzasadnienia uwzględniającego ustawowe przesłanki przy ustalaniu wysokości premii i została oparta na pozaustawowym kryterium oceny moralnej funkcjonariusza, a tym samym pozbawiła stronę prawa do otrzymania premii w należnej wysokości. W uzasadnieniu skargi podkreślił przede wszystkim, że art. 102 ustawy o CBA stanowi gwarancję, że w określonych tam sytuacjach, w tym w okresie pozostawania w dyspozycji, nie będą dokonywane zmiany w statusie prawnym funkcjonariuszy CBA. Organ nie tylko nie wykazał, na jakich konkretnie przesłankach oparł się ustalając wysokość przyznanej skarżącemu premii, ale przede wszystkim nie respektował powyższych gwarancji. Skutkiem nieprawidłowego zastosowania art. 102 in fine ustawy o CBA, było obejście zakazu ustanowionego w tym przepisie. Takie uchybienia mają charakter rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że art. 102 ustawy o CBA gwarantuje tylko, że w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA uposażenie zasadnicze funkcjonariusza nie zostanie obniżone, a tym samym pozostałe zmienne składniki, w tym premia, mogą być ustalane w innym wymiarze. Dalej Sąd wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym organ nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, a jedynie ustala, czy kwestionowana decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na oczywistą ich niezgodność. Nie chodzi tu zatem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy wcześniejsza wykładnia zostanie później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą. W ocenie Sądu zarzut wadliwości decyzji polegającej na błędnej wykładni prawa nie może być kwalifikowany jako rażące naruszenie prawa. Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stało się przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r w sprawie sygnatura akt I OSK 1933/12 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał że pisemne motywy zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie realizują celów i funkcji przypisanych uzasadnieniu jako integralnemu elementowi rozstrzygnięcia sądowego. WSA w Warszawie nie przedstawił bowiem należycie stanu sprawy oraz nie zawarł dostatecznego, klarownego wyjaśnienia podstawy podjętego rozstrzygnięcia. Nie sprostał zatem warunkom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. NSA zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie stwierdził, że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 58 oraz art. 102 w zw. z art. 89 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, poprzez nieuwzględnienie ustawowych przesłanek przy ustalaniu premii i oparciu decyzji na pozaustawowym kryterium oceny moralnej funkcjonariusza, a tym samym pozbawienie strony prawa do otrzymania premii w wysokości stosownej do stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, jego kwalifikacji, efektów pracy i opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości premii. Mając na uwadze taką treść wniosku, zdaniem Sądu, organ trafnie uznał, że kwestionowana przez skarżącego decyzja personalna nie narusza rażąco prawa i nie jest ona dotknięta innymi wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a Wydając zaskarżony wyrok WSA nie wziął pod uwagę okoliczności, iż ww. skarżący zwracał ponadto uwagę na rażące złamanie art. 102 ustawy o CBA, który ma charakter ochronno-gwarancyjny i który funkcjonariuszowi przeniesionemu do dyspozycji gwarantuje niezmienność uposażenia (a nie – jak twierdzi organ – tylko stabilność wysokości uposażenia zasadniczego), dopuszczając możliwość zmiany uposażenia jedynie w ściśle określonych sytuacjach, a mianowicie w przypadku powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i jego wysokości. Rozpatrując sprawę ponownie, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie winien przeprowadzić wyczerpującą analizę miarodajnego dla niej stanu prawnego i rozważyć rzetelnie zarzuty podniesione w złożonej doń skardze, a następnie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnić, jakie z tych wytyków i dlaczego uznał za istotne czy nieistotne dla swego rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie. Na wstępie przypomnieć należy, iż zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, mianowicie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji personalnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie ustalenia premii na okres od [...] stycznia 2010 r. do [...] czerwca 2010 r. w wysokości 1% uposażenia zasadniczego. Postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem M. N. z dnia [...] marca 2011 r., w którym wystąpił on do Szefa CBA z żądaniem stwierdzenia nieważności ww. decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu rażącego naruszenia art. 58 oraz art. 102 w zw. z art. 89 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, poprzez nieuwzględnienie ustawowych przesłanek przy ustalaniu wysokości premii i oparciu decyzji na pozaustawowym kryterium oceny moralnej funkcjonariusza a tym samym pozbawienie strony prawa do otrzymania premii w wysokości stosownej do stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, kwalifikacji zawodowych funkcjonariusza, efektów pracy, opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości premii. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 k.p.a.) i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest – w sposób niewątpliwy – przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ wszczynający postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczony wyłącznie do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji, w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 1 i 2 k.p.a.). Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności następuje w drodze decyzji. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: (1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, (2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, (3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, (4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, (5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, (6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, (7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Redakcja art. 156 § 1 k.p.a., zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja organu I instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko w sytuacji, gdyby organ stwierdził, iż decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności zastała podjęta w okolicznościach określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Jako podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji skarżąca wskazała rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie – w następstwie wydania tej decyzji – sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (v. wyrok NSA z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1056/10, LEX nr 1070197). Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa (cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, ale jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1521/10, LEX nr 956192). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z 8 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1566/10, LEX nr 1068431). W świetle powyższych poglądów należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju przesłanki. Artykuł 102 cytowanej ustawy o CBA nie gwarantuje uposażenia w niezmienionej wysokości, gdyż przy obliczaniu należnego uposażenia nakazuje on uwzględnić również wszelkie wynikłe w tym okresie zmiany mające wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość. Na przykład funkcjonariuszowi niewykonującemu obowiązków służbowych z powodu choroby, na nowe półrocze może być ustalona premia w innej niż dotychczas wysokości. Zatem art. 102 ustawy gwarantuje funkcjonariuszowi jedynie, że w okresie niezdolności do służby spowodowanej chorobą jego uposażenie zasadnicze nie zostanie obniżone, natomiast premia jako stały, jednak o zmiennej wysokości, składnik uposażenia, może być ustalona w tym okresie w innym wymiarze. Podstawę materialnoprawną decyzji objętej postępowaniem nadzorczym, w stanie prawnym obowiązującym w dacie ich wydania, stanowił przepis art. 89 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), zgodnie z którym funkcjonariusz CBA oprócz wynagrodzenia zasadniczego otrzymuje premię, której wysokość kształtuje się do 30% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%. Szczegółowe warunki przyznania premii funkcjonariuszowi CBA określał § 2 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie warunków przyznawania i zmiany premii funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 137, poz. 973). Przepis ten wskazuje na cztery obligatoryjne przesłanki, od których jest uzależniona wysokość premii. Są to: (1) stopień trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, (2) kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, (3) efekty pracy funkcjonariusza, (4) poprzedzająca wyznaczenie wysokości premii opinia służbowa. Zgodnie z § 2 ust. 3, 4 i 5 ww. rozporządzenia, premia przyznawana jest decyzją Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, na wniosek kierowników jednostek organizacyjnych CBA, na okres sześciu miesięcy w terminach: od dnia [...] stycznia do dnia [...] czerwca danego roku, od dnia [...] lipca do dnia [...] grudnia danego roku. Premia przyznawana funkcjonariuszowi CBA ma charakter obligatoryjnego dodatku do uposażenia, którego wysokość jest uzależniona od przesłanek wymienionych w § 2 ust. 6 rozporządzenia. Jest to zatem stały składnik uposażenia, ale tylko w znaczeniu przysługującego świadczenia. Wskazuje na to art. 89 ust. 3 ustawy o CBA, stanowiąc, iż uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego oraz premii, a także kształtowanie wysokości premii w przedziale określonym w art. 89 ust. 4. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przedmiotowa premia nie ma charakteru premii znanej przepisom prawa pracy, wedle których premia jest swego rodzaju dodatkiem do wynagrodzenia przyznawanym za wykonaną pracę i efekty, jakie ona przyniosła dla pracodawcy (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 597/10, publ. LEX nr 755362). Premia z art. 89 ust. 4 ustawy o CBA ma spełniać rolę motywacyjną polegającą na ocenie kwalifikacji funkcjonariusza, jego postrzegania przez przełożonych oraz dokonań zawodowych w danym przedziale czasowym. Przenosząc powyższe uwagi na stan sprawy, wskazać należy, że jako podstawa decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r został wskazany § 2 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 lipca 2006 r. (Dz. U. Nr 137, poz. 973 oraz art. 89 ust. 4) ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ podał, "iż uwzględniając wszystkie kryteria mające wpływ na wysokość premii w nowym okresie premiowym, uznał, iż ustalenie premii w wysokości określonej w niniejszej decyzji jest w pełni uzasadnione". Podkreślić należy, że uzasadnienie przedmiotowej decyzji jest ogólnikowe i nie zawiera odniesienia do żadnej z przesłanek zawartych w art. 89 ust. 4 ustawy, od których uzależniona jest wysokość premii, tj: ‒ stopnia trudności złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, ‒ kwalifikacji zawodowych funkcjonariusza, ‒ efektów pracy funkcjonariusza, ‒ poprzedzającej wyznaczenie wysokości premii opinii służbowej. W ocenie Sądu przy tak skonstruowanej decyzji i w istocie braku jej uzasadnienia, nie jest możliwe wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i odniesienie się do zarzutu skarżącego, czy decyzja ustalająca premię skarżącemu, została oparta o ustawowe czy pozaustawowe kryteria i przyczyną obniżenia premii do 1% uposażenia jest ocena moralna ww. Ponownie rozpatrując sprawę i wydając decyzję organ szczegółowo powinien odnieść się do zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. przy uwzględnieniu wytycznych NSA i wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.