II SA/Wa 714/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] z dnia [...] lutego 2017 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej na rzecz K. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w Z. z dnia [...] lutego 2017 r., w sprawie odmowy wydania [...] K. K. pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny ŻW wskazał, co następuje: W dniu [...] grudnia 2016 r. do Komendanta Oddziału ŻW w Z. wpłynął wniosek [...] K. K., pełniącego zawodową służbę wojskową w [...] Pułku Saperów w B., o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich w liczbie 10 egzemplarzy. Zaineresowany oświadczył, że nie zachodzą po jego stronie negatywne przesłanki uniemożliwiające przyznanie broni i w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 5 ustawy o broni i amunicji udokumentował członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim - "KS [...]". Komendant Oddziału ŻW w Z. w decyzję odmowną uzasadnił, okolicznościami dotyczącymi przeszłości zainteresowanego - gdy jako nieletni wchodził w kolizje z prawem. Podstawę decyzji odmownej stanowiły przepisy: art. 104 § 1 Kpa oraz art. 10 ust.1 i 2 pkt 6 w związku z art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Obrony Narodowej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 czerwca 2001 r. w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania pozwoleń na broń żołnierzom zawodowym (Dz. U. Nr 66 poz. 670). Organ drugiej instancji, rozpatrując odwołanie K. K., podzielił zasadność decyzji Komendanta Oddziału ŻW w Z. Wskazał na art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i potwierdził obawy, iż z uwagi na przeszłość zainteresowanego, nie daje on rękojmi przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Strona w przeszłości dopuściła się czynów zabronionych. Pierwszy przypadek dotyczył przestępstwa zatajenia dowodów niewinności osoby podejrzanej (art. 236 § 1 Kk) za które w 1997 r. Sąd Rejonowy w S. O. [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 1998 r. zastosował środek wychowawczy w postaci nadzoru odpowiedzialnego ojca. Drugi przypadek dotyczył przestępstwa rozboju (art. 280 § 1 Kk) i pobicia (art. 158 § 1 Kk ), za popełnienie których to czynów prowadzone było postępowanie [...], przekazane przez KP w G. wraz z aktem oskarżenia do sądu rodzinnego i nieletnich. Ponadto w piśmie nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., przesłanym przez KP w O. - [...] zawarto informację o fakcie posiadanych przez stronę w przeszłości związkach przestępczych. W ocenie Komendanta Głównego ŻW, osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym bardziej, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma charakter reglamentowany, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy (porównaj wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II OSK 583/13). Dlatego organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne (porównaj wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2014 r. II OSK 1947/12). Natomiast, podnoszona w odwołaniu okoliczność zatarcia skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionych przestępstw oraz posiadanie notowań policyjnych nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nic tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. Można zatem w postępowaniu administracyjnym ustalić, że przed kilku laty postępowanie Strony było naganne i w powiązaniu z innymi faktami, opiniami i dokumentami, a także wyjaśnieniami samej Strony oraz świadków ocenić, czy istotnie zachodzą przesłanki do wydania pozwolenia na broń (wyroki NSA: z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt 11 OSK 385/13 oraz z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2119/11). K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną wyżej decyzję Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej, której zarzucił naruszenie art. 7 konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 Kpa. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do wydania decyzji przyznającej pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich. W uzasadnieniu skargi podkreślił istnienie przesłanek materialno-prawnych wskazanych w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przemawiających za udzieleniem mu pozwolenia na broń oraz wskazał na jednoczesny brak przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Nadmienił, iż posiada dobra opinię i jest niekarany. Zgodnie z art. 106 Kodeksu karnego skazanie zatarte uważa się za niebyłe. W wyroku (sygn. akt I SA 2067/81) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza: "...że we wszystkich tych wypadkach chodzi o orzeczenia, co do których z mocy prawa nastąpiło zatarcie skazania bądź ukarania. W świetle art. 110 K.k. (odpowiednik art. 106 Kk obowiązującego aktualnie) / odpowiednio art. 46 § 1 Kw (kodeks wykroczeń) powoływanie się na kary objęte zatarciem jest niedopuszczalne i nieskuteczne, gdyż samo prawo uważa te kary za niebyłe. Działanie przeciwne, mające miejsce w omawianej sprawie, jest więc obrazą wymienionych przepisów prawa, a ponadto jest naruszeniem art. 75 Kpa, zgodnie z którym nie może być dopuszczony dowód sprzeczny z prawem (a contrario z treści art. 75 Kpa)". Zatem dowodami w postępowaniu administracyjnym nie mogą być wyroki skazujące, co do których nastąpiło zatarcie skazania. Instytucja przedawnienia ma na celu eliminację trwałego charakteru negatywnych następstw skazania (a głównie efektu stygmatyzacji) i umożliwienie sprawcy powrotu do pełnoprawnego funkcjonowania w społeczeństwie. Skazanie zatarte nie może rodzić żadnych konsekwencji prawnych ani ograniczać praw osoby, której skazanie uległo zatarciu. Dlatego organ odwoławczy nie powinien powoływać się na zdarzenia z przeszłości skarżącego, gdyż uległy już one zatarciu. Skarżący podkreślił, iż nigdy nie był skazany wyrokiem sądu, nie przebywał w więzieniu. Jego konflikt z prawem miał miejsce w przeszłości, gdy był nieletnim. Był to epizod w całym już [...] letnim życiu. Bardzo żałuje i po ludzku wstydzi się, tego co wtedy jako młody chłopak robił. Wszelkie kontakty z tego okresu już dawno zerwał i nie ma zamiaru kiedykolwiek ich odnawiać. Obecnie jest mężem i ojcem pochłoniętym wychowaniem syna. Jego przeszłość nie rzutuje na obecne zachowanie. Organ odwoławczy ocenił materiał dowodowy w sposób niewyczerpujący i skrajnie nieobiektywny. W postępowaniu całkowicie pominięto fakt (który w ocenie skarżącego stanowi przesłankę pozytywną dla wydania pozwolenia na broń palną), iż od 2003 roku skarżący pełni czynną służbę wojskową. W ramach obowiązków służbowych skarżący posługuje się bronią, w tym automatyczną (załączony wyciąg z rozkazu dowódcy kompanii o przydziale broni), amunicją oraz materiałami wybuchowymi. Niejednokrotnie prowadził szkolenia dla podległych mu żołnierzy w zakresie posługiwania się bronią. Ma duże doświadczenie zarówno merytoryczne jak i empiryczne. Dwa razy brał udział w misjach zagranicznych (Liban 2008 r. i Afganistan 2011 r.). Przez okres całej trzynastoletniej służby nie było na niego żadnych skarg, nie było prowadzone przeciwko niemu żadne postępowanie. W jednostce wojskowej skarżący cieszy się opinią wzorową (opinię służbową załączono do akt). W trakcie kariery wojskowej awansował od stopnia szeregowego do stopnia podporucznika. Jego przełożeni oceniali służbę skarżącego wzorowo. Cieszy się pełnym zaufaniem, również w sferze postaw etyczno-moralnych (przebieg służby dostępny dla organu Żandarmerii Wojskowej w systemie 5EW). Jest faktem powszechnie znanym dla Żandarmerii Wojskowej, że jako żołnierz zawodowy, skarżący przechodził i nadal przechodzi specjalistyczne szkolenie w zakresie posługiwania się bronią palną, warunków bezpieczeństwa, a także w zakresie odpowiedzialności karnej za przestępstwa związane z niewłaściwym posługiwaniem się bronią. W świetle powyższego trudno obiektywnie uznać, że skarżący nie daję rękojmi bezpiecznego i zgodnego z prawem posługiwania się bronią, gdyż jako oficer Wojska Polskiego, ma większe doświadczenie i wiedzę niż przeciętna osoba cywilna. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Polemizując ze skargą, organ wskazał, że fakt zatarcia skazania na gruncie przepisów prawa karnego nie mógł być uznany za wiążący dla organów orzekających w obu instancjach, w zakresie ustalenia przesłanki materialnej z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza, że stanowisko takie znajduje również wyraz w orzecznictwie (postanowienie SN z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt III PZ 4/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga w znacznej części jest zasadna. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: 1) niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2; 2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2017 r. poz. 882), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; 3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; 4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych; 5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministrów Obrony Narodowej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 czerwca 2001 r. w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania pozwoleń na broń żołnierzom zawodowym, wobec żołnierza zawodowego właściwymi do wydawania pozwolenia na broń jest w pierwszej instancji Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania żołnierza, zaś w drugiej - Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej. Organy te pełnią odpowiednio zadania przewidziane w tym zakresie dla organów Policji. Ustawodawca, celem usunięcia rozbieżnego rozumienia przepisów art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienił punkty 1 i 2 dotyczące skazania wnioskodawcy w warunkach zawinienia za określone typy przestępstw. Skutkiem takiego brzmienia tego przepisu nie jest to, że przesłanka zagrożenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego jest zawsze spełniona, gdy wnioskodawca zostanie skazany prawomocnym wyrokiem, za wymienione w tych punktach przestępstwo. Organy nie muszą wówczas prowadzić rozważań co do wpływu konkretnego wyroku skazującego na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na broń (lub jego cofnięcia). Jednakże z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 nie sposób wyprowadzić wniosku, że tylko skazanie prawomocnym wyrokiem (nawet gdy spełnione są warunki podane w pkt 1-5) uniemożliwia wydanie pozwolenia na broń, jeżeli, w konkretnym stanie faktycznym, okaże się, że wnioskodawca może stanowić zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z innych przyczyn. Zatem sam fakt nieskazania nie stanowi pozytywnej przesłanki do wydania pozwolenia na broń. Gdyby było inaczej ustawodawca, w art. 10 ust. 1 tej ustawy (a ten właśnie przepis jest podstawą wydania pozwolenia na broń) zamiast stawiać wymaganie, iż wnioskodawca nie może stanowić zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, użyłby odwołania do pełnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, co w istocie stworzyłoby zamknięty katalog przyczyn odmowy wydania pozwolenia. Tak więc prawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wymaga nadania zawartemu w tym przepisie zwrotowi ocennemu konkretnej treści, (z wyjątkami ujętymi w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy) przez co autorytatywne stwierdzenie tego, jakie przyczyny usprawiedliwiają wydanie pozwolenia na broń, a jakie muszą być uznane za niewystarczające, może nastąpić jedynie odrębnie w każdej indywidualnej sprawie ( porównaj wyrok NSA z 20 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1683/13). Odnosząc zatem powyższy wywód do niniejszej sprawy, uznać należy iż organy Żandarmerii Wojskowej obu instancji analizując osobę skarżącego pod kątem czy posiadanie przez niego broni może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, zasadnie badały jego wcześniejsze zachowanie w kontekście przestrzegania prawa. W tym zakresie organy te ustaliły, iż w latach 1997 1998 w związku z czynami z art. 236 § 1, art. 280 § 1 i art. 158 § 1 Kk Sąd Rejonowy w S. O. [...] stosował wobec niego środki wychowawcze w postaci dozoru ojca. Ustalenie to wystarczyło, zdaniem obu organów Żandarmerii Wojskowej do uznania, iż posiadanie przez skarżący broni może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Jednakże, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalenie, iż posiadanie przez skarżącego broni może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego nie było wystarczające. Ustalenie to nie zostało poparte dogłębną analizą materiału dowodowego i jest jednostronne, dowolne oraz wykraczające poza swobodną ocenę dowodów. Trafne są zatem zarzuty skargi naruszenia w stopniu istotnym dla wyniku sprawy przez organy obu instancji art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 Kpa. Naruszenie to w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń zawartych w uzasadnianiach decyzji obu organów - naruszenia art. 107 § 3 Kpa oraz naruszenie prawa materialnego - art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez pochopne uznanie, iż posiadanie przez skarżącego broni kolekcjionerskiej może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie dostrzegając tych uchybień organ drugiej instancji naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Organy w ogóle nie zbadały jaki wpływ na obecne życie skarżącego miała jego przeszłość jako nieletniego, czy zastosowane wobec niego przez Sąd Rodzinny środki wychowawcze odniosły skutek wychowawczy, jakie jest jego zachowanie obecnie, jaka jest jego postawa, opinia z miejsca zamieszkania, opinia służbowa, karalność. Badanie przesłanki "zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego" musi polegać na precyzyjnej analizie nie tylko przeszłego zachowania się wnioskodawcy ale przede wszystkim badaniu stanu obecnego – jakie jest jego zachowanie obecnie, jaka jest jego obecna postawa w zakresie przestrzegania prawa, aktualna opinia z miejsca zamieszkania, opinia służbowa, karalność - czego w niniejszej sprawie w ogóle zabrakło. Zarzucane nieletniemu w 1997 i 1998 roku czyny są naganne (zwłaszcza rozbój i pobicie), jednakże w sprawach nieletnich nie waga popełnionego czynu decyduje o zastosowanym przez Sąd Rodzinny środku (opiekuńczym, wychowawczym, czy poprawczym) ale całokształt sprawy i przede wszystkim stopień zdemoralizowania nieletniego (patrz ustawa z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich - Dz.U z 2016 r., poz.1654 tekst jednolity – art. 5, art. 6, art. 7, art. 8). Organ dostrzega tu jedynie okoliczność popełnienia w przeszłości czynów zabronionych (w tym rozboju i pobicia), abstrahując od znajdujących się w zebranych materiałach sprawy dokumentów, z których wynika, iż nieletniego poddano wówczas jedynie środkowi wychowawczemu w postaci dozoru rodziców. Zatem stopień jego demoralizacji, pomimo popełnienia zarzucanych mu czynów, nie mógł być znaczny, skoro Sąd Rodzinny nie orzekł środka poprawczego, ale za wystarczające uznał poddanie nieletniego środkom wychowawczym i nadto z grona tych środków nie orzekł środka wychowawczego w postaci umieszczenia w zakładzie wychowczym, ale łagodniejszy środek wychowawczy w postaci dozoru rodzica. Należało zatem zbadać, poprzez analizę obecnego zachowania skarżącego, czy orzeczone w latach 1997 i 1998 wobec urodzonego w 1981 r. nieletniego środek wychowawczy spełnił pokładane w nim nadzieje resocjalizacyjne i jakim obywatelem jest obecnie skarżący. Organ analizy takiej nie podejmuje, pomimo iż posiada zarówno opinie o skarżącym z miejsca zamieszkania jak i opinię służbową, dane o niekaralności. Należy tu postawić pytania: "Czy skarżący, liczący znacznie ponad trzydzieści lat mąż i ojciec, oficer Wojska Polskiego, saper, uczestnik misji wojskowych, nadal, tak jak w młodości, przejawia skłonności do zachowań niezgodnych z prawem ? Czy sytuacja skarżącego należy zrównywać z osobami karanymi sądowo za przestępstwa kryminalne ?" Podkreślić tu wyraźnie należy, iż w orzecznictwie dominuje pogląd odmawiania wydawania pozwolenia na broń osobom karanym sądownie. Jednakże skarżący do takiej kategorii nie należy. Nieuprawnionym jest równorzędne traktowanie wymierzenia kary przewidzianej w Kodeksie karnym i zastosowanie wobec nieletniego środka wychowawczego przez Sąd Rodzinny. Są to całkowicie inne instytucje, rządzące się odrębnymi zasadami. Ustawodawca nie przewidział w ustawie z 1999 r. o broni i amunicji dla policjantów, podobnie jak dla innych funkcjonariuszy uprzywilejowanej pozycji. Nie oznacza to jednak, że w konkretnej indywidualnej sprawie, przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie pozwolenia na broń, nie powinno brać się pod uwagę tego, iż wnioskodawca jest funkcjonariuszem i w jaki sposób te służbę pełni. Taką tezę postawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 349/15 i skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w pełni się z tą tezą zgadza. Poruszana w niniejszej sprawie instytucja zatarcia skazania wobec faktu, iż skarżący nie był skazany w rozumieniu Kodeksu karnego (wobec niego stosowano ustawę o postępowaniu w sprawach nieletnich oraz środki wychowawcze a nie środki karne) nie ma tu istotnego znaczenia. Należy jednakże zaznaczyć, iż zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa., że osoba, która posiada broń, a która popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, użycia broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego (porównaj wyroki NSA: z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1097/11 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1245/09). Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrzy wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich, biorąc pod uwagę wytyczne wskazane w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 pkt a) i c) ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.