II SA/Wa 892/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi K. S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby wojskowej oddala skargę K.S. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej, jako: organ lub CWKL) z dnia [...] marca 2025 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej, jako: organ I instancji lub RWKL) Nr [...] z dnia [...] maja 2024 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej - Kategoria N - Zał. 1 Grupa V - niezdolny do służby na stanowiskach, na których obowiązuje wykonywanie skoków spadochronowych z wysokości do 4000 metrów. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazano, że organ I instancji wydał swoje orzeczenie rozpoznając u skarżącego w pkt 8.1 orzeczenia - Używanie szkodliwe substancji psychoaktywnych w okresie abstynencji - § 72 pkt 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 2024 r. poz. 466, dalej jako: rozporządzenie), wskazując jako powód niezdolności do służby na stanowiskach, na których obowiązuje wykonywanie skoków spadochronowych z wysokości do 4000 metrów. Postawione rozpoznanie ustalono na podstawie badań laboratoryjnych, obrazowych, konsultacji specjalistycznych. Skarżący odwołał się od ww. orzeczenia. CWKL podniosła, że analiza dokumentacji orzeczniczej sprawy wykazała, że RWKL przeprowadziła procedurę orzeczniczą kierując skarżącego na badania diagnostyczne i konsultacje specjalistyczne w ośrodku referencyjnym dla wojska - w [...] Szpitalu [...]. W badaniu moczu na narkotyki uzyskano wynik ujemny. W przeprowadzonej konsultacji psychologicznej ustalono, że skarżący stosował szkodliwe SPA. Od marca 2024 r. deklaruje abstynencję. Prowadził samochód pod wpływem Metamfetaminy. Pod względem psychologicznym budzi zastrzeżenia możliwość służby wojskowej w desancie. W konsultacji psychiatrycznej ustalono, iż skarżący nie leczył się psychiatrycznie. Użył substancji psychoaktywnych w marcu 2024 - metamfetaminę. Bez objawów psychotycznych. Rozpoznano: Szkodliwe nadużywanie substancji psychoaktywnych. W dokumentacji orzeczniczej znajduje się opinia specjalna za okres od [...] czerwca 2023 r. do [...] marca 2024 r. wystawiona przez Dowódcę [...] na okoliczność skierowania na Komisję Lekarską w celu orzeczenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W treści opinii stwierdzono, iż: "żołnierz 18.03.2024r. w rozmowie przyznał, że ma problem z substancjami psychoaktywnymi. Pomimo zapewnień, że je odstawił dalej zażywa w/w środki. W związku z w/w problemem w dniu 25.03.2024r. żołnierz był też po spożyciu środków psychoaktywnych w związku z czym zatrzymano jego prawo jazdy do momentu stwierdzenia przez biegłego wpływu na jego zdolności motoryczne w tamtej chwili.". Do odwołania skarżący załączył badanie moczu na obecność narkotyków, które wykonał na własne zlecenie, w którym uzyskano wynik pozytywny na obecność opiatów. W Karcie Informacyjnej SOR [...] Szpitala [...], gdzie orzekany przebywał w dniu [...] maja 2024 r. ([...]) z powodu urazu skrętnego stawu skokowego lewego nie wykazano leków, które zaordynowano skarżącemu mogącymi spowodować obecność opiatów w moczu. W związku z powyższym uzasadnienie w swojej treści nie stanowi mocy dowodowej. Po wnikliwej analizie całości zgromadzonej dokumentacji, CWKL postanowiła utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie RWKL. W objaśnieniach szczegółowych do § 72 pkt 2 załącznika do ww. rozporządzenia wskazano, że "Dotyczy osób uzależnionych od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych lub używających w sposób szkodliwy, które nie podejmują leczenia lub przerwały leczenie odwykowe i nie zachowują abstynencji." W związku z powyższym należy zaznaczyć, zdaniem organu, iż stwierdzane w wywiadzie szkodliwe używanie środków psychoaktywnych w okresie deklarowanej abstynencji wymagają dalszej opieki specjalistycznej psychologiczno- psychiatrycznej oraz mogą istotnie wpływać na ograniczenie zdolności adaptacyjnych do pełnienia służby wojskowej, której specyfika wymaga posiadania predyspozycji psychofizycznych. CWKL stwierdziła, iż orzeczenie RWKL zostało wydane po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym w oparciu o aktualne przepisy orzecznicze oraz najnowszą wiedzę medyczną, zgodnie z aktualnie ustalonym stanem zdrowia, a przy ich ustalaniu nie zostały pominięte żadne istotne argumenty ani fakty. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie orzeczeń obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. Nadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego lekarza toksykologa oraz lekarza psychiatry na okoliczność ustalenia, że skarżący nie jest osobą uzależnioną od substancji odurzających, jak również że jest osobą zachowującą abstynencję oraz na okoliczność wykazania, że skarżący jest osobą zdolną do pełnienia zawodowej służby wojskowej na podstawie § 72 pkt 2 załącznika rozporządzenia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. Naruszenie § 72 pkt 2 załącznika do rozporządzenia polegające na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu, albowiem skarżący wbrew dyspozycji wskazanej normy nie stanowi osoby, która nie podjęła leczenia lub przerwała okres odwykowy i nie zachowała abstynencji, co wyklucza możliwość uznania skarżącego za osobę, której dotyczy możliwość uznania za osobę niezdolną do zawodowej służby wojskowej na podstawie wskazanej normy, która w swojej dyspozycji wyraźnie stanowi o wskazanych przesłankach stanowiących warunek uznania danej osoby za niezdolną do służby wojskowej; 2. Naruszenie art. 7, 77, 80 K.p.a. poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie ustalenia, że skarżący jest osobą, do której można zastosować § 72 pkt 2 załącznika do rozporządzenia z pominięciem opinii - zaświadczenia lekarza psychiatry P.S. ustalającego, że skarżący nie jest osobą uzależnioną od substancji narkotycznych lub nie zachowującą abstynencji, jak również z pominięciem dokumentów w postaci badań lekarskich skarżącego wskazujących, że jest osobą, u której nie stwierdza się substancji narkotycznych, a więc zachowującą abstynencję. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Skarżący wskazał m.in., że wprawdzie użył substancji narkotycznych, jednak nie jest on osobą, która byłaby osobą uzależnioną od substancji narkotycznych, bądź osobą, która nie podjęła lub przerwała leczenie i nie zachowuje abstynencji, o czym wyraźnie stanowi dyspozycja wskazanej normy prawnej stanowiąc warunek signe qua non jej prawidłowego zastosowania. Jak niezbicie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skarżący nie jest osobą uzależnioną, podjął i nie przerwał leczenia, jak również zachowuje abstynencję. Mając powyższe na uwadze, a więc fakt, iż ustawodawca przewidział, że nie każde użycie substancji narkotycznej jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanki uznania za osobę niezdolną do pełnienia zawodowej służby wojskowej, lecz takie, które doprowadziło do uzależnienia i nie podjęcie lub przerwania leczenia i nie zachowanie abstynencji, to w sposób jasny w niniejszej sytuacji prawnej i faktycznej należy uznać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Organ ustosunkował się do zarzutów i twierdzeń skargi, uznając je za pozbawione racji. Organ wskazał, że skarżący nie tylko nie przedstawił jakichkolwiek dowodów podważających dokonane ustalenia, w szczególności potwierdzających podjęcie leczenia, ale, co więcej, do odwołania od orzeczenia organu I instancji dołączył wyniki badań laboratoryjnych na obecność narkotyków w moczu (z dnia [...] maja 2025 r. - karta nr 13 akt sprawy), potwierdzających obecność morfiny (opiatów) w moczu. CWKL dodała, że w świetle dokonanych ustaleń bez znaczenia pozostaje przywołana w skardze opinia - zaświadczenie. Organ wyjaśnił jednak, że pomijając że jedynie wojskowa komisja lekarska jest uprawniona do orzekania o zdolności do służby wojskowej podnieść należy, że z treści przywołanej opinii - zaświadczenia wystawionej w dniu [...] czerwca 2025 r. przez lekarza P.S. wynika jedynie, że skarżący "deklaruje utrzymywanie abstynencji od końca marca 2025 r." Deklaracja ta, w świetle przedłożonych przez skarżącego dokumentów (wyniki badań laboratoryjnych na obecność narkotyków w moczu z dnia [...] maja 2025 r. - karta nr 13 akt sprawy) budzi uzasadnioną wątpliwość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę wydania orzeczeń CWKL i RWKL stanowiły przepisy ustawy o Obronie Ojczyzny, a także przepisy rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Zgodnie z art. 190 ust. 1 ustawy o Obronie Ojczyzny zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska właściwa ze względu na miejsce stacjonowania jednostki wojskowej lub pododdziału jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, a w przypadku określania zdolności do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych oraz rodzajach wojsk właściwa rzeczowo wojskowa komisja lekarska. Na mocy art. 190 ust. 6 pkt 1 ustawy o Obronie Ojczyzny do wojskowej komisji lekarskiej kieruje dowódca jednostki wojskowej - w przypadkach wymienionych w ust. 2 pkt 1-4, ust. 4 pkt 3-5 oraz ust. 5, a także, po uzgodnieniu z organem właściwym do wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, w przypadkach wymienionych w ust. 2 pkt 5 oraz w ust. 4 pkt 1 i 2. W myśl art. 190 ust. 10 ustawy o Obronie Ojczyzny ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej: 1) kategoria Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej, co oznacza zdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej, a także zdolność do pełnienia dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w okresie kształcenia, o którym mowa w art. 95 ust. 4; 2) kategoria Z/O - zdolny do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniami, co oznacza ograniczoną zdolność do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych; 3) kategoria N - trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o Obronie Ojczyzny wojskowe komisje lekarskie wydają orzeczenie o zdolności danej osoby do służby wojskowej na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w przypadku potrzeby również obserwacji szpitalnej. Przepis art. 58 ust. 6 stosuje się. Zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy o Obronie Ojczyzny wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie, które jest decyzją. W przepisie art. 87 ust. 3 ustawy o Obronie Ojczyzny ustawodawca zawarł upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wydania w porozumieniu z Ministrem Zdrowia, rozporządzenia regulującego orzekanie o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Obecnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postepowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, które również obowiązywało w dniu wydawania zaskarżonych orzeczeń. Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału badanego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14 wskazał, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast przepisy rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w K.p.a. Jednak w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Należy też zauważyć, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko dotyczące komisji lekarskich, że Sąd administracyjny, kontrolując wydane w sprawie orzeczenia komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej, nie jest uprawniony do kwestionowania rozpoznania dokonanego przez wojskową komisję lekarską (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1570/23; 8 kwietnia 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1747/23; 14 lutego 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1126/23). Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli dokonanego przez komisję rozpoznania w zakresie stwierdzonych schorzeń ani oceny fachowości przeprowadzonych badań lekarskich. W zakresie swoich uprawnień Sąd administracyjny kontroluje wyłącznie, czy organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, czy orzekały na podstawie kompletnego materiału dowodowego, jak również czy ustalony przez nie stan faktyczny znalazł odzwierciedlenie w orzeczeniu właściwej komisji lekarskiej (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 5019/21 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 528/19). Sąd stanowisko to podziela i stwierdza, że nie może badać prawidłowości samej diagnozy dokonanej przez powołane do tego osoby. Sąd kontroluje więc przebieg postępowania przed ww. komisją lekarską oraz prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące regulacje prawne, ale nie jest władny, aby rozważać kwestie medyczne, czy badać prawidłowość dokonanej kwalifikacji rozpoznanego przez komisję lekarską schorzenia. Warto również zauważyć, że stosownie do treści przepisów regulujących tryb postępowania w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej - ww. rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r., jak i stosowanych odpowiednio przepisów K.p.a., orzeczenie wydane przez komisję lekarską powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie. Powinno ono w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać zarówno sposób dokonania rozpoznania jak też to, w jaki sposób stwierdzone rozpoznanie przekłada się na możliwość pełnienia przez osobę badaną służby. Powinno zatem wyjaśniać medyczne powody postawionej diagnozy i ustalonego rozpoznania, a nie ograniczać się wyłącznie do przywołania dokumentacji medycznej i wyników badań. Zarówno strona skarżąca, jak i Sąd nie dysponują wiedzą medyczną i nie mają możliwości samodzielnej interpretacji owej dokumentacji, czy wyników badań. Uzasadnienie orzeczenia komisji powinno być więc sporządzone tak, aby można było dokonać realnej (a nie tylko pozornej) oceny wydanego rozstrzygnięcia. W przeciwnym razie, wymykać się ono będzie spod jakiejkolwiek kontroli. W rozpoznawanej sprawie komisje lekarskie obu instancji orzekły o niezdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej – Kategoria N w Grupie V, rozpoznając u skarżącego - Używanie szkodliwe substancji psychoaktywnych w okresie abstynencji - § 72 pkt 2 załącznika do rozporządzenia. Z objaśnień szczegółowych do § 72 zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia ustawodawca wskazał, że używanie szkodliwe to powtarzające się używanie alkoholu lub innej substancji odurzającej lub psychotropowej, które spowodowało szkody somatyczne, psychologiczne lub dysfunkcjonalne zachowanie. Uzależnienie od alkoholu (lub innej substancji odurzającej lub psychotropowej) to stan charakteryzujący się: nieodpartym wewnętrznym przymusem ciągłego lub okresowego spożywania alkoholu (lub innego środka psychoaktywnego albo substancji psychoaktywnej), występowaniem objawów zespołu odstawienia po przerwaniu picia (przyjmowania środka), np. stanami majaczeniowymi, zmienionym sposobem reagowania na alkohol (utratą kontroli nad piciem, piciem ciągami, zmianą tolerancji, lukami pamięciowymi, tzw. klinowaniem) i stałym zwiększaniem dawki alkoholu (lub środka psychoaktywnego albo substancji psychoaktywnej), postępującym przebiegiem prowadzącym do tzw. psychodegradacji. W przypadku pozytywnego wyniku badania na obecność substancji odurzających lub psychotropowych w ślinie lub moczu w ciągu 24 godzin wykonuje się powtórne badanie w celu weryfikacji obecności tych substancji z ponownie pobranej pod kontrolą próbki śliny, moczu lub krwi. Badany, na minimum 10 minut, przed pobraniem materiału do badania nie powinien spożywać pokarmów, napojów ani palić wyrobów tytoniowych. Decydujący jest wynik badania laboratoryjnego zlecony przez wojskową komisję lekarską w ramach danego postępowania orzeczniczego. Jak dalej wynika z objaśnień szczegółowych, § 72 pkt 2 dotyczy osób uzależnionych od alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych lub używających w sposób szkodliwy, które nie podejmują leczenia lub przerwały leczenie odwykowe i nie zachowują abstynencji. W tej sprawie ustalono, że w badaniu moczu na narkotyki uzyskano wynik ujemny. W przeprowadzonej konsultacji psychologicznej ustalono, że skarżący stosował szkodliwe SPA. Od marca 2024 r. deklaruje abstynencję. Prowadził samochód pod wpływem Metamfetaminy. Pod względem psychologicznym budzi zastrzeżenia możliwość służby wojskowej w desancie. W konsultacji psychiatrycznej ustalono, iż. użył substancji psychoaktywnych w marcu 2024 - metamfetaminę. Rozpoznano: Szkodliwe nadużywanie substancji psychoaktywnych. Nie można w tej sprawie pominąć również treści opinii specjalnej za okres od [...] czerwca 2023 r. do [...] marca 2024 r. wystawionej przez Dowódcę [...] na okoliczność skierowania na Komisję Lekarską w celu orzeczenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wynika z niej, że skarżący przyznał, że ma problem z substancjami psychoaktywnymi. Pomimo zapewnień jednak, że je odstawił dalej zażywa ww. środki. Z kolei do odwołania skarżący załączył badanie moczu na obecność narkotyków, które wykonał na własne zlecenie, w którym uzyskano wynik pozytywny na obecność opiatów. Jak wyjaśnił organ w Karcie Informacyjnej SOR [...] Szpitala [...], gdzie skarżący przebywał w dniu [...] maja 2024 r. z powodu urazu skrętnego stawu skokowego lewego nie wykazano leków, które zaordynowano skarżącemu mogącymi spowodować obecność opiatów w moczu. Powyższe okoliczności słusznie doprowadziły organ do stwierdzenia używania przez skarżącego szkodliwych środków psychoaktywnych w okresie deklarowanej abstynencji. Skarżący wymaga dalszej opieki specjalistycznej psychologiczno-psychiatrycznej. Używanie środków psychoaktywnych może natomiast istotnie wpływać na ograniczenie zdolności adaptacyjnych do pełnienia służby wojskowej, której specyfika wymaga posiadania predyspozycji psychofizycznych. Należy również podkreślić, że dokonując kwalifikacji ustalonego w toku postępowania orzeczniczego rozpoznania pod kątem zdolności do pełnienia służby, komisja lekarska nie jest związana zarówno subiektywnymi odczuciami strony (funkcjonariusza) odnośnie do jego stanu zdrowia, jak też przedłożonymi przez niego zaświadczeniami lekarskimi czy wynikami badań. To nie lekarz prowadzący funkcjonariusza czy też konsultujący stwierdza przeciwskazania do służby, nie ten lekarz rozstrzyga czy określone schorzenia kwalifikują go jako zdolnego czy niezdolnego do służby. Jak już wyżej wskazano, do tego powołane zostały komisje lekarskie. Z kolei rolą komisji lekarskich nie jest dokonywanie określonych rozpoznań pod kątem ich ewentualnego leczenia, czy też zapobiegania negatywnym konsekwencjom w przypadku braku dalszych czynności, lecz jedynie ocena, czy dokonane rozpoznania mają wpływ na zdolność do pełnienia określonego rodzaju służby. Istotne jest to, że interpretacja wyników badań należy do lekarzy orzeczników komisji lekarskich, posiadają oni bowiem stosowną wiedzę nie tylko z zakresu medycyny, lecz również w kwestiach zależności obiektywnych czynników stanu zdrowia, a ich wpływu na zdolność do pełnienia służby. Konkludując stwierdzić należy, iż organy dokonały właściwej kwalifikacji rozpoznanych schorzeń do kategorii zdolności do zawodowej służby w Policji. Rozstrzygnięcie jest spójne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a ocena organu nie nosi cech dowolności. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji.