II SA/Wa 927/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Joanna Kube, Ewa Marcinkowska (spr.), , , Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Z. S. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 19 września 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Z. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oraz broni palnej myśliwskiej w związku z uzyskaną informacją z Komisariatu Policji B., że przeciwko stronie prowadzone jest dochodzenie o popełnienie czynów z art. 193 k.k. oraz z art. 190 § 1 k.k. Z informacji przekazanych przez Komisariat Policji B. wynikało ponadto, że wobec Z. S. Prokurator Prokuratury Rejonowej B. zastosował środek zapobiegawczy w postaci dozoru policyjnego, a także, że w momencie zatrzymania ww. posiadał przy sobie 16 sztuk amunicji typu dum-dum. W toku postępowania organ uzyskał opinię o stronie z miejsca jej zamieszkania. Ustalono także, że Z. S. nie stawia się na dozór policyjny. Pismem z dnia 23 stycznia 2008 r. Z. S. został zawiadomiony przez organ o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz pouczony o możliwości wypowiedzenia się w terminie 7 dni co do zebranych dowodów i materiałów. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji w B. cofnął Z. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej oraz pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż fakt, że przeciwko stronie prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie czynów z art. 193 k.k. oraz z art. 190 § 1 k.k. w pełni pozwala na zakwalifikowanie jej do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W dniu, w którym wydana została powyższa decyzja, do organu wpłynął wniosek strony o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania karnego przed sądem. Na skutek odwołania wniesionego przez Z. S. od decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze względu na istotne naruszenie prawa procesowego, tj. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie skorzystania z przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym uprawnień oraz nierozpatrzenie jej wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego. Komendant Wojewódzki Policji w B. w toku ponownego rozpoznania sprawy postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską ze względu na brak przesłanek, o których mowa w art. 97 § 1 i art. 98 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji w B. ponownie cofnął Z. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej oraz pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej uznając, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy niż cofnięcie pozwolenia na broń. W uzasadnieniu swego stanowiska organ I instancji wskazał m.in., iż postawienie posiadaczowi pozwolenia na broń zarzutów popełnienia przestępstw przeciwko wolności, uzasadnia powzięcie wobec niego obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. możliwości użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od powyższej decyzji strona wniosła w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] września 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na uchybienia proceduralne oraz formułując wytyczne co do okoliczności, które organ ten winien wyjaśnić w toku ponownego rozpoznania sprawy. Organ odwoławczy w szczególności zlecił organowi I instancji przeprowadzenie postępowania dowodowego co do prowadzonego w przeszłości przeciwko stronie postępowania karnego o czyn z art. 207 k.k., wyjaśnienie kwestii posiadania przez stronę bez wymaganego zezwolenia 16 sztuk szczególnie niebezpiecznej amunicji typu dum-dum oraz uzyskanie odpisu nieprawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B. (sygn. akt [...]) wydanego w sprawie karnej o czyn z art. 193 k.k. oraz czyn z art. 190 § 1 k.k. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji ustalił, że Prokuratura Rejonowa W. skierowała przeciwko Z. S. akt oskarżenia do Sądu o popełnienie czynów z art. 276 k.k. oraz z art. 284 § 2 k.k. W związku z powyższą informacją organ I instancji odstąpił od przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego we wskazanym w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] września 2008 r. zakresie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji w B. cofnął Z. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej uznając, iż sam fakt toczących się przeciwko stronie postępowań karnych o różnego rodzaju przestępstwa, w tym czyn przeciwko mieniu, w pełni pozwala na zakwalifikowanie jej do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od decyzji tej Z. S. w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez przyjęcie na podstawie nieprawdziwych okoliczności faktycznych i fałszywych dowodów, iż zalicza się on do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący zarzucił, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji pomówił go o popełnienie szeregu przestępstw, w tym czynu z art. 207 k.k., którego to przestępstwa nigdy nie popełnił. Ponadto, wbrew temu co stwierdził organ I instancji, nie toczy się przeciwko niemu żadna sprawa karna przed Sądem Rejonowym dla W. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Z dyspozycji powyższego przepisu wynika zaś, że ustawodawca istnienie obawy związał wprost z toczącym się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń (lub osobie o nie ubiegającej się) postępowaniem karnym o popełnienie m.in. czynu przeciwko mieniu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie natomiast potwierdza, że Z. S. jest oskarżony o popełnienie czynu z art. 276 k.k. (ukrywanie dokumentu, którym nie ma się prawa wyłącznie rozporządzać - przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów) oraz czynu z art. 284 § 2 k.k. (przywłaszczenie powierzonej rzeczy ruchomej - przestępstwo przeciwko mieniu). Ponadto, jak wskazuje materiał dowodowy, przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 193 k.k. oraz czynu z art. 190 § 1 k.k. (naruszenie miru domowego oraz groźba karalna - przestępstwa przeciwko wolności). Fakt, iż Z. S. stoi pod zarzutem popełnienia m.in. czynu przeciwko mieniu, a więc takiego rodzaju przestępstwa, które sam ustawodawca ustalił jako przesłankę uzasadnionej obawy użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. sprzeczny z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia mu pozwolenia na broń, niezależnie od innych ustalonych w toku postępowania okoliczności. Organ podkreślił przy tym, iż ustawodawca nie związał możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie z prawomocnym skazaniem posiadacza broni za określone przestępstwo, a prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, nie działają bowiem na podstawie prawa karnego, a administracyjnego. Nie oceniają zatem czy posiadacz pozwolenia na broń jest winny popełnienia zarzucanego mu przestępstwa oraz nie weryfikują prawidłowości postępowania karnego. Organy Policji nie zanegowały, iż strona w świetle przepisów prawa karnego i Konstytucji RP jest osobą niewinną. Nie stanowi to jednak przeszkody do cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie przepisów prawa materialnego administracyjnego, tj. ustawy o broni i amunicji. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych skierowanie przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu nakazuje uznać go za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z tych względów organ I instancji zasadnie odrzucił wniosek strony o prowadzenie dalszego postępowania dowodowego celem uzyskania materiałów z prowadzonego w przeszłości przeciwko niej postępowania karnego o czyn z art. 207 k.k., wyjaśnienia kwestii posiadania przez nią bez wymaganego zezwolenia 16 sztuk szczególnie niebezpiecznej amunicji typu dum-dum, a także uzyskania odpisu wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B. (sygn. akt [...]) wydanego w sprawie karnej o czyn z art. 193 k.k. oraz czyn z art. 190 § 1 k.k. Ustalenia te, niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy w stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dacie wydania przez Komendanta Głównego Policji poprzedniej decyzji z dnia [...] września 2008 r. przestały być istotne w sytuacji, gdy ujawniono, iż przeciwko Z. S. toczy się postępowanie karne o czyn wymierzony przeciwko mieniu. Zarzut strony, że organ I instancji, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy naruszył art. 7 i art. 8 k.p.a., nie jest więc zasadny. Organ ten bowiem prawidłowo ustalił, iż strona jest osobą, wobec której prowadzone jest postępowanie karne, m.in. o przestępstwo przeciwko mieniu, co przesądza, iż należy ona do osób, które zdaniem ustawodawcy, stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z prawem. Organ podkreślił jednocześnie, iż ustawodawca nie związał istnienia uzasadnionej obawy z warunkiem niezgodnego z prawem użycia broni palnej. Zatem brak takiej okoliczności nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Na ocenę organów Policji nie może mieć też wpływu pozytywna opinia środowiskowa o stronie. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. S. zarzucił organowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 10 i art. 81 k.p.a., a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji jako rażąco naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zarówno decyzja Komendanta Głównego Policji, jak i decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. zawierają nieprawdziwe, czy wręcz fałszywe twierdzenia. Doszło tym samym do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W ocenie skarżącego powoływanie się przez organy obydwu instancji na okoliczności faktyczne, które nigdy nie miały miejsce, natomiast zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, które w sposób oczywisty, wykazałyby nieprawdziwość tych twierdzeń, świadczy o pogardliwym stosunku do strony. Skarżący podkreślił, że nigdy nie przedstawiono mu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 207 k.k., w świetle prawa nie istnieje też wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w B. wydany w sprawie o sygn. akt [...], podobnie przedstawia się też sprawa rzekomego posiadania przez niego, bez wymaganego zezwolenia, 16 sztuk szczególnie niebezpiecznej amunicji, nie toczy się też przeciwko niemu żadna sprawa karna przed Sądem Rejonowym dla W. W przeszłości skierowano wprawdzie przeciwko niemu jakiś akt oskarżenia, ale sąd zwrócił sprawę do prokuratury, nakazując jej zebrać dowody w sposób określony w Kodeksie postępowania karnego i od tego czasu sprawa ta ugrzęzła w prokuraturze. Skarżący podniósł ponadto, iż przed wydaniem decyzji uniemożliwiono mu zapoznanie się z zebranymi dowodami i materiałami. Po otrzymaniu zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego udał się do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. z zamiarem zapoznania się z aktami, jednak odmówiono mu dostępu do akt nakazując przyjść w innym terminie, ponieważ tego dnia, tj. w środę, Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w B. nie przyjmował interesantów i w konsekwencji uniemożliwiono skorzystanie z przysługującego mu prawa do zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ ponownie podkreślił, że uregulowanie zawarte w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter jednoznaczny. Zatem co do osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ nie musi przeprowadzać oceny, czy istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia przez nie broni, gdyż oceny takiej dokonał już ustawodawca w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga Z. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy wskazane w zaskarżonej decyzji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zastosowanie przez organy Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia lub podejrzenie popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II OSK 994/07, a także wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 357/07; wyrok z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 514/07; wyrok z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1708/07; z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07; z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07; z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 698/07). Prawidłowość powyższej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji została potwierdzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, gdzie NSA podkreślił, że (...) w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej - szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa (...)". Użycie zatem w art. 15 ust. 1 pkt 6 słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń uzyskały poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię aktu oskarżenia skierowanego przez Prokuraturę Rejonową W. do Sądu Rejonowego dla W. przeciwko Z. S. o popełnienie czynów z art. 276 k.k. oraz z art. 284 § 2 k.k. Skoro zatem organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły, że przeciwko Z. S. toczy się postępowanie karne o popełnienie m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, tj. czynu z art. 284 § 2 k.k. (przywłaszczenie powierzonej rzeczy ruchomej), to fakt ten był wystarczający do stwierdzenia, że należy on do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Organy Policji były w tej sytuacji zobowiązane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni, niezależnie od tego na jakim etapie (w sądzie, czy w prokuraturze) znajdowało się prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. Istotny był jedynie fakt, że postępowanie takie, o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, jest w stosunku do skarżącego prowadzone. Organy Policji zasadnie zatem uznały, że w związku z toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, z mocy prawa należy uznać go za osobę, co do której istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Obawy tej nie niweluje zaś podniesiona w skardze okoliczność, że akt oskarżenia wniesiony przeciwko Z. S. do Sądu Rejonowego dla W. został zwrócony do Prokuratury celem uzupełnienia postępowania dowodowego. Zauważyć bowiem należy, iż ustawodawca przyjął, że obawę niewłaściwego użycia broni stwarzają nie tylko osoby skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, ale także te, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przepisie tym położono akcent na rodzaj (charakter) przestępstw, a nie na to czy doszło do prawomocnego skazania za ich popełnienie. Obawę użycia broni niezgodnie z przepisami stwarza więc już osoba podejrzana o popełnienie wyszczególnionych w tym przepisie przestępstw. W okolicznościach niniejszej sprawy organy Policji zasadnie w związku z tym uznały, że w sytuacji, gdy ustaliły, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, które z mocy ustawy uzasadnia obawę użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zbędnym stało się prowadzenie dalszego postępowania dowodowego na okoliczność: prowadzonego w przeszłości przeciwko skarżącemu postępowania karnego o czyn z art. 207 k.k., posiadania przez niego bez wymaganego zezwolenia 16 sztuk szczególnie niebezpiecznej amunicji typu dum-dum, a także postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu o czyn z art. 193 k.k. oraz z art. 190 § 1 k.k. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 357/07 wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżącemu jako osobie, w stosunku do której toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii środowiskowej o skarżącym. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Decyzje te nie noszą cech dowolności, organy Policji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wbrew zarzutom skargi strona miała także zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Przed wydaniem decyzji w I instancji organ pouczył stronę o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, informując ją szczegółowo w jakich dniach i godzinach przyjmowani są interesanci w Wydziale Postępowań Administracyjnych, a także podając numer telefonu kontaktowego. Z informacji przekazanej przez organ wynikało zaś w sposób jednoznaczny, że w środy interesanci w Wydziale Postępowań Administracyjnych nie są przyjmowani, a zatem w tym dniu tygodnia strona nie mogła zapoznać się z aktami. Organ II instancji oparł natomiast swoje rozstrzygnięcie na zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym i nie przeprowadzał w sprawie żadnych dodatkowych dowodów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.