II SAB/Wa 108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego [...] działającej przy Państwowej Szkole [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora - oddala skargę - Pismem z dnia [...] maja 2015 r. Niezależny Samorządny Związek Zawodowy [...] st. w Z. wystąpiła do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie nieprawidłowości przeprowadzenia konkursu na dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. im. [...] w Z. w dniu [...] czerwca 2013 r. W treści przedmiotowego pisma wskazano, że analiza przepisów rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 28 września 2011r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli szkół artystycznych, placówek kształcenia artystycznego i placówek doskonalenia nauczycieli (Dz. U. z 2011 r. Nr 224, poz. 1345), dalej jako: "rozporządzenie MKiDN z dnia 28 września 2011 r.", przeczy stanowisku Departamentu Szkolnictwa Artystycznego i Edukacji Kulturalnej MKiDN, zawartemu w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], iż R. L. aplikująca do konkursu na stanowisko dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Z., posiada kwalifikacje do prowadzenia zajęć w szkole muzycznej II stopnia, a tym samym do objęcia stanowiska dyrektora PSM w Z., która kształci również w II stopniu. Wobec powyższego, zachodzi przesłanka z § 11 pkt 4 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 100, poz. 642), dalej: "rozporządzenie MKiDN z dnia 1 czerwca 2010 r.", zgodnie z którym organ prowadzący szkołę lub placówkę unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] poinformowało Komisję Zakładową, że R. L. spełnia wszystkie kryteria wymagane do zajmowania stanowiska Dyrektora PSM I i II stopnia w Z., zatem nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby unieważnienie konkursu na to stanowisko. Pismem z dnia [...] września 2015 r. [...] Komisja Zakładowa działająca przy PSM I i II st. w Z.wezwała Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne unieważnienie konkursu na dyrektora PSM I i II st. w Z., w wyniku którego funkcję kierowniczą szkoły sprawuje R. L., która nie posiada ku temu stosownych uprawnień przewidzianych przepisami prawa. W treści przedmiotowego wezwania podniesiono, że organ zaniechał przeprowadzenia postępowania w celu rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy odnośnie kwalifikacji R. L. do nauczania w PSM II stopnia w zakresie tzw. uzyskania zbliżenia do nauczania przedmiotów w II stopniu szkoły muzycznej. Wskazano, iż jest to istotna nieprawidłowość, która winna skutkować unieważnieniem konkursu, gdyż mogła mieć wpływ na jego wynik. Nawet bowiem przy hipotetycznym założeniu, iż R. L., która posiada uprawnienia do nauczania jedynie w szkołach muzycznych I stopnia, mogła zostać dyrektorem szkoły muzycznej, która kształci również w II stopniu (czemu de facto przeczą przepisy prawa), to komisja konkursowa, w przypadku gdyby do przedmiotowej nieprawidłowości nie doszło, mogła wybrać kandydata o wyższych kwalifikacjach. Podkreślono, iż brak uprawnień R. L. do nauczania w II stopniu stanowi przesłankę uzasadniającą unieważnienie konkursu w oparciu o § 11 pkt 4 ww. rozporządzenia z dnia 1 czerwca 2010 r. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] poinformował Komisję Zakładową, że wykształcenie i kwalifikacje R. L. - Dyrektora PSM I i II st. im [...] w Z.- kształtują się następująco: - [...] lipca 1994 r. - tytuł magistra - Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. [...] w Z. na kierunku wychowanie muzyczne, - [...] maja 1996 r. - data wydania świadectwa ukończenia dwuletniego Studium [...] w Akademii Muzycznej im. [...] w W., - [...] czerwca 2000 r. - tytuł magistra sztuki - Akademia Muzyczna im. [...] w P. Wydział [...] na kierunku wychowanie muzyczne, w zakresie wychowania muzycznego, - [...] kwietnia 2007 r. - uznanie wykształcenia za zbliżone do kwalifikacji wymaganych od nauczycieli kształcenia słuchu i audycji muzycznych w szkołach muzycznych I stopnia, - [...] czerwca 2009 r. - tytuł zawodowy licencjata - Akademia Muzyczna im. [...] w P. Wydział [...]. Organ wskazał, że ukończenie przez R. L. Akademii Muzycznej w P. na Wydziale [...] w zakresie wychowania muzycznego, a także zakres zrealizowanych przez nią w trakcie studiów przedmiotów, uprawnia ją do prowadzenia zajęć w szkole muzycznej II stopnia z przedmiotów: chór, orkiestra i zespół, a także kształcenie słuchu. Wobec powyższego organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie spełniania przez wyżej wymienioną wszelkich wymogów formalnych do pełnienia funkcji dyrektora szkoły. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. [...] Komisja Zakładowa wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. im. [...] w Z. zarzucając naruszenie: - § 11 pkt 4 rozporządzenia MKiDN z dnia 1 czerwca 2010 r. poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, - § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 października 2009r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać osoba zajmująca stanowisko dyrektora oraz inne stanowisko kierownicze w poszczególnych typach publicznych szkół i rodzajach publicznych placówek (Dz. U. z 2009 r. Nr 184, poz. 1436 ze zm.) w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia MKiDN z dnia 28 września 2011 r., poprzez błędną wykładnię, - art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.". W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu przez Sąd do unieważnienia przedmiotowego konkursu. W motywach skargi podniesiono w szczególności, iż § 4 ust. 1 rozporządzenia MKiDN z dnia 28 września 2011 r. stanowi, że kwalifikacje do nauczania przedmiotu lub prowadzenia zajęć edukacyjnych i artystycznych w szkołach muzycznych posiada osoba legitymująca się dyplomem ukończenia studiów magisterskich w wyższej szkole muzycznej na kierunku (specjalności) zgodnym lub zbliżonym do nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć oraz przygotowaniem pedagogicznym. Z ww. przepisu wynika, że o uprawnieniach do nauczania danego przedmiotu nie decyduje rodzaj czy nazwa ukończonego wydziału na studiach magisterskich, lecz kierunek (specjalność), który musi być zgodny z nauczanym przedmiotem lub uznany - w trybie określonym przepisami rozporządzenia - za zbliżony do nauczanego przedmiotu. Ukończonym kierunkiem i specjalnością R. L. jest wychowanie muzyczne. Nie jest to kierunek zgodny z żadnym z przedmiotów wymienionych przez organ, do nauczania którego rzekomo ma uprawnienia R.L. (chór, orkiestra, zespół, kształcenie słuchu). Ukończony przez wyżej wymienioną kierunek studiów magisterskich na Akademii Muzycznej został uznany za zbliżony do kwalifikacji wymaganych od nauczyciela kształcenia słuchu i audycji muzycznych w szkołach muzycznych I stopnia (pismo Ministra Kultury i dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...]). R. L. nie uzyskała stosownej decyzji Ministra o uznaniu ww. kierunku za zbliżony do kwalifikacji wymaganych od nauczyciela kształcenia słuchu, chóru, orkiestry, zespołu w szkołach muzycznych II stopnia w ramach procedury określonej w § 23 ww. rozporządzenia z dnia 28 września 2011 r., a także na mocy przepisów uprzednio obowiązujących w tym zakresie. Stanowisko organu jakoby R. L. była uprawniona do nauczania ww. przedmiotów jest bezpodstawne. Powyższy stan faktyczny i prawny wskazuje, zdaniem strony skarżącej, że Minister pozostaje w bezczynności w przedmiocie unieważnienia przedmiotowego konkursu. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, iż zarzut bezczynności w zakresie unieważnienia konkursu na dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. im. [...] w Z. jest nieuzasadniony. Konkurs został przeprowadzony zgodnie z prawem, a wyłoniona w jego następstwie R.L. spełniała wszystkie wymogi do objęcia i piastowania stanowiska dyrektora szkoły muzycznej I i II stopnia. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2016 r. strona skarżąca podtrzymała zarzuty i wnioski skargi wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dodatkowo strona skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż jedynym organem, który ma uprawnienie i jednocześnie obowiązek unieważnienia konkursu na dyrektora PSM I i II stopnia w Z. jest organ prowadzący - Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Z tego względu [...], którego ustawowym uprawnieniem i obowiązkiem jest ochrona praw pracowników będących członkami związku, zwrócił się do ww. organu z wnioskiem w trybie art. 221 k.p.a. o unieważnienie konkursu wskazując na konkretne nieprawidłowości i żądając przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Uchylając się od tego obowiązku organ prowadzący pozostaje w bezczynności. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1881 ze zm.), dalej: "ustawa o związkach zawodowych", związek zawodowy jest dobrowolną i samorządną organizacją ludzi pracy, powołaną do reprezentowania i obrony ich praw i interesów zawodowych. W interesie zawodowym nauczycieli zatrudnionych w PSM I i II stopnia w Z. i zrzeszonych w [...]. Komisji Zakładowej działającej przy ww. placówce jest, aby funkcję dyrektora szkoły zajmowała osoba do tego uprawniona na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Interes prawny strony skarżącej do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie wynika z powołanego wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Natomiast w świetle art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., przy czym zaskarżenie bezczynności organu jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Skarga na bezczynność jest bowiem pochodną skargi na określone formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność jest uzasadniona, gdy organ - zobowiązany do wydania określonego aktu bądź do dokonania określonej czynności - nie wywiąże się w przewidzianym terminie z ustawowego obowiązku, a także, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Ten ostatni warunek związany jest z zasadą ogólną skargowości, z której wynika, że wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego uwarunkowane jest wystąpieniem ze stosownym żądaniem przez legitymowany podmiot. Istotą legitymacji skargowej jest uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Brak legitymacji skargowej powoduje, że sąd nie może przejść do rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem działania lub zaniechania organu, a następnie zastosować środków prawnych przewidzianych w ustawie. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Z przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. wynika, że organizacja społeczna jest uprawniona do wniesienia skargi w sprawach dotyczących innych podmiotów, o ile kumulatywnie spełnione będą dwa warunki: po pierwsze sprawa administracyjna mieści się w zakresie statutowej działalności organizacji, po drugie organizacja ta uczestniczyła w danym postępowaniu administracyjnym jako podmiot na prawach strony. Niespełnienie choćby jednej z ww. przesłanek, powoduje, że organizacja społeczna nie posiada legitymacji skargowej (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2006r. sygn. akt II FSK 562/05; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 593/08; postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1588/13; publ. Legalis). Ustawa - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera definicji legalnej pojęcia "organizacja społeczna". Stąd przy ustalaniu jego normatywnej treści należy sięgać do definicji zawartej w art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którą przez organizacje społeczne rozumie się organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2299/12 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że inne jest znaczenie pojęcia "organizacja społeczna" w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przemawia za tym nie tylko związek postępowania administracyjnego z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Istotne jest bowiem także to, że to samo pojęcie w ustawach procesowych, takich jak Kodeks postępowania administracyjnego i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może być interpretowane odmiennie, jeżeli nie wynika to z przepisów ustawy. Rozbudowana definicja pojęcia organizacji społecznych w oparciu o poglądy doktryny, rozwiązania prawne przyjęte w polskim prawie oraz orzecznictwo sądowe obejmuje "wszelkie trwałe zrzeszenie osób fizycznych i prawnych powołane do wypełniania określonych, ważnych społecznie celów, mające stałą więź organizacyjną oraz niewchodzące w skład aparatu organów administracji publicznej zarówno rządowej, jak i samorządowej" (M. Romańska [w:] T. Woś, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, 2005, s. 172; uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt II OPS 4/05; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarga na bezczynność została wniesiona przez podmiot mający status organizacji społecznej w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., tj. Komisję Zakładową [...] działającą przy Państwowej Szkole Muzycznej I i II st. w Z. Nie kwestionuje tego sama strona skarżąca podnosząc w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2016 r., iż "komisja zakładowa związków zawodowych jest organizacją społeczną (...)". Powołuje się w tym zakresie na przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1881 ze zm.), zgodnie z którym związek zawodowy jest dobrowolną i samorządną organizacją ludzi pracy, powołaną do reprezentowania i obrony ich praw, interesów zawodowych i socjalnych. Strona skarżąca - Komisja Zakładowa [...] - upatruje stanu bezczynności organu administracji publicznej w zaniechaniu unieważnienia konkursu na dyrektora ww. Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. w Z. przeprowadzonego w dniu [...] czerwca 2013 r. z powodu - jak wskazała - wystąpienia nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Konkurs ten został przeprowadzony w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. Nr 100, poz. 642 ze zm.) wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 36s ust. 12 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Powyższe rozporządzenie określa regulamin konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej oraz tryb pracy komisji konkursowej (§ 1). W myśl § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia konkurs na stanowisko dyrektora szkoły ogłasza organ prowadzący szkołę lub placówkę w sposób określony w ust. 2 - 6. Kandydaci składają ofertę obejmującą dokumenty, o których mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 7). Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia organ prowadzący szkołę lub placówkę wyznacza, spośród członków komisji konkursowej, przewodniczącego komisji kierującego jej pracami. Stosownie do § 4 ust. 1 - 3 posiedzenie komisji odbywa się nie wcześniej niż po 14 dniach od upływu terminu składania ofert przez kandydatów, wskazanego w ogłoszeniu o konkursie. Przewodniczący komisji ustala termin i miejsce posiedzenia komisji, o czym powiadamia na piśmie członków komisji oraz kandydatów, nie później niż na 7 dni przed terminem posiedzenia. Prace komisji są prowadzone, jeżeli w posiedzeniu komisji bierze udział co najmniej 2/3 jej członków. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia Komisja, na podstawie złożonej oferty, podejmuje uchwałę o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego, wraz z podaniem przyczyn niedopuszczenia. Uchwała zapada zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym. W przypadku równej liczby głosów głos decydujący należy do przewodniczącego komisji. Komisja, po rozmowie z każdym z kandydatów dopuszczonych do postępowania konkursowego, dokonuje ich merytorycznej oceny. Ocenie podlega w szczególności przedstawiona przez kandydata koncepcja funkcjonowania i rozwoju szkoły lub placówki. Członkowie komisji mogą zadawać kandydatom pytania (§ 6). Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Komisja wyłania kandydata na stanowisko dyrektora w głosowaniu tajnym. Każdy z członków komisji dysponuje jednym głosem. Konkurs jest rozstrzygnięty, jeżeli jeden z kandydatów uzyskał w głosowaniu bezwzględną większość głosów (ust. 2). W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia z posiedzenia komisji sporządza się protokół, który podpisują obecni na posiedzeniu członkowie komisji. Przewodniczący komisji, bezpośrednio po zakończeniu obrad komisji: (1) informuje kandydatów o wyniku postępowania konkursowego, (2) powiadamia organ prowadzący szkołę o wynikach postępowania konkursowego, (3) przekazuje organowi prowadzącemu szkołę lub placówkę dokumentację postępowania konkursowego (§ 9). Stosownie do § 10 rozporządzenia kandydat może, w terminie 7 dni od dnia uzyskania informacji, o której mowa w § 9 pkt 1, zgłosić do organu prowadzącego szkołę lub placówkę zastrzeżenia, jeżeli uzna, że zostały naruszone przepisy dotyczące przeprowadzenia konkursu. Zgodnie zaś z § 11 organ prowadzący szkołę lub placówkę unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia: (1) nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego, (2) przeprowadzenia przez komisję postępowania konkursowego bez wymaganego udziału 2/3 jej członków, (3) naruszenia tajności głosowania, z zastrzeżeniem § 5 ust. 1, (4) innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika aby strona skarżąca (jako organizacja społeczna) brała udział na prawach strony w postępowaniu konkursowym w dniu [...] czerwca 2013 r., w wyniku którego stanowisko dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. w Z. zostało powierzone przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego R. L. Udziału takiego nie przewidują powołane wyżej przepisy regulujące tryb przeprowadzenia konkursu. Sama zaś okoliczność, że - jak wynika z decyzji Ministra KiDZN z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] - członkiem Komisji konkursowej powołanej do przeprowadzenia konkursu był przedstawiciel [...], nie oznacza, że organizacja ta uczestniczyła na prawach strony w tym postępowaniu oraz że przedmiotowa sprawa mieści się w zakresie statutowej działalności organizacji. W konsekwencji, brak jest podstaw faktycznych i prawnych do przyjęcia, że skarżąca organizacja społeczna posiada legitymację do wniesienia skargi do Sądu na bezczynność Ministra w sprawie unieważnienia ww. konkursu. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, przesłanki wynikające z art. 50 § 1 p.p.s.a., warunkujące uprawnienie organizacji społecznej do wniesienia skargi (na akt lub czynność bądź na bezczynność organu w zakresie wydania aktu lub dokonania czynności) muszą być spełnione łącznie. Strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2016 r. podnosiła, że zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest "każdy (w tym organizacja społeczna, którą jest komisja zakładowa związków zawodowych), kto ma w tym interes prawny", zaś w niniejszej sprawie interes prawny skarżącej wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że po pierwsze - jak już wskazano powyżej, a czego zdaje się nie dostrzegać strona skarżąca - przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. w stosunku do organizacji społecznych formułuje dwa odrębne warunki, których dopiero kumulatywne spełnienie stwarza uprawnienie do wniesienia skargi. Po drugie zaś, z brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych nie można wywodzić interesu prawnego w sprawie unieważnienia przedmiotowego konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły. Istoty interesu prawnego należy bowiem upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa (nie tylko do prawa administracyjnego), na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji swoich uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony swoich praw lub obowiązków. Stwierdzenie interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze prawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa. Związek ten polega na tym, że akt stosowania tej normy (np. decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa (por. wyrok NSA z 18 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 860/10; wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1609/11, postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I GSK 344/13; publ. j.w.). Innymi słowy, podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 355/14; publ. j.w.). Natomiast w sytuacji, gdy strona skarżąca jest zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, ale tego zainteresowania nie może poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego (mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji), jej interes należy określić jako faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny nie tworzy zaś legitymacji skargowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 451/08; publ. j.w.). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją. Komisja Zakładowa [...] posiada bowiem interes faktyczny w żądaniu od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego unieważnienia przedmiotowego konkursu na stanowisko dyrektora wskazując w ww. piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2016 r., iż występuje w imieniu nauczycieli zrzeszonych w Związku Zawodowym, którzy pozostaną bezradni wobec - ich zdaniem - niezgodnych z prawem działań (zaniechań) organu prowadzącego szkołę. Konkludując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez podmiot (organizację społeczną), który nie posiada legitymacji skargowej w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. Legitymacja ta nie wynika również z przepisów szczególnych przyznających prawo do wniesienia skargi (§ 2). Sąd nie miał zatem podstaw prawnych do uwzględnienia skargi poprzez zobowiązanie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do unieważnienia konkursu na dyrektora szkoły - o co wnosiła strona skarżąca. Wobec niestwierdzenia stanu bezczynności po stronie organu, Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.