II SAB/Wa 129/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o wyłączenie sędziów Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w osobach: S.P., J.F., I.D., B.S., J.W., E.W., A.L., A.K., J.T., A.M., P.S., E.G., J.K., E.K., E.P., S.A., M.W. od orzekania w sprawie ze skargi M.B. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie doręczenia decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe postanawia oddalić wniosek W skardze z 27 lipca 2009 r. Skarżący M.B. zawarł wniosek o wyłączenie sędziów Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, orzekających w wymienionych z sygnatur sprawach, od rozpatrywania niniejszej skargi. Jako podstawę swojego żądania wskazał całkowitą utratę zaufania do tychże sędziów. Skarżący wyjaśnił mianowicie, że inicjowane przez niego postępowania sądowe, w których kontroli Sądu poddano m. in. rozkaz w sprawie zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej, prowadzone były nierzetelnie, a Skarżący był dyskryminowany. Pismem z 8 września 2009 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wspomnianego wniosku poprzez wskazanie z imienia i nazwiska sędziów, o których wyłączenie wnioskuje. W odpowiedzi na powyższe Skarżący w piśmie z 20 września 2009 r. wyjaśnił, że domaga się wyłączenia następujących sędziów: S.P., J.F., I.D., B.S., J.W., E.W., A.L., A.K., J.T., A.M., P.S., E.G., J.K., E.K., E.P., S.A., M.W. Uzasadniając powyższe Skarżący wskazał, że: 1) sędzia S.P. sprzeniewierzył się wielokrotnie zasadom i normom prawnym, matacząc ukrywał bezczynność i działalność przestępczą wojskowych funkcjonariuszy publicznych i Ministra Obrony Narodowej, przez co działał na szkodę Skarżącego. 2) sędzia B.S. podpisał niezgodny z prawem - zdaniem Skarżącego - wyrok w sprawie II SA/Wa 945/06, chroniąc tym samym Ministra Obrony Narodowej przed obowiązkiem wypłaty należności rekonwersyjnych wraz z odsetkami. Dodatkowo potwierdził nieprawdę w sprawie II SA/Wa 120/07, a zatem powinien ulec wyłączeniu na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.". 3) sędziowie J.F. i I.D. potwierdzili nieprawdę w sprawie II SA/Wa 120/07, a zatem powinni ulec wyłączeniu na podstawie art. 19 p.p.s.a. 4) sędziowie J.W., E.W., A.L. potwierdzili nieprawdę w sprawie II SA/Wa 159/07. Podstawą ich wyłączenia jest art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto sędzia E.W. potwierdził nieprawdę w sprawie II SA/Wa 1736/08. 5) sędziowie A.K., J.T. matacząc chronili Ministra Obrony Narodowej przed obowiązkiem wypłaty należności rekonwersyjnych wraz z odsetkami, a zatem ich wyłączenie powinno nastąpić na podstawie art. 19 p.p.s.a. Dodatkowo sędzia J.T. - orzekając jako asesor wbrew orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego - potwierdził nieprawdę w sprawie II SAB/Wa 31/06, sprzeniewierzył się zasadom i normom prawnym. Z kolei sędzia A.K. odmówił wydania z akt sprawy II SA/Wa 1153/05 żądanych dokumentów, a nadto potwierdził nieprawdę w sprawie II SA/Wa 1736/08. 6) podstawą wyłączenia sędziów A.M., P.S. jest art. 19 p.p.s.a. 7) sędzia E.G. oddalając skargę w sprawie II SA/Wa 120/08 dopuściła się matactw oraz ukrycia przestępczych działań MON na szkodę Skarżącego, a nadto w sprawie II SA/Wa 159/08 orzekała sprzecznie z innym wyrokiem oraz wyrokami TK. 8) sędziowie J.K., E.K., E.P. orzekając w sprawach II SA/Wa 120/07 i II SA/Wa 159/07 przyzwolili na dalsze dręczenie Skarżącego przez nierzetelnych sędziów. Nadto sędzia E.K. ukrywa bezczynność Ministra Obrony Narodowej. 9) sędzia S.A. potwierdził nieprawdę w sprawie II SA/Wa 1736/08. 10) sędzia M.W. potwierdziła nieprawdę w sprawie II SA/Wa 1213/08. Decyzją Prezesa WSA w Warszawie wniosek Skarżącego o wyłączenie sędziów Wydziału II przekazano do Wydziału III celem rozpoznania. Z oświadczeń złożonych przez sędziów Wydziału II wynika, że po ich stronie nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 p.p.s.a., wyłączające od rozpoznania niniejszej sprawy. Nie istnieją nadto inne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności (art. 19 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego należało oddalić. Zgodnie z art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Ponadto sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (§ 3). Sędzia, który orzekał w postępowaniu sądowym w sprawie skargi na decyzję, nie może orzekać w postępowaniu sądowym dotyczącym tej samej sprawy po wznowieniu postępowania administracyjnego (§ 4). Niezależnie od przyczyn wymienionych powyżej sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, o czym stanowi art. 19 p.p.s.a. W ocenie Sądu okoliczności, w których Skarżący upatruje podstaw wyłączenia są ogólnikowe, mało precyzyjne i nie mogą stanowić przesłanki wyłączenia sędziów od orzekania w niniejszej sprawie. Argumentacja przedstawiona we wniosku ogranicza się bowiem do stwierdzeń "potwierdzili nieprawdę co do istoty sprawy", "sprzeniewierzając się zasadom i zapisom prawa", "matacząc", "ukrywał wielokrotnie bezczynność i działalność przestępczą wojskowych funkcjonariuszy publicznych i samego Ministra Obrony Narodowej", "działał na moją szkodę", "przyzwolili na dalsze dręczenie przez nierzetelnych sędziów". Zarzuty Skarżącego są wyłącznie przejawem jego subiektywnych odczuć. Tymczasem samo przeświadczenie Skarżącego, że sędziowie orzekający w jego sprawach są stronniczy nie stanowi przesłanki ich wyłączenia. Podstawą wyłączenia sędziego mogą być bowiem jedynie takie okoliczności, które obiektywnie wywołać mogą wątpliwości co do jego bezstronności w danej sprawie. Takich zaś, zdaniem Sądu, brak jest w niniejszej sprawie. Przekonanie Skarżącego o stronniczości sędziów wynika raczej z jego niezadowolenia z wydanych wobec niego rozstrzygnięć, czego wyrazem są choćby takie jego stwierdzenia jak: "nie rozstrzygając całości mojej skargi", "chronił Ministra Obrony Narodowej przed obowiązkiem wypłacenia należności rekonwersyjnych wraz z ustawowymi odsetkami", "zlekceważyła istotę mojej skargi", "bezpodstawnie odrzucił mój wniosek", "oddalając skargę bez ustnego i pisemnego uzasadnienia". Tymczasem w orzecznictwie utrwalony jest pogląd w myśl którego nie jest dopuszczalne żądanie wyłączenia sędziego tylko z tego powodu, iż wnioskodawca kwestionuje zasadność rozstrzygnięć wydanych w sprawie z udziałem tego sędziego, nawet jeśli dopuściłby się on uchybień procesowych. Innymi słowy niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia sprawy czy też ze sposobu prowadzenia postępowania sądowego nie stanowi podstawy do wyłączenia sędziego, bowiem zarzuty te strona może podnosić w środkach odwoławczych od orzeczeń Sądu I instancji (por. postanowienie NSA z 5 września 2008 r., I OZ 665/08). Pogląd powyższy Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również to, iż pozwala ono na wyeliminowanie niebezpieczeństwa, że instytucja wyłączenia sędziego mogłaby przekształcić się w narzędzie służące paraliżowaniu postępowania sądowego. Instytucja ta ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowana, jako możliwość eliminowania sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów. Z akt sprawy nie wynika zatem, aby zachodziły jakiekolwiek z wymienionych w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. przyczyny wyłączenia sędziów. Należy również podkreślić, że wszyscy wymienieni przez Skarżącego sędziowie złożyli pisemne oświadczenia, że w niniejszej sprawie nie występują po ich stronie przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 p.p.s.a., a także inne okoliczności które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności w tej sprawie (art. 19 powołanej ustawy). Argumentacja przedstawiona przez Skarżącego nie podważyła wiarygodności tych oświadczeń. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 18, art. 19 oraz art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.