II SAB/Wa 230/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W.U. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w części dotyczącej pkt 1 wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r.; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego W.U. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministerstwa Sprawiedliwości w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucając organowi naruszenie art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu, skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Ministerstwa Sprawiedliwości do udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji lub zobowiązanie do wydania przez organ stosownej decyzji administracyjnej; 2) zobowiązanie Ministerstwa Sprawiedliwości do wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie oraz o wskazanie osoby odpowiedzialnej za niezałatwienie tej sprawy w terminie oraz wyciągniecie konsekwencji służbowych względem osoby odpowiedzialnej; 3) w przypadku uwzględnienia skargi orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wymieniony podniósł, iż w dniu [...] stycznia 2014 r. wystąpił do Ministerstwa Sprawiedliwości z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie obejmującym: 1. udzielenie informacji o wysokości wynagrodzeń zasadniczych (bez uwzględnienia w informacji dodatku stażowego, premii, innych dodatków, dodatkowego wynagrodzenia rocznego itp.) wszystkich pracowników zatrudnionych w sądownictwie powszechnym ze wskazaniem jednostki organizacyjnej, w której zatrudniony jest dany pracownik oraz ze wskazaniem stanowiska, na jakim zatrudniony jest dany pracownik. Wniosek dotyczył informacji pełnej dotyczącej każdego z pracowników bez jej uśredniania. Informacja miała być przekazana w formie listy z podziałem na jednostki organizacyjne w obszarach apelacji i aktualnej na dzień 1 stycznia 2014 r., 2. przekazanie informacji, na jakiej podstawie prawnej Ministerstwo Sprawiedliwości gromadzi i przetwarza dane pracowników przy zastosowaniu zintegrowanego systemu informatycznego rachunkowości i zarządzania kadrami, jednocześnie wnosząc o przekazanie wszelkich zarządzeń z tym związanych, 3. przekazanie wszystkich dokumentów dotyczących zintegrowanego systemu informatycznego rachunkowości i zarządzania kadrami (dalej jako ZSRK) - w tym wszystkie projekty dotyczące ZSRK, umowy, dokumentację przetargową, zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 sierpnia 2011 r. dotyczące powołania Zespołu do spraw realizacji na budowę i wdrożenie systemu informatycznego rachunkowości i zarządzania kadrami w sądach powszechnych w Ministerstwie Sprawiedliwości, wszystkie materiały, dokumenty i protokoły wytworzone w ramach prac Zespołu do spraw realizacji umowy na budowę i wdrożenie systemu informatycznego rachunkowości i zarządzania kadrami w sądach powszechnych i Ministerstwie Sprawiedliwości, 4. wskazanie jakie koszty poniósł Skarb Państwa w związku z wprowadzeniem zintegrowanego systemu informatycznego rachunkowości i zarządzania kadrami w sądach powszechnych i Ministerstwie Sprawiedliwości. W odpowiedzi na powyższy wniosek Minister Sprawiedliwości przy piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. przekazało informację publiczną w zakresie pkt 2 i 4 ww. wniosku pomijając udzielenie informacji co do pkt 1 wniosku oraz pomijając przekazanie pełnej informacji w zakresie pkt 3. W ocenie skarżącego, organ w sposób nieprawidłowy zastosował przepisy ustawy o dostępie do formacji publicznej i nie przekazał informacji objętej pkt 1 wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r., pomimo ciążącego na nim obowiązku. Błędnie powołał się przy tym na ograniczenie w dostępie do informacji wynikającym z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do formacji publicznej, albowiem przepis ten nie znajduje zastosowania względem pracowników zatrudnionych w sądownictwie powszechnym. Odnośnie realizacji pkt 3 wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący podkreślił, iż wnioskodawca precyzyjnie i szczegółowo wskazał w jakim zakresie oraz w jakiej formie dane mają zostać udostępnione. Zatem polemika-wezwanie organu zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., była nie tylko nieuprawniona, ale stanowi dowód na działanie organu sprzecznie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie udostępnienie żądanych przez wnioskodawcę informacji mogło zostać zrealizowane w ustawowym terminie. Mając powyższe na uwadze skarżący stwierdził, iż bezczynność Ministra Sprawiedliwości jest bezsporna, albowiem termin udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego upłynął z dniem 5 lutego 2014 r., a co za tym idzie skarga zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swój wniosek organ wskazał, iż w odpowiedzi na zapytanie skarżącego w dniu [...] lutego 2014 r., działając z upoważnienia Zastępcy Dyrektora Departamentu Budżetu i Efektywności Finansowej, Naczelnik Wydziału Budżetu przekazał wnioskodawcy odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W dniu [...] lutego 2014 r. wnioskodawca wezwał Ministerstwo Sprawiedliwości do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na nieudzieleniu pełnej odpowiedzi na wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r. w ustawowym terminie oraz wezwał do niezwłocznego udostępnienia żądanych informacji. W dniu [...] lutego 2014 r. Zastępca Dyrektora Departamentu Budżetu i Efektywności Rachunkowej przekazał skarżącemu odpowiedź w której wskazano, że w zakresie punktu 1 wniosku stanowisko przedstawione w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lutego 2014 r. zostało podtrzymane (wskazano wówczas, iż informacje o wynagrodzeniu pracowników sądownictwa powszechnego podlegają odgraniczeniu ze względu na ochronę danych osobowych). W odpowiedzi na pytanie 3 wniosku przekazano skarżącemu dokumenty podlegające udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zwrócił uwagę, iż z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wynika zasada, że do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Ministerstwo Sprawiedliwości zaś nie pozyskuje i tym samym nie dysponuje danymi poszczególnych pracowników sądów, a jedynie udostępnia sądom powszechnym platformę w postaci Zintegrowanego Systemu Rachunkowo-Kadrowego. Wyjaśniając czym jest ZSRK i jaka jest rola Ministerstwa Sprawiedliwości w wykorzystaniu tego systemu i znajdujących się tam danych organ wskazał, iż Minister Sprawiedliwości odpowiada za budowę i wdrożenie ZSRK, które realizowane jest od 2010 r. w ramach zadania "Opracowanie jednolitych zasad rachunkowości dla sądów: wdrożenie systemu informatycznego rachunkowości i systemu zarządzania kadrami w sądach" projektu "Zwiększenie efektywności realizacji zadań przez jednostki wymiaru sprawiedliwości" w ramach Programu Operacyjnego "Kapitał Ludzki" działanie 5.3. "Wsparcie na rzecz realizacji Strategii Lizbońskiej". Program jest w trakcie realizacji, zaś jego zakończenie zaplanowano na marzec 2014 r. Celem wprowadzenia tego systemu było zastąpienie wykorzystywanych w sądach systemów informatycznych, eliminacja problemów z integralnością i spójnością danych, zmniejszenie kosztów administrowania systemami, zmniejszeniem trudności z szybkim uzyskaniem informacji i sporządzaniem niestandardowych sprawozdań przez konkretne jednostki organizacyjne sądownictwa powszechnego dla celów zarządczych i nadzorczych. Organ podkreślił, iż właścicielem i dysponentem danych merytorycznych (w tym też informacji o wynagrodzeniu poszczególnych pracowników jednostek organizacyjnych sądownictwa powszechnego) są prezesi i dyrektorzy poszczególnych sądów. Ministerstwo Sprawiedliwości koordynuje jedynie powstanie odpowiednich aplikacji informatycznych, tworzących odpowiedni moduł, który ma pozwolić na osiągnięcie wyżej wskazanych celów, ponadto Ministerstwo Sprawiedliwości odpowiada jedynie za utrzymanie aplikacji, w tym m.in. wgrywanie not poprawkowych do systemu, czy też jego konfigurację. Natomiast Ministerstwo Sprawiedliwości, jak też Minister Sprawiedliwości, nie są upoważni do przetwarzania danych osobowych oraz informacji zawartych w ZSRK. Administratorzy systemu, którzy są pracownikami Ministerstwa Sprawiedliwości, a którzy odpowiadają za wdrożenie i realizację tegoż projektu otrzymali imienne, stosowne upoważnienie od prezesów sądów powszechnych, którego zakres jest ograniczony i wynika z roli i uprawnień przysługujących administratorowi systemu. Upoważnienia te udzielone zostały w zakresie niezbędnym dla wykonania przedmiotu umowy o nr [...] na budowę i wdrożenie systemu informatycznego rachunkowości i zarządzania kadrami w sądach powszechnych i w Ministerstwie Sprawiedliwości, która została zawarta w dniu [...] sierpnia 2011 r. pomiędzy Ministerstwem Sprawiedliwości a firma [...]Sp. z o.o. Zatem upoważnienie to wydane imiennie jedynie dedykowanym do obsługi projektu pracownikom Ministerstwa Sprawiedliwości służy przede wszystkim zapewnieniu sprawnego funkcjonowania aplikacji i nie pozwalają na przetwarzanie i przekazywanie danych znajdujących się w systemie do celów innych niż zapewnienie prawidłowego działania ZSRK. Zatem organ w odpowiedzi na wniosek nie odmówił skarżącemu udzielenia informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku, ale poinformował, że nie jest dysponentem tych danych i nie może dokonywać ich przetwarzania. W związku z tym nie można mówić, że miała miejsce sytuacja opisana w art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dlatego też Minister Sprawiedliwości nie miał podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Tym samym nie wystąpiła żadna ze wskazanych przez skarżącego przesłanek bezczynności. Także wniosek skarżącego w zakresie punktu 3 nie pozostał bez rozpoznania. Organ w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. zwrócił się z prośbą o sprecyzowanie przez skarżącego wniosku. Skarżący nie udzielił organowi odpowiedzi, zaś pismem z dnia [...] lutego 2014 r. wezwał skarżonego do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego organ udzielił skarżącemu odpowiedzi udostępniając dokumenty dotyczące ZSRK, które miały charakter informacji publicznej i w sposób wyczerpujący przedstawił stanowisko dotyczące pozostałej dokumentacji wskazując, że nie stanowi ona informacji publicznej. Mając powyższe na względzie Minister Sprawiedliwości stwierdził, iż wniosek skarżącego nie został pozostawiony bez rozpoznania, bowiem skarżący, zarówno pismem z dnia [...] lutego 2014 r. oraz pismem z dnia [...] lutego 2014 r. otrzymał odpowiedź organu na postawione we wniosku pytania. W sprawie nie było podstaw do wydania decyzji administracyjnej, czy też zakończenia postępowania administracyjnego w inny sposób. Tym samym nie wystąpiła żadna z przesłanek stanowiących o bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Prawo do informacji jest zagwarantowanym konstytucyjnie (art. 61 Konstytucji RP) publicznym prawem obywatela realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Artykuł 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Minister Sprawiedliwości jako organ władzy publicznej, wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do realizacji przez organ pkt 1 i 3 wniosku skarżącego z dnia [...]stycznia 2014 r. Mając na względzie, że pkt 1 ww. wniosku dotyczy wysokości wynagrodzeń zasadniczych "wszystkich pracowników zatrudnionych w sądownictwie powszechnym" stwierdzić należy, iż pytanie w tym zakresie co do zasady jest zapytaniem o informację publiczną. Stanowi bowiem informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób pełniących funkcje publiczne (taką jest m.in. osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe – art. 115 § 19 Kodeksu karnego). Jest więc informacją publiczną w rozumieniu w art. 1 ust. 1, mieści się bowiem w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit h). W tym znaczeniu, żądanie skarżącego nie dotyczy informacji ad personam, lecz informacji, które dotyczą wysokości środków publicznych, wydatkowanych miesięcznie z budżetu państwa na obsadę poszczególnych stanowisk związanych z realizacją zadań sądownictwa powszechnego, czyli środków budżetowych przeznaczanych na wynagrodzenia na takich stanowiskach. Także dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych opowiada się za jawnością wydatkowania środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne. Powyżej zaprezentowany pogląd uzyskał akceptację w wyroku WSA w Kielcach z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Ke 3/13, w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 383/12 – dotyczącym wynagrodzenia kanclerza szkoły wyższej, wyrokach WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa204/10, w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 246/11, z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. VIII SAB/Wa 23/11 - dotyczących wynagrodzenia wójta gminy i innych pracowników samorządowych, wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 204/10 – dotyczącym wynagrodzenia pracowników straży miejskiej, w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 298/13 i z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 97/14 – dotyczących wynagrodzenia rzeczników prasowych ministerstw (wszystkie orzeczenia dostępne na stronach internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Stosownie zaś do postanowień art. 16 ust. 1 tej ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji następują w drodze decyzji administracyjnej. Zatem bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje lub też nie wydaje decyzji administracyjnej. Innymi słowy organ milczy wobec wniosku o strony o udzielenie takiej informacji. Przedstawienie zaś informacji zupełnie inaczej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też udostępnienie informacji niepełnej nie zwalnia podmiotu obowiązanego z zarzutu bezczynności. Organ nie może także uwolnić się od zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądanej informacji publicznej nie posiada, lecz o tym fakcie nie powiadomi wnioskodawcy. Jak wynika z akt sprawy, Minister Sprawiedliwości dopiero w odpowiedzi na skargę oświadczył, iż nie posiada informacji publicznej określonej w pkt 1 wniosku skarżącego, albowiem jej dysponentem są prezesi i dyrektorzy poszczególnych sądów (obszerne wyjaśnienia organu zostały zawarte w pkt II uzasadnienia pisma procesowego). W pismach odpowiadających na wniosek skarżącego z dnia [...] i [...] lutego 2014 r. organ wskazał jedynie na potrzebę ochrony prawa do prywatności pracowników sądownictwa powszechnego. Nie wypowiedział się w tych pismach, czy żądaną informację posiada. Zatem dokonał wymaganej czynności już po wniesieniu skargi do Sądu, co czyniło jednak skargę na bezczynność organu zasadną w dniu jej wniesienia. Zwrócić uwagę należy, iż przepis art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępnym na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl., z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 K.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy zatem stwierdzić, że dokonanie żądanej czynności lub wydania żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 powołanej ustawy procesowej, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 – oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z tych względów, Sąd wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zdanie drugie i stwierdził w punkcie 1 sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne, bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej zaś sprawie kwalifikowana postać bezczynności nie miała miejsca. Minister Sprawiedliwości udzielił skarżącemu odpowiedzi na pkt 1 wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. w wymaganym 14 – dniowym terminie, lecz udzielił nieprecyzyjnej informacji. Zamiast poinformować, iż nie dysponuje żądaną informacją, wskazał na potrzebę ochrony prawa do prywatności pracowników sądownictwa. Zatem w działaniu organu nie sposób doszukać się złej woli, czy też lekceważenia strony. Z tej przyczyny bezczynność organu nie może zostać zakwalifikowana jako nosząca cechy rażącego naruszenia prawa. W sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zdanie pierwsze) rozpatrzenie i uwzględnienie skargi na bezczynność organu może doprowadzić jedynie do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, gdyż rozpoznanie skargi na bezczynność w żadnym razie nie może wkraczać w kwestie merytoryczne dotyczące przyszłego rozstrzygnięcia. Uznać należy, że gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wyda akt lub dokona czynności, której domagała się strona, a co do których pozostawał w bezczynności, to postępowanie przed sądem administracyjnym - w zakresie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Udzielenie skarżącemu informacji na pkt 1 wniosku już po wniesieniu skargi, czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym co do rozstrzygnięcia o zobowiązaniu organu do udzielania informacji publicznej w części dotyczącej pkt 1 wniosku, gdyż na dzień orzekania organ nie pozostaje już w tym zakresie w bezczynności. W tej sytuacji Sąd w punkcie 2 sentencji wyroku umorzył postępowanie sądowe w powyżej wskazanym zakresie, na podstawie art. 161 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 54 § 3 powołanej ustawy. Natomiast pkt 3 wniosku skarżącego został zrealizowany poprzez wskazanie w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. publikatora, w którym zamieszczono treść wnioskowanego zarządzenia z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz określenie w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. rodzaju posiadanej dokumentacji, pozostającej w kręgu zainteresowania wnioskodawcy oraz załączenie do tego pisma protokołów z posiedzeń Komitetów Sterujących, kopii umowy na Budowę i wdrożenie ZSRK w sądach powszechnych i Ministerstwie Sprawiedliwości, kopii umowy na Usługi szkoleń dla administratorów oraz użytkowników kluczowych sytemu ZSRK opartego na oprogramowaniu firmy [...], aneksów do umowy na Budowę i wdrożenie ZSRK. Odnośnie wnioskowanej dokumentacji przetargowej organ poinformował zainteresowanego w piśmie z dniu [...] lutego 2014 r., iż protokół postępowania przetargowego jest dostępny do wglądu w siedzibie Ministerstwa Sprawiedliwości, z uwagi na dużą ilość tej dokumentacji (ok. 6 tomów po kilkaset stron), co jest zgodne z przepisami o zamówieniach publiczny. Podzielić przy tym należy pogląd organu, iż art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo o zamówieniach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 907) i wydane na podstawie art. 96 ust. 5 tej ustawy rozporządzenie wykonawcze stanowią lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej (patrz wyrok NSA z dnia 9 października 2009 r. sygn. akt I OSK 322/09 - publik. LEX nr 573272). Przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 października 2010 r. w sprawie protokołu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (Dz. U. Nr 223, poz. 1458) zezwala na wskazanie wnioskodawcy sposobu w jaki protokoły i załączniki (oferty, opinie biegłych, oświadczenia, informacja z zebrania, zawiadomienia, wnioski, inne dokumenty i informacje składane przez zamawiającego i wnioskodawców oraz umowa w sprawie zamówienia publicznego stanowią załączniki do protokołu – art. 96 ust. 2 Prawa o zamówieniach publicznych) mogą być udostępnione, jeżeli przesłanie kopii protokołu lub załączników, zgodnie z wyborem wnioskodawcy, jest z przyczyn technicznych znacznie utrudnione, w szczególności z uwagi na ilość żądanych dokumentów do przesłania. Biorąc pod uwagę wskazaną przez organ objętość materiału dokumentacyjnego postępowania przetargowego, zastosowanie przewidzianego w § 5 ust. 4 ww. rozporządzania trybu udostępnienia żądanych dokumentów, stało się w pełni uzasadnione. Z tego też powodu skargę należało oddalić w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 3 sentencji wyroku). O kosztach orzeczono zaś w punkcie 4 sentencji na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 i 209 tej ustawy.