II SAB/Wa 231/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi M. W. i M. W. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy P. do rozpatrzenia wniosku skarżących M. W. i M. W. z dnia [...] stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy P. na rzecz skarżących M. W. i M. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący M. W. i M. W. pismem z dnia [...] stycznia 2018 r., zwrócili się z wnioskiem do Wójta Gminy P. o udostępnienie następującej informacji publicznej: 1. o uzupełnienie przekazanych pismem [...] informacji, o kserokopię korespondencji, tzn. odpowiedzi Wójta Gminy P. na : a) pismo RSP w [...] z dnia [...] lipca 1993r. b) pismo RSP w [...] z dnia [...] lipca 1994r. c) pismo Mieszkańców wsi [...] z dnia [...] września 1998r. We wniosku wskazano również, że w przekazanych wcześniej materiałach brak było również kserokopii dokumentów o jakie wnioskowali tzn.: - od kiedy i na podstawie jakich dokumentów Wójt Gminy P. zarządza wodociągiem (pozwolenia budowlane, projekty uzyskane przez Gminę związane z podłączeniem wodociągu w [...] do sieci gminnego wodociągu, dokumenty przekazania lub przejęcia, zakupu, dzierżawy ( protokół), jakie i kiedy zostały podjęte z tym związane uchwały Rady Gminy i zarządzenia Wójta Gminy P. Wójt Gminy P. pismem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] odpowiedział, że Zarząd Gminy w P. w dniu [...] kwietnia 1993r., na wniosek Społecznego Komitetu Budowy Wodociągu w [...] przeznaczył na realizację budowy sieci wodociągowej z przyłączami kwotę 10.000.000 złotych (wartość przed denominacją). Stan wg. Książki inwentarzowej - rok realizacji 1993: linia główna - 789 mb., przyłącza wodociągowe - 604 mb. Odnośnie pisma RSP [...] z dnia [...] lipca 1993r. organ podał, że Zarząd Gminy odniósł się negatywnie do złożonego wniosku RSP [...] w sprawie przejęcia wodociągu wraz z jego infrastrukturą techniczną będącego w zasobach Spółdzielni. Odnośnie zaś pisma RSP [...] z dnia [...] lipca 1994 r. organ podał, że zgodnie z protokołem z posiedzenia Zarządu Gminy w P. z dnia [...] sierpnia 1994r. przekazanie sieci wodociągowej, hydroforni i studni głębinowej na rzecz Gminy P. miało nastąpić po analizie stanu technicznego urządzeń oraz sytuacji prawnej majątku. Wodociąg mógł być przejęty po [...] stycznia 1995 r., po zaplanowaniu środków finansowych w budżecie gminy. Organ podał też, że realizacja powyższego nie została zrealizowana z uwagi na nieprzedłożenie przez stronę wnioskującą stosownej dokumentacji. Odnośnie zaś wniosku mieszkańców wsi [...] o podłączeniu sieci wodociągowej [...] do wodociągu gminnego P. z dnia [...] września 1998r., organ podał, że w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Sieć wodociągowa z rur [...] wraz z przyłączami [...] o łącznej długości [...] we wsi [...] i [...], gm. P." zaprojektowano i wykonano połączenie wodociągu gminnego P. z wodociągiem [...] w celu właściwego zaopatrzenia mieszkańców miejscowości [...] w wodę pitną. Ponadto organ poinformował, że Gmina P. nie była inwestorem w budowie całej sieci wodociągowej w miejscowości [...], gmina P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. i M. W. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie nieudostępnienia w terminie informacji publicznych, zarzucili organowi naruszenie przepisów: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do wykonania wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skargi skarżący przypomnieli swój wniosek, skierowany do organu, w dniu [...] stycznia 2018 r. Następnie podali, że w dniu [...] lutego 2018r. otrzymali pismo nr [...], w którym nie otrzymali kserokopii wnioskowanych dokumentów, tylko lakoniczne wzmianki niepotwierdzone kopiami pism. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. wniósł o nieprzyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na brak wyczerpania przez skarżących środków zaskarżenia w postaci ponaglenia, a tym samym nie wypełnienia przesłanki z art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto wniósł o oddalenie skargi w całości w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku z pkt. 1 oraz o zasądzenie od skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu tego pisma organ przypomniał stan sprawy i wskazał., że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed właściwym organem. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki np. jak ponaglenie. Dodatkowo zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący w przedmiotowej sprawie nie składali do organu wyższego stopnia ponaglenia a tym samym nie spełnili warunku formalnego z art. 53 § 2b p.p.s.a stanowiącego podstawę do rozpoznania skargi. Ponadto organ wyspecyfikował listę dokumentów zgromadzonych w sprawie, tj: 1. odpowiedź na wniosek [...] z dnia [...] stycznia 2018r. o udostępnienie informacji publicznej z dnia[...]-12-2017r.(kserokopia); 2. wniosek M. i M. W. zam. ul. [...],[...] P. o udzielenie informacji publicznej z dnia[...]-12-2017r.(kserokopia); 3. pismo Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 1993r.(kserokopia) 4. odpis Uchwały Walnego Zgromadzenia Członków RSP [...] Nr [...] z dnia [...]-07- 1994r.(kserokopia) 5. wniosek mieszkańców wsi [...] z dnia [...]-09-1998r. o przejęcie przez Urząd Gminy w P. sieci wodociągowej będącej własnością RSP [...] (kserokopia); 6. protokół ze spotkania Wójta Gminy P. z mieszkańcami wsi [...] w dniu [...]-ll-2009r. w sprawie eksploatacji wodociągu w m. [...] (kserokopia); 7. wniosek M. i M. W. zam. ul. [...],[...] P. o udzielenie informacji publicznej z dnia [...]-01-2018r.(kserokopia); 8. odpowiedź [...] z dnia [...]-02-2018r. o przedłużeniu postępowania udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia [...]-01-2017r.(kserokopia); 9. odpowiedź [...] z dnia [...] lutego 2018r. na wniosek udzielenie informacji publicznej z dnia [...]-01-2018r.(kserokopia); Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności skargi, zauważyć należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej k.p.a.) stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., natomiast u.d.i.p. nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209). Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej - odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej - przyjmowane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie podkreśla się, że informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje więc taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - Państwa (por. wyroki NSA: z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10; z dnia 25 listopada 2016r., sygn. akt I OSK 2782/15, publ. CBOSA). W rozpoznawanej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej został spełniony, co w istocie nie było w sprawie kwestionowane. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy Wójt Gminy P. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Również przedmiot wniosku skarżących z dnia [...] stycznia 2018 r. posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wymienione dane, dotyczące działania Wójta jako organu administracji rządowej, których udostępnienia domagali się skarżący, odnoszą się bowiem do przedmiotu działalności organu i stanowią sferę jego zadań. Z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika zasada, że do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Przesłanką zaistnienia obowiązku udostępnienia informacji jest więc określony stan faktyczny, tj. posiadanie żądanej informacji przez podmiot zobowiązany. Zatem, adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zwolniony z obowiązku jej udzielenia w przypadku, gdy nie dysponuje żądaną informacją publiczną. Jak podkreśla się w piśmiennictwie i orzecznictwie, w sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia, powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 259; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1557/09, publ. LEX nr 1264573). Aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, której adresat wniosku nie posiada, jest on zobowiązany wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Wystarczające jest pisemne wyjaśnienie przyczyny nieudzielenia informacji i tym samym pismo informujące stanowi odpowiedź na wniosek, co uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 29/13, LEX nr 1334373). W niniejszej sprawie, Wójt Gminy P. pismem z dnia [...] lutego 2018 r. udzielił wprawdzie lakonicznych odpowiedzi na pytania skarżących, jednakże wskazać należy, że skarżący w swoim wniosku domagali się kserokopii żądanych dokumentów, nie zaś omówienia ich treści. Tym samym zarzut skarżących dotyczący bezczynności organu w zakresie rozpoznania ich wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. uznać należało za uzasadniony. Organ bowiem nie udzielił odpowiedzi precyzyjnej, zgodnej z ich wnioskiem; ani też nie wskazał, że takich dokumentów nie posiada. Informacje udzielone przez organ dotyczyły wprawdzie materii wskazanej w ww. pytaniach, lecz skarżący domagali się kserokopii wskazanych dokumentów. Zaznaczyć przy tym należy, że odwołanie się przez podmiot zobowiązany do informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, lub też przedstawienie informacji wymijającej czy fragmentarycznej oznacza, że informacja taka nie wyczerpuje zakresu żądania wniosku, a tym samym, że adresat wniosku pozostaje w stanie bezczynności (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Lu 66/10, publ. LEX nr 638704; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 czerwca 2013r., sygn. akt II SAB/Bd 35/13, publ. LEX nr 1352000). Na równi bowiem z niepodjęciem przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego lub wręcz nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 20/13, publ. LEX nr 1371225). W świetle powyższego stwierdzić należy, że wobec braku realizacji wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r., w dacie wniesienia skargi do Sądu Wójt Gminy P. pozostawał w bezczynności. Pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., nie udostępnił bowiem wnioskowanej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał też decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie poinformował też skarżącego w sposób jednoznaczny, że wnioskowanych informacji publicznych nie posiada. Stwierdzając stan bezczynności organu w ww. zakresie Sąd nie uznał, aby miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i Stwierdzając stan bezczynności organu w ww. zakresie Sąd nie uznał, aby miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, jednak naruszenie to musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14, publ. j.w.). W okolicznościach niniejszej sprawy organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego (pismo z dnia [...] lutego 2018 r., zaś okoliczność, że nie uczynił tego w sposób wyczerpujący nie uzasadnia stwierdzenia, że bezczynność miała charakter kwalifikowany. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. Regulacja ta ma charakter fakultatywny, zaś przedstawione wyżej okoliczności sprawy nie uzasadniały zastosowania względem organu tego środka dyscyplinującego. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł w sentencji, jak w pkt 1 wyroku. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - jak w pkt 2 sentencji. O oddaleniu skargi w pozostałym zakresie, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. - jak w punkcie 3 sentencji. O kosztach postępowania - - Sąd postanowił w oparciu o art. 200, art. 201 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a.