II SAB/Wa 267/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2012 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od powyżej skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis niniejszego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 20 lipca 2012 r. (k-27 akt sądowych). W dniu 27 lipca 2012 skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2012 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt I OZ 679/12 oddalił zażalenie W. S. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 5 października 2012 r. wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 13 lipca 2012 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis niniejszego wezwania doręczono skarżącemu w dniu 15 października 2012 r. (k-148 akt sądowych). Skarżący nie wykonał powyższego wezwania. Pismem z dnia 22 października 2012 r. skarżący zwrócił się ponownie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych (por postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1321/11, postanowienie z 21 października 2010 r. sygn. akt II OZ 1053/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 13 lipca 2012 r. do uiszczenia wpisu od skargi, terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo prawomocności tego zarządzenia skarżący nie uczynił mu zadość i nie uiścił wpisu. Stosownie zaś do art. 220 § 3 cytowanej ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Odnosząc się natomiast do faktu złożenia przez skarżącego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w siedmiodniowym terminie do wykonania zarządzenia z dnia 13 lipca 2012 r. należy stwierdzić, że nie ma to wpływu na obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, a w dalszej kolejności również na fakt stwierdzenia, że powyższa skarga jako nieopłacona jest niedopuszczalna. Należy wyjaśnić, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego stronie zwolnienia z kosztów sądowych wynika obowiązek strony do zapłaty wymaganego wpisu oraz obowiązek sądu do ponownego wezwania do jego uiszczenia (por. postanowienie NSA z 4 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 58/05 ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 118). Obowiązku tego nie znosi ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie zakreślonym w wezwaniu. Nie może ono bowiem uchylić skutków prawomocności wydanego uprzednio rozstrzygnięcia i dlatego pozostaje bez wpływu na bieg terminu przewidzianego w ustawie. Bez znaczenia w tym przypadku pozostaje kwestia zmiany okoliczności wskazanych w tym piśmie, które mogą uzasadnić zmianę lub uchylenie wcześniejszego postanowienia w tym przedmiocie. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, bez względu na zmianę jego treści oraz zakresu żądania w stosunku do wniosku pierwotnego, nie wpływa również na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienie WSA z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 4/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynie w sytuacji wydania i uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie prawa pomocy o odmiennej treści, traci moc pierwsze postanowienie, nie niweczy jednakże skutków niezastosowania się strony do wynikającego z tegoż postanowienia obowiązku do uiszczenia kosztów sądowych, w terminie zakreślonym nowym wezwaniem (por. postanowienie SN z 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02, Wokanda 2003, nr 11, str. 29). Odmienne działanie sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie da się zauważyć również w rozpoznawanej sprawie, skutkując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania. (por. postanowienie NSA z 19 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 621/09, LEX 628713, a także postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1349/10, LEX 663256). Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarga W. S. nie może zostać rozpoznana z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego stosownej opłaty sądowej, należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 cytowanej ustawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.