II SAB/Wa 517/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi M. U. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku M. U. z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz M. U. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. U. wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r. złożonym drogą elektroniczną (e-mail), na podstawie art. 2 ust. 1 i "art.3,1.1)" ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176) zwrócił się do Prezydenta [...] o "kopię pisma Urzędu Miasta [...] znak: [...] z [...] stycznia 2025 r., które Organ sporządził jako odpowiedź na pismo Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych znak: [...] z [...] listopada 2024 r.". Wniósł o przesłanie kopii ww. pisma w formie skanu w pliku PDF na swój adres e-mail. Prezydent [...] w odpowiedzi z dnia 10 marca 2025 r. poinformował, że ze względu na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych. W związku z powyższym, pismo wskazane w ww. wniosku wymaga przetworzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia procesu anonimizacji danych w stopniu istotnym służącemu zachowaniu prawa do prywatności osób fizycznych. W związku z tym oraz na podstawie art. 3 ust. 1 u.d.i.p. organ wniósł o wykazanie przez wnioskującego szczególnego uzasadnienia dla interesu publicznego przekazania informacji publicznej przetworzonej. Wnioskodawca pismem z dnia 12 marca 2025 r. ponowił swój wniosek z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Organ w odpowiedzi z dnia 26 marca 2025 r. do wnioskodawcy w załączeniu przesyłał na adres poczty tradycyjnej kopię pisma znak: [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. w formie zanonimizowanej. M. U. , pismem z dnia [...] maja 2025 r., skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący w uzasadnieniu przytoczył przebieg postępowania. Wyjaśnił, że termin do udostępnienia informacji na wniosek z dnia [...] lutego 2025 r. upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku tzn. [...] marca 2025 r. Pismo organu datowane na dzień 10 marca 2025 r. zostało nadane przesyłką Poczty Polskiej w dniu 12 marca 2025 r. Pismo to skarżący odebrał w urzędzie pocztowym 17 marca 2025 r. Nazajutrz tzn. 18 marca pojechał z [...] do [...] i w Urzędzie Miasta złożył ustnie do protokołu stosowne oświadczenie. Skarżący wskazał, że Urząd Miasta wysłał do skarżącego jeszcze jedno pismo (odpowiedział na to pismo pocztą elektroniczną, z prośbą o wydrukowanie i umieszczenie wydruku w aktach sprawy), które nie było realizacją wniosku skarżącego, po czym zaprzestał korespondencji w sprawie wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. Prezydent [...] w odpowiedzi na skargę wskazał, że brak jest merytorycznych i formalnych podstaw dla zastosowania art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 t.j. z późn. zm.). Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 26 marca 2025 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 marca 2025 r. M. U. zostało przesłane rzeczone pismo w formie zanonimizowanej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odbiór ww. pisma M. U. potwierdził na poczcie w dniu 7 kwietnia 2025 r. Organ w piśmie z dnia 24 czerwca 2025 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Dodał, że w ocenie podmiotu zobowiązanego fakt wysłania odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2025 r. z jednodniowym opóźnieniem, nie powinien mieć to wpływu na merytoryczne rozpoznanie skargi złożonej do WSA w Warszawie odnośnie sposobu realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zarzutu ewentualnej bezczynności organu. Skarżący pismami z dnia 26 czerwca 2025 r. oraz z dnia 4 lipca 2025 r. przesłał do wiadomości Sądu pisma kierowane do organu. W pierwszym piśmie skarżący m.in. zarzucił organowi, że nie udzielił odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2025 r. oraz, że odniósł się niezasadnie do wniosku z [...] czerwca br., którego skarga nie dotyczyła. Zauważył, że nie zrealizowano jego wniosku z [...] marca br. w formie o jaką wnosił (zamiast w terminie otrzymać skan pisma na adres e-mail, otrzymał po terminie papierową przesyłkę Poczty Polskiej). Skarżący do pisma z dnia 4 lipca 2025 r. dołączył przesłane do organu pismo z dnia 30 marca 2025 r. adresowane do Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych. Skarżący przy piśmie z dnia 13 października 2025 r. przesłał kolejne pismo w sprawie, wskazując na brak upoważnienia J. K. do reprezentowania Prezydenta [...]. Organ przy piśmie z dnia 17 października 2025 r. nadesłał pełnomocnictwo udzielone przez Prezydenta [...] M. M. Dyrektorowi Koordynatorowi ds. [...] uprawniające do zastępowania organu przed sądami administracyjnymi, a także udzielania dalszych pełnomocnictw m.in. pracownikom Urzędu [...] oraz pełnomocnictwo z dnia 17 października 2025 r. udzielone przez M. M. Dyrektora Koordynatora ds. [...] upoważniające J. K. do reprezentowania organu przed Sądem. M. M. potwierdziła skuteczność dotychczas podejmowanych przez J. K. czynności i oświadczeń w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej także p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że Prezydent [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), co w tej sprawie nie było sporne. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.c u.d.i.p.), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.e u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W ocenie Sądu w sprawie jest bezsporne, że żądana we wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. informacja stanowi informację publiczną. We wniosku tym skarżący żądał bowiem kopii pisma Urzędu Miasta [...] znak:[...] z [...] stycznia 2025 r., które organ sporządził jako odpowiedź na pismo Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych znak: [...] z [...] listopada 2024 r. Żądanie dotyczyło zatem dokumentu, pisma wytworzonego przez organ władzy publicznej. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub tylko odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych stanowi informację o sprawie publicznej. Informację publiczną stanowi m.in. informacja o danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organ władzy publicznej i funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organ władzy publicznej, informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a, b, c,d u.d.i.p.), informacja o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). W sytuacji, gdy żądanie wniosku dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. W sprawie tej organ w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2025 r. w piśmie z dnia 10 marca 2025 r. (wysłanym 12 marca 2025 r., jak podał skarżący, a potwierdził także organ w odpowiedzi na skargę, na adres poczty tradycyjnej wnioskodawcy) poinformował, że ze względu na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych. Wskazano, że w związku z powyższym, pismo wskazane w ww. wniosku wymaga przetworzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia procesu anonimizacji danych w związku z prawem do prywatności osób fizycznych. W związku z tym oraz na podstawie art. 3 ust.1 u.d.i.p. wezwano wnioskodawcę do wykazania szczególnego uzasadnienia dla interesu publicznego przekazania informacji publicznej przetworzonej. Wnioskodawca ponowił wniosek [...] marca 2025 r. podtrzymując żądanie przesłania kopii ww. pisma z 13 stycznia 2025 r. w formie skanu w pliku PDF na adres e-mail podany we wniosku. W związku z otrzymaniem przez skarżącego w dniu 17 marca 2025 r. wezwania organu z dnia 10 marca 2025 r., skarżący w dniu 18 marca 2025 r. w siedzibie organu złożył oświadczenia do protokołu. Z akt sprawy wynika, że organ przy piśmie z dnia 26 marca 2025 r. przesłał wnioskodawcy na adres poczty tradycyjnej zanonimizowaną kopię pisma żądanego we wniosku. Z akt sprawy wynika, że doręczenie nastąpiło w dniu 7 kwietnia 2025 r. W ocenie organu, w związku z przekazaniem zanonimizowanej kopii żądanego pisma z dnia 13 stycznia 2025 r. stanowiącego odpowiedź Urzędu Miasta [...] na pismo Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych, nastąpiła realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podniesiono, że organ wywiązał się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej, zatem zarzut bezczynności Prezydenta [...] jest bezzasadny. Sąd twierdzenia organu nie podziela. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Organ w ustawowym terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku z dnia [...] lutego 2025 r., tj. do dnia 11 marca 2025 r. nie udostępnił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej, jak również nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Sąd podkreśla przy tym, że wnioskodawca nie żądał zanonimizowanej kopii pisma organu, o którym mowa we wniosku, ale kopii jego pełnej treści. Nadto, skarżący wnioskował o udostępnienie informacji publicznej poprzez jej przesłanie na e-mail w formie pliku pdf, a nie w formie papierowej. Organ po upływie ustawowego terminu, albowiem odpowiedź organu z dnia 10 marca 2025 r. wysłana została, jak wskazał skarżący i potwierdził organ w odpowiedzi na skargę, w dniu 12 marca 2025 r., wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności interesu publicznego dla udostępnienia żądanej informacji wskazując, że ma ona charakter przetworzony. Po ponowieniu wniosku przez wnioskodawcę [...] marca 2025 r. organ w dalszym ciągu nie udostępnił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej, albowiem nie stanowi jej udostępnienia przesłanie wnioskodawcy zanonimizowanej kopii pisma. Sąd raz jeszcze wskazuje, że skarżący nie żądał zanonimizowanej kopii, a pełną treść kopii pisma wskazanego we wniosku. Nadto, co także wymaga podkreślenia, nawet ta zanonimizowana kopia żądanego pisma nie została udostępniona wnioskodawcy zgodnie z żądaniem wniosku i nie są znane powody braku realizacji wniosku w sposób wskazany przez wnioskodawcę (tj. plik pdf wysłany na adres poczty elektronicznej podany we wniosku). Organ udostępniając kopię zanonimizowanego pisma organu nie udostępnił zatem żądanej we wniosku informacji publicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, jak wymaga tego art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie natomiast do art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Podkreślenia wymaga, że w sprawie tej wnioskodawca nie żądał zanonimizowanej kopii pisma organu. Z akt administracyjnych nie wynika też, aby organ wydał decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej (w zanonimizowanym zakresie), choć w piśmie do wnioskodawcy z dnia 10 marca 2025 r. organ powoływał się na konieczność przetworzenia informacji z powodu ochrony prawa do prywatności. Także odpowiedź na skargę nie wskazuje, aby organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji w zanonimizowanej części. W świetle powyższego Sąd, rozpoznając skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2025 r. na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej (w formie i w sposób żądany we wniosku) w ustawowym terminie 14 dni, jak również nie udostępnił jej po tym terminie (w formie i w sposób zgodny z żądaniem wniosku), nie wydał też decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w zakresie, który zdaniem organu nie podlega udostępnieniu). Do Sądu nie wpłynęła żadna informacja w tym zakresie. Pismo organu z dnia 10 marca 2025 r. skierowane do wnioskodawcy nie stanowi decyzji administracyjnej, albowiem nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj. nie rozstrzyga o odmowie udostępnienia informacji publicznej, stanowi jedynie wskazanie na potrzebę przetworzenia informacji z uwagi na prawo do prywatności i wzywa wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego. Z tych względów Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Nieudostępnienie pełnej treści żądanej informacji publicznej (i w formie zgodnej z żądaniem wniosku, bez podania przyczyn tego stanu rzeczy) przy jednoczesnym niewydaniu decyzji odmownej (co do nieudostępnionej części żądanej informacji publicznej) stanowi o bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku. Jeśli w ocenie organu określone żądane informacje publiczne (składające się na żądany dokument) nie podlegają udostępnieniu ze względu na ustawowe ograniczenia (art. 5 u.d.i.p.), powinno to znaleźć wyraz w decyzji administracyjnej o odmowie udostepnienia określonych informacji. Decyzja taka wydana na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wymaga należytego uzasadnienia i wyraźnego wskazania jakiego rodzaju informacji organ odmawia udostępnienia. Informacja podlegająca w ocenie organu udostępnieniu powinna być udostępniona w formie zgodnej z wnioskiem (skan w pliku pdf wysłany na adres e-mail podany we wniosku), chyba że środki techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął w tej sprawie działania i choć nie były one właściwe na gruncie u.d.i.p., co wskazano już wyżej, to powyższe nie daje podstaw do przypisania bezczynności organu charakteru rażącego naruszenia prawa. Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa ujmuje się sytuację, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Jest to stan, w którym naruszenie to jest istotne, a więc niedające się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć więc charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. I OSK 585/15). W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym szczególnie czas trwania bezczynności (wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15). Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. I OSK 1514/14). Niewłaściwy sposób zastosowania u.d.i.p. nie stanowi w tej sprawie przesłanki kwalifikowania bezczynności organu jako rażącego naruszenia prawa. Z całości akt sprawy nie wynika, aby zmierzano do celowego pozbawienia wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej. Jednocześnie wskazania wymaga, że brak jest podstaw do kwestionowania podpisania odpowiedzi na skargę przez J. K. w imieniu organu. Organ, jak wskazano już wyżej, przy piśmie z dnia 17 października 2025 r. nadesłał pełnomocnictwo udzielone przez Prezydenta [...] M. M. Dyrektorowi Koordynatorowi ds. [...] uprawniające do zastępowania organu przed sądami administracyjnymi, a także udzielania dalszych pełnomocnictw m.in. pracownikom Urzędu [...] oraz pełnomocnictwo z dnia 17 października 2025 r. udzielone przez M. M. Dyrektora Koordynatora ds. [...] potwierdzające skuteczność dotychczas podejmowanych przez J. K. czynności i oświadczeń w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, jak w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.