II SAB/Wa 587/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r. o sygn. akt II SAB/Wa 320/12 wydanego w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przewlekłości postępowania w sprawie dofinansowania kosztów wypoczynku postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 320/12 odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przewlekłości postępowania w sprawie dofinansowania kosztów wypoczynku. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie ww. postępowania. Skarżący wskazał, że swoje żądanie opiera na podstawie art. 273 § 2 oraz 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że podstawą odrzucenia skargi (sygn. II SAB/Wa 320/12) było wadliwe uznanie, że kwestia dofinansowania do wypoczynku funkcjonariuszy Policji nie należy do włąściwości sądu administracyjnego, bowiem w przedmiocie świadczen finansowych nie było prawnego obowiązku wydania decyzji administarcyjnej. Zdaniem skarżącego Sąd pominął szereg okoliczności prawnych, a w szczególności art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administarcyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) który nakłada na organ obowiązek wydania decyzji. K. J. wskazał, że w dniu 23 maja 2013 r. dowiedział się o postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 3102/12 które dotyczy podobnej sprawy. Z treści wymienionego orzeczenia wynika, że w każdej sprawie organ zobowiązany jest podjąć czynności nakazane ustawą Kodeks postępowania administarcyjnego i nie może pozostawać w milczeniu orzeczniczym. Zdaniem skarżącego, z treści wskazanego orzeczenia wynika, że sprawy socjalne w każdym przypadku powinny być załatwiane w formie czynności materialno technicznej bądź decyzji administarcyjnej od ktorej przysługuje odwołanie, dające też możliwość kontroli sądowej postępowania. Wobec treści orzeczenia Naczelnego Sądu Administarcyjnego odrzucenie skargi oparte na braku włąściwości sądu administracyjnego oraz braku obowiązku wydania przez organ decyzji nie stanowi załatwienia jego skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całosci, ewentualnie o odrzucenie skargi z uwagi na niespełnienie wymagań określonych w art. 271 i art. 273 ppsa. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Natomiast zgodnie z art. 280 § 1 ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Okoliczności podnoszone w skardze i pismach procesowych nie stanowią przesłanek do wznowienia postępowania. K. J. wznowienie postępowania oparł na dwóch podstawach: art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 273 § 2 cytowanej ustawy można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wyjaśnić należy, że we wskazanym powyżej przepisie chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać. Środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 cytowanej ustawy może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Okolicznością faktyczną jest zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04). Okoliczności te i dowody muszą być przy tym tego rodzaju, że ich znajomość w dacie wydania prawomocnego orzeczenia mogłaby spowodować wydanie rozstrzygnięcia odmiennej treści. Powołaną przez skarżącego okolicznością, uzasadniającą jego zdaniem wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 2 ustawy, jest orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane sprawie o sygn. akt I OSK 3102/12. W orzeczeniu tym zaprezentowano odmienne stanowisko, co do dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie dofinansowania kosztów wypoczynku funkcjonariusza Policji, od stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonego w postanowieniu z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 320/12. Wyjaśnić należy, że orzeczenie sądu administracyjnego wydane w innej sprawie nie stanowi ani okoliczności faktycznej, ani też środka dowodowego w rozumieniu art. 273 § 2 powołanej ustawy, które uzasadniałoby wznowienie postępowania sądowadminstracyjnego. Na ich podstawie nie ustala się bowiem stanu faktycznego sprawy, ani też nie prowadzi się postępowania dowodowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1332/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem orzeczenia sądowe w innych sprawach, na które strona obecnie się powołuje, nie mogą stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Drugą podnoszoną przez skarżącego podstawą wznowienia postępowania jest przesłanka określona w art. 271 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania, nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Skarżący nie przytoczył żadnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie tej przesłanki wznowienia postępowania. Nie można też traktować orzeczenia Naczelnego Sąd Administracyjnego sygn. akt I OSK 3102/12 jako okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 cytowanej ustawy. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego wydanego w jednej sprawie, nie powoduje bowiem nieważności postępowania z przyczyn określonych w art. 271 pkt 2 powołanej wyżej ustawy w innej sprawie sądowoadministracyjnej. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie została oparta na ustawowych podstawach, o jakich mowa w art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Samo przytoczenie w skardze podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 271 i art. 273 ustawy nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAP 2001, Nr 4, poz. 133, postanowienie SN z 29 września 1968 r" I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8 - 9, poz. 154, oraz postanowienia NSA z: 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01; 19 kwietnia 2005 r" GSK 1242/04; 23 lutego 2011 r" II OSK 257/11). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji postanowienia.