II SAB/Wa 600/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skargi D. C. na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Głównego Geodetę Kraju do rozpoznania wniosku D. C. z dnia [...] czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz D. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. C. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2024 r. złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej e-mail na adres: [email protected] zwrócił się, zgodnie z art. 61 Konstytucji RP oraz ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie: "dokumentów pism, korespondencji zawierających sygnały dotyczące "wątpliwości co do prawidłowości wykorzystywania dostępów do części opisowej danych ewidencji gruntów i budynków przez organy, w szczególności danych dotyczących podmiotów ewidencyjnych", o których mowa w piśmie GGK z [...] czerwca 2023 r. o znaku [...]." Wnioskodawca zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na adres e-mail. D. C. pismem z dnia 1 października 2024 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. Zarzucił naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wskazał w uzasadnieniu, że w odpowiedzi na jego wniosek w dniu 5 lipca 2024 r. otrzymał od organu dokument pn. "Stanowisko ws.wykorzystania danych-anonimizacja". Z jego treści usunięte zostały jednak następujące informacje: adresy mailowe nadawcy i odbiorcy, nazwa powiatu w treści wiadomości w akapicie czwartym oraz stopka na końcu dokumentu zawierającą najprawdopodobniej dane osoby przekazującej stanowisko. Podał, że o wskazanych wyżej brakach udostępnionego dokumentu poinformował organ w dniu 23 lipca 2024 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej i wezwał do uzupełnienia odpowiedzi - w formie dokumentu bez usuniętych treści - w terminie 4 dni. W uzasadnieniu stwierdził, że "Stanowisko ws. wykorzystania danych" zostało przesłane przez przedstawiciela organu służby geodezyjnej i kartograficznej, a zatem bezsprzecznie w całości stanowi informację publiczną. W odpowiedzi otrzymanej w dniu 26 lipca 2024 r. organ stwierdził, że anonimizacja korespondencji nie pozbawiła dokumentu waloru informacyjnego, a "zgodnie z wnioskiem istotna powinna być treść pisma, a nie dane osoby, która je podpisała", co według mnie ogranicza moje prawo wynikające z art. 61 ustawy zasadniczej. Skarżący podał, że nie zgadzając się tą argumentacją, w dniu 29 lipca 2024 r. ponownie wystąpił za pośrednictwem poczty elektronicznej o udostępnienie kompletnego dokumentu oraz poprosiłem o wskazanie podstawy prawnej anonimizacji. W odpowiedzi z dnia 9 sierpnia 2024 r. organ poinformował mnie, że podstawą anonimizacji były przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych "ponieważ zgodnie z praktyką orzeczniczą, aby uniknąć ryzyka zarzutu naruszenia prawa do prywatności osób niepełniących funkcji publicznych i konsekwencjami, jakie z tego mogą wyniknąć: »Dostęp do danych osobowych dotyczy tylko osób pełniących funkcję publiczną« (...)". Skarżący wskazał, że podjął kolejną próbę nakłonienia organu do dobrowolnego wypełnienia obowiązku - w dniu 30 sierpnia 2024 r. ponownie zwrócił się z prośbą o udostępnienie kompletnego, nie poddanego anonimizacji dokumentu lub wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ w dniu 13 września 2024 r. stwierdził, że odpowiedź na wniosek już została udzielona i podtrzymał swoje stanowisko przekazane w poprzednich pismach. Skarżący podkreślił, że udostępniony dokument został niewątpliwie przesłany do GUGiK przez przedstawiciela organu służby geodezyjnej i kartograficznej, a zatem nie mamy tu do czynienia z osobą niepełniącą funkcji publicznych. W związku z powyższym z powodu nieudostępniania wnioskowanych informacji podlegających udostępnieniu, tj. kompletnego dokumentu pn, "Stanowisko ws. wykorzystania danych", organ pozostaje w bezczynności, co sprawia, że niniejsza skarga jest zasadna i konieczna. Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarga jest nieuzasadniona. Organ zareagował na wnioski skarżącego pismami z 4 lipca, 26 lipca oraz 9 sierpnia 2024 r. Organ wyjaśnił, że choć wskazywał skarżącemu przyczyny anonimizacji, zdaje się on nie zauważać, że nie każdy pracownik organu administracji jest funkcjonariuszem publicznym, czy też pełni funkcję publiczną. Organ wskazał, że niezależnie od powyższego anonimizacja dokumentu nie pozbawiła go waloru informacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm), zwanej dalej także p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że Główny Geodeta Kraju jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stosownie bowiem do treści art. 6 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm), centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach geodezji i kartografii jest Główny Geodeta Kraju, który wykonuje swoje zadania przy pomocy Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii. Zadania Głównego Geodety Kraju określone są w art. 7a powołanej ustawy. Organ ten m.in. nadzoruje realizację polityki państwa w zakresie geodezji i kartografii. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.c u.d.i.p.), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.e u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), w tym m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W ocenie Sądu w sprawie jest bezsporne, że żądana we wniosku informacja stanowi informację publiczną. We wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. skarżący żądał bowiem "dokumentów pism, korespondencji zawierających sygnały dotyczące "wątpliwości co do prawidłowości wykorzystywania dostępów do części opisowej danych ewidencji gruntów i budynków przez organy, w szczególności danych dotyczących podmiotów ewidencyjnych", o których mowa w piśmie GGK z [...] czerwca 2023 r. o znaku [...]." Żądanie dotyczyło zatem dokumentów, pism wykorzystywanych w działalności organu. W sprawie nie było sporne, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub tylko odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych stanowi informację o sprawie publicznej. Informację publiczną stanowi m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). W sytuacji, gdy żądanie wniosku dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. W sprawie tej organ w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2024 r. przy piśmie z dnia 4 lipca 2024 r. udostępnił wnioskodawcy zanonimizowane pismo żądane we wniosku. Skarżący w dalszej korespondencji z organem wskazywał, że nie żądał zanonimizowanego pisma (korespondencji). Z pisma wnioskodawcy z 23 lipca 2024 r., w którym wzywał organ do uzupełnienia udzielonej odpowiedzi, wynika, że "otrzymana informacja (dokument o nazwie "Stanowisko w sprawie wykorzystania danych") ma usunięte/wymazane następujące miejsca: 1) FROM: 2) TO: 3) nazwę powiatu w czwartym akapicie, 4) Stopkę zawierającą dane osoby przekazującej informację, znajdującą się za wyrazami "Z poważaniem". Wystąpienie zostało przesłane przez przedstawiciela organu służby geodezyjnej i kartograficznej, a zatem bezsprzecznie w całości stanowi informację publiczną". Organ jednakże potrzymywał (w tym w piśmie z dnia 9 sierpnia 2024 r.), że zanonimizowanie korespondencji, która była przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji nie pozbawiła dokumentu jego waloru informacyjnego. Organ wskazał, że "podstawą anonimizacji były przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), ponieważ zgodnie z praktyką orzeczniczą, aby uniknąć ryzyka zarzutu naruszenia prawa do prywatności osób niepełniących funkcji publicznych i konsekwencjami, jakie z tego mogą wyniknąć: "Dostęp do danych osobowych dotyczy tylko osób pełniących funkcję publiczną. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym" (WSA w Gliwicach z 29.3.2004 r., II SAB/Ka 144/03). Jednocześnie o zakresie anonimizacji i sposobie jej przeprowadzenia decyduje podmiot udostępniający informację a nie wnioskodawca". Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Organ udostępniając zanonimizowane pismo wykorzystane w swojej działalności nie rozpatrzył wniosku w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, jak wymaga tego art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący nie żądał zanonimizowanej korespondencji w sprawie wskazanej we wniosku. W świetle powyższego Sąd, rozpoznając skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni, nie wydał też w tym terminie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w zakresie nie podlegającym udostępnieniu). Pismo organu z dnia 9 sierpnia 2024 r. skierowane do wnioskodawcy nie stanowi decyzji administracyjnej, albowiem nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj. nie rozstrzyga o odmowie udostępnienia konkretnej informacji publicznej (nie wymienia jej). Jest to jedynie wyjaśnienie stanowiska organu w sprawie anonimizacji i wyrażenie poglądu organu, że anonimizacja nie pozbawiła dokumentu wykorzystanego w działalności organu waloru informacyjnego. Z tych względów Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Nieudostępnienie pełnej treści żądanej informacji publicznej przy jednoczesnym niewydaniu decyzji odmownej stanowi o bezczynności. Jeśli w ocenie organu określone żądane informacje publiczne (składające się na żądany dokument) nie podlegają udostępnieniu ze względu na ustawowe ograniczenia (art. 5 u.d.i.p.), powinno to znaleźć wyraz w decyzji administracyjnej o odmowie udostepnienia określonych informacji. Decyzja taka wydana na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wymaga należytego uzasadnienia i wyraźnego wskazania jakiego rodzaju informacji organ odmawia udostępnienia. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął w tej sprawie działanie w ustawowym terminie i choć nie udostępnił w pełni żądanej informacji publicznej, jak też nie wydał decyzji w odniesieniu do jej nieudostępnionej części, to powyższe nie daje podstaw do przypisania bezczynności organu charakteru rażącego naruszenia prawa. Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa ujmuje się sytuację, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Jest to stan, w którym naruszenie to jest istotne, a więc niedające się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć więc charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. I OSK 585/15). W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym szczególnie czas trwania bezczynności (wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15). Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. I OSK 1514/14). Niewłaściwy sposób zastosowania u.d.i.p. nie stanowi w tej sprawie przesłanki kwalifikowania bezczynności organu jako rażącego naruszenia prawa. Z treści odpowiedzi organu do wnioskodawcy nie wynika, aby zmierzano do celowego pozbawienia wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej. Organ podejmował korespondencję z wnioskodawcą i nie uchylał się od wyjaśnienia swojego stanowiska. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, jak w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.