II SAB/Wa 72/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska Sędzia WSA – Adam Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przyznania nagrody rocznej – oddala skargę – Skarżący S. L. raportem z dnia [...] października 2006 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o zwolnienie ze służby w Policji wskazując, aby to nastąpiło nie wcześniej niż z dniem [...] stycznia 2007 r. i jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o skierowanie go do komisji lekarskiej. W dniu 10 stycznia 2007 r. skarżący ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. W tej sytuacji Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił skarżącego S. L. ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. i na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. odstąpił od uzasadnienia decyzji. Po rozpoznaniu odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Po wniesieniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1038/07, stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. wskazując, że rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego w dniu [...] lutego 2007 r. i wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 3 lipca 2008 r. Następnie skarżący w dniu 23 kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, decyzją z dnia[...] września 2008 r. nr [....], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień [...] października 2008 r., w pozostałym zakresie zaś utrzymał tę decyzję w mocy. Po wniesieniu skargi przez skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/08, oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 110 ust. 1, 2, 4 pkt 3 ustawy o Policji oraz § 2, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), przyznał S. L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego uposażenia. Po wniesieniu odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], , przekazał powyższe odwołanie Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] października 2008 r. Po wniesieniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 619/10, oddalił skargę S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji dnia [...] marca 2009 r., a w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1821/10, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Podzielając zasadność skargi kasacyjnej Sąd odwoławczy wytknął Sądowi pierwszej instancji, że ten błędnie ograniczył swą kontrolę tylko w zakresie nagrody rocznej za rok 2007 przyjmując, że organ Policji nie mógł rozstrzygać o świadczeniach za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. Ponadto wskazano, iż organ Policji w niniejszej sprawie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów procesowych, jak również przepisów materialnoprawnych ustawy o Policji, a uchybienia te nie zostały dostrzeżone i skorygowane przez Sąd w wyniku nieprawidłowo dokonanej kontroli legalności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r., wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 i prawomocnym od dnia 8 listopada 2012 r., uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia[...] marca 2009 r. nr [...] oraz poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia [...] października 2008 r. nr [...], zobowiązując Komendanta Głównego Policji do ponownego rozpoznania sprawy przyznania skarżącemu S. L. nagrody rocznej za rok 2007 i jednocześnie zobowiązał organ do rozstrzygnięcia o prawie skarżącego do nagrody rocznej za 2008 r. (od 1 stycznia do 15 października). Powyższy wyrok został doręczony organowi w dniu 18 grudnia 2012 r. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie przyznania skarżącemu S. L. nagrody rocznej za rok 2007 i 2008, zaś w uzasadnieniu podał, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za dany okres istotnym jest zagadnienie prawne, mające wpływ na wydanie decyzji, a mianowicie prawo do uposażenia za ten okres. Zatem prawomocne przesądzenie o prawie skarżącego do uposażenia za okres od 1 lutego 2007 r. do 15 października 2008 r., stanowi w tej sprawie zagadnienie wstępne. W wyniku wniesienia skargi na powyższe postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 943/13, uchylił zaskarżone oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Po wniesieniu skargi kasacyjnej przez Komendanta Głównego Policji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2952/13, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 943/13 i oddalił skargę S. L. W dniu 13 listopada 2017 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynął wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 3014/15, mocą którego oddalano skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1851/14, a którym oddalono skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] rozstrzygającym m.in. o odmowie przyznania skarżącemu prawa do uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. Następnie w dniu 17 listopada 2017 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 13 listopada 2017 r. zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym skarżący powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 3014/15, wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie przyznania mu nagrody rocznej za rok 2007 i 2008. W tej sytuacji Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], podjął zawieszone postępowania w sprawie przyznania skarżącemu S. L. nagrody rocznej za rok 2007 i 2008 i postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 grudnia 2017 r. przy piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], w którym jednocześnie poinformowano skarżącego, że rozpoznanie przedmiotowej sprawy nastąpi w terminie miesiąca od daty doręczenia niniejszego pisma. Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], odmówił przyznania skarżącemu S. L. nagrody rocznej za rok 2007 i 2008. Po odwołaniu się skarżącego od powyższej decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2018 r., utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. W międzyczasie, bo w dniu 4 stycznia 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 wnosząc o wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie jego uprawnienia do naliczenia i wypłaty przez Komendanta Głównego Policji nagrody rocznej za okres 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. w żądanej wysokości lub zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku w tym przedmiocie w zakreślonym przez sąd terminie, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od Komendanta Głównego Policji na jego rzecz sumy pieniężnej, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny oraz na kwestię ustalenia wysokości należnego uposażenia oraz nagrody rocznej za lata 2007 i 2008 – podał, że "każda bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ stanowi naruszenie prawa. Za rażące naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym można uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2015 r., IOSK 2863/15). W niniejszej sprawie doszło do znacznego przekroczenia ustawowego terminu jej załatwienia, bowiem sprawa nagrody rocznej skarżącego powinna być załatwiona w terminie 14 dni od dnia zwolnienia tj. do dn. [...].10.2008 r., a po wyroku WSA w Warszawie z dn. 24.08.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11, najpóźniej w terminie miesiąca od dn. 19.12.2012 r. Zgodnie natomiast z powyższymi rozważaniami, uchylenie decyzji KGP nr [...] z dn. [...].03.2009 r. oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego KGP nr [...] z dn. [...].10.2008 r., złożenie bezzasadnej skargi kasacyjnej od ww. wyroku, zawieszenie postępowania z dniem [...].02.2013 r., brak jego podjęcia z urzędu po ustaniu przyczyn zawieszenia, ewidentna bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie uposażenia, potwierdzają jednoznacznie, iż do chwili obecnej KGP pozostawał bezczynny lub przewlekle prowadził postępowanie od 2008 r.". W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że skarżący bezzasadnie wywodzi istnienie bezczynności od daty wpłynięcia do organu prawomocnego wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1200/11 wraz z aktami sprawy, bowiem jest on związany także innymi prawomocnymi orzeczeniami wydanymi w tym przedmiocie. To, że skarżący kwestionuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 2952/13 nie oznacza, że nie ma on mocy wiążącej. Wiążący jest też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 801/16 w sprawie ze skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. o sygn. II SA/Wa 1200/11. Zatem zasadnym było, w świetle art. 110 ust. 1 ustawy o Policji zawieszenie postępowania i oczekiwanie na rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej ustalenia uposażenia przysługującego za sporny okres. Tym samym samo przesądzenie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło z dniem [...] października 2008 r., było niewystarczające do ustalenia wysokości nagrody rocznej. Ponadto wiążący jest też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 641/15 w przedmiocie niewykonania przez organ wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1200/11 w którym wskazano, że organ ani nie pozostawał w bezczynności, ani nie dopuścił się przewlekłego postępowania. Dnia 13 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt I OSK 3014/15 oddalił skargę kasacyjna skarżącego od wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1851/14 wydanego w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie ustalenia prawa do uposażenia za okres 2007 – 2008 r. W piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2018 r. skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w skardze i przeprowadził polemikę z argumentacją organu zawartą w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod kątem bezczynności Komendanta Głównego Policji w zakresie przyznania nagrody rocznej skarżącemu S. L., nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Dodać również należy, że w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem skarżący wystąpił w dniu 13 listopada 2017 r. do organu z "Wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa". Natomiast zgodnie z art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona we wskazanym przepisie ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35 – 38 k.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania i wówczas, stosownie do treści art. 36 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W art. 35 k.p.a. określone zostały terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podkreślić należy również, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłości postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. W sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Natomiast z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy organ w ogóle nie podejmuje żadnych czynności. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, chociaż zgodnie z treścią art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, to – zdaniem Sądu – nie doszło do bezczynności organu w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia dotyczącego przyznania skarżącemu nagrody rocznej za lata 2007 i 2008. Bezspornym bowiem jest, że Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy swoje własne postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], na mocy którego zawieszono postępowanie administracyjne w sprawie przyznania skarżącemu S. L. nagrody rocznej za rok 2007 i 2008 z uwagi na fakt, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za dany okres istotnym było ustalenie zagadnienie prawnego, mającego wpływ na wydanie decyzji, a mianowicie ustalenie prawa do uposażenia za ten okres i w tej sytuacji prawomocne przesądzenie o prawie skarżącego do uposażenia za okres od 1 lutego 2007 r. do 15 października 2008 r., co stanowi w tej sprawie zagadnienie wstępne. Następnie po wniesieniu skargi na powyższe postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 943/13, uchylił zaskarżone oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], lecz po wniesieniu skargi kasacyjnej przez Komendanta Głównego Policji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2952/13, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 943/13 i oddalił skargę S. L. Zatem postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] zostało wydane zgodnie z prawem i w konsekwencji zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, nie sposób mówić do tego czasu o bezczynności. Również i późniejszym okresie nie występuje bezczynność w przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej za lata 2007 i 2008, bowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] rozstrzygające m.in. o odmowie przyznania skarżącemu prawa do uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., wobec której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1851/14, oddalił skargę, a po wniesieniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku przez skarżącego, został ona oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 3014/15. Wskazać również w tym miejscu należy, że powyższy wyrok został doręczony Komendantowi Głównemu Policji w dniu 13 listopada 2017 r., zaś on sam postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], podjął zawieszone postępowania w sprawie przyznania skarżącemu S. L. nagrody rocznej za rok 2007 i 2008 i postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 grudnia 2017 r. przy piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], w którym jednocześnie poinformowano wymienionego, że rozpoznanie przedmiotowej sprawy nastąpi w terminie miesiąca od daty doręczenia niniejszego pisma. Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2018 r., utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], w której odmówiono skarżącemu przyznania nagrody rocznej za rok 2007 i 2008. Reasumując zatem, wobec przedstawionego powyżej stanu faktycznego, Sąd nie dopatrzył się bezczynności w przyznaniu skarżącemu S. L. przez organ, nagrody rocznej za lata 2007 i 2008. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.