II SAB/Wa 752/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Olga Żurawska-Matusiak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w przedmiocie dostępu do informacji publicznej - oddala skargę - W skardze na bezczynność skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. D.(dalej jako skarżący) zaskarżył bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w sprawie wydania decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, tj. projektu [...], w tym w szczególności opisu taksacyjnego dla [...] dla Nadleśnictwa [...], zarzucając naruszenie art. 35 i art. 36 K.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia przez sąd akt organowi i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że [...] stycznia 2014 r. w Nadleśnictwie [...] zgłosił żądanie przedłożenia do wglądu projektu [...]. Jego żądanie nie zostało jednak uwzględnione, czym w ocenie skarżącego naruszono art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782, dalej jako u.d.i.p.). W sprawie nie została również wydana decyzja. Nadto skarżący wskazał, iż Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych, odpowiadając na jego skargę, zaprzeczyła faktowi uniemożliwienia mu wglądu do informacji publicznej. W toku postępowania rozpatrującego niniejszą sprawę Dyrektor Generalny Lasów w sprawie ze skargi dotyczącej odmowy wglądu do dokumentów opracowanych w ramach [...] dla Nadleśnictwa [...] na lata 2015-2024 stwierdził, że w przedstawionych mu okolicznościach sprawy nie widzi podstaw do wydania decyzji administracyjnej uzasadniającej odmowę dostępu do informacji publicznej. Natomiast Minister Środowiska podtrzymał stanowiska kolejnych szczebli administracji lasów państwowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie wobec braku wezwania Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezczynności w przedmiocie wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku organ wniósł o oddalenie skargi, uznając, że nie można mu zarzucić bezczynności w rozpatrywaniu wniosków skarżącego, jak również bezczynności w zakresie obowiązku wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Organ podał, że na bieżąco i bez zbędnej zwłoki rozpatrywał wszystkie skargi na działania i zachowania Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] oraz Dyrektora i Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] oraz że skarżący nie zwracał się do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych o udostępnienie informacji publicznej w zakresie projektu [...] dla Nadleśnictwa [...], w szczególności opisu taksacyjnego dla [...]. Dlatego też w ocenie organu nie był on zobowiązany do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Organ zwrócił przy tym uwagę, że z treści skargi jednoznacznie wynika, iż skarżący taki wniosek o udostępnienie informacji publicznej (wgląd do projektu [...] dla Nadleśnictwa [...]) złożył [...] października 2014 r. w Nadleśnictwie [...], który zdaniem skarżącego nie został załatwiony. Jednocześnie organ wyjaśnił, że skarżący zwracał się do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych ze skargą na działania podległych jednostek organizacyjnych oraz z wnioskiem o zobowiązanie ich do określonego działania. Organ rozpatrywał każdy wniosek skarżącego i niezwłocznie udzielał mu odpowiedzi w terminie nie przekraczającym 30 dni. Zatem w zakresie rozpatrywania wniosków i pism skarżącego nie można zarzucić organowi żadnej bezczynności ani żadnej zwłoki w udzielaniu odpowiedzi. Organ rozpatrując skargi na działania podległych jednostek organizacyjnych nie był zobowiązany do wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Natomiast skarżący nie zwracał się do organu z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, dlatego organ nie był zobowiązany do wydania w tym zakresie jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. W piśmie z 20 lipca 2015 r. skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu oświadczył, że przedmiotem jego skargi jest wniosek złożony ustnie [...] listopada 2014 r. w Nadleśnictwie [...] o uzyskanie informacji publicznej, tzn. wglądu do dokumentów urzędowych wytworzonych w trakcie prac nad [...] dla Nadleśnictwa [...] na lata 2015-2024. Skarżący podał, że [...] listopada 2014 r. w siedzibie Nadleśnictwa [...] osobiście złożył ustny wniosek w trybie art. 10 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz w trybie art. 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko o umożliwienie wglądu do dokumentów wytworzonych w związku z planowaną na [...] listopada 2014 r. Naradą Techniczno-Gospodarczą, stanowiącą kolejny etap budowy [...] dla Nadleśnictwa [...] na lata 2015-2024. Nadleśniczy J. P., z naruszeniem art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p., pozbawił go przysługującego mu prawa wglądu do dokumentów urzędowych. Wskazał, że decyzję Nadleśniczego ustnie przekazała mu L. M., zastępca Nadleśniczego. Skarżący podał, iż do dnia sporządzenia niniejszego pisma nie doręczono mu na piśmie decyzji Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] J. P. z [...] listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego, wobec czego nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdził, że w orzecznictwie zaakceptowane zostało stanowisko, zgodnie z którym, skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z 8 czerwca 2011 r,, sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z 31 marca 200Sr., sygn. akt I OSK 262/08; wyrok NSA i 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądowych pod adresem http://www.nsa.orzeczenia.gov.pl, dalej jako CBOSA). Podzielając w pełni powyższe stanowisko, przyjąć należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga, wbrew zarzutom organu, jest skargą dopuszczalną, stąd wniosek o jej odrzucenie nie zasługiwał na uwzględnienie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy na podkreślenie zasługuje, że ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot, czy też jego bezczynność w tym zakresie (por. uchwała NSA z 3 grudnia 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997 Nr 3, poz. 104). Rozstrzygnięcie w "granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2014 r., II GSK 2027/13, dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem swojej skargi, co wynika z pisma z 20 lipca 2015 r., uczynił bezczynność w zakresie nierozpoznania jego wniosku z [...] listopada 2014 r. o uzyskanie informacji publicznej, złożonego ustnie w Nadleśnictwie [...]. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno – technicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub niestwierdzając bezczynności organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, uznać należy i okoliczności tej nie kwestionuje organ, że Dyrektor Generalny Lasów Państwowych jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.d.i.p). Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r., poz.1153) Lasy Państwowe są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. W skład Lasów Państwowych wchodzą następujące jednostki organizacyjne: Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych, Regionalne Dyrekcje Lasów Państwowych; nadleśnictwa i inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Z kolei z postanowień np. art. 13 ust. 3 pkt 1 czy art. 13 b wyżej wymienionej ustawy wynika, że jednostki organizacyjne Lasów Państwowych wykonują funkcje administracyjne, a zatem można je określić podmiotami administrującymi (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 grudnia 2006 r., IV SA/Gl 1094/06 dostępny w CBOSA). Powyższe oznacza, że z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej można zwrócić się do każdej z wyżej wskazanych jednostek organizacyjnych. Nie ma bowiem znaczenia fakt, że dany podmiot nie jest organem w znaczeniu ustrojowym, bowiem wystarczy, że jest wyodrębnioną jednostką organizacyjną w szerszej strukturze i realizuje określone przez ustawodawcę zadania o charakterze publicznym. Z brzmienia przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Warunkiem koniecznym powstania tego obowiązku jest skuteczne doręczenie podmiotowi zobowiązanemu wniosku z żądaniem udzielenia określonej informacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 stycznia 2015 r., I OSK 372/14 (dostępny CBOSA) konstrukcja bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek zakłada, że koniecznym jest najpierw skuteczne doręczenie organowi wniosku, a dopiero w przypadku nieudostępnienia informacji publicznej w terminie o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wywiedzenie skargi do wojewódzkiego sądu. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 171). W doktrynie trafnie wskazuje się, że momentem otrzymania wniosku jest data jego wpływu do podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. W przypadku wniosków składanych drogą elektroniczną, ustawowy czternastodniowy termin od momentu wpływu wniosku do właściwego podmiotu, liczy się od momentu zarejestrowania go na serwerze odbiorcy. Moment wpływu wniosku do właściwego podmiotu odpowiada chwili wprowadzenia wniosku do systemu elektronicznego tego podmiotu (odpowiedź K. Kędzierskiej w: red. P. Szustakiewicz, Dostęp do informacji publicznej. Praktyczne wskazówki w świetle obowiązujących przepisów i orzecznictwa, C.H. Beck 2014 s. 163-164, p. 6.5). W przedmiotowej sprawie, na co w sposób jednoznaczny wskazuje skarżący w swoim piśmie kierowanym do Sądu z [...] lipca 2015 r., wniosek o udzielenie informacji publicznej w postaci wglądu do określonych dokumentów urzędowych wytworzonych w trakcie prac nad [...] dla Nadleśnictwa [...] na lata 2015-2024, został złożony w Nadleśnictwie [...]. Dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej nie jest istotne czy wniosek ten został złożony skutecznie i czy żądane informacje w istocie spełniały kryterium informacji publicznej, a wątpliwości wynikają z oświadczenia Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] z [...] lipca 2015 r. Kluczową jest natomiast okoliczność, że wniosek taki nigdy nie wpłynął do organu, któremu skarżący zarzuca bezczynność, czyli do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych. Skoro wniosek nie trafił do organu, to termin na udostępnienie informacji publicznej dla organu nie zaczął płynąć, co w konsekwencji oznacza, że organowi temu nie można skutecznie zarzucić, iż pozostaje w bezczynności tak w zakresie udzielenia informacji publicznej, jak i wydania decyzji odmawiającej jej udostępnienia. Zauważyć przy tym należy, że skarżący w istocie kierował do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych skargi w trybie skargowym, w których wskazywał na odmowę wglądu do dokumentów opracowanych w ramach tworzenia [...] dla Nadleśnictwa [...]. Pisma te były załatwiane przez organ we właściwym trybie wynikającym z przepisów Rozdziału 2 Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszących się do skarg. Postępowanie skargowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w ramach którego realizowane jest zagwarantowanie każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skargi i wniosków. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu, kończącym się czynnością materialno-techniczną polegającą na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Postępowanie skargowe nie zmierza do ustalenia lub stworzenia jakiejś indywidualnej sytuacji prawnej. Wynikiem postępowania skargowego nie jest decyzja. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że sąd administracyjny, co do zasady, nie jest właściwy do rozpoznawania skarg na zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi powszechnej w rozumieniu Działu VIII k.p.a., a więc skargi związanej z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 16 maja 2007 r., II OSK 533/07, postanowienie NSA z 12 marca 2008 r., II OSK 314/08, postanowienie NSA z 31 sierpnia 2010 r., II OSK 1578/10, dostępne CBOSA). Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, co do zasady, nie jest także aktem lub czynnością, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, inne niż decyzje i postanowienia, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych, dotyczą spraw indywidualnych, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych decyzją administracyjną, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. W konsekwencji nie jest również dopuszczalna skarga na bezczynność w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a., gdyż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W piśmie z 12 lutego 2015 r. w ramach odpowiedzi na jedną ze skarg, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wskazał, że nie widzi podstaw do wystawienia decyzji uzasadniającej odmowę dostępu do informacji publicznej. W żadnym razie z twierdzenia tego, mającego jak się wydaje walor ogólny, nie można wyprowadzić obowiązku tego organu wydania decyzji. Przed tym organem nie zawisła żadna sprawa, która nakładałaby na ten organ wydawanie władczego rozstrzygnięcia. W świetle tego co zostało powiedziane powyżej, Sąd rozstrzygając w przedmiotowej sprawie, przedmiotem swojej oceny nie mógł uczynić bezczynności Nadleśniczego Nadleśnictwa [...], gdyż skarga z 13 maja 2015 r. została skierowana w sposób jednoznaczny na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych. Tylko ewentualna bezczynność tego organu mogła być przedmiotem sądowej oceny. Ocena taka została dokonana i wobec uznania, że Dyrektor Generalny Lasów Państwowych nie jest bezczynny, jako że skarżący nie wystąpił do niego skutecznie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.