II SAB/Wa 764/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpatrzenia petycji z dnia [...] stycznia 2024 r. postanawia odrzucić skargę W piśmie z dnia [...] kwietnia 2025 r. B. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpatrzenia jego petycji z dnia [...] stycznia 2024 r., a także rozpatrzenia jego petycji z dnia [...] stycznia 2024 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że brak działań organu w przedmiocie ww. petycji wypełnia znamiona kwalifikowanej bezczynności urzędniczej, a także wniósł o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnym wymiarze oraz o przyznanie od organu na rzecz skarżącego kwoty 2000 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że organ przez 14 miesięcy nie udzielił odpowiedzi na jego petycje. Zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2025 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) rozdzielił skargę B. B. z dnia [...] kwietnia 2025 r. na: skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie petycji z dnia [...] stycznia 2024 r. (sygn. akt II SAB/Wa 763/25) oraz skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie petycji z dnia [...] stycznia 2024 r. (sygn. akt II SAB/Wa 764/25, niniejsza sprawa). Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z dnia [...] stycznia 2024 r., zatytułowanym petycja, skarżący zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o podjęcie interwencji w sprawie "unormowania zasad konwojowania osób osadzonych w odzieży skarbowej i kajdankach zespolonych jednie do przypadków szczególnie uzasadnionych". W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Z przywołanych przepisów wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej dopuszczalne jest tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Innymi słowy, warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność jest możliwość złożenia skargi na ewentualną decyzję (postanowienie, orzeczenie) wydaną w tym zakresie. Skarga B. B. dotyczy bezczynności Ministra Sprawiedliwości w zakresie rozpatrzenia jego pisma, zatytułowanego petycja, z dnia [...] stycznia 2024 r. W piśmie tym skarżący zwrócił się do organu z postulatami dotyczącymi zasad konwojowania osób osadzonych. Wniosek skarżącego ma charakter ogólny i stanowi propozycję zmian w w tym zakresie. Pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2024 r. stanowi zatem, zdaniem Sądu, wniosek w rozumieniu art. 241 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Wniosek z dnia [...] stycznia 2024 r. został zatem złożony na podstawie przepisów działu VIII k.p.a., tj. w ramach uregulowanego w tym Dziale postępowania wnioskowego. Określona w skardze bezczynność organu nie jest więc związana z wydaniem jakiegokolwiek aktu lub podjęcia jakiejkolwiek czynności, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak jest też przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania wnioskowego uregulowanego w przepisach działu VIII k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 1339/22, z dnia 2 września 2015 r. sygn. akt I OZ 1080/15 oraz z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 128/13, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Postępowanie w sprawie wniosków wniesionych w trybie art. 241 w związku z art. 221 k.p.a. ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, postępowanie wnioskowe, w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, nie kończy się wydaniem władczego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia). Zakończenie postępowania wnioskowego przybiera formę zawiadomienia o sposobie załatwienia wniosku, zawierającego informację o czynnościach organu załatwiającego wniosek i ich rezultatach. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi, o której mowa w art. 246 § 1 k.p.a. W razie nierozpatrzenia takiej skargi, wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a., stronie nie służy skarga na bezczynność organu (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1589/12 oraz z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09). Działania podejmowane przez organ w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W związku z tym, w przypadku wniesienia wniosku do organu administracji w trybie art. 241 w związku z art. 221 k.p.a. (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie), stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na wynik tego postępowania, ani też na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku. Żaden przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości kontroli przez sąd administracyjny postępowania dotyczącego rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 241 w związku z art. 221 k.p.a., brak jest też przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.