II SAB/Wa 766/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. A. S. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. wystąpił do Ministra Sprawiedliwości na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej o podanie numerów telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych do wszystkich członków kierownictwa Ministerstwa Sprawiedliwości i Prokuratury Krajowej, wskazując na dysponowanie tymi numerami telefonów przez osobę nie będącą pracownikiem organu. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że na stronie BIP podane są dane personalne członków kierownictwa, ale nie ma podanych numerów telefonów służbowych i komórkowych. Wniosek wpłynął do organu w [...] września 2019 r. Pismem z dnia [...] września 2019 r. organ poinformował m.in., że przedstawione pytanie wykracza poza zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał wnioskodawcy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych domaganie się numerów telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych nie nosi znamion informacji publicznej (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 120/16). Pismem z dnia 9 października 2019 r. A. S.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł m.in. o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku, stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ukaranie organu grzywną w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości, zawiadomienie, w trybie art. 155 P.p.s.a., właściwych organów o istotnych naruszeniach prawa przez organ i okolicznościach mających wpływ na ich powstanie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zwrócił się do organu pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. o udostępnienie żądanej informacji publicznej, jednakże organ milczy. Skarżący wniósł o przyznanie sumy pieniężnej w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu za pośrednictwem Poczty Polskiej [...] września 2019 r. W ustawowym terminie, tj. [...] września 2019 r., do wnioskodawcy zostało wystosowane pismo, w którym poinformowany został, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych domaganie się numerów telefonów służbowych stacjonarnych i komórkowych nie nosi znamion informacji publicznej. Organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w piśmie do wnioskodawcy. Powołał się przy tym na pogląd prezentowany w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt II SAB/Po 21/15. Skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. podtrzymał skargę. Podniósł m.in., że informacją publiczną są adresy pocztowe, mailowe, innych komunikatorów-Skype, telefonów służbowych organu władzy i funkcjonariuszy publicznych. Skarżący wskazał, że jeśli organ nie podaje numerów telefonów na stronie BIP to powinien je udostępnić na żądanie na piśmie. Reprezentujący skarżącego radca prawny - pełnomocnik z urzędu w piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. podtrzymał skargę, wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt, stwierdzenie bezczynności Ministra Sprawiedliwości, orzeczenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie grzywny. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że informacje o numerach telefonów służbowych, w tym komórkowych funkcjonariuszy publicznych są informacjami publicznymi. Pełnomocnik powołał się na wyroki sądów administracyjnych (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 22/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt IV SAB/Wr 36/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Bk 13/15). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W świetle art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), zwanej dalej u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów P.p.s.a., określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p.), ale i bezczynność podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny także w obecnym stanie prawnym. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p. Powołana ustawa służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Minister Sprawiedliwości jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość, dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (v. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, orzeczenia. nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że u.d.i.p. umożliwia każdemu podmiotowi dostęp do każdej informacji i każdego dokumentu niezależnie od tego, jakim celom informacja bądź dokument służy. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej organ w piśmie z dnia [...] września 2019 r. prawidłowo poinformował wnioskodawcę, że żądana we wniosku informacja nie stanowi informacji o sprawie publicznej. Żądanie podania numerów telefonów do wszystkich członków kierownictwa trafnie nie zostało przez organ zakwalifikowane jako informacja publiczna. W wyroku z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt I OSK 2056/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym telefon komórkowy nie służy do bezpośredniego komunikowania się obywatela z funkcjonariuszem publicznym lub organem władzy publicznej. Służy natomiast do wewnętrznego komunikowania się osób wykonujących przypisane im zadania publiczne (orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że informacja o numerze służbowego telefonu nie jest informacją publiczną. Pogląd ten podziela Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę. Zdaniem Sądu także żądanie podania numerów telefonów służbowych stacjonarnych "wszystkich członków kierownictwa" organu nie jest żądaniem podania informacji o sprawie publicznej. Sposoby komunikowania się z organem podane są do wiadomości publicznej. Z przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie da się wyinterpretować obowiązku podania konkretnych numerów telefonów służbowych w organie. Numer telefonu sam w sobie nie zawiera informacji o działalności organu władzy oraz osób pełniących funkcje publiczne. Podkreślenia wymaga, że prawo do informacji służyć ma obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej i osób wykonujących funkcje publiczne. Powyższe nie oznacza, że numer telefonu sam w sobie stanowi informację o sprawie publicznej. Numer telefonu służbowego nie posiada wartości majątkowej i nie zawiera informacji o majątku publicznym, jest informacją dotyczącą sfery wewnętrznego funkcjonowania organu. Numery telefonów służące do kontaktu z organem władzy publicznej są powszechnie dostępne. Prawidłowo w konsekwencji organ poinformował wnioskodawcę pismem z dnia [...] września 2019 r., a zatem w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, że żądanie wniosku nie stanowi informacji publicznej. Organ nie pozostawał zatem i nie pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...]sierpnia 2019 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.