II SO/Wa 22/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. P. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta M. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych sprawy p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Burmistrzowi Miasta M. grzywnę w kwocie 200 (dwieście) złotych za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w terminie ustawowym skargi z dnia 24 kwietnia 2017 r. na bezczynność Burmistrza Miasta M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; 2. zasądzić od Burmistrza Miasta M. na rzecz skarżącego D. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 23 maja 2017 r. D. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta M. grzywny za nieprzekazanie w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi złożonej w dniu 24 kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu 27 kwietnia 2017 r.) na bezczynność Burmistrza Miasta M. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał organ do złożenia odpowiedzi na powyższy wniosek. Z uwagi na nieudzielenie odpowiedzi, zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2017 r. Sąd ponownie wezwał organ do nadesłania odpowiedzi na wniosek, zakreślając termin 14 dni na wykonanie powyższego wezwania. W dniu 21 czerwca 2017 r. Burmistrz Miasta M. nadesłał do Sądu odpowiedź na wniosek o wymierzenie grzywny, wnosząc o jego oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący w dniu 22 marca 2017 r. zwrócił się drogą e-mailową do Urzędu Miasta M. z wnioskiem o udostępnienie taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz o udostępnienie uchwały w sprawie wieloletniego planu, o którym mowa w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Organ podniósł, że w dniu 23 marca 2017 r. przekazał wniosek zgodnie z właściwością do [...] Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. Burmistrz Miasta M. zauważył następnie, że w dniu 28 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł do Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta M. w zakresie nierozpoznania powyższego wniosku, zaś w dniu 23 maja 2017 r. złożył wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzesłanie w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi z dnia 28 kwietnia 20017 r. na bezczynność organu. Mając na względzie powyższe, organ wyjaśnił, że informacje będące przedmiotem wniosku, dotyczące udostępnienia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz o udostępnienie uchwały w sprawie wieloletniego planu, o którym mowa w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, znajdują się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Miasta M., zatem nie podlegają udostępnieniu na wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał jednocześnie, że z uwagi na fakt, iż informacje te znajdują się w BIP, pracownik Urzędu Miasta M. omyłkowo nie nadał biegu przedmiotowej skardze na bezczynność w zakresie nierozpoznania powyższego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji, Burmistrz Miasta M. wniósł o oddalenie wniosku, a w przypadku nie podzielenia przez Sąd zaprezentowanego stanowiska - wniósł o wymierzenie grzywny w jak najmniejszej wysokości, wskazując, iż - w ocenie organu - niezastosowanie się do obowiązku polegającego na przekazaniu sądowi skargi wraz z wymaganymi dokumentami w terminie ustawowym, nie stanowiło rażącego naruszenia obowiązków leżących po stronie organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następujące. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W świetle przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a., organ zobowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast, jeśli chodzi o skargi rozpatrywane na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 - dalej także: "u.d.i.p.") termin, o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., został skrócony i wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi (vide: art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). Należy zauważyć, że przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż w razie niedochowania powyższego obowiązku, sąd - na wniosek skarżącego - może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W tym miejscu, należy zauważyć, że zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2017 r. (M.P. z 2017 r., poz. 183) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 r. wyniosło 4.047,21 złotych. Przechodząc do oceny, czy Burmistrz Miasta M., jako organ zobowiązany do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, przekazał ją w wymaganym terminie ustawowym, stwierdzić należy na wstępie, że skoro skarga D. P. wpłynęła do Burmistrzowi Miasta M. w dniu 27 kwietnia 2017 r., to podmiot ten zobowiązany był do przesłania sądowi akt sprawy wraz z odpowiedzi na skargę do dnia 12 maja 2017 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, nadanie przez organ przesyłki zawierającej skargę, odpowiedź na skargę oraz akta sprawy, nastąpiło w dniu 6 czerwca 2017 r. (k. 17 akt sądowych sprawy sygn. akt II SAB/Wa 273/17), a więc z 25-dniowym opóźnieniem. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu, Sąd uznał jednak, że tak długie uchylanie się przez organ od obowiązku przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, uzasadnia ukaranie tego podmiotu grzywną, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd przyjęty w dotychczasowym orzecznictwie, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tej grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14, z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14, z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13, czy też z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 278/13). W świetle powyższego, Sąd uznał, że przyczyna, na którą powołał się organ, uzasadniając opóźnienie w przekazaniu sądowi skargi wraz z aktami sprawy, pozostaje bez istotnego znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, natomiast może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W konsekwencji, należy wskazać, że przedstawione przez Burmistrza Miasta M. okoliczności potwierdzają niewykonanie przez ten organ obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co przesądza o zasadności wniosku strony skarżącej o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Zauważyć należy, że określając wysokość grzywny, Sąd uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ, a także treść argumentacji, którą posłużył się Burmistrz Miasta M., wyjaśniając przyczynę uchybienia. Wprawdzie, przekazanie skargi nastąpiło z 25-dniowym przekroczeniem ustawowego terminu, jaki obowiązywał organ w niniejszej sprawie, jednakże istotne jest również to, na co zwracał uwagę organ, że informacje, o których udostępnienie ubiegał się skarżący, były dostępne w BIP Urzędu Miasta M., a zatem bezczynność organu nie miała doniosłego wpływu na realizację prawa dostępu obywatela do informacji publicznej. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. - orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Orzekając z kolei o kosztach postępowania, Sąd miał na względzie przepisy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., co w konsekwencji dało podstawę do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kwoty 100 złotych uiszczonej przez stronę skarżącą tytułem wpisu od wniosku.