III SA/Wa 1092/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 września 2011 r. nr IPPB5/423-612/11-2/DG w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana: Skarżącą bądź Spółką) zwróciła się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów dekoracyjnych, wyposażenia wnętrz i ogrodów przez sieć hipermarketów budowlanych. W celu wsparcia sprzedaży oferowanych towarów, Spółka wprowadziła dla swoich klientów program lojalnościowy pod nazwą "O." w ramach którego przekazywała nieodpłatnie klientom bony rabatowe (dalej: "bon") o różnej wartości nominalnej (np. 10 zł, 100 zł). Otrzymane od Spółki bony klienci mogli wykorzystywać przy dokonywaniu kolejnych zakupów w sklepach S., jako środek płatniczy w kwocie równej wartości nominalnej bonu. W sytuacji, gdy cena za towar przekraczała wartość nominalną bonu, klient zobowiązany był do zapłacenia różnicy pomiędzy ceną towaru a wartością posiadanych bonów. W momencie wykorzystania bonu przez klienta, Spółka naliczała podatek VAT należny z tytułu sprzedaży towarów, podlegający wpłacie do urzędu skarbowego, od całości wykazanych na paragonach fiskalnych. Skarżąca nie uwzględniała faktu, że płatność za część bądź całość ceny za towar została dokonana w formie bonu. Jednocześnie podatek VAT należny obliczony od części ceny towaru, która została zapłacona w formie bonu, Spółka zaliczała do kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca uznała, że w związku z nieuwzględnieniem zapłaty przez klienta części lub całości ceny towaru za pomocą bonów nadpłaciła podatek VAT należny w okresie od grudnia 2004 r. do grudnia 2010 r. Spółka dokonała korekt deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące tego okresu w zakresie, w jakim podstawa opodatkowania powinna zostać pomniejszona o kwoty rzeczywiście zrealizowanych w tym okresie bonów przy transakcjach sprzedaży towarów. Skarżąca złożyła dwa wnioski o stwierdzenie nadpłaty (jeden obejmujący okres grudzień 2004 r. - grudzień 2006 r. i drugi obejmujący okres styczeń 2007 r. - grudzień 2010 r.). Spółka otrzymała zwrot podatku VAT należnego od wartości zrealizowanych bonów w okresie od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r. Drugi wniosek (dotyczący okresu od stycznia 2007 r. do grudnia 2010 r.) złożony w następnej kolejności nie został jeszcze rozpatrzony przez organ podatkowy. Spółka podniosła, że oczekuje na rozpatrzenie złożonego drugiego wniosku o stwierdzenie nadpłaty kwoty podatku VAT należnego w okresie od stycznia 2007 r. do grudnia 2010 r. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytania: 1. Czy w związku z otrzymaniem od organu podatkowego zwrotu kwoty podatku VAT należnego nadpłaconego w okresie od grudnia 2004 r. do grudnia 2006 r., Skarżąca jest zobowiązana do rozpoznania przychodu dla celów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm. – dalej "u.p.d.o.p.") w momencie, w którym kwota ta została Spółce faktycznie przekazana przez organ podatkowy lub w momencie, w którym kwota ta zostanie faktycznie zadysponowana przez spółkę (zaliczona na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych)? 2. Czy w przypadku pozytywnego rozpatrzenia przez organ podatkowy wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku VAT należnego w okresie od stycznia 2007 r. do grudnia 2010 r. i otrzymania zwrotu nadpłaconego podatku VAT, będzie zobowiązana do rozpoznania przychodu dla celów u.p.d.o.p. w momencie, w którym kwota ta zostanie Spółce faktycznie przekazana przez organ podatkowy lub w momencie, w którym kwota ta zostanie faktycznie zadysponowana przez Spółkę (zaliczona na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych)? Przedstawiając własne stanowisko w przedmiocie pytania pierwszego Spółka stwierdziła, że zwrócona kwota nadpłaconego podatku VAT należnego powinna zostać rozpoznana jako przychód (przysporzenie majątkowe) dla celów u.p.d.o.p. w momencie, w którym została Spółce faktycznie przekazana lub zaliczona na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. W zakresie pytania drugiego Skarżąca stwierdziła, że w przypadku otrzymania zwrotu podatku należnego za okresy od stycznia 2007 r. do grudnia 2010 r., będzie zobowiązana do rozpoznania przychodu dla celów u.p.d.o.p. w momencie, w którym kwota ta zostanie jej faktycznie przekazana lub zaliczona na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. W interpretacji indywidualnej z dnia 28 września 2011 r. Minister Finansów uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, iż stosownie do treści art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług, a w przypadku podatku naliczonego istnieje szczególne unormowanie zawarte w art. 12 ust. 1 pkt 4f u.p.d.o.p. Zdaniem Ministra Finansów w przypadku stwierdzenia pomyłki powodującej błędne zakwalifikowanie do kosztów podatkowych wydatku, podatnik nie mógł uwzględnić skutków tych błędów w bieżących okresach rozliczeniowych, a błąd ten powinien być wyeliminowany w rozliczeniu podatkowym w podatku dochodowym za okresy, w których doszło do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. Organ podatkowy uznał, za nieprawidłowe stanowisko, iż przepis art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. a contrario dotyczy podatków, które uprzednio zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Podkreślił również, iż norma ta odnosi się do zwrotu podatku, a nie do jego części składowych, do których zaliczył podatek należny. Organ wskazał, iż w przypadku błędnego ujęcia wykazywanych kosztów w postaci podatku należnego, dotyczącego okresu objętego przedawnieniem, otrzymany zwrot nadpłaconego podatku VAT za okres objęty przedawnieniem, należy wykazać w przychodach, co wynika bezpośrednio z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Jest to, według organu podatkowego, konsekwencją niemożności skorygowania deklaracji, w której przez ujęcie kosztów w niewłaściwej wysokości, Spółka osiągnęła korzyść podatkową wynikającą z wykazania mniejszego dochodu podlegającego opodatkowaniu. Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca złożyła skargę do WSA. Zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego podatkowego mające wpływ na wynik sprawy: art. 12 ust. 1 oraz art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. polegające na uznaniu, że korygując in minus kwotę VAT należnego z tytułu wydań towarów za bony rabatowe, zaliczonego uprzednio do kosztów uzyskania przychodu spółka nie powinna rozpoznać przychodu podatkowego w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymała zwrot lecz dokonać korekty kosztów podatkowych za ten okres rozliczeniowy, w którym koszty te zostały uprzednio powiększone o VAT należny; 2) przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "O.p.") oraz w związku z art. 2 i 32 Konstytucji RP przez przyjęcie, iż w sytuacji, gdy korekta podatku VAT należnego dotyczy okresu objętego przedawnieniem otrzymany zwrot nadpłaconego podatku należy wykazać w przychodach na bieżąco, natomiast w sytuacji gdy korekta podatku należnego dotyczy okresu, który nie uległ jeszcze przedawnieniu, podatnik ma obowiązek skorygowania podatku dochodowego za okresy rozliczeniowe, w których zaliczył do kosztów uzyskania przychodów podatek podlegający następnie zwrotowi; art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. oraz art. 14a w związku z art. 14c § 1 oraz art. 14c § 2 O.p. przez nierozważenie przytoczonych orzeczeń sądów administracyjnych i stanowisk organów podatkowych w podobnych sprawach. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wyrokiem z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 260/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez Skarżącą interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 września 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał przede wszystkim na treść art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. i dokonał wykładni tej normy a contrario. W ocenie WSA dla rozstrzygnięcia sprawy nie miał znaczenie fakt, iż Strona przeciwna zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów podatek należny odsprzedaży zrealizowanej z zastosowaniem bonów, a przedmiotem zwrotu jest nadpłacone zobowiązanie podatkowe w podatku VAT będące różnicą pomiędzy kwotami podatku należnego i naliczonego. WSA zwrócił uwagę, iż w sensie ekonomicznym naliczony przez Spółkę podatek należny od wartości bonów stanowił część zobowiązania Strony przeciwnej w podatku VAT, za okresy, w których podatek ten naliczono i zadeklarowano. W rezultacie WSA uznał, iż opisany przez Spółkę stan faktyczny mieścił się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. odczytywanej przy zastosowaniu rozumowania a contrario. Według WSA regulacje art. 12 ust. 4 pkt 6a i pkt 7 u.p.d.o.p. zostały sformułowane w taki sam sposób jak przepis art. 12 ust. 4 pkt 6, z tym, że ich przedmiotem są zwrócone podatnikowi inne wydatki (pkt 6a) oraz zwrócone wpłaty na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (pkt 7). W przypadku tych przysporzeń, podobnie jak w przypadku zobowiązań wskazanych w art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p., nie istnieje, zdaniem WSA, obowiązek zaliczenia ich do przychodów, jeżeli nie zostały one wcześniej zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wobec braku przepisu szczególnego regulującego moment powstania tego przychodu WSA doszedł do przekonania, iż na podstawie ogólnej normy zawartej w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. przychód ten powstanie w momencie wypłaty nadpłaconego podatku lub w dacie zaliczenia nadpłaty na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. WSA stwierdził, iż w spornym stanie faktycznym nie może mieć zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p., gdyż Spółce nie chodziło o możliwość zaliczenia do przychodów podatku należnego rozumianego jako podatek zawarty w cenie sprzedawanych towarów i usług, lecz o zaliczenie do przychodów kwoty nadpłaconego zobowiązania podatkowego. WSA uznał za chybiony zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 2 i 32 Konstytucji RP. WSA nie przychylił się również do podnoszonego przez Stronę przeciwną zarzutu naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h i 14a oraz art. 14c § 2 O.p. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego: polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p., poprzez odczytanie tej normy z zastosowaniem rozumowania a contrario i w konsekwencji wadliwe jej zastosowanie do stanu faktycznego opisanego przez Stronę przeciwną. W konsekwencji WSA opierając się na treści art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. błędnie uznał, iż Spółka winna zaliczyć do przychodów zwrot nadpłaconego podatku od towarów i usług, którego źródłem było zawyżenie podatku należnego; - polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, iż użyte w tej normie pojęcie "podatek należny" nie może być utożsamiane ze zwróconą Spółce nadpłatą. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 lutego 2015 r. sygn. akt II FSK 13/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wbrew założeniu, które przyjął przy dokonywaniu wykładni art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. z zastosowaniem rozumowania a contrario WSA, zwracając przy tym uwagę na ekonomiczny aspekt podatku VAT należnego i zrównując w realiach sprawy podatek należny VAT z zobowiązaniem w tym podatku, mają znaczenie dla sprawy przedstawione przez Spółkę w jej wniosku o wydanie interpretacji okoliczności, które były źródłem powstania nadpłaty w podatku VAT. Ma zatem również znaczenie okoliczność, iż Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów podatek należny VAT, a przedmiotem zwrotu był nadpłacony podatek VAT rozumiany jako zobowiązanie podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że za zasadny uznać należało sformułowany w skardze kasacyjnej Ministra Finansów zarzut błędnej wykładni art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p., a w konsekwencji także niewłaściwego zastosowania tego przepisu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie w podatku dochodowego od osób prawnych, a dokładnie – skutków związanych z dokonanie przez podatnika korekty deklaracji VAT-7 w zakresie podatku należnego W rozpoznanej sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego ("NSA") z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 13/13. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a, sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z powyższego przepisu wynika obowiązek sądu pierwszej instancji, który ponownie rozpoznaje daną sprawę (po uchyleniu przez NSA wcześniejszego wyroku w tej sprawie) do uwzględnienia oraz zastosowania wykładni prawa wyrażonej przez NSA w wyroku kasacyjnym. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Rozpoznając zatem niniejszą sprawę, Sąd był związany poglądami zawartymi w wyroku NSA z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 13/13. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że związanie sądu administracyjnego oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Uwzględniając powyższe, w ślad za ww. wyrokiem sądu kasacyjnego, wziąć należy pod uwagę, że w stanie faktycznym wskazanym przez Spółkę we wniosku o udzielenie interpretacji, Spółka niezasadnie naliczała podatek VAT należny od tej części ceny towaru, która zapłacona została przez klienta bonami. Jednocześnie należny podatek VAT Spółka zaliczała do kosztów uzyskania przychodu. W takiej sytuacji elementy te powinny zostać poddane korekcie, za okresy, w których dokonano nieprawidłowych rozliczeń. Brak jest bowiem przepisu szczególnego, który wyłączałby obowiązek dokonania wstecznej korekty deklaracji w podatku dochodowym po stronie kosztów uzyskania przychodu. W szczególności zaś przepisem takim nie jest art. 12 ust. 1 pkt 14f u.p.d.o.p., przede wszystkim z uwagi na fakt, że przepis ten dotyczy podatku VAT naliczonego, a nie – jak w rozpoznanej sprawie – podatku należnego. W konsekwencji zatem, jak wskazał NSA, wobec dokonania przez Spółkę korekty w zakresie podatku VAT należnego, winna ona również dokonać stosownej korekty w podatku dochodowym w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Skoro bowiem we wskazanej w korekcie deklaracji VAT-7 części podatek VAT należny nie wystąpił, nie mógł być on zatem zaliczony przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów. Tym samym należało podzielić stanowisko Ministra Finansów wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wyjaśnić również należy, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko strony skarżącej, wynikające z odczytywania treści art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. a contrario, że zwrócone podatki stanowiące dochód budżetu państwa, które zostały uprzednio zaliczone do kosztów podatkowych są przychodem w rozumieniu u.p.d.o.p. W tym zakresie jednoznaczny pogląd wyraził NSA w wyroku o sygn. II FSK 13/13, którym Sąd rozpoznający sprawę jest związany. We wskazanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, aprobując pogląd wyrażony w wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK 1511/12 (dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazał że z przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. wynika, że w podatku dochodowym od osób prawnych do przychodów nie zalicza się zwróconych podatków, których nie zaliczono do kosztów uzyskania przychodów. Odczytanie sensu tego przepisu z wnioskowania a contrario, w ten sposób, że przychodem są podatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jest błędne, bowiem pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p., który jednoznacznie nie pozwala zaliczać do przychodów należnego podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe, a zwłaszcza ocenę prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 13/13, którą Sąd rozpoznający niniejszą sprawę był związany, za chybiony należało uznać sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 oraz art. 12 ust. 4 pkt 6 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że korygując in minus kwotę VAT należnego z tytułu wydań towarów za bony rabatowe, zaliczonego uprzednio do kosztów uzyskania przychodu spółka nie powinna rozpoznać przychodu podatkowego w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymała zwrot lecz dokonać korekty kosztów podatkowych za ten okres rozliczeniowy, w którym koszty te zostały uprzednio powiększone o VAT należny. Sąd za prawidłowe uznał również stanowisko wyrażone przez Ministra Finansów, co do konieczności wykazania w przychodach kwoty otrzymanego zwrotu nadpłaconego podatku VAT za okres objęty przedawnieniem. Jak bowiem słusznie wskazał organ interpretujący otrzymany zwrot podatku VAT należnego stanowi przysporzenie majątkowe oraz rzeczywistą korzyść majątkową, która powiększa aktywa Spółki. Zgodzić się należy z organem podatkowym, że w sytuacji gdy Spółka, z uwagi na objęcie podatku dochodowego od osób prawnych przedawnieniem, nie może dokonać korekty błędnie wykazanych kosztów, wówczas zobowiązana jest do rozpoznania przychodu, w momencie, w którym kwota ta zostanie przez Spółkę faktycznie zadysponowana. W przypadku bowiem, gdy Spółka z uwagi na upływ okresu przedawnienia, nie może już dokonać korekty deklaracji, wówczas wystąpi sytuacja w której, Spółka osiągnęła korzyść podatkową wynikającą z wykazania – na skutek ujęcia kosztów w niewłaściwej (zawyżonej) wysokości – mniejszego dochodu podlegającego opodatkowaniu. Taka sytuacja zaś jest nie do pogodzenia z zakazem osiągania podwójnej korzyści wynikającej z tego samego zdarzenia podatkowego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych przepisów wskazanych w skardze. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ interpretacyjny art. 2 i 32 Konstytucji RP. Formułując ten zarzut Spółka podnosiła, że określona w zaskarżonej interpretacji, sytuacja prawna podatników otrzymujących zwrot nadpłaty w stanie faktycznym opisanym przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji jest nierówna, gdyż – jak wskazał Minister Finansów – u podatników w przypadku których nie upłynął okres przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym otrzymanie nadpłaty podatku VAT spowoduje obowiązek skorygowania kosztów, natomiast u podatników w przypadku których okres przedawniania już upłynął zwrot tej nadpłaty spowoduje powstanie przychodu podatkowego. W ocenie Sądu, nie zarzut ten jest chybiony, gdyż powodem zróżnicowania skutków prawnych występujących w stosunku do tego samego podatnika była okoliczność wystąpienia przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym. Należy zauważyć, że organ w tej części zaskarżonej interpretacji określił różne skutki podatkowe występujące w stosunku do dwóch różnych stanów faktycznych, gdzie w jednym stanie faktycznym wystąpi przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowym, w drugim zaś zobowiązanie to nie przedawni się. Tym samym, kwestionowane przez Skarżącą zróżnicowanie skutków podatkowych, organ interpretujący oparł na założeniu wystąpienia dwóch różnych sytuacji prawnych. Brak tożsamości tych stanów wyklucza możliwość uznania za zasadny, podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 2 i 32 Konstytucji RP. Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. i art. 14a w zw. z art. 14c § 1 oraz art. 14c § 2 O.p. przez brak w zaskarżonej interpretacji odniesień do wyroków sądów administracyjnych oraz interpretacji podatkowych powołanych przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji na poparcie prawidłowości jej własnego stanowiska zawartego we wniosku. Zdaniem Sądu organ wydał interpretację, zawierającą wszystkie wymagane prawem elementy. Dokonując oceny stanowiska spółki w zakresie objętym treścią wniosku, zawarł zgodnie z art. 14c § 1 oraz art. 14c § 2 O.p., zarówno ocenę stanowiska Spółki, jak i wskazał prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym, odnosząc się przy tym do treści złożonego wniosku. Przypomnieć należy, że przez uzasadnienie prawne rozumieć należy, oparty na przepisach prawa wywód, zawierający wyjaśnienie takiej a nie innej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa. Organ interpretujący wskazał i wyjaśnił dlaczego stanowisko Spółki jest błędne, dokonał przy tym analizy tego stanowiska na tle całości stanu faktycznego opisanego we wniosku. W tym stanie rzeczy brak odniesienia się przez organ w zaskarżonej interpretacji w sposób szczegółowy do poszczególnych interpretacji i orzeczeń sądów nie mógł być uznany za naruszenie obowiązku określonego w art. 14c § 1 i 2 O.p. Co do naruszenia art. 14a O.p., wskazać należy, że przedmiotem skargi była indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, do której nie ma zastosowania art. 14a O.p. Skarżąca nie wykazała niezgodności tej interpretacji z interpretacją ogólną wydaną przez Ministra Finansów na podstawie art. 14a O.p. Zatem brak było podstaw do stawiania w stosunku do zaskarżonej interpretacji zarzutu naruszenia art. 14a § 1 O.p. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga – jako niezasadna – podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.