III SA/Wa 1248/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia[...]marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku podlegającego wpłacie oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – K. Sp. z o.o. złożył w dniu 18 kwietnia 2013 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]w przedmiocie określenia kwoty podatku podlegającego wpłacie oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec 2010 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podniósł, że kwota podatku VAT wynikająca z decyzji wymiarowej i podlegająca wpłacie jest kwotą dużą i podatnik nie jest w stanie w obecnej chwili zapłacić tak dużego podatku. W ubiegłym roku Spółka wypracowała co prawda zysk na poziomie 513.976 zł, jednak nie uzyskała płatności od sowich kontrahentów, co powoduje iż w rzeczywistości zysk ten nie został osiągnięty. W obecnej chwili Spółka nie jest w stanie wygenerować środków pieniężnych na zapłatę podatku VAT. Odmowa rozpoznania wniosku, a następnie przeprowadzenie egzekucji z majątku Spółki mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę, co byłoby sytuacją niepożądaną w sytuacji wydania korzystnego dla podatnika rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przemawia zatem nie tylko ważny interes podatnika ale także interes publiczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a." . W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Skarżący podniósł, że odmowa rozpoznania wniosku, a następnie przeprowadzenie egzekucji z majątku Spółki mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę, co byłoby sytuacją niepożądaną w sytuacji wydania korzystnego dla podatnika rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny Tymczasem ewentualna wadliwość zaskarżonej decyzji nie może być okolicznością przemawiającą za zasadnością wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Niezgodność decyzji z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. W rezultacie rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi, czego zdaje się spodziewać Skarżący. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie NSA z 16 listopada 2010 r., I FZ 432/10). Stąd też argumentacja Skarżącego dotycząca zasadności skargi nie może uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak to już wskazano wyżej podstawowymi przesłankami takiego wstrzymania jest – w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że w przepisie tym chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Z nadesłanych dokumentów wynika, że obroty z działalności gospodarczej skarżącego oscylują rocznie w okolicach 110.786.219 zł. Skarżący prowadząc działalność gospodarczą winien dochować należytej staranności opłacając daniny publicznoprawne. Z przedstawionych przez Skarżącego argumentów i dokumentacji nie wynika aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowałoby trudne do odwrócenia skutki, które mogłyby mieć wpływ na funkcjonowanie Spółki. Na marginesie należy wskazać, że przepisy prawa podatkowego przewidują różne ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o które Skarżący może występować. Skarżący w sposób ogólny powołał się okoliczność niemożności wygenerowania środków pieniężnych na zapłatę podatku, co nie pozwala wystarczająco ocenić, czy zachodzi postawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji