III SA/Wa 1434/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] września 2015 r. i określił K.W. (dalej "Skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 72.219 zł. Z protokołu z dnia 20 listopada 2017 r. wynika, że pracownicy Izby Administracji Skarbowej w W. podjęli próbę doręczenia decyzji Skarżącemu w dniu 17 listopada 2017 r. W aktach administracyjnych znajduje się koperta adresowana do Skarżącego zawierająca przedmiotową decyzję. Na kopercie, ani załączonym zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie ma informacji dotyczących próby doręczenia decyzji. Z notatki z dnia 6 kwietnia 2018 r. wynika, że w tym dniu wydano Skarżącemu kserokopię przedmiotowej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak prawidłowego doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę w sytuacji gdy wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a wskazanego przepisu. Do przyczyn tych zaliczyć należy m.in. sytuację, gdy brak jest przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Mając na względzie treść art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej "O.p.") należy wskazać, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu w dacie jego skutecznego doręczenia w rozumieniu przepisów art. 144-154c O.p. Instytucję doręczenia zastępczego uregulowano w art. 150 O.p. Zgodnie z jego brzmieniem - w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu. W takiej sytuacji adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 3 O.p). Przy czym zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.). Doręczenie jest w postępowaniu organów administracji publicznej czynnością sformalizowaną, zapewniającą gwarancje podstawowych praw strony w tym postępowaniu, a jednocześnie chroniącą organy przed negatywnym skutkiem działań strony zmierzającej do utrudnienia czy wydłużenia postępowania. W związku z tym czynność ta winna być dokonywana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami. W orzecznictwie wskazuje się, że za wszelkie błędy popełnione w zakresie doręczenia odpowiada organ administracji publicznej, a prowadzą one do tego, że czynność doręczenia, w tym w szczególności oparta na "fikcji doręczenia", nie może być uznana za skuteczną (wyrok NSA z 11 maja 2012 r. I FSK 1134/11, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W oparciu o analizę orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzić można, że istotę doręczenia zastępczego, w tym konstrukcji dwukrotnego awizowania stanowi stworzenie stronie (adresatowi) możliwości odbioru przesyłki skierowanej do niej. Tym samym dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do skutecznego doręczenia zastępczego niezbędne jest przede wszystkim wykazanie, że doręczający pracownicy organu zawiadomili adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać. Wykazanie tego faktu może nastąpić w oparciu o adnotacje zawarte na przesyłce pocztowej zwróconej do nadawcy, bowiem ta ma walor dokumentu urzędowego (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 864/11, publ. na stronie www.orzeczenia. nsa. gov.pl). Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt I GSK 1032/12 (publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) o prawidłowości doręczenia przesyłki w trybie art. 150 O.p. można mówić wówczas, gdy z dowodu doręczenia wynika przyczyna niedoręczenia pisma i sposób zawiadomienia adresata o jego pozostawieniu. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji. Na przesyłce brak jest informacji, że była dwukrotnie awizowana, czy pozostawiono ja na okres 14 dni w jednym z miejsc wskazanych w art. 150 § 2 O.p. oraz wskazania przyczyn jej niedoręczenia. Skoro zaskarżona decyzja nie została doręczona Skarżącemu, to nie rozpoczął biegu termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Skarga zatem jest przedwczesna. Ustalenia tego nie zmienia zawarta w skardze informacja o "uzyskaniu" kserokopii zaskarżonej decyzji w dniu 6 kwietnia 2018 r. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja sporządzona na piśmie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.