III SA/Wa 1633/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne uchyla zaskarżone postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej również: Organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku M. D. (dalej: Skarżąca) na podstawie wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., tytułu wykonawczego nr [...] z [...] listopada 2018 r. obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za 06/2013 r. i 07/2013 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł wraz z należnymi odsetkami. W toku podjętych czynności organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych: zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2018 r. w I. [...] Banku S.A. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] listopada 2018 r. I. [...] Banku S.A. poinformował organ egzekucyjny pismem z dnia 30 listopada 2018 r. o zaistnieniu przeszkód w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków na rachunku. zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2018 r. w [...] Bank S.A. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] listopada 2018 r. [...] Bank S.A. poinformował organ egzekucyjny pismem z dnia [...] listopada 2018 r. o zaistnieniu przeszkód w realizacji zajęcia z uwagi na brak środków na rachunku. Przedmiotowe zawiadomienia wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej w dniu 27 grudnia 2018r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm. dalej jako k.p.a.). Pismem z dnia 3 stycznia 2019 r. Skarżąca na podstawie art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej jako u.p.e.a.), wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytuł wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Pismem z dnia 9 stycznia 2019r., Skarżąca wniosła, na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. skargę na czynności, wskazując na: niedoręczenie odpisu tytułu wykonawczego; niedoręczenie zawiadomienia o zajęciu; przedawnienie zobowiązania podatkowego dot. podatku VAT za II i III kwartał 2013r. z dniem 31 grudnia 2018r.; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w tym określenie nieprawidłowej kwoty należności głównej, odsetek oraz kosztów egzekucyjnych; istnienie należności wobec Skarżącej od Urzędu Skarbowego W. z tytułu korekty deklaracji VAT-7K z dnia 7 listopada 2016 r. za III kwartał 2013r. w wysokości [...] zł, a także wniosła o ponowne doręczenie przesyłki poleconej nr [...], gdyż ww. przesyłka nie została jej doręczona i nie może zostać uznana za doręczoną w trybie tzw. fikcyjnego doręczenia, albowiem w jej skrzynce oddawczej nie pozostawiono zawiadomienia (awizo), ani też powtórnego zawiadomienia (awizo) o pozostawieniu ww. przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru, o którym mowa w art. 44 §1 i 2 k.p.a; złożenia reklamacji do operatora pocztowego P. [...] S.A., jako nadawcy przesyłki, uprawnionego do złożenia reklamacji, albowiem ww. przesyłki poleconej nie można uznać za doręczoną w trybie tzw. fikcyjnego doręczenia; zaniechania i uchylenia wszelkich czynności egzekucyjnych prowadzonych przez Urząd Skarbowy W.. Dodatkowo poinformowała, że pismem z dnia 3 stycznia 2019 r. zgłosiła zarzuty wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy W. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. Organ egzekucyjny oddalił skargę, stwierdzając, że nie dopatrzył się wadliwości w podjętych przez organ egzekucyjny czynnościach egzekucyjnych. Pismem z dnia 12 marca 2019 r., Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Organu egzekucyjnego z dnia [...] lutego 2019 r. W przedmiotowym zażaleniu Skarżąca wskazała na: naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. poprzez wprowadzenie do obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia w dniu [...] marca 2019 r., przez co zdaniem Skarżącej nastąpiło milczące zakończenie postępowania na podstawie art. 122a § 1 pkt 1 k.p.a.; wskazanie w postanowieniu niewłaściwej kwoty należności głównej;  brak ponownego doręczenia w stanie nienaruszonym korespondencji zawierającej odpis tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciach; trzykrotne wskazanie w uzasadnieniu okoliczności uznania doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku wraz z odpisem tytuły wykonawczego w trybie art. 44 k.p.a. co stanowi celowe, umyślne i z pełną premedytacją zatajenie faktu kwestionowania przez Nią doręczenia przedmiotowej przesyłki poleconej w trybie art. 44 §4 k.p.a., tj. tzw. fikcyjnego doręczenia, gdyż w jej pocztowej skrzynce oddawczej nie pozostawiono pierwszego i drugiego zawiadomienia (awizo) o możliwości odbioru ww. przesyłki poleconej, o którym mowa w art. 44 §2 i 3 k.p.a., na co posiada dowód w postaci zapisu z monitoringu (vide: załącznik płyta CD), przez co ww. przesyłka polecona nie może zostać uznana za doręczoną w trybie art. 44§4 k.p.a., tj. tzw. fikcyjnego doręczenia, przeinaczają fakty i potwierdzają nieistniejące okoliczności. brak złożenia reklamacji do operatora pocztowego - Poczty Polskiej S.A. w zakresie powyższej korespondencji. Wobec powyższego Strona wniosła o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy zgodnie z art. 122f § 1 k.p.a. oraz art. 217 k.p.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także Organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego z dnia [...] lutego 2019 r. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę niniejszego rozstrzygnięcia stanowił art. 54 § 1 u.p.e.a. W myśl tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora. Organ odwoławczy podkreślił, że strona, korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych, w złożonej skardze może podnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny lub egzekutora w odniesieniu do przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Nie bada się w nim zatem zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Te kwestie są przedmiotem odrębnych postępowań, tj. postępowania w sprawie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną, organ egzekucyjny bada jedynie prawidłowość dokonanej czynności i stosowania środków egzekucyjnych, a nie działania będące podstawą egzekucji. Organ odwoławczy podkreślił, że zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy, dlatego w przedmiotowej sprawie zbadaniu pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami podlegały również czynności podjęte przez organ egzekucyjny polegające na zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych. Jednakże Organ odwoławczy zaznaczył, że Skarżąca w skardze na czynność egzekucyjną oraz w zażaleniu nie wskazała zarzutów formalnych odnoszących się do prawidłowości dokonanych czynności egzekucyjnych, kwestionując jedynie sposób doręczenie przez operatora pocztowego – P. [...] S.A. korespondencji zawierającej odpis tytułu wykonawczego i zawiadomienia o zajęciach. Organ odwoławczy wskazał, że sposób dokonania czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a równocześnie prawidłowość jej przeprowadzenia, należało rozpatrywać na podstawie regulacji zawartych w art. 80 u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 ww. ustawy poprzez doręczenie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej Skarżącej z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Organ odwoławczy podkreślił, że w myśl art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Z kolei postępując zgodnie z § 3 tego artykułu, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa powyżej, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Przedmiotowe zawiadomienia o zajęciach zostały przekazane dłużnikom zajętych wierzytelności przy wykorzystaniu systemu komunikacji elektronicznej w dniu 29 listopada 2018 r. i doręczone odpowiednio w dniu 29 listopada 2018 r. i w dniu 30 listopada 2018 r., natomiast Skarżącej wraz odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone w dniu 2 grudnia 2018 r. po dwukrotnym awizowaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. i w dniu 20 grudnia 2018 r. o czym świadczą dokonane przez pracownika operatora pocztowego adnotacje na kopercie i potwierdzeniu odbioru. Zatem mając na uwadze adnotacje dokonane przez pracownika operatora pocztowego na kopercie i potwierdzeniu odbioru, które potwierdzają fakt pozostawienia w skrzynce pocztowej adresata w dniu 12 grudnia 2018 r. oraz w dniu 20 grudnia 2018 r. zawiadomień o pozostawieniu przedmiotowej korespondencji w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru, w świetle uregulowań zawartych w art. 44 k.p.a. w ocenie Organu odwoławczego należało uznać, że doręczenie przedmiotowej korespondencji Skarżącej nastąpiło w dniu 27 grudnia 2018 r. W ocenie Organu odwoławczego, Organ egzekucyjny zastosował w/w środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zawiadomienia z dnia 29 listopada 2018 r., wystawione na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2018r. nr [...] zawierały wszystkie niezbędne elementy, jakie powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności wskazane w art 67 § 2 u.p.e.a., z modyfikacją wynikającą z treści art. 67 § 2a u.p.e.a. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia uznać należy, iż Organ egzekucyjny dokonał powyższych czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 80 u.p.e.a., zostały bowiem spełnione warunki zajęcia, o których mówi powyższy przepis. Dodatkowo Organ odwoławczy zauważył, iż w myśl art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, natomiast jak wynika z art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny wydaje postanowienie. Nadto na mocy art. 18 u.p.e.a przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio, a nie wprost zatem przedmiotowa sprawa nie mogła zostać załatwiona w trybie wskazanym w art. 122a § 1 k.p.a. Organ odwoławczy zaznaczył również, iż wskazane przez Skarżącą w skardze na czynność egzekucyjną zarzuty przedawnienia zobowiązania podatkowego, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego, brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, a także niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., nie podlegają rozpoznaniu w postępowaniu wszczętym skargą w trybie art. 54 u.p.e.a. Równocześnie Organ odwoławczy wskazał, iż w/w zarzuty były podniesione w piśmie Skarżącej z dnia 3 stycznia 2019 r. stanowiącym zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. i podlegały rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2019 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Organu odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia Organu egzekucyjnego, uznanie skargi na czynności egzekucyjne oraz zażalenia za zasadne, oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w wysokości prawem przepisanej, ewentualnie wg poniesionych kosztów, w tym opłat sadowych i opłat przesyłek pocztowych oraz o poinformowanie o terminie rozprawy, gdyż Skarżąca chciałaby w niej osobiście uczestniczyć. Postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2019 r. Skarżąca zarzuciła: Powielanie i prawie dosłowne przepisywanie przez urzędników Organu odwoławczego dokumentów przygotowanych przez urzędników Organu egzekucyjnego, które są przekazywane pomiędzy urzędnikami elektronicznie, tj. treści postanowienia Organu egzekucyjnego oraz arkusza odwoławczego w treści postanowienia Organu odwoławczego, całkowicie bez rozpoznania sprawy przez ten organ. Naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. poprzez wprowadzenie do obrotu prawnego postanowienia Organu egzekucyjnego w dniu [...] lutego 2019 r., tj. 1 dzień po dacie wydania ww. postanowienia i po terminie załatwienia sprawy, co naruszało zasadę zaufania do Państwa oraz organów podatkowych. Wydanie postanowienia Organu odwoławczego po terminie do załatwienia sprawy tj. po dniu 22 kwietnia 2019 r. (Postanowienie zostało wydane w dniu [...] kwietnia 2019 r., zaś wprowadzone do obrotu prawnego zostało w dniu [...] kwietnia 2019 r., tj. 1 dzień po dacie wydania pisma). Podanie nieprawidłowej kwoty w postanowieniu Organu egzekucyjnego tj. kwoty z tytułu wykonawczego, gdyż nie jest to należność w kwocie [...] zł z tytułu podatku VAT, lecz kwota o której mowa w zażaleniu do Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. Naruszenie art. 26 § 5 oraz art. 80 § 3 u.p.e.a. poprzez niedoręczenie do dnia dzisiejszego Skarżącej odpisu tytułu wykonawczego oraz zawiadomień o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego, które miały znajdować się w przesyłce poleconej nadanej w dniu 30 listopada 2018 r. przez Urząd Skarbowy W., Naruszenie art. 44 § 2, 3, 4 k.p.a. poprzez trzykrotne twierdzenia Organu egzekucyjnego w postanowieniu, że zawiadomienia o zajęciu rachunków wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej w dniu 27 grudnia 2018 r. w trybie art. 44 kpa. Naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188; dalej: u.p.p.) poprzez niezłożenie przez nadawcę przesyłki poleconej nr [...], tj. Organ egzekucyjny reklamacji do operatora pocztowego P. [...] S.A. Naruszenie art. 120 ustawy z dnia 29 września 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900; dalej: o.p.) oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem urzędnicy Organu egzekucyjnego, będącego nadawcą przesyłki poleconej nr [...], jako jedyni uprawnieni na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 u.p.p. do złożenia reklamacji, ewidentnie nie chcieli złożyć tej, reklamacji działając tym samym wbrew obowiązującemu prawu. Nieprawidłowe nazewnictwo w postanowieniu Organu odwoławczego w zakresie określania Banków "dłużnikami", podczas gdy dłużnikiem jest posiadacz rachunku bankowego, a nie Bank, który prowadzi rachunek bankowy. Znajdujący się w aktach sprawy Tytuł wykonawczy nr [...], okazany Skarżącej w dniu [...] maja 2019 r. w Urzędzie Skarbowym W. nie jest oznaczony, jako "odpis", W pkt 14 Zażalenia Skarżąca wnosiła o przedstawienie szczegółowej informacji przez Organ odwoławczy w oparciu o jakie dowody i dokumenty zażalenie było rozpatrywane poprzez sporządzenie wykazu dowodów i dokumentów podlegających rozpoznaniu, tj. o transparentność postępowania i żądanie to nie zostało zrealizowane przez urzędników Organu odwoławczego. Niewyjaśnienie przez Organ odwoławczy wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie powielenie treści postanowienia Organu egzekucyjnego. Jednocześnie Skarżąca wskazała, że wraz ze Skargą na czynności egzekucyjne Organu egzekucyjnego Skarżąca skierowała wezwanie do natychmiastowego zwrotu podatku VAT za III kwartał 2013 r., które Urząd Skarbowy W. uznał za załatwione w formie pisemnego wyjaśnienia, sporządzając wyłącznie pismo nr [...], na które Skarżąca wniosła zażalenie z dnia [...] lutego 2019 r. do Izby Administracji Skarbowej w W. za pośrednictwem Urzędu Skarbowego W., i które postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. zostało w całości uchylone, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2020 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o wyznaczenie zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwana dalej "p.p.s.a." rozprawy, jednocześnie zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 7, 77§1 oraz 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w konsekwencji nie wyjaśnienie kwestii doręczenia w trybie art. 44 §1,2,3,4 k.p.a. tytułu wykonawczego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w tym zakresie całości materiału dowodowego; art. 107 §1 i 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których się oparł, pomimo iż wszystkie organy administracji publicznej mają obowiązek uzasadnienia faktycznego i prawnego wydawanych decyzji. Mając na uwadze powyższe wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Tytułem wstępu należy się odnieść do wniosku Skarżącej i Jej pełnomocnika o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Należy w tym miejscu wskazać, iż złożona w sprawie niniejszej skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skarg na ww. postanowienia w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony, ale równocześnie, skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też mimo, że Skarżąca i Jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy na rozprawie, to uwzględniając treść art. 122 p.p.s.a. powyższy wniosek nie wiązał Sądu, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (por. B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015 r. str. 527). Sąd wobec tego rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym mając na uwadze, że przyspieszyło to rozpatrzenie sprawy. Mając na uwadze to, że Skarżąca podniosła w skardze do Sądu szereg zarzutów w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na przedmiot postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego oraz na charakter tego środka ochrony prawnej zobowiązanego składanego na podstawie art. 54 §1 u.p.e.a., gdyż wpływa to na zakres postępowania, który może być objęty kontrolą sądu administracyjnego. W tym kontekście należy zauważyć, że jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję zamieszczoną w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. powołano wyżej. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 13 listopada 2019 r. sygn. II FSK 2053/18, 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 1370/17; 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13; 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13). W konsekwencji przedmiotem postępowania w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanych czynności egzekucyjnych, tj. czynności polegających na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku [...] S.A. oraz w Banku I. [...] S.A. (w związku ze skierowaniem do tychże banków zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w dniu [...] listopada 2018 r.). W tym kontekście należy zauważyć, że zgodnie z art. 80 §1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. skierowanych do tychże banków. Na mocy art. 80 §3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Organ odwoławczy (utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji) stwierdził, że środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych został zastosowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa – oba zawiadomienia z dnia 29 listopada 2018 r. zawierały wszystkie niezbędne elementy, jakie powinny zawierać. Wskazał również, że "[przedmiotowe zawiadomienia o zajęciach zostały przekazane dłużnikom zajętych wierzytelności przy wykorzystaniu systemu komunikacji elektronicznej w dniu 29.11.2018r. i doręczone odpowiednio w dniu 29.11.2018r. i w dniu 30.11.2018r., natomiast Zobowiązanej wraz odpisem tytułu wykonawczego nr [...] zostały doręczone w dniu 27.12.2018r. po dwukrotnym awizowaniu w dniu 12.12.2018r. i w dniu 20.12.2018 r. o czym świadczą dokonane przez pracownika operatora pocztowego adnotacje na kopercie i potwierdzeniu odbioru. (...) zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym poglądem wszelkie adnotacje operatora pocztowego na zwróconej przesyłce – zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – mają walor dokumentu urzędowego. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 09.07.2014 r. sygn. akt II FSK 2265/12 stwierdzając, iż "wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art 233 k.p.c. potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98).". Skarżąca natomiast w samym zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji wskazała m.in., że "(...) Urzędnicy celowo, umyślnie i z pełną premedytacją zatajają fakt kwestionowania przeze mnie od dnia 3 stycznia 2019 r. doręczenia przesyłki poleconej nr: [...] w trybie art. 44 §4 k.p.a., tj. tzw. fikcyjnego doręczenia, gdyż w mojej pocztowej skrzynce oddawczej nie pozostawiono pierwszego i drugiego zawiadomienia (awizo) o możliwości odbioru ww. przesyłki poleconej, o którym mowa w art. 44 §2 i §3 k.p.a., na co posiadam dowód w postaci zapisu z monitoringu (vide: załącznik płyta CD), przez co ww. przesyłka polecona nie może zostać uznana za doręczoną w trybie art. 44 §4 k.p.a., tj. tzw. fikcyjnego doręczenia oraz przeinaczają i potwierdzają nieistniejące okoliczności (...) do dnia dzisiejszego Urzędnicy, pomimo moich licznych wniosków w tym zakresie nie złożyli reklamacji do Poczty Polskiej S.A. (...) [c]o więcej, do dnia dzisiejszego Urzędnicy, pomimo mojego wniosku z dnia 30 stycznia 2019 r. o zrzeczeniu się na moją rzecz prawa dochodzenia roszczeń (...) nie dokonali tzw. cesji praw, abym na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 [Prawa pocztowego] mogła złożyć reklamację dotyczącą przesyłki poleconej.", na co powtórnie m.in. wskazała w skardze do tut. Sądu. W istocie zatem zasadniczy spór między stronami dotyczy tego, czy przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skierowane do 2 Banków w formie elektronicznej (okoliczność bezsporna) zostały zgodnie z treścią art. 80 §3 u.p.e.a. doręczone skutecznie Skarżącej w ramach trybu przewidzianego w art. 44 k.p.a. w następstwie dwukrotnego awizowania przesyłki nr: [...] – jak twierdzi Organ powołując się na adnotacje dokonane na kopercie i potwierdzeniu odbioru, czy też do skutecznego doręczenia Skarżącej ww. zawiadomień nie doszło z uwagi na to, że ani pierwsze ani drugie zawiadomienie (awizo) o tej przesyłce nie zostało umieszczone w skrzynce oddawczej Skarżącej co konsekwentnie twierdzi załączając do zażalenia jako dowód płytę CD z zapisem z monitoringu świadczącą Jej zdaniem o tym, że do awizowania przesyłki nie doszło (i żądając skierowania do P. [...] S.A. procedury reklamacyjnej). Dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wymaga zwrócenia uwagi na charakter fikcji prawnej doręczenia, o której mowa w art. 44 k.p.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2696/15 "doręczenie we wskazanym wyżej trybie tzw. awizo stwarza domniemanie, że przesyłkę doręczono adresatowi, chociaż faktycznie do tego doręczenia do rąk adresata nie doszło. Art. 44 k.p.a. jest regulacją wyjątkową i winien być wykładany, i stosowany ściśle". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 940/09 "Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie. Przyjęcie fikcji doręczenia pisma może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego i dlatego nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów z art. 44 k.p.a., w tym wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (por. podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2001 r., sygn. akt II RN 70/00, publ. OSNAPiUS 2001/19/574).". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1567/16 zauważył, że "Doręczenie przewidziane w art. 44 k.p.a. oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie (por. wyrok TK z dnia 17 września 2002 r. SK 35/01 OTK - A 2002, Nr 5, poz. 60; postanowienie SN z dnia 4 września 1970 r., sygn. akt IPZ 53/70).". Wreszcie w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1861/11 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż "Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące.". Z powyższego wynika, że po pierwsze, art. 44 k.p.a. jest regulacją wyjątkową i winien być wykładany, i stosowany ściśle; po drugie, aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. (w szczególności konieczne jest umieszczenie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia (awizo) o pozostawieniu pisma wraz ze stosowną informacją o możliwości jego odbioru oraz pozostawienie powtórnego zawiadomienie (awizo) o możliwości odbioru przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej adresata); po trzecie, domniemanie przewidziane w art. 44 k.p.a. może być obalone przez uprawdopodobnienie, że adresat nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej, przy czym konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie tej okoliczności; po czwarte, dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone; po piąte, zważywszy na to, że dokument urzędowy (w szczególności zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce) jest najbardziej wiarygodnym środkiem dowodowym, dowody przeciwne, ażeby odnieść skutek, muszą być zdecydowanie przekonujące. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że Organ weryfikując okoliczność dwukrotnego umieszczenia w oddawczej skrzynce Skarżącej zawiadomienia (awizowania) o możliwości odbioru przedmiotowej przesyłki nr: [...] (zawierającej przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego kierowane do [...] Bank S.A. oraz [...] Bank S.A.), stanowiącą przesłankę uznania doręczenia tej przesyłki zgodnie z art. 44 k.p.a., ograniczył się do stwierdzenia, że wynika to z dokonanych przez pracownika operatora pocztowego adnotacji na kopercie i potwierdzeniu odbioru. Wyłącznie na tej podstawie, wskazując na walor dokumentu urzędowego adnotacji operatora pocztowego na zwróconej przesyłce (zamieszczonych na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), Organ odwoławczy uznał, że w skrzynce pocztowej oddawczej Skarżącej pozostawiono pierwsze i drugie zawiadomienia (awizo) o możliwości odbioru ww. przesyłki poleconej i w związku z tym doszło do skutecznego doręczenia ww. przesyłki na mocy art. 44 k.p.a. Jednocześnie jednak Organ w żaden sposób nie odniósł się do twierdzeń Skarżącej przeczących pozostawieniu zawiadomień w Jej skrzynce pocztowej, w szczególności w ogóle nie odniósł się do załączonego przez Skarżącą do zażalenia dowodu w postaci zapisu z monitoringu (płyta CD). Organ odwoławczy zobowiązany na mocy art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz do oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (a w konsekwencji na mocy art. 107 §3 w zw. z art. 126 k.p.a. do zawarcia w uzasadnieniu postanowienia wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej) nie dość, że nie podjął praktycznie żadnych dodatkowych czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (ograniczając się do wskazania na adnotacje operatora pocztowego zamieszczone na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), to jeszcze w ogóle nie odniósł się do załączonego przez Skarżącą do zażalenia dowodu w postaci zapisu z monitoringu (czym naruszył wskazane przepisy art. 7, 77 oraz art. 80 k.p.a. oraz art. 107§3 w zw. z art. 126 k.p.a.). W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że istnienie dokumentu urzędowego (w postaci potwierdzenia odbioru ze stosownymi adnotacjami wraz z adnotacjami zamieszczonymi na przesyłce - k. 52v-53 akta administracyjnych) świadczącego o dwukrotnym awizowaniu przedmiotowej przesyłki (zgodnie z art. 44 k.p.a.) nie wyłącza konieczności rozważenia przez Organ całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w celu ustalenia, czy do wymaganego dwukrotnego awizowania tej przesyłki rzeczywiście doszło. Mimo tego, że dokument urzędowy jest najbardziej wiarygodnym środkiem dowodowym, istnienie innych dowodów (pod warunkiem, że są one zdecydowanie przekonujące) umożliwia przyjęcia tezy przeciwnej, co jednak wymaga oceny przez Organ całokształtu zebranego materiału dowodowego i odniesienia się do poszczególnych dowodów, w szczególności załączonego przez Skarżącą w zażaleniu dowodu w postaci zapisu z monitoringu - czego w niniejszej sprawie zabrakło. Zważywszy na to, że mająca kluczowe dla sprawy znaczenie kwestia ustalenia, czy w rzeczywistości doszło do dwukrotnego umieszczenia w oddawczej skrzynce Skarżącej zawiadomienia (awizowania) o możliwości odbioru przedmiotowej przesyłki, wymaga analizy wszystkich zgromadzonych dowodów w sprawie, w tym załączonej przez Skarżącą płyty CD, naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej, biorąc pod uwagę ciążącą na Organie konieczność podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7,77 k.p.a.), konieczność prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (zasada pogłębiania zaufania obywateli zawarta w art. 8 §1 k.p.a.), konieczność wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (zasada przekonywania zawarta w art. 11 k.p.a.), w sytuacji, gdy niebędąca reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika Skarżąca kwestionuje okoliczność pozostawienia w Jej skrzynce oddawczej zawiadomień zgodnie z art. 44 k.p.a. i okoliczność tę uprawdopodabnia w Jej ocenie załączając zapis z monitoringu oraz będąc w przekonaniu o braku możliwości wszczęcia postępowania reklamacyjnego, o którym mowa w art. 92 u.p.p. wnioskuje do Organu o wniesienie reklamacji (bądź zrzeczenie się na Jej rzecz prawa dochodzenia roszczeń, ażeby Ona mogła wnieść taką reklamację), zasadnym jest, w ocenie Sądu, zwrócenie się przez Organ do operatora pocztowego o stosowne wyjaśnienia, w szczególności poprzez wniesienie reklamacji w trybie art. 92 ust. 1 pkt 1 u.p.p. W niniejszej sprawie Organ odwoławczy nie tylko nie zwrócił się do operatora pocztowego o stosowne wyjaśnienia (gdzie kwestia umieszczenia przedmiotowych zawiadomień w skrzynce oddawczej Skarżącej ma znaczenie kluczowe z punktu widzenia niniejszego postępowania), ale również w samym uzasadnieniu postanowienia w ogóle nie odniósł się do tej kwestii – w konsekwencji naruszając ww. przepisy (oraz art. 107 §3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do tej kwestii w samym uzasadnieniu). Zważywszy na to, że mająca kluczowe dla sprawy znaczenie kwestia ustalenia, czy w rzeczywistości doszło do dwukrotnego umieszczenia w oddawczej skrzynce Skarżącej zawiadomienia (awizowania) o możliwości odbioru przedmiotowej przesyłki, zaniechanie zwrócenia się do P. [...] S.A. o wyjaśnienia w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za zasadny Sąd uznał również zarzut powielenia rozstrzygnięcia przez Organ odwoławczy. W szczególności mając na uwadze to, że Skarżąca do zażalenia dołączyła dowód w sprawie (płyta CD) zasadne było odniesienie się do tego dowodu przez Organ odwoławczy, czego Organ ten nie uczynił. W konsekwencji za zasadny Sąd uznał zarzut polegający na wadliwym uznaniu przez Organ, że doręczenie przedmiotowej przesyłki nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a. – dokonana w tym zakresie przez Organ ocena była oceną nieuprawnioną (nienależycie uzasadnioną i przedwczesną w następstwie naruszeń, o których była mowa wcześniej). Jednocześnie ustalenie ew. konieczności doręczenia Skarżącej przedmiotowej przesyłki (co stanowi zarzut nr 5) wymaga uprzedniego prawidłowego ustalenia, czy doszło do jej doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. (co ponownie rozpatrując sprawę Organ będzie zobowiązany uczynić – patrz niżej). Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 35 §3 k.p.a. poprzez niezałatwienie przez Organy sprawy w terminie (w związku z wprowadzeniem do obrotu prawnego postanowień dzień po terminie załatwienia sprawy). Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 386/17 "O prawidłowym skorzystaniu z kompetencji do załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej nie można mówić, jeżeli organ poprzestaje wyłącznie na sporządzeniu dokumentu decyzji nie podejmując działań zmierzających do jej doręczenia. Obowiązek podejmowania wszelkich działań w toku postępowania, w tym również czynności technicznych i materialno-technicznych, i to w sposób szybki wynika z art. 12 § 1 k.p.a (...) Jeżeli zatem organ wydał decyzję administracyjną i podjął działania zmierzające do jej doręczenia czyniąc to w ustawowym terminie przewidzianym na załatwienie sprawy, nie można mu skutecznie stawiać zarzutu bezczynności.". W ocenie Sądu wydanie postanowienia w ostatnim dniu 30-dniowego terminu na załatwienie sprawy (tj. w dniu [...] lutego 2019 r. – w przypadku postanowienia organu pierwszej instancji oraz w dniu [...] kwietnia 2019 r., gdzie 21 kwietnia 2019 r. oraz 22 kwietnia 2019 r. stanowiły dni uznane ustawowo za wolne od pracy) czemu towarzyszy skierowanie takiego postanowienia do wysyłki (gdzie wysyłka następuje w dniu kolejnym) stanowi załatwienie sprawy w terminie. Co więcej, nawet gdyby przyjąć, że załatwienie sprawy nastąpiło po terminie (z jednodniowym opóźnieniem), takie naruszenie nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Sąd nie uznał również za zasadnego zarzutu dotyczącego stosowania nieprawidłowego nazewnictwa w zaskarżonym postanowieniu (w zakresie określenia Banków "dłużnikami" ) – w tym zakresie Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o "dłużniku zajętej wierzytelności" rozumie się przez to dłużnika zobowiązanego, jak również bank, pracodawcę, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasata oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego. Jak wynika z powyższego dłużnikiem zajętej wierzytelności jest każdy, kto jest zobligowany wobec zobowiązanego do spełnienia określonego świadczenia (por. Przybysz Piotr Marek. Art. 1(a). W: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII. Wolters Kluwer Polska, 2018), co oznacza również, że dłużnikiem może być bank z tytułu zajmowanej wierzytelności. Sąd nie uznał za zasadnego zarzutu naruszenia przepisów w zakresie zapewnienia transparentności postępowania (zarzut sformułowany w pkt 11 skargi) – Organ wskazał na podstawie czego uznał, że doszło do dwukrotnego awizowania przedmiotowej przesyłki - co wynikało, zdaniem Organu, z dokonanych przez pracownika operatora pocztowego adnotacji na kopercie i potwierdzeniu odbioru (odrębną kwestią jest prawidłowość dokonanego ustalenia w tym zakresie - gdzie o stwierdzonych naruszeniach Sąd wypowiedział się wcześniej). Mając na uwadze przedmiot postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego oraz charakter tego środka ochrony prawnej (o czym była mowa na wstępie), jako niezasadne – tj. wykraczające poza przedmiot rozpatrywania w ramach niniejszego środka ochrony prawnej – Sąd uznał zarzuty dotyczące kwestionowania prawidłowości dochodzonej kwoty wynikającej z Tytułu wykonawczego (zarzut sformułowany w pkt 4 skargi) oraz zarzut dotyczący nieprawidłowości w zakresie oznaczenia tytułu wykonawczego (zarzut sformułowany w pkt 11 skargi). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozpoznając sprawę Organ uwzględni ocenę prawną oraz wskazówki wynikające z niniejszego wyroku, w szczególności zwróci się do P. [...] S.A. o stosowne wyjaśnienia oraz w następstwie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego rozpatrzy go, w szczególności biorąc pod uwagę załączony przez Skarżącą do zażalenia dowód z monitoringu (płyta CD) celem ustalenia, czy w skrzynce oddawczej Skarżącej pozostawiono pierwsze i drugie zawiadomienia (awizo) i tym samym doszło do fikcji prawnej doręczenia (zgodnie z art. 44 k.p.a.) przedmiotowej przesyłki – co znajdzie odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia, w którym Organ zawrze wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.