III SA/Wa 1704/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Sułkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi G. S.K.A. z siedzibą w P na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające oddala skargę. 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej "Naczelnik US" lub "organ pierwszej/I instancji") wszczął wobec majątku G. S.K.A. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona" lub "Zobowiązana") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z [...] listopada 2024 r. nr [...] i nr [...], wystawionych przez Naczelnika [..] Urzędu Skarbowego w R., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do lipca oraz listopad 2014 r. oraz od stycznia do marca 2015, w łącznej kwocie należności głównej 2.829.949,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2.819.824,70 zł na dzień wystawienia tytułów. Odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono Skarżącej 30 grudnia 2024 r. 2. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z [...] lutego 2025 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej obejmującej koszty postępowania sądowego prowadzonego pod sygn. akt III FSK 853/24, III FSK 854/24 i III FSK 687/24, zasądzone od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Skarżącej (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"). Dyrektor IAS jako dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał powyższe zawiadomienie 18 lutego 2025 r., natomiast Skarżąca otrzymała je 4 marca 2025 r. 3. W skardze na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniem z [...] lutego 2025 r. nr [...] Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) naruszenie art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez brak doręczenia zawiadomienia wyznaczonemu w sprawie pełnomocnikowi, co z kolei skutkuje brakiem wprowadzenia do obrotu prawnego zawiadomienia, tym samym powodując nieważność dokonanej czynności egzekucyjnej; oraz z ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby organ egzekucyjny podjął decyzję o rozpatrzeniu skargi: 2) art. 89 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132, z póżn. zm., dalej "u.p.e.a.") w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm., dalej "O.p.") poprzez dokonanie zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika Zobowiązanej - Dyrektora IAS, przejawiającej się zajęciem kosztów postępowań sądowych prowadzonych pod sygn. akt III FSK 853/24, III FSK 854/24 i III FSK 687/24, poprzez nieuwzględnienie w zawiadomieniu przerw w naliczaniu odsetek, które wystąpiły; 3) art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej, podczas gdy należności za wszystkie okresy wskazane w zawiadomieniu uległy przedawnieniu. 4. Postanowieniem z [...] kwietnia 2025 r. Naczelnik US oddalił skargę na czynność egzekucyjną. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia zawiadomienia wyznaczonemu w sprawie pełnomocnikowi, organ wskazał, że właściwe pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącej w sprawie skargi na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej nr [...] wpłynęło do organu 11 marca 2025 r. Organ podkreślił też, że prowadzi postępowanie w sprawie skargi z 7 stycznia 2025 r. na czynność egzekucyjną w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym również na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] Do tego postępowania pełnomocnik Skarżącej dostarczył pełnomocnictwo 13 marca 2025 r. W świetle powyższego nie doszło do uchybienia prawa w zakresie doręczenia. Odnosząc się do zarzutów przedawnienia i nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek, organ egzekucyjny wskazał, że w ramach skargi na czynność egzekucyjną nie mogą być badane zarzuty związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, a także niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego prowadząca do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wykluczona jest też możliwość sprawdzania w tym trybie legalności działań czynności i aktów, które podejmowane są w postępowaniu egzekucyjnym przez wierzyciela egzekwującego. Natomiast odnosząc się do zawartego w treści skargi wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny wskazał, że w postępowaniu, którego zakres wyznacza wniesienie przez pełnomocnika Skarżącej skargi na czynność egzekucyjną, brak jest możliwości podejmowania rozstrzygnięć co do ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. 5. W zażaleniu Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 40 § 2 K.p.a. poprzez brak doręczenia zawiadomienia wyznaczonemu w sprawie pełnomocnikowi, co z kolei skutkuje brakiem wprowadzenia do obrotu prawnego zawiadomienia, tym samym powodując nieważność dokonanej czynności egzekucyjnej; 2) art. 89 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p. poprzez dokonanie przez Naczelnika US zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika Zobowiązanej - Dyrektora IAS, przejawiającej się zajęciem kosztów postępowań sądowych prowadzonych pod sygn. akt III FSK 853/24, III FSK 854/24 i III FSK 687/24, poprzez nieuwzględnienie w zawiadomieniu przerw w naliczaniu odsetek, które wystąpiły; 3) art. 89 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez dokonanie przez Naczelnika US czynności egzekucyjnej, podczas gdy należności za wszystkie okresy wskazane w zawiadomieniu uległy przedawnieniu; 4) art. 124 § 2 w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 89 § 1 u.p.e.a., poprzez nieodniesienie się w zaskarżonym postanowieniu do zarzutu dokonania czynności egzekucyjnej, podczas gdy należności za wszystkie okresy wskazane w zawiadomieniu uległy przedawnieniu oraz zarzutu nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek. 6. Organ odwoławczy, postanowieniem z [...] maja 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor IAS powołał się na art. 54 § 1 i art. 89 § 2 – 3 u.p.e.a. i stwierdził, że zajęcie innej wierzytelności pieniężnej dokonane zawiadomieniem z 5 lutego 2025 r. nr [...] jest zgodne z art. 89 u.p.e.a., co potwierdza treść zawiadomienia oraz znajdujące się w aktach sprawy dowody doręczenia zawiadomienia do dłużnika zajętej wierzytelność oraz do Skarżącej. Zawiadomienie zostało sporządzone na odpowiednim wzorze stanowiącym załącznik nr 6, przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 18 marca 2024 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych i jest zgodne z art. 67 § 2 u.p.e.a. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów polegającego na braku doręczenia zawiadomienia wyznaczonemu w sprawie pełnomocnikowi, organ odwoławczy wskazał, że jest on bezzasadny. Z akt sprawy wynika, że 11 marca 2025 r. pełnomocnik Skarżącej nadał skargę na czynność egzekucyjną wraz z załączonymi do niej uwierzytelnionymi odpisami pełnomocnictw, która trafiła do organu pierwszej instancji tego samego dnia. Natomiast przedmiotowe zawiadomienie było pierwszy raz awizowane 20 lutego 2025 r., a ostatecznie zostało odebrane przez Skarżącą 4 marca 2025 r. Tak więc organ egzekucyjny został poinformowany o ustanowieniu pełnomocnika po doręczeniu Skarżącej przedmiotowego zawiadomienia. Z tego względu organ egzekucyjny prawidłowo doręczył zawiadomienie Skarżącej, gdyż nie miał wiedzy o tym, że reprezentuje Skarżącą pełnomocnik. Twierdzenie, że skuteczność ustanowienia pełnomocnika powinna być rozumiana w kontekście daty jego ustanowienia, a nie daty wpływu do organu jest chybione. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia i nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek, organ odwoławczy wskazał, że skarga na czynność egzekucyjną nie może mieć zastosowania do przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, a za takie należy z pewnością uznać zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Przedawnienie stanowi okoliczność faktyczną do wniesienia zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Natomiast jako "nieistnienie obowiązku" na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. należy rozpatrzyć zarzut błędnego określenia kwoty odsetek w tytule wykonawczym. Wadliwe określenie okresu, za jaki należne są odsetki, oznacza bowiem objęcie tytułem wykonawczym obowiązku nieistniejącego w części i w takim zakresie winno zostać rozpatrzone przez wierzyciela w ramach zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Organ odwoławczy wskazał, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego w stosunku do wskazanych wyżej zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej - środka zaskarżenia, a jej ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty przedawnienia oraz nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek. Ponadto właściwym dla oceny tych zarzutów jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. - wierzyciel. Zatem stawianie powyższych zarzutów wobec Naczelnika US - organowi egzekucyjnemu, żeby jako organ niewłaściwy odniósł się do tych zarzutów jest ze względów formalnych bezzasadne. Z tych samych przyczyn niezasadny jest też zarzut przedstawiony w pkt 4 zażalenia. 7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisu art. 2 w zw. z art, 7 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej "Konstytucja RP") w zw. z art. 54 § 1 pkt 1 w zw. z art. 89 u.p.e.a. poprzez niedopuszczalną zawężającą wykładnię przepisów statuujących podstawy do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, bezprawnie ograniczającą uprawnienia procesowe Spółki w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym; 2) przepisu art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 40 §2 K.p.a. poprzez brak doręczenia zawiadomienia wyznaczonemu w sprawie pełnomocnikowi, co z kolei skutkuje brakiem wprowadzenia do obrotu prawnego zawiadomienia, tym samym powodując nieważność dokonanej czynności egzekucyjnej; 3) przepisu art. 89 §1 u.p.e.a. w związku z art. art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p. poprzez dokonanie przez Naczelnika US zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika Zobowiązanej - Dyrektora IAS, przejawiającej się zajęciem kosztów postępowań sądowych prowadzonych pod sygn. akt: III FSK 853/24, III FSK 854/24, III FSK 687/24, poprzez nieuwzględnienie w Zawiadomieniu przerw w naliczaniu odsetek, które wystąpiły; 4) przepisu art. 89 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez dokonanie przez Naczelnika US czynności egzekucyjnej, podczas gdy należności za wszystkie okresy wskazane w zawiadomieniu uległy przedawnieniu; 5) przepisu art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. art. 70 § 4 O.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów egzekucyjnych; 6) przepisu art. 124 § 2 w związku z art. 126 oraz art. 107 §3 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez brak odniesienia się przez Dyrektora IAS, do argumentacji Spółki, wskazującej na: • zarzut nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek, poprzez uznanie, iż następuje konkurencyjność środków zaskarżenia, • przedawnienie zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji stanowiącej obowiązek podatkowego stanowiącego podstawę prowadzonej egzekucji administracyjnej (finalnie uchylonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2752/24) oraz • niedopuszczalną zawężającą wykładnię przepisów statuujących podstawy do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, bezprawnie ograniczającą uprawnienia procesowe Spółki w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. 8. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 9. Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267, z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W wyniku takiej kontroli decyzja/postanowienie może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 P.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 P.p.s.a., która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. 10. Złożona w niniejszej sprawie skarga, pomimo wniosku Skarżącej o rozpoznanie skargi na rozprawie, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skierowanie sprawy na rozprawę nie jest automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też, pomimo że Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie, to uwzględniając treść art. 122 P.p.s.a., powyższy wniosek nie wiązał sądu orzekającego w sprawie, co oznacza, że możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne (tak też B. Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z komentarzem pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego., Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015r. str. 527; także wyrok WSA w Krakowie z 9 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 59/16). Obie strony sporu w sposób kompleksowy uargumentowały swoje stanowisko w pismach procesowych w toku postępowania administracyjnego i sądowego, dlatego też Sąd uznał, że nie było podstaw do skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu jawnym. 11. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że postanowienie to odpowiada prawu, a skarga jest niezasadna. Stanowisko Dyrektora IAS przyjęte w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, sąd orzekający w sprawie podziela je w całości. Niniejsza sprawa miała za przedmiot skargę na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów postępowań sądowych prowadzonych pod sygn. akt III FSK 853/24, III FSK 854/24 i III FSK 687/24, należnych Spółce od Dyrektora IAS, które zostało dokonane zawiadomieniem z [...] lutego 2025 r., nr [...] Skarga na czynność egzekucyjną uregulowana została w art. 54 § 1 i nast. u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (art. 54 § 1 pkt 1) oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (art. 54 § 1 pkt 2). Zgodnie zaś z art. 54 § 2 u.p.e.a., skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. Należy wyjaśnić, że dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może polegać na zastosowaniu niedopuszczalnego środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny jest niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalne jest również stosowanie środków egzekucyjnych wobec osoby niepodlegającej jurysdykcji polskich organów administracyjnych, zwłaszcza korzystających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego. Dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może też polegać na zastosowaniu dopuszczalnego środka egzekucyjnego, ale w sposób naruszający ustawę (tak trafnie P. M. Przybysz (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 54). Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy (art. 7 § 3 u.p.e.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie wszczęte skargą na czynności egzekucyjne stanowi jedynie fragment postępowania egzekucyjnego i nie prowadzi do kontroli całego postępowania egzekucyjnego. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kontrola jest ograniczona do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, z 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, czy wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14). 12. Zdaniem sądu, Dyrektor IAS prawidłowo ocenił działanie organu egzekucyjnego, jako zgodne z prawem. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny, mając na celu doprowadzenie do wykonania przez Spółkę obowiązku o charakterze pieniężnym, zawiadomieniem z [...] lutego 2025 r., nr [...], dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów postępowań sądowych należnych od Dyrektora IAS. Zawiadomienie zostało doręczone Spółce 4 marca 2025 r. Z akt sprawy wynika, że 11 marca 2025 r. pełnomocnik Spółki nadał skargę na czynność egzekucyjną wraz z załączonymi do niej uwierzytelnionymi odpisami pełnomocnictw, która trafiła do Naczelnika US tego samego dnia. Natomiast przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu było pierwszy raz awizowane 20 lutego 2025 r., a ostatecznie zostało odebrane przez Stronę 4 marca 2025 r. Tak więc organ egzekucyjny został poinformowany o ustanowieniu pełnomocnika po doręczeniu Stronie zawiadomienia z 5 lutego 2025 r. Z tego względu organ egzekucyjny prawidłowo doręczył zawiadomienie do Strony, gdyż nie miał wiedzy o tym, że jest reprezentowana przez pełnomocnika. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnictwo musi znaleźć się w aktach danej konkretnej sprawy, a organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy. W świetle powyższego bez znaczenia dla skuteczności doręczenia przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu jest okoliczność ustanowienia pełnomocnika 7 stycznia 2025 r., w sytuacji, w której pełnomocnictwo zostało dołączone do akt sprawy dot. skargi na czynność egzekucyjną w postępowaniu przed Naczelnikiem US dopiero 11 marca 2025 r., jak również okoliczność przesłania 18 lutego 2025 r. pełnomocnictwa do wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. 13. Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi czynność zajęcia innej wierzytelności odbyła się w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, została przeprowadzona zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. W myśl tego przepisu, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85 u.p.e.a., poprzez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności (§ 1). Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność (§ 3 pkt 1). Ponadto organ zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem oraz doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 (§ 3 pkt 1 - 3). Podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., w tym zajęcia innej wierzytelności pieniężnej stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. 14. Dyrektor IAS prawidłowo też wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie bada się kwestii materialnoprawnych dotyczących ustalenia wysokości zaległości, odsetek, czy istnienia egzekwowanego obowiązku. W tym trybie nie można bowiem kwestionować działań organu, dla których przewidziane są odrębne tryby postępowań, czy też, w których przewidziane są inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji), albo w których przewidziane jest wniesienie pozwu do sądu. Skarga na czynności egzekucyjne jest bowiem środkiem ochrony wobec czynności organu egzekucyjnego, jedynie w sytuacji, gdy przepisy u.p.e.a. nie przewidują innych środków ochrony. Wobec powyższego, zasadnie organ nie uwzględnił zgłoszonych w trybie art. 54 u.p.e.a. zarzutów braku uwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek na podstawie art. 54 § 1 O.p. Zarzut nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek, mógłby zostać podniesiony i analizowany bowiem jedynie w ramach zarzutu nieistnienia obowiązku, w trybie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Za chybiony uznać należało zatem zarzut naruszenia art. 89 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 i pkt 7 O.p. 15. Analogicznie, nawiązując do zarzutu przedawnienia, należy wskazać Stronie, że skarga na czynność egzekucyjną nie może mieć zastosowania do przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, a za takie należy z pewnością uznać zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Przedawnienie stanowi okoliczność faktyczną do wniesienia zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Podkreślić należy, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego - w stosunku do wskazanych wyżej zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej - środka zaskarżenia, a jej ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty przedawnienia oraz nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek. Właściwym dla oceny tych zarzutów jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. - wierzyciel, a zatem stawianie powyższych zarzutów Naczelnikowi US - organowi egzekucyjnym, żeby jako organ niewłaściwy odniósł się do tych zarzutów jest ze względów formalnych bezzasadne. Z tych samych przyczyn niezasadny jest też zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów egzekucyjnych oraz zarzut braku odniesienia się w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego w sprawie skargi na czynność egzekucyjną do kwestii przedawnienia oraz przerw w naliczaniu odsetek. Brak jest zatem podstaw, aby uznać, że organy orzekające naruszyły zasadę wynikającą z art. 8 § 1 k.p.a., tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. 16. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, tj. zawężającej wykładni przepisów statuujących podstawy do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, Spółka te zarzuty wiązała z naruszeniem Konstytucji RP. Zarzuty w tym zakresie zostały podniesione dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku z czym organ odwoławczy nie mógł się do niego merytorycznie odnieść na etapie postępowania zażaleniowego. Niezależnie od tego, tutejszy Sąd wskazuje, że zawężająca w ocenie pełnomocnika Strony wykładnia przepisów statuujących podstawy do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, bezprawnie ograniczającą uprawnienia procesowe Spółki jest zarzutem oczywiście bezzasadnym w sytuacji, w której pełnomocnik Strony wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych i tym samym wykorzystał swoje uprawnienia procesowe. 17. Sąd nie stwierdził natomiast na żadnym etapie postępowania zarzucanego ograniczenia uprawnień procesowych Strony. Należy wskazać, że zarzuty powyższe referują w istocie do problemu obliczania odsetek. Skarżąca podnosiła, że kwota zajęcia jest nieprawidłowa – została zawyżona, a zatem nienależne pobranie ww. kwoty narusza wprost prawa Spółki i może prowadzić do pozbawienia Spółki płynności finansowej - w związku z tym również na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek uwzględniania występujących przerw w naliczaniu odsetek. Dla porządku należy wspomnieć, że jeżeli chodzi o kwestię zarzutu nieuwzględnienia przerw w naliczeniu odsetek, to ten problem został rozstrzygnięty już powyżej. Skarżąca jest całkowicie świadoma prawa do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, z którego to uprawnienia szeroko zresztą korzysta. W rezultacie, w sytuacji braku wystąpienia ograniczenia uprawnień procesowych Strony, nie zasługiwały na uwzględnienie podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 2 z w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 54 § 1 pkt 1 w zw. z art. 89 u.p.e.a., poprzez niedopuszczalną zawężającą wykładnię przepisów statuujących podstawy do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, bezprawnie ograniczającą uprawnienia procesowe Spółki w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. 18. Bezpodstawne były także zarzuty naruszenia przepisów art. 124 § 2 w zw. z art 126 oraz art. 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Powyższe przepisy wskazują na wymogi uzasadnienia orzeczenia. Zaskarżone postanowienie zostało sporządzone zgodnie z ww. przepisami, w szczególności zawiera jasne odniesienie się i wyjaśnienia, co do argumentacji Spółki. Z tych względów podniesione w skardze zarzuty naruszenia wskazanych przepisów nie stanowiły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem albo nie były zasadne, albo dotyczyły uchybienia, które pozostaje bez wpływu na skuteczność i ważność dokonanej czynności egzekucyjnej. 19. Z uwagi na powyższe, nie stwierdziwszy naruszeń prawa wskazanych w skardze, ani żadnych innych z urzędu, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.