III SA/Wa 171/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. i B. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie sprawy ze skargi A. R. i B. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – A. R. i B. R. złożyli w dniu 21 grudnia 2012 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych za 2006 r., wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podnieśli, że aktualnie nie są w posiadaniu wystarczających środków, które umożliwiłyby im zapłatę zobowiązania w kwocie określonej zaskarżoną decyzją. Podnieśli także, że wobec Skarżącego wydano również decyzję wymiarową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Egzekucja zobowiązania za 2006 r. spowodowałaby konieczność licytacji majątku osobistego Skarżących. Ponadto wskazali, że określone w skardze zarzuty uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu z 28 lutego 2013 r. wzywające do nadesłania dokumentów, które uprawdopodobniły by, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, Skarżący poinformował, że jedynym źródłem utrzymania jego, żony oraz dwóch córek oraz ojca w wieku 88 lat. Skarżący podkreślił, że natychmiastowa spłata zobowiązania zmusiłaby go do likwidacji prowadzonej działalności oraz zwolnienia 18 zatrudnionych osób. Do pisma Skarżący dołączył: - kserokopię zeznania PIT za 2010 r. z którego wynika jego przychód w wysokości 756.281, 55 zł i dochód w wysokości 188.151,80 zł; kserokopię zeznania PIT za 2011 r. z którego wynika jego przychód w wysokości 1.033.587, 12 zł i dochód w wysokości 156.637,40 zł; - wyciągi z rachunku bankowego za grudzień 2012 r., styczeń i luty 2013 r. z którego wynika ujemne saldo końcowe w wysokości 40 zł; - faktury leasingowe; - Formularz obliczeniowy zaliczki na podatek dochodowy za 2013 r., z którego wynika przychód w wysokości 42.900 zł i koszty uzyskania przychodu 61.464,34 zł; - zaświadczenie ZUS, z którego wynika, iż Skarżąca 2010 r. uzyskała dochód ze świadczeń w wysokości 16.273, 26 zł, a w 2011 r. 16817,42 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżących nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a." . W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Skarżący podnieśli, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bowiem natychmiastowa spłata zobowiązania zmusiłaby Skarżącego do likwidacji prowadzonej działalności oraz zwolnienia 18 zatrudnionych osób. Ponadto zdaniem Skarżących istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona w wyniku uwzględnienia skargi. Tymczasem ewentualna wadliwość zaskarżonej decyzji nie może być okolicznością przemawiającą za zasadnością wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Niezgodność decyzji z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. W rezultacie rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi, czego zdaje się spodziewać Skarżąca. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie NSA z 16 listopada 2010 r., I FZ 432/10). Stąd też argumentacja Skarżącej dotycząca zasadności skargi nie może uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak to już wskazano wyżej podstawowymi przesłankami takiego wstrzymania jest – w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że w przepisie tym chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla nich trudne do odwrócenia skutki. Z nadesłanych dokumentów wynika, że obroty z działalności gospodarczej skarżącego oscylują rocznie w okolicach 1.000.000 zł. Skarżący prowadząc działalność gospodarczą winien dochować należytej staranności opłacając daniny publicznoprawne. Z przedstawionych przez Skarżących argumentów i dokumentacji nie wynika aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowałoby trudne do odwrócenia skutki, które mogłyby mieć wpływ na życie lub zdrowie Skarżących. Na marginesie należy wskazać, że przepisy prawa podatkowego przewidują różne ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o które Skarżący mogą występować. Skarżący w sposób ogólny powołali się na swoją sytuację finansową, co nie pozwala wystarczająco ocenić, czy zachodzi postawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji