III SA/Wa 1736/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, sędzia WSA Waldemar Śledzik, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Urszula Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę Decyzją z [...] stycznia 2013 r. wydaną po przeprowadzeniu postępowania wszczętego postanowieniem z 11 lipca 2011 r., Prezydent m.st. W. ustalił Skarżącemu, R.P., wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2009 r., za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], stanowiącą lokal mieszkalny nr 21 wraz z przynależnym pomieszczeniem gospodarczym oraz udział 1/448 we współwłasności garażu podziemnego w tym samym budynku, na kwotę 219 zł. W odwołaniu od decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości lub o uchylenie w części ustalenia podatku w kategorii "Budynki pozostałe" w kwocie 168,06 zł. Skarżący wskazał, iż garaż wielostanowiskowy usytuowany w podziemiu budynku mieszkalnego winien być opodatkowany stawką właściwą dla budynków mieszkalnych. Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe miejsce postojowe w lokalu garażowym usytuowane jest w budynku mieszkalnym. Sam jednak fakt, iż garaż jest częścią budynku mieszkalnego nie przesądza o tym, że ma on charakter mieszkalny. Wskazuje na to przede wszystkim wykładnia językowa, zgodnie z którą budynek/lokal mieszkalny oznacza obiekt budowlany, który nadaje się i służy do mieszkania oraz spełnia kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Garaż zaś powyższych kryteriów nie spełnia. Ponadto z akt sprawy wynika, że lokal garażowy znajdujący się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W. w katastrze nieruchomości został sklasyfikowany jako niemieszkalny. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu, kluczową kwestią przy opodatkowaniu garażu jest ustalenie czy stanowi on odrębną od lokalu mieszkalnego nieruchomość czy też jest pomieszczeniem przynależnym do mieszkania. W świetle art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) – dalej: "u.w.l." możliwe są obie sytuacje. W przypadku pierwszej z nich lokal garażowy będzie opodatkowany stawką właściwą dla budynków pozostałych, natomiast gdy garaż jest pomieszczeniem przynależnym do mieszkania, opodatkowany jest stawką niższą właściwą dla budynków mieszkalnych. Uzasadnieniem dla tak przyjętego rozróżnienia są względy wykładni celowościowej. Garaż stanowiący pomieszczenie przynależne do mieszkania nie może zostać zbyty oddzielenie, z uwagi na fakt, iż prawo do korzystania z niego jest integralnie związane z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego. Natomiast garaż stanowiący wyodrębnioną prawnie nieruchomość, może stać się własnością osoby, która nie jest właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym w którym usytuowany jest również garaż. W tej sytuacji brak jest uzasadnienia dla stosowania dla lokalu garażowego preferencyjnej stawki opodatkowania właściwej dla budynków mieszkalnych. Stanowisko takie prezentowano w orzecznictwie sądów administracyjnych, a przede wszystkim w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSP 4/11, a także piśmiennictwie (L. Etel, Podatek od lokali garażowych, Finanse Komunalne 2011, nr 5, s. 33-38, L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych 2009, nr 7-8, s. 1, 9-13). Z załączonych do akt sprawy wypisów z rejestru lokali i rejestru gruntów wynika, że dla lokalu niemieszkalnego - garażu, usytuowanego przy ul. [...] w W., prowadzona jest odrębna księga wieczysta o nr [...]. Z wypisu z rejestru lokali dotyczącego lokalu mieszkalnego nr 21 wynika natomiast, iż do ww. mieszkania przynależy tylko komórka, a dla lokalu mieszkalnego jest prowadzona odrębna od lokalu garażowego księga wieczysta o nr [...]. Ponadto miejsce postojowe w lokalu garażowym zostało nabyte odrębnym od lokalu mieszkalnego, aktem notarialnym z dnia 9 maja 2008 r. Rep. A nr [...]. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy garaż ma charakter niemieszkalny oraz stanowi przedmiot odrębnej własności, a zatem słusznie organ I instancji zastosował do jego opodatkowania stawkę przewidzianą dla budynków pozostałych, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l.". Pismem z 7 czerwca 2013 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niniejszą decyzję zarzucając jej naruszenie ustaw: Ordynacja Podatkowa, u.p.o.l., Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, u.w.l., Prawo Budowlane oraz zasad: ochrony zaufania do Państwa i stanowionego przez nie prawa, niedziałania prawa wstecz, równości wobec prawa, ochrony interesów w toku. Argumentował, że w decyzji z [...] stycznia 2013 r. całkowicie pominięto odmienne poglądy: Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokuratorów Generalnych, autorytetów prawnych, mówiące, iż garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych. W szczególności pogląd ten został potwierdzony orzeczeniami NSA z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II FSK 733/10 i II FSK 335/11, WSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 346/09 i z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt I SA/BD 578/10, WSA w Warszawie z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 795/11 i z dnia 4 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 509/11 oraz pismem Prokuratora Generalnego z dnia 8 lutego 2012 r. W związku z tym Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości lub stwierdzenie ich nieważności w całości oraz zasądzenie kosztów sądowych na jego rzecz. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. W dniu 24 stycznia 2014 r. Skarżący złożył na rozprawie pismo procesowe, w którym podtrzymał w całości wcześniej zaprezentowane stanowisko i dodatkowo podniósł zarzut naruszenia art. 210 § 1 ust. 6 O.p. poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji organów obu instancji. Skarżący wskazał także, że złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, która nie wskazywała posiadania obiektów pod kategorią C1 – budynki pozostałe, gdyż część współwłasności miejsca garażowego Skarżący zakwalifikował do kategorii A – budynki mieszkalne. Fakt ten został całkowicie pominięty w decyzji organu I instancji, bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponadto Skarżący zarzucił, że organy nie wyjaśniły przyczyn jawnego stosowania prawa wstecz. Skoro sam wydający decyzję stwierdza, że uchwała NSA z 27 lutego 2012 r. (sygn. akt II FPS 4/11) ustanowiła wydającemu decyzję prawo, to wydający decyzję to ustanowione w 2012 r. prawo stosuje wstecz do 2009 r. Ponadto Skarżący argumentował, że część podatników znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej oraz prawnej w zakresie lokalizacji i posiadania garażu za ten sam rok, zapłaciło podatek z tytułu posiadania miejsca garażowego mniejszy i zaliczany do kategorii A - Budynki mieszkalne a nie do kategorii C1 –Budynki pozostałe, co narusza zasadę równości wobec prawa. Ponadto część podatników posiadająca miejsce postojowe w garażu podziemnym budynku mieszkalnego została obarczona mniejszym podatkiem z tytułu posiadania miejsca postojowego zaliczanego do kategorii A, ze względu na fakt, iż miejsce postojowe nie zostało wydzielone osobną księgą wieczystą jako osobny lokal. Skarżący podniósł także, że w decyzji pominięto zarzut naruszenia Prawa budowlanego. Organ pominął treść art. 9 tej ustawy a także przepisy w zakresie projektowania, uzyskania pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych. Organ pominął także przepisy u.p.o.l. koncentrując się jedynie na Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Tymczasem ustawa ta reguluje jedynie sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków natomiast podatek od nieruchomości wprost jest uregulowany u.p.o.l. Grunty sklasyfikowane w ewidencji to jedynie grunty wyszczególnione w art. 1a ust. 3 u.p.o.l. Nie ma tam mowy o budynkach. Tymczasem przedmiotowa nieruchomość jest budynkiem. Skarżący argumentował, że w pozwoleniu na budowę przedmiotowej nieruchomości z dnia 1 sierpnia 2005 r. wydanej przez Prezydenta m. W. przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny z garażami podziemnymi wprost zalicza się do XIII kategorii obiektów budowlanych, a zatem do budynków mieszkalnych zgodnie z ustawą Prawo Budowlane. Z dokumentu tego wynika, że przedmiotowy budynek jest obiektem mieszkalnym. Ponadto Skarżący podkreślił, że w uzasadnieniu decyzji organ pominął rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych. Wedle przyjętej tam nomenklatury budynek mieszkalny to obiekt budowlany, którego co najmniej połowa powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne – budynek taki sklasyfikowany jest jako niemieszkalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy posiadany przez Skarżącego udział w prawie własność lokalu niemieszkalnego – garażu winien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości obliczonym według stawki jak dla budynków mieszkalnych (zgodnie ze stanowiskiem Skarżącego) czy też jak dla budynków pozostałych (zgodnie ze stanowiskiem Prezydenta a następnie SKO). W ocenie sądu, z poniżej wskazanych przyczyn rację w tym sporze należało przyznać organom podatkowym. Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego wynika, że Skarżący aktem notarialnym z 9 maja 2008 r. nabył udział wynoszący 1/448 w prawie własności lokalu niemieszkalnego – garażu, stanowiącego odrębną nieruchomość, wpisanego do księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla W. IX Wydział Ksiąg Wieczystych, położonego w budynku przy ul. [...], o powierzchni 11.337 m2. Również wypis z rejestru lokali potwierdza, że Skarżący jest współwłaścicielem lokalu niemieszkalnego, położonego przy ul. [...] o powierzchni 11.337 m. Wobec powyższego organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny tak zebranego materiału dowodowego uznając, że Skarżącemu przysługuje udział w prawie własności lokalu niemieszkalnego- garażu. Powyższe ustalenie skutkowało koniecznością zastosowania przez organy podatkowe stawki opodatkowania przewidzianej dla budynków pozostałych. Sąd wskazuje w tym miejscu, że zarzuty Skarżącego dotyczące pominięcia przepisów u.p.o.l., u.w.l., prawa budowlanego jak również braku podstaw do odwołania się do ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne są niezasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że dokumenty w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2013 r. II FSK 974/11, z 21 grudnia 2012 r. II FSK 986/11). Należy również zwrócić uwagę, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 27 kwietnia 2009 r. II FPS 1/09 biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dopiero w sytuacji, w której budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. W niniejszej sprawie spór dotyczy udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego-garażu, charakter powyższego lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności potwierdzony został w wypisie z ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego, zarzuty Skarżącego dotyczące wadliwego odwołania się przez organy do ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, pominięcia przepisów u.p.o.l, prawa budowlanego, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych czy też treści dokumentów takich jak rozwolnienie na budowę czy pozwolenie na użytkowanie uznać należy za nieuzasadnione. Jedynie w sytuacji, w której lokal, którego współwłaścicielem jest Skarżący byłby nie wpisany do ewidencji, możliwe byłoby prowadzenie przez organ podatkowe postępowania celem ustalenia jego charakteru. Z uwagi na powyższe kwestia opodatkowania komórki stanowiącej pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego Skarżącego, położonej (jak twierdzi Skarżący) na tej same kondygnacji, co lokal niemieszkalny-garaż i w jego bezpośredniej bliskości nie może przesądzić o wadliwości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe. Co więcej, fakt uznania komórki za pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego, zgodny jest z przepisami u.w.l. Organy nie miały natomiast podstaw aby ustalić, że Skarżący nabyty przez Skarżącego udział w prawie własności lokalu niemieszkalnego stanowi pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego. Na takie ustalenie nie pozwalają przepisy u.w.l. wyraźnie wskazujące w art. 2 ust. 1, że samodzielny lokal mieszkalnym a także samodzielny lokal mieszkalny o innym przeznaczeniu mogą stanowić odrębną własność. Jak wynika z akt postępowania podatkowego, Skarżący w kwietniu 2008 r. nabył prawo własności samodzielnego lokal mieszkalnego oraz udział w prawie własności samodzielnego lokalu mieszkalnego o innym przeznaczeniu (garażu). Uznanie w powyższej sytuacji, że Skarżący nabył lokal mieszkalny i przynależący do niego garaż stanowiłoby rażące naruszenie art. 2 ust 1 ustawy prawo własności lokali jak również przepisów postępowania regulujących postępowanie dowodowe – oznaczałoby bowiem pominięcie znajdujących się w aktach dokumentów w postaci aktów notarialnych i wypisu z ewidencji gruntów. Przyczyny, dla których Skarżący nabył prawo własności lokalu mieszkalnego i odrębnie udział w prawie własności lokalu niemieszkalnego (opisane w załączniku do protokołu rozprawy) pozostają bez wpływu na ustalenie przedmiotu opodatkowania i właściwej stawki w podatku od nieruchomości. Skarżący podnosił zarzut wadliwego ustalenia, że lokal niemieszkalny ma powierzchnię powyżej 2,2 m. Sąd wskazuje w tym miejscu, że sam Skarżący w informacji złożonej na wezwanie organu podatkowego w dniu 29 lipca 2011 r. wskazał, że wszystkie lokale posiadane przez niego mają wysokość powyżej 2,20 m. Następnie w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów ani też nie wnosił o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów, które potwierdziłyby, że garaż ma mniejszą wysokość. Wobec powyższego zarzuty Skarżącego w tym zakresie sąd również uznaje za nieuzasadnione. Skarżący wskazywał, że część osób znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej co on uiściła niższy podatek. Sąd nie neguje faktu, że kwestia wykładni przepisów prawa w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku osób będących współwłaścicielami lokali niemieszkalnych – garaży wywoływała kontrowersje zarówno w orzecznictwie organów podatkowych jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Rozbieżności te doprowadziły do podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27 lutego 2012 r. uchwały zgodnie z którą w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Wobec powyższego nie można wykluczyć sytuacji, że lokale niemieszkalne-garaże (lub też udziały w takich lokalach) zostały opodatkowane przed datą powzięcia przywołanej wyżej uchwały przy zastosowaniu stawki podatkowej przewidzianej jak dla budynków mieszkalnych. Okoliczność ta nie może jednak stanowić podstawy dla wydania obecnie rozstrzygnięcia sprzecznego z prawem. Na marginesie wskazać w tym miejscu należy, że opóźnienie w wydaniu wobec Skarżącego decyzji ustalającej wysokość podatku na 2009 r. jest po części spowodowana zaniechaniem zrealizowania przez Skarżącego obowiązków wynikających z art. 6 ust. 6 w związku z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. Wobec powyższego, również zarzut naruszenia zasady ochrony interesów w toku, którego Skarżący upatrywał, jak wynika z uzasadnienia skargi, w wydaniu wobec niego w 2013 r. decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na 2009 r., przy uwzględnieniu wykładni prawa wynikającej z uchwały NSA z 27 lutego 2012 r., uznać należy za nieuzasadniony. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Skarżący, pomimo nabycia udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego-garażu oraz prawa własności lokalu mieszkalnego w dniu 4 kwietnia 2008 r., wbrew postanowieniom art. 6. ust. 6 w związku z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. nie złożył właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Skarżący złożył powyższą informację dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązani podatkowego z tytułu podatku do nieruchomości za lata 2009 -2011, wykonując postanowienie z 11 lipca 2011 r. wzywające go do przedłożenia powyższej informacji. W powyższej deklaracji Skarżący również nie wykazał posiadanego przez siebie udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego, wykazując jedynie budynki mieszkalne. Sąd wskazuje w tym miejscu, że za niezasadny uznaje zarzut Skarżącego pominięcia w zaskarżonej decyzji faktu wykazania przez niego w deklaracji, że przysługuje mu wyłącznie prawo własności do budynku mieszkalnego. Organy podatkowe nie są związane treścią informacji złożonej przez podatnika. W sytuacji, której postępowanie dowodowe wykaże, że stan faktyczny jest odmienny od przedstawionego przez podatnika, obowiązane są podjąć odpowiednie rozstrzygnięcie na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych. Sąd podnosi również, że fakt nie złożenia przez Skarżącego deklaracji w terminie 14 dni od daty nabycia prawa własności lokalu mieszkalnego oraz udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego, a następnie złożenie po terminie informacji, w której nie zostały ujawnione wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokość zobowiązania podatkowego uznać należy, ze spełnienie przesłanki, o której mowa w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji uznać należy, że prawo organu do wydania decyzji ustalającej wysokość podatku na 2009 r. ulegałoby przedawnieniu dopiero z dniem 31 grudnia 2014 r. Ustosunkowując się do zarzutu nie wyjaśnienia w decyzji "jawnego działania prawa wstecz" z uwagi na powołanie się organów na cytowaną wyżej uchwałę NSA z 27 lipca 2012 r. wskazać należy, że zarzut ten jest następstwem niezrozumienia przez Skarżącego znaczenia powyższej uchwały. Powołana uchwała nie tworzyła prawa, wskazuje jedynie, w jaki sposób winny być rozumiane określone przepisy prawa. W związku z powyższym powołanie się na dokonaną w niej wykładnię nie może być uznane za zastosowaniem prawa wstecz. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu pominięcia w decyzji z [...] stycznia 2013 r. odmiennych poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokuratorów Generalnych, autorytetów prawnych sąd wskazuje, że organy podatkowe nie są związane stanowiskiem Prokuratorów Generalnych czy autorytetów prawnych. W sytuacji powołania się przez podatnika na stanowisko czy poglądy wyrażone w doktrynie czy orzecznictwie organ powinien się do nich ustosunkować. Jednak przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2013 r. Skarżący, nie zajął stanowiska. Nie można więc czynić organowi zarzutu, że nie ustosunkował się do poglądów, na które Skarżący się nie powoływał. Skarżący zarzut pominięcia odmiennych poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokuratorów Generalnych, autorytetów prawnych podniósł również w odwołaniu do decyzji Prezydenta, nie wyjaśnił jednak jakie konkretnie poglądy, gdzie opublikowane, ma na myśli. Nie powołał również orzeczeń sądowych, w których wyrażono odmienne poglądy. Wobec powyższego, również SKO nie miało możliwości ustosunkowania się do tych poglądów. Dopiero w skardze Skarżący przywołał orzeczenia sądów administracyjnych, przedstawiające odmienne poglądy na kwestię opodatkowania podatników będących właścicielami czy też współwłaścicielami lokali niemieszkalnych-garaży. Jak już wskazano, kwestia powyższa istotnie wywoływała rozbieżności w orzecznictwie, które zakończone zostały powzięciem przez NSA uchwały z 27 lutego 2012 r. Skarżący ma niewątpliwie rację wskazując, że uchwała nie wyznacza raz na zawsze kierunek rozstrzygnięcia podobnych spraw. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę poglądy wyrażone w powyższej uchwale w pełni podziela nie znajdując podstaw do wystąpienia z zagadnieniem prawnym do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi NSA. Skarżący wskazywał również na naruszenie zasady ochrony zaufania do Państwa i stanowionego przez nie prawa, równości wobec prawa i ochrony interesów w toku. W uzasadnieniu Skarżący wskazał na okoliczności uzasadniające w jego ocenie, naruszenie zasady równości wobec prawa, przy czym uzasadnienie to stanowi prawie powtórzenie poglądów przytoczonych w uchwale NSA z 27 lutego 2011, do których NSA odniósł się wskazując : "W Polsce nie obowiązuje jednak system podatku od nieruchomości, który w przypadku opodatkowania budynków lub ich części uzależnia wysokość podatku od ich wartości. W związku z tym pomimo, że podatek od nieruchomości zalicza się do grupy podatków od posiadania majątku, to jego wysokość nie jest uzależniona, w omawianym przypadku, bezpośrednio od jego wartości, a od wykorzystywania go na określone cele (mieszkalne, do działalności gospodarczej, pozostałe). W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zróżnicowanie stawek podatku od garaży w zależności od tego, czy są one lokalem stanowiącym odrębną własność, a w konsekwencji odrębny przedmiot opodatkowania, czy stanowią jedynie przynależność lokalu mieszkalnego, stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP." Sąd powyższy pogląd w pełni podziela i przyjmuje za własny. Końcowo sąd wskazuje, że w jego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na podnoszone przez Skarżącego w załączniku do protokołu rozprawy naruszenia art. 210 § 1 ust. 6 i § 4 O.p. Naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu tylko wtedy, jeżeli wykazane zostanie, że miało ono wpływ na wynik sprawy. Rzeczywiście, w niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie odniósł się wprost do podniesionych przez Skarżącego zarzutów naruszenia przepisów u.p.o.l., ordynacji podatkowej, prawa geodezyjnego i kartograficznego czy prawa budowlanego. Organ prawidłowo jednak odczytał, że Skarżący kwestionuje uznanie przez organ pierwszej instancji, że udział w prawie własności lokalu niemieszkalnego-garażu winien być opodatkowany stawką jak dla budynków pozostałych i odniósł się do tej kwestii, w tym odnosząc się do przepisów u.w.l. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.