III SA/Wa 1740/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] .02.2010 r. aktem notarialnym Rep. A nr [...] D. Z. , dalej jako Skarżący, Strona wraz z małżonką K. P. nabył w ramach wspólności ustawowej lokal mieszkalny nr [...] , położony w W. przy ul. [...], za łączną kwotę 160.000,00 zł. Notariusz od tej transakcji pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w kwocie 3.200,00 zł. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec Skarżącego z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu nabycia 1/2 części ww. lokalu mieszkalnego, na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] .02.2010 r. Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. organ pierwszej instancji wezwał Stronę celem udzielenia odpowiedzi w sprawie podwyższenia wartości lokalu mieszkalnego nr [...], stanowiącego odrębną nieruchomość, położonego w W. przy ul. [...] W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. poinformował, iż w jego ocenie organ podatkowy w sposób nieuprawniony podwyższył wartość lokalu mieszkalnego, nabytego aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] .02.2010 r., którego wartość rynkową ustalono w umowie przedwstępnej sprzedaży z dnia 09.12.2004 r. sporządzonej w formie aktu notarialnego na poziomie 160.000,00 zł. Z ostrożności procesowej Strona sprzeciwiła się jednak zastosowaniu w niniejszej sprawie postanowień art. 6 ust. 4 ustawy dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. z 2010r. Dz.U. Nr 101, poz. 649 ze zm.; dalej: "u.p.c.c."), ponieważ jej zdaniem powołanie biegłego przez organ podatkowy do określenia wartości rynkowej nieruchomości, na dzień 26.02.2010 r. będzie bezprzedmiotowe i pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych oraz może narazić Stronę na niczym nieuzasadnione koszty. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. ustalił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 2.318,00 zł (z czego kwotę 1.600,00 zł pobrał notariusz przy sporządzeniu aktu notarialnego). Do zapłaty pozostało zatem 718,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 27.02.2010 r. Organ pierwszej instancji przyjął za podstawę opodatkowania wartość nieruchomości wskazaną w ww. wezwaniu z dnia 08.12.2014 r., tj. 231.840,00 zł (wartość udziału 1/2 części - 115.920,00 zł). Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 6 ust. 1 pkt 1) u.p.c.c poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że określenie ceny sprzedaży nieruchomości w umowie przedwstępnej sprzedaży nie stanowi uzasadnionej przyczyny określenia ceny sprzedaży nieruchomości w umowie przyrzeczonej, w wysokości niższej niż wartość rynkowa w dacie sporządzenia umowy przenoszącej własność, - art. 2 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez naruszenie zasady in dubio pro tributario, która nakazuje organom podatkowym rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zauważył, że w postępowaniu podatkowym wszczętym w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych wszystkie strony czynności, na których ciąży obowiązek mają status stron w rozumieniu art. 133 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: O.p.) zaś postępowanie winno swym zakresem obejmować całą wartość czynności cywilnoprawnej. Stwierdził, iż postanowienie o wszczęciu postępowania powinno być zatem doręczone wszystkim podmiotom, solidarnie odpowiedzialnym za zobowiązanie podatkowe.Zdaniem Organu odwoławczego niedopuszczalne jest także pominięcie w decyzji ustalającej wysokość podatku od czynności cywilnoprawnych jednej z osób odpowiedzialnej solidarnie za to zobowiązanie podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił uwagę, iż Organ pierwszej instancji określając decyzją z dnia [...] .01.2015 r. nr [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych przyjął, że Strona nabyła udział 1/2 części lokalu, zaś zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] .02.2010 r., a tymczasem Skarżący wraz z małżonką nabył lokal mieszkalny w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał zamiast jednej (dotyczącej solidarnie zobowiązanych), dwie odrębne decyzje, wskazując jednocześnie nieprawidłową podstawę opodatkowania, którą winna stanowić wartość całego lokalu. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, iż w przedmiotowym postępowaniu po przeprowadzeniu czynności sprawdzających Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał, że wartość nieruchomości wskazana w akcie notarialnym z dnia [...] .02.2010 r. Rep. A [...] , nie odpowiada jej wartości rynkowej z dnia dokonania czynności. Na tej podstawie wszczął postępowanie podatkowe, po czym wzywając Stronę oraz małżonkę Strony do podwyższenia wartości nieruchomości, będącej przedmiotem sprzedaży, podał jednocześnie wartość lokalu mieszkalnego nr [...] , stanowiącego odrębną nieruchomość, położonego w W. przy ul. [...] , według własnej oceny, w wysokości łącznej 231.840,00 zł oraz wartość udziału 1/2 części lokalu w wysokości 115.920,00 zł. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego pierwszej instancji Strona nie wyraziła zgody na zaproponowaną wartość podając wartości według własnych wyliczeń. W piśmie z dnia 22.12.2014 r. Skarżący wskazał, iż wartość rynkowa nieruchomości, została ustalona na podstawie umowy przedwstępnej sprzedaży na poziomie 160.000,00 zł. Zdaniem Organu odwoławczego mając na uwadze fakt, że Strona nie wyraziła zgody na podwyższenie wartości nieruchomości będące przedmiotem transakcji a jednocześnie podała inną niż wskazana przez organ pierwszej instancji wartość, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. winien był w oparciu o przepis art. 6 ust. 4 u.p.c.c. dokonać określenia wartości z uwzględnieniem opinii biegłego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy poprzez ustosunkowanie się do sporu o wartość przedmiotu transakcji nie jest możliwe z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części. Opisane wyżej uchybienia skutkują nieprawidłowością postępowania, Zobowiązał Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy do określenia wartość rynkowych nieruchomości będących przedmiotem sprzedaży zgodnie z procedurą wynikająca z art. 6 ust. 3 i 4 u.p.c.c. Ponadto wskazał, iż organ pierwszej instancji wydając decyzję po ponownym rozpatrzeniu sprawy winien uwzględnić fakt, iż jej adresatem są podmioty solidarnie zobowiązane do zapłaty podatku i zaznaczyć solidarny charakter przedmiotowego zobowiązania. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 233 § 2 O.p. poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji, podczas gdy przesłanki zastosowania ww. przepisu w niniejszej sprawie nie wystąpiły, ponieważ cały materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony, - art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.c.c w związku z art. 6 ust. 2 u.p.c.c, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że określenie ceny sprzedaży nieruchomości w umowie przedwstępnej sprzedaży nie stanowi uzasadnionej przyczyny określenia ceny sprzedaży w umowie przyrzeczonej, w wysokości niższej niż wartość rynkowa w dacie sporządzenia umowy przenoszącej własność i wskazaniu, iż w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.c.c., obligatoryjne jest powołanie biegłego, - art. 2 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez naruszenie zasady in dubio pro tributario, która nakazuje organom podatkowym rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; aktualna publikacja: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwana dalej "p.p.s.a." wynika zaś, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zaistniały podstawy z art.233 § 2 O.p. do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora izby Skarbowej w W., który stwierdził, że nieprawidłowo ustalono wartość nieruchomości (nie zastosowano procedury, o której mowa w art.6 ust. 3 i 4 u.p.c.c.) oraz nie uwzględniono solidarnej odpowiedzialności małżonków za zobowiązanie w podatku od czynności cywilnoprawnych. Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy podać, że na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.c.c. podatkowi temu podlegają umowy sprzedaży. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 1 tej u.p.c.c. obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej. Według art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 u.p.c.c., podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych przy umowie sprzedaży stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego, którą określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów. Dalej z przepisów art. 6 ust. 3 i ust. 4 p.c.c. wynika, że jeżeli wartość przedmiotu czynności cywilnoprawnej podana przez podatnika nie odpowiada, według oceny organu podatkowego, wartości rynkowej, organ ten wezwie podatnika do jej podwyższenia lub obniżenia, podając jednocześnie wartość według własnej, wstępnej oceny. Jeżeli podatnik, pomimo powyższego wezwania, poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy dokona jej określenia z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez podatnika wyceny rzeczoznawcy. Przytoczone obok przepisy ust. 3 i ust. 4 art. 6 ustawy u.p.c.c. określają swoistą procedurę w ramach której dochodzi do określenia wartości przedmiotu czynności cywilnoprawnej (podstawy opodatkowania podatkiem). W szczególności, jeżeli podatnik nie określi tej wartości zgodnie z propozycją organu, to organ ten ustali wartość rynkową rzeczy lub prawa z uwzględnieniem opinii biegłego lub przedłożonej przez podatnika wyceny rzeczoznawcy. Odnosząc się do powołanego przez Stronę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2189/10, Sąd stwierdził, iż nie może on mieć bezpośredniego odniesienia do rozpoznawanej sprawy, bowiem został wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U .z 2012 r. Nr 561 j.t.) zwana dalej "u.p.d.o.f." w szczególności art.19 ust.4 u.p.d.o.f. Przepis ten stanowi, że jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie odpłatnego zbycia znacznie odbiega od wartości rynkowej nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wezwie strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. (podkreślenie Sądu) W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn (podkreślenie Sądu), które uzasadniają podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wartość z uwzględnieniem opinii biegłego lub biegłych. Jeżeli wartość ustalona w ten sposób odbiega co najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego lub biegłych ponosi zbywający. Regulacja zawarta w art. 6 ust.2 u.p.c.c. jest nieco odmienna albowiem stanowi, że przy ustaleniu wartości rynkowej przedmiotu czynności cywilnoprawnych czyni się to na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów. Inny jest również cel regulacji obu przepisów - o ile w przypadku podatku od czynności cywilnoprawnych zapłacona cena umowna jest praktycznie nieistotna albowiem wysokość podatku odnosi się do ceny rynkowej (organ dla celów podatkowych nie kwestionuje, że strony rzeczywiście przyjęły wskazaną cenę, ale z punktu widzenia obciążenia podatkowego odwołuje się do wartości rynkowej przedmiotu transakcji). Natomiast w art. 19 ust.4 u.p.d.o.f. oraz odpowiednio w art.14 ust.3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz.851 j. t. ze zm.) zwana dalej u.p.d.p. ustawodawca dał prymat cenie wynikającej z umowy stron. Takie uregulowanie więc nie abstrahuje od ustaleń umownych stron, które mają znaczenie dominujące - zanim organ odrzuci cenę wynikającą z umowy, ma obowiązek ustalić, czy cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej rzeczy. Czyni to za pomocą obligatoryjnej procedury określonej w art. 14 ust. 3 u.p.d.p. lub at.19 ust.4 u.p.d.o.f., tj. wzywając strony umowy do zmiany wartości rzeczy bądź wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. Z powyższego wynika, iż w art.19 ust.4 u.p.d.o.f. i art.14 ust.3 u.p.d.p. prawodawca jako istotną przesłankę, przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości wprowadził ustalenie przyczyny uzasadniającej podanie przez podatnika ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. Przesłanki tej nie zawiera natomiast przepis art.6 ust.3 i 4 u.p.c.c. Organ podatkowy nie może więc uwzględnić okoliczności jakie spowodowały ustalenie w umowie przedwstępnej ceny sprzedaży i przyczyn różniących ją od ceny rynkowej nieruchomości na dzień nabycia nieruchomości. Skoro więc organ podatkowy nie jest uprawniony do badania przyczyn ustalenia ceny nieruchomości, w wysokości znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, to w każdym przypadku gdy cena nieruchomości na dzień jej nabycia znacznie odbiega od wartości rynkowej, organ podatkowy zobowiązany jest zastosować procedurę ustalania wartości nieruchomości określoną w art.6 ust.2-4 u.p.c.c, w tym powołania biegłego celem oszacowania wartości nieruchomości, jeżeli zaistnieją ku temu przesłanki. (wyrok WSA W Gliwicach z 21 lipca 2011 r. Sygn. akt I SA/GL 354/11, wyrok WSA w Bydgoszczy z 20 kwietnia 2005 r. Sygn. akt I SA/Bd 99/05). Z tych wszystkich względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ art.6 ust.1 pkt 1 oraz ust.2 i 4 u.p.c.c. oraz art.2 i 217 Konstytucji RP, bowiem choć, nie do końca trafne jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji, to okoliczność ta nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ trafnie bowiem przyjął, iż zachodzą przesłanki do zastosowania w sprawie art.233 §2 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten stanowi realizację zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 127 O.p., zgodnie z którą istota tego postępowania polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli orzeczenia organu pierwszej instancji. Obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy, zamiast uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazywania do ponownego rozpoznawania w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości istnieje zatem, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 233 § 2 O.p. możliwe jest wyłącznie wtedy, kiedy brak jest pełnych podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przewidziana bowiem w przepisie art. 233 § 2 O.p. możliwość uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji stanowi odstępstwo od zasady szybkiego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy co do jej istoty przez organy podatkowe obu instancji. Konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, niezbędna dla rozstrzygnięcia sprawy, została szczegółowo uzasadniona w decyzji organu odwoławczego, który wskazał, jakie konkretne okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W rozpoznawanej sprawie faktycznie organ podatkowy pierwszej instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Braki oraz błędy tego postępowania wymagały uzupełnienia w znacznej części i stanowiły przesłankę skutkującą uchyleniem decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Dyrektor Izby Skarbowej w W. trafnie ocenił jako nie wystarczający materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Uzasadnione jest twierdzenie organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro Strona, podała, iż wartość rynkowa nieruchomości, została ustalona na podstawie umowy przedwstępnej sprzedaży na poziomie 160.000,00 zł. i nie ma podstaw do jej podwyższenia, to tym samym nie wyraziła zgody na podwyższenie wartości nieruchomości będącej przedmiotem transakcji podając inną niż wskazana przez organ pierwszej instancji wartość nieruchomości. W takiej sytuacji, organ pierwszej instancji winien był w oparciu o przepis art. 6 ust. 4 u.p.c.c. dokonać określenia wartości z uwzględnieniem opinii biegłego. Przepis ten nie daje bowiem organom podatkowym możliwości przyjęcia za podstawę opodatkowania wartości wskazanej tylko przez jedną ze stron postępowania, zaś powołanie biegłego jest obligatoryjne stanowi bowiem ustawowy warunek określenia wartości rynkowej nieruchomości. Ponadto trafnie organ odwoławczy stwierdził, iż postanowienie o wszczęciu postępowania powinno być doręczone wszystkim podmiotom, solidarnie odpowiedzialnym za zobowiązanie podatkowe. Niedopuszczalne jest także pominięcie w decyzji ustalającej wysokość podatku od czynności cywilnoprawnych jednej z osób odpowiedzialnej solidarnie za to zobowiązanie podatkowe. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji określając zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych przyjął, że Strona nabyła udział 1/2 części lokalu, zaś zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] .02.2010 r., lokal mieszkalny nabyli małżonkowie K. P. oraz D. Z. w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał błędnie dwie odrębne decyzje, wskazując jednocześnie nieprawidłową podstawę opodatkowania, którą winna stanowić wartość całego lokalu. Ta okoliczność nie jest kwestionowana przez Stronę, nie wymaga więc w ocenie Sądu szerszego wyjaśnienia. Organ odwoławczy zawarł w zaskarżonej decyzji obszerne uzasadnienie w tym zakresie, które Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę Strony jako bezzasadną.