III SA/Wa 1865/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]; 2) uchyla postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]; 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej zwany "Naczelnikiem") na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] marca 2018 r. wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej zwany "Wierzycielem") obejmującego należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 12/2009 r. do 12/2014 r. oraz od 02/2015 r. do 06/2015 r. w łącznej kwocie należności głównych [...] zł prowadzi wobec H. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana "Stroną", "Spółką" lub "Skarżącą") postępowanie zabezpieczające w trakcie, którego w dniu 14 marca 2018 r. wystawił: – zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, które skierował do [...]S.A.; – zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, które skierował do [...]S.A.; – zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej, które skierowano do [...]S.A.; – zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej, które skierowano do A.; – zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej, które skierowano do T.; – zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej, które skierowano do T. S.A.; – zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej, które skierowano do K.; – zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej nr[...], które skierowano do L. S.A.; – zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej nr[...], które skierowano do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla[...] W. D. D. Powyższe zawiadomienia wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia Spółka odebrała w dniu 4 kwietnia 2018 r. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 19 marca 2018 r. dokonał zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności z tytułu kwoty zabezpieczonej na rachunku depozytowym w toku postępowania zabezpieczającego prowadzonego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 17 marca 2016 r. u Naczelnika. Spółka w dniu 11 kwietnia 2018 r. złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie zabezpieczające wskazując na naruszenie: 1) art. 33 § 1 pkt 1 w związku z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej "u.p.e.a.") tj. nieistnienie obowiązku - poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia, które wskazuje jako podstawę prawną obowiązku decyzję wymiarową z dnia 6 marca 2017 r. określającą Spółce podatek od towarów i usług za okres od 12.2009 r. do 06.2015 r., podczas gdy decyzja ta jest nieostateczna i niewykonalna; 2) art. 33 § 1 pkt 2 w związku z art. 166b u.p.e.a., tj. brak wymagalności obowiązku z innego powodu wynikający z faktu braku w obrocie prawnym orzeczenia potwierdzającego wymagalność obowiązku objętego przedmiotowym zabezpieczeniem; 3) art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia poprzez nieprawidłowe określenie kwoty zabezpieczenia polegające na nieprawidłowym określeniu odsetek, wynikających z decyzji wymiarowej tj. pominięcie regulacji art. 54 § 1 pkt 2,3,4 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "O.p."); 4) art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 29 § 1 i art. 166b u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego w sytuacji, gdy jest ono niedopuszczalne z uwagi na brak w obrocie prawnym podstawy prawnej obowiązku zabezpieczenia; 5) art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 154 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego w sytuacji, gdy jest ono niedopuszczalne z uwagi na brak przesłanek do dokonania, a następnie zarządzenia i wykonania zabezpieczenia; 6) art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a poprzez niewskazanie w zarządzeniu właściwej/adekwatnej podstawy prawnej zabezpieczanego obowiązku. Naczelnik postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. zawiesił postępowanie zabezpieczające prowadzone na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 13 marca 2018 r., a następnie na pisemny wniosek wierzyciela postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. podjął zawieszone postępowanie. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. uznał za: 1) niedopuszczalny zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wynikający z faktu, iż decyzja wymiarowa z dnia 6 marca 2017 r. stanowiąca podstawę wystawienia zarządzenia zabezpieczenia jest nieostateczna, a zatem niewykonalna, za nieuzasadniony zarzut braku wymagalności obowiązku z innego powodu z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wynikający z faktu braku w obrocie prawnym orzeczenia potwierdzającego wymagalność obowiązku objętego przedmiotowym zabezpieczeniem; 2) nieuzasadniony zarzut wskazany w art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, poprzez nieprawidłowe określenie kwoty zabezpieczenia polegające na nieprawidłowym określeniu odsetek, wynikających z decyzji wymiarowej; 3) nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności postępowania zabezpieczającego z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wynikający z braku w obrocie podstawy prawnej obowiązku objętego postępowaniem zabezpieczającym oraz braku przesłanek do jego dokonania; 4) nieuzasadniony zarzut niespełnienia w zarządzeniu zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 ww. ustawy poprzez niewskazanie właściwej podstawy prawnej obowiązku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2018 r. Naczelnik po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. uznał zarzut złożony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niedopuszczalny, natomiast zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 6 i pkt 10 ww. ustawy za nieuzasadnione. W uzasadnieniu powołując art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz przytaczając treść postanowienia Naczelnika utrzymanego w mocy postanowieniem Dyrektora, za niedopuszczalny uznał zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 w związku z art. 166b u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia, które wskazuje jako podstawę prawną obowiązku nieostateczną decyzję wymiarową Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2017 r., co w ujęciu formalnym jest równoznaczne z nieistnieniem obowiązku objętego powyższym zabezpieczeniem. Natomiast zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 ww. ustawy tj. brak wymagalności obowiązku z innego powodu, wynikający z faktu braku w obrocie prawnym orzeczenia potwierdzającego wymagalność obowiązku objętego przedmiotowym zabezpieczeniem oraz naruszenia art. 33 § 1 pkt 3 ww. ustawy tj. określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, poprzez nieprawidłowe określenie kwoty zabezpieczenia polegające na nieprawidłowym określeniu odsetek, wynikających z decyzji wymiarowej uznał za nieuzasadniony. Odnośnie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 29 § 1, art. 154 i art. 166b u.p.e.a. wskazał, że egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, np. z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet, a także, gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Z kolei z przesłanką przedmiotową niedopuszczalności egzekucji mamy do czynienia, gdy jej obowiązek wynika np. z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym albo gdy dany obowiązek jest wykonywany w trybie egzekucji sądowej. Mając powyższe na uwadze wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby zobowiązana Spółka była podmiotem, w stosunku do którego przepisy prawa wyłączają możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej. Dyrektor za nieuzasadniony uznał zarzut braku przesłanek dokonania zabezpieczenia wskazując, że wbrew twierdzeniom Spółki możliwość dokonania zabezpieczenia wiąże się z faktem uprawdopodobnienia, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane a brak zabezpieczenia może udaremnić lub utrudnić egzekucję. Jednocześnie wskazał, że wierzyciel słusznie ocenił, że okoliczności sprawy wskazują, że zobowiązanie podatkowe Spółki nie zostanie wykonane. Podkreślił, że prowadzone w ciągu dwóch lat przymusowe postępowanie zabezpieczające nie zaspokoiło nawet w połowie zabezpieczanych należności co pozwala na stwierdzenie, że zapłata przez Spółkę zobowiązań podatkowych będzie znacznie rozłożona w czasie. Brak zabezpieczenia utrudni lub nawet udaremni ewentualną egzekucję. Ponadto nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. podkreślając, że podstawą zabezpieczenia może być wydana decyzja określająca zobowiązanie powstałe z mocy prawa, także przed terminem płatności tego zobowiązania (§ 1 w związku z § 2 art. 33 O.p.). Przepisy nie wskazują, aby decyzja ta posiadała przymiot ostateczności. Organ egzekucyjny stwierdzając, że podstawa prowadzenia postępowania zabezpieczającego jest prawidłowa, a nieostateczna decyzja wymiarowa może stanowić podstawę dla dokonania zabezpieczenia, zarzut dotyczący naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w związku z niespełnieniem w zarządzeniu zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 § 1 pkt 4 ww. ustawy poprzez niewskazanie właściwej podstawy prawnej zabezpieczanego obowiązku. Spółka zażaleniem z 25 lutego 2019 r., wnosząc o uchylenie postanowienia i orzeczenie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów oraz umorzenie postępowania zabezpieczającego względnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła naruszenie: 1) art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a. tj. nieistnienie obowiązku - poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia, które wskazuje jako podstawę prawną obowiązku decyzję wymiarową z dnia 6 marca 2017 r. określającą Spółce podatek od towarów i usług za okres od 12.2009 r. do 06.2015 r., podczas gdy decyzja ta jest nieostateczna i niewykonalna; 2) art. 33 § 1 pkt 2 w związku z art. 166b u.p.e.a., tj. brak wymagalności obowiązku z innego powodu wynikający z faktu braku w obrocie prawnym orzeczenia potwierdzającego wymagalność obowiązku objętego przedmiotowym zabezpieczeniem; 3) art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia poprzez nieprawidłowe określenie kwoty zabezpieczenia polegające na nieprawidłowym określeniu odsetek, wynikających z decyzji wymiarowej tj. pominięcie regulacji art. 54 § 1 pkt 2,3,4 i 7 O.p.; 4) art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 29 § 1 i art. 166b u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego w sytuacji, gdy jest ono niedopuszczalne z uwagi na brak w obrocie prawnym podstawy prawnej obowiązku zabezpieczenia; 5) art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 154 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego w sytuacji, gdy jest ono niedopuszczalne z uwagi na brak przesłanek do dokonania, a następnie zarządzenia i wykonania zabezpieczenia; 6) art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez niewskazanie w zarządzeniu właściwej/adekwatnej podstawy prawnej zabezpieczanego obowiązku. Dyrektor postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia mając na uwadze treść art. 34 § 1 u.p.e.a. zgodnie z którym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, wskazał, że Dyrektor, jako organ drugiej instancji, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji tj. Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie niedopuszczalności zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz uznania za nieuzasadnione zarzutów z art. 33 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. Tym samym stwierdził, że Naczelnik prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niedopuszczalne, natomiast zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 3 ww. ustawy za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska Wierzyciela. Dyrektor za istotny przy tym uznał fakt, że rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 tej ustawy). Odnosząc się do zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, zauważył, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 należy rozpatrywać biorąc pod uwagę względy formalne, a nie merytoryczne, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2. Z powyższego wynika, że niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność ta może być powodowana przesłankami natury podmiotowej (np. immunitet dyplomatyczny zobowiązanego), jak i przedmiotowej (np. prowadzenie egzekucji obowiązku, który w ogóle nie podlega egzekucji administracyjnej, tj. zobowiązania cywilnoprawnego). Środek egzekucyjny jest natomiast niedopuszczalny wówczas, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, albo został wprawdzie przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Zdaniem Dyrektora organ egzekucyjny przystąpił w sposób prawidłowy do zabezpieczenia, gdyż kwoty zabezpieczonych należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 12/2009 do 12/2014 oraz od 02/2015 do 06/2015 podlegają zabezpieczeniu w trybie u.p.e.a. Nie istnieją zatem formalne przeszkody, które uniemożliwiają prowadzenie postępowania zabezpieczającego. Nie stwierdzono również, aby postępowanie zabezpieczające było niedopuszczalne ze względu na osobę zobowiązanego jak również niedopuszczalne były zastosowane w postępowaniu zabezpieczającym środki egzekucyjne. Zauważył jednocześnie, że w zarządzeniu zabezpieczenia z dnia 13 marca 2018 r. w części D poz. 4 wierzyciel uzasadnił przesłanki zabezpieczenia wynikające z art. 154 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z jego unormowaniem organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej lub wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję, a w szczególności jeżeli stwierdzono brak płynności finansowej zobowiązanego, unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnianie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych, dokonywanie przez zobowiązanego wyprzedaży majątku, niezłożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 39 § 1 O.p., mimo wezwania do jego złożenia albo niewykazanie w złożonym oświadczeniu wszystkich rzeczy lub praw podlegających ujawnieniu. Wierzyciel powołał się na fakt unikania wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnianie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych. Odnosząc się natomiast do braku przesłanek dokonania zabezpieczenia organ egzekucyjny wskazał, że prowadzone w ciągu dwóch lat przymusowe postępowanie zabezpieczające nie zaspokoiło nawet w połowie zabezpieczanych należności, a z treści ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości na których ustanowiono hipoteki wynika, że są one obciążone innymi hipotekami na znaczne kwoty i hipoteki te korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia. W ocenie Dyrektora zarówno wierzyciel jak i organ egzekucyjny dostatecznie uzasadnili, że w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie objęte decyzją nie zostanie wykonane przez Spółkę. Wskazał przy tym, że organ nie musi wykazać ponad wszelką wątpliwość, że Skarżąca nie wykona zobowiązania. Musi jedynie uprawdopodobnić, że istnieje taka obawa. Podzielił przy tym, stanowisko NSA zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1548/17. Mając powyższe na uwadze za niezasadny uznał zarzut niedopuszczalności postępowania zabezpieczającego z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wynikający z braku w obrocie podstawy prawnej obowiązku objętego postępowaniem zabezpieczającym oraz braku przesłanek do jego dokonania. Dyrektor odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez niewskazanie w zarządzeniu właściwej/adekwatnej podstawy prawnej obowiązku (zabezpieczenia), która mogłaby stanowić podstawę do prowadzenia postępowania zabezpieczającego podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, że przedmiotowy zarzut jest nieuzasadniony. Tym samym za słuszne uznał wyjaśnienia Naczelnika, że zgodnie z art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Podstawą zabezpieczenia zatem może być wydana decyzja określająca zobowiązanie powstałe z mocy prawa, także przed terminem płatności tego zobowiązania (§ 1 w związku z § 2 art. 33 O.p.). Przepisy nie wskazują, aby decyzja ta posiadała przymiot ostateczności. Zdaniem organu wydanie zarządzenia zabezpieczającego nie wymaga istnienia ostatecznej i podlegającej wykonaniu decyzji. Istnienie decyzji, która nie stała się ostateczna z uwagi na wniesienie odwołania, uprawniało organ do wystawienia na jej podstawie zarządzenia zabezpieczenia oraz wszczęcia i prowadzenia na postępowania zabezpieczającego. Obowiązek zapłaty należności pieniężnej, podlegał zabezpieczeniu na mocy art. 154 § 1 i § 2, art. 155a § 1 pkt 1 u.p.e.a. i wierzyciel oraz organ egzekucyjny miał prawo w granicach ww. unormowań podejmować działania w celu zapewnienia skuteczności przyszłej egzekucji. Prowadzenie postępowanie zabezpieczającego było dopuszczalne, bo ze swej istoty, dotyczy ono obowiązku jeszcze niewykonalnego, co do którego nie jest dopuszczalne prowadzenie egzekucji. Dyrektor zwracając uwagę, iż w przedmiotowej sprawie w części D poz. 2 zarządzenia zabezpieczenia wierzyciel jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku wskazał decyzję z dnia [...] marca 2017 r. natomiast w części D poz. 4 wierzyciel uzasadnił przesłanki zabezpieczenia wynikające z art. 154 § 1 u.p.e.a. za prawidłową uznał podstawę prowadzenia postępowania zabezpieczającego. W jego przekonaniu nieostateczna decyzja wymiarowa może stanowić podstawę dla dokonania zabezpieczenia. Z uwagi na powyższe, zarzut dotyczący naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niewskazanie właściwej podstawy prawnej zabezpieczanego obowiązku uznał za nieuzasadniony. Końcowo odnosząc się do prośby o umorzenie postępowania zabezpieczającego wyjaśnił, iż w sytuacji pozytywnego rozpatrzenia zarzutów postępowanie egzekucyjne (zabezpieczające) ulega umorzeniu na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Jeżeli natomiast - jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie postępowania zabezpieczającego, a organ egzekucyjny uzna, że zarzuty te są bezzasadne, wówczas nie ma podstaw do wydania negatywnego orzeczenia o odmowie umorzenia postępowania. Uznanie zarzutów za nieuzasadnione jednocześnie rozstrzyga o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego), a tym samym zbędne jest orzekanie o odmowie umorzenia. W skardze z 18 lipca 2019 r. Strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia, umorzenie postępowania zabezpieczającego oraz zasądzenie kosztów postepowania, zarzuciła naruszenie: 1) art. 33 § 1 pkt 1 w związku z art. 166b u.p.e.a. - poprzez zaakceptowanie sytuacji, w której postępowanie zabezpieczające jest prowadzone pomimo nieistnienia obowiązku (nieistnienia w wymiarze objętym zabezpieczeniem), w oparciu o zarządzenie zabezpieczenia, które wskazuje jako podstawę prawną obowiązku (vide część D, poz. 2 Ponownego Zarządzenia) decyzję nr [...] wydaną przez Wierzyciela w dniu [...] marca 2017 r. (dalej: "Decyzja wymiarowa") określającą Spółce podatek od towarów i usług (dalej: "VAT") za okres od grudnia 2009 r. do czerwca 2015 r. (dalej: "Badany okres"), podczas gdy decyzja ta była deklaratoryjna, a przy tym nieostateczna i niewykonalna (tak w dacie wydania Ponownego Zarządzenia, jak i obecnie, tj. w dacie niniejszej skargi). Jednocześnie, z uwagi na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3164/16 (dalej: "wyrok WSA"), uchylający decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] wydaną przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W., mocą której: (i) orzeczono o zabezpieczeniu na majątku Spółki należności budżetowych z tytułu VAT za Badany okres wraz z odsetkami za zwłokę oraz (ii) określono przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego za ww. okres (dalej: "Decyzja zabezpieczająca"), na moment wydania Ponownego Zarządzenia w obrocie prawnym nie występował żaden akt prawny/żadna wiążąca norma potwierdzająca istnienie/wymagalność obowiązku objętego przedmiotowym postępowaniem zabezpieczającym w wysokości wynikającej z Ponownego Zarządzenia. W obrocie prawnym, w zgodzie także z domniemaniem wynikającym z art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: "ustawa o VAT"), na chwilę wydania Ponownego Zarządzenia funkcjonowały natomiast jako właściwe (prawidłowe) kwoty podatku wynikające z deklaracji VAT złożonych przez Spółkę za poszczególne okresy rozliczeniowe Badanego okresu, co było/jest równoznaczne z nieistnieniem obowiązku objętego zabezpieczeniem na podstawie Ponownego Zarządzenia, przy jednoczesnym wykonaniu przez Spółkę obowiązku z tytułu VAT za Badany okres w wymiarze wynikającym z ww. deklaracji; 2) art. 33 § 1 pkt 2 w związku z art. 166b u.p.e.a. oraz art. 239a w powiązaniu z art. 239c O.p. - poprzez zaakceptowanie sytuacji, w której postępowanie zabezpieczające jest prowadzone pomimo braku wymagalności obowiązku (braku wymagalności obowiązku w wymiarze objętym zabezpieczeniem). Nawet bowiem gdyby uznać (wbrew uwagom zawartym w pkt. 1 powyżej), że Decyzja wymiarowa wskazana w Ponownym Zarządzeniu jako podstawa prawna obowiązku wykreowała stan istnienia obowiązku (istnienia obowiązku w wymiarze objętym zabezpieczeniem), to z uwagi na nieostateczny charakter tej decyzji obowiązek ten był w dacie wydania Ponownego Zarządzenia i pozostaje niewymagalny/niewykonalny. Powyższe wynika z odmiennego - w świetle art 239a oraz art. 239c O.p. - statusu/pozycji decyzji określającej podatek, takiej jak Decyzja wymiarowa, względem decyzji ws. zabezpieczenia, o której mowa w art. 33 ww. ustawy, którą była Decyzja zabezpieczająca. Tym samym również tu aktualne będzie stwierdzenie, iż na moment wydania Ponownego Zarządzenia w obrocie prawnym nie występował żaden akt prawny/żadna wiążąca norma potwierdzająca istnienie/wymagalność obowiązku objętego przedmiotowym postępowaniem zabezpieczającym w wysokości wynikającej z Ponownego Zarządzenia. W rezultacie za nieuprawione, jako pozbawione podstaw formalnych, uznał zachowanie organów w sprawie - Wierzyciela, a w ślad za nim Naczelnika oraz Dyrektora - polegające na powtórnym zarządzeniu a następnie przeprowadzeniu zabezpieczenia w oparciu o Decyzję wymiarową (w miejsce uchylonej przez sąd Decyzji zabezpieczającej). Powyższe jest niezależne od stwierdzenia bezzasadności zabezpieczenia, z którą także mamy w sprawie do czynienia, a to świetle ustaleń zawartych m.in. wyroku WSA (orzeczenie prawomocne), któremu ponowne zabezpieczenie w sposób ewidentny uchybia (vide ostatni zarzut); 3) art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. - poprzez nieprawidłowe określenie kwoty zabezpieczenia, wynikające z określenia kwoty odsetek od zaległości podatkowej - będącej pochodną określenia VAT za badany okres w Decyzji wymiarowej w innej (wyższej) wysokości niż wynikająca z deklaracji złożonych za ten okres przez Spółkę - z pominięciem regulacji art. 54 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 O.p., tj. w zawyżonej wysokości; 4) art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 154 u.p.e.a. - poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego w sytuacji, gdy jest ono niedopuszczalne z uwagi na brak przesłanek do zarządzenia, a następnie wykonania zabezpieczenia, 5) art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. - poprzez niewskazanie w Ponownym Zarządzeniu właściwej/adekwatnej podstawy prawnej obowiązku (zabezpieczenia), która mogłaby stanowić oparcie dla postępowania zabezpieczającego prowadzonego przez Organ egzekucyjny wobec Spółki; zgodnie z uwagami w pkt 1) powyżej podstawy takiej nie stanowiła Decyzja wymiarowa. Ponadto Spółka w nawiązaniu i uzupełnieniu ww. zarzutów, zarzuciła postanowieniu oraz poprzedzającemu je postanowieniu Naczelnika, jak również postanowieniom, do których się ono odwołuje (tj. postanowieniu Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] maja 2018 r., w sprawie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych przez Skarżącą w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz postanowieniu Dyrektora z dnia [...] stycznia 2019 r., utrzymującemu ww. postanowienie Wierzyciela w mocy), obrazę art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a."), względnie art. 170 tej ustawy - w razie uznania, iż nie mamy tu do czynienia z tą samą sprawą, w której wydany został wyrok WSA, w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz w powiązaniu z art. 33 § 1 O.p. i art. 154 § 1 u.p.e.a. - poprzez powtórne zarządzenie, a następnie przeprowadzenie zabezpieczenia pomimo stwierdzenia przez sąd w prawomocnym wyroku (tj. wyroku WSA), iż w odniesieniu do Spółki nie istnieją/nie są ziszczone przesłanki zabezpieczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 ppsa, który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga jest zasadna choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako: "ustawa egzekucyjna"), podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl § 2 tego artykułu, w egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w: 1) art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6, 8 i 9; 2) art. 2 § 1 pkt 8 lit. g i pkt 9 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10. Zgodnie natomiast z treścią art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II Instancji wynika, że podtrzymał on stanowisko organu egzekucyjnego, przy czym w odniesieniu do części zarzutów - z uwagi na związanie stanowiskiem wierzyciela, o którym to związaniu jest mowa w powołanym wyżej przepisie art. 34 ustawy egzekucyjnej. Takie związanie organów rozpoznających zarzuty nie budzi wątpliwości w świetle powołanego przepisu. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie sąd miał jednak na uwadze okoliczność, że przedmiotowe związanie stanowiskiem wierzyciela, nie wiąże sądu. Stanowisko takie zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 18 marca 2011 roku w sprawie sygn. akt II FSK 1904/09 (CBOSA). W orzeczeniu tym sąd stwierdził, że wiążący dla organu egzekucyjnego charakter wypowiedzi (...) wierzyciela, w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów (art. 34 § 1 u.p.e.a.) nie pozbawia wojewódzkiego sądu administracyjnego możliwości dokonywania oceny tej wypowiedzi przy rozpoznawaniu skargi na postanowienie dyrektora Izby Skarbowej, na mocy art. 134 § 1 i 1art. 135 ppsa. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 28 października 2008 roku w sprawie sygn. akt II FSK 1006/07 (CBOSA), w którym zostało wskazane, że w przypadku przyjęcia koncepcji przeciwnej, sądowa kontrola postanowienia organu egzekucyjnego wydanego w sprawie zarzutów egzekucyjnych na skutek wiążącego stanowiska wierzyciela (...) byłaby iluzoryczna. Niezależnie bowiem od tego, czy zarzuty byłyby zasadne, czy nie, sąd administracyjny ograniczyłby się w tego typu sprawach do stwierdzenia, że organ egzekucyjny zastosował się do wiążącego orzeczenia wierzyciela, a więc nie naruszył prawa. Takiemu ograniczeniu kognicji sądowej – wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym orzeczeniu – sprzeciwia się nie tylko treść art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, ale także art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji. Mając na uwadze powyższą argumentację, sąd rozpoznając skargę w niniejszej sprawie dokonał oceny podniesionych zarzutów, oceniając również wyrażone przez wierzyciela stanowisko. W ocenie sądu skarżąca słusznie zarzuca, że organy egzekucyjne (a także wierzyciel) niezasadnie uznały, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku objętego ponownym zarządzeniem zabezpieczenia. Organy (opierając się w tym zakresie na stanowisku wierzyciela) wskazały, że argumenty podnoszone przez skarżącą w zarzutach zostały przez nią podniesione w odwołaniu z 18 kwietnia 2018 roku od decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług z 6 marca 2017 roku. Z tego względu organy stanęły na stanowisku, że sytuacja ta wypełnia dyspozycję art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej, co jest podstawą uznania zarzutu za niedopuszczalny. Oceniając to stanowisko wierzyciela (a w konsekwencji – organ egzekucyjnego i organu odwoławczego) należy wskazać, że argumenty skarżącej podnoszone w zarzutach i powielone w zażaleniu oraz skardze nie odnoszą się do kwestii istnienia po stronie skarżącej obowiązku w zakresie podatku od towarów i usług (czyli merytorycznej strony decyzji określającej). Skarżąca podnosi bowiem, że przedmiotowa decyzja określająca w ogóle nie może stanowić podstawy prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Skarżąca wskazuje bowiem, że w okolicznościach sprawy nie było podstaw do wydania ponownego zarządzenia zabezpieczenia, a konsekwencji prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Jako argumenty na potwierdzenie zasadności omawianego zarzutu skarżąca powołała okoliczność uchylenia decyzji organu odwoławczego w przedmiocie orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku skarżącej i określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, a także nieostateczny charakter decyzji określającej z [...] marca 2017 roku. Zatem – w ocenie sądu – nie jest to zarzut tożsamy z podnoszonym w odwołaniu od ww. decyzji określającej. Z uwagi na to omawiany winien być rozpoznany merytorycznie najpierw przez wierzyciela, a następnie przez organ egzekucyjny, które to organy powinny wskazać, czy w okolicznościach niniejszej sprawy jest możliwe prowadzenie postępowania zabezpieczającego. W razie odpowiedzi pozytywnej powinny wskazać podstawy jego prowadzenia z uwzględnieniem przesłanek wynikających z art. 154 ustawy egzekucyjnej wskazanego jako podstawa prawna wydanego ponownie zarządzenia zabezpieczenia z 13 marca 2018 roku. Nie można zgodzić się z organami (wierzycielem i organem egzekucyjnym), że wskazane przez nich okoliczności wskazują na bezzasadność zarzutu braku wymagalności obowiązku z innego powodu (art. 33 ust. 1 pkt 2) ustawy egzekucyjnej). Organy odwołały się w tym przedmiocie do przepisów art. 33 ordynacji podatkowej. Jest to o tyle nietrafne, że postępowanie zabezpieczające w spornym okresie nie było prowadzone w oparciu o decyzje orzekającą o zabezpieczeniu wydaną na podstawie tego przepisu (ta bowiem została uchylona wyrokiem tutejszego sądu z 24 października 2017 roku). Podstawą ponownie prowadzonego wobec skarżącej postępowania zabezpieczającego – jak wynika z treści zarządzenia zabezpieczenia z 13 marca 2018 roku – była decyzja określająca z 6 marca 2017 roku. Zatem rozpoznanie omawianego zarzutu również winno odnosić się do przesłanek z art. 154 ustawy egzekucyjnej. Wskazane powyżej uchybienia uniemożliwiają – w ocenie sądu – ocenę prawidłowości stanowisk wierzyciela (i organu egzekucyjnego) w odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącą. Stanowisko wyrażone przez wierzyciela oraz organ egzekucyjny, a także organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu ściśle wiąże się z omówionym wcześniej nieprawidłowym stanowiskiem co do zarzutów opartych na treści art. 33 § 1 pkt 1) i 2) ustawy egzekucyjnej. Z przedstawionych wcześniej powodów sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowień organów egzekucyjnych (w obu instancjach) oraz postanowień wierzyciela (w obu instancjach) wydanych w niniejszej sprawie. W ocenie sądu, pomimo, że nie można organom egzekucyjnym zarzucić naruszenia prawa, gdyż w znacznym zakresie podporządkowały się regulacji art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, to jednak wobec możliwości kontrolowania prawidłowości stanowiska wierzyciela w ramach skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, uchylenie wydanych postanowień organów egzekucyjnych obu instancji było konieczne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wierzyciel zobowiązany będzie ponownie przedstawić swoje stanowisko w ramach złożonych zarzutów, uwzględniając argumentację powołaną w niniejszym uzasadnieniu. Po uzyskaniu stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny zobowiązany będzie do ponownego rozpoznania zarzutów podniesionych przez skarżącą. Mając na uwadze powyższe, sąd uchylił wskazane powyżej postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 135 ppsa, o czym orzeczono w punktach 1) i 2) sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 4 ppsa. Kwotę zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącej stanowią: uiszczony przez nią wpis od skargi – 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł.