III SA/Wa 1937/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] października 2010 r. w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 i 2005 r. oraz w podatku od towarów i usług za grudzień 2004r. styczeń i luty 2005 oraz lipiec 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] października 2010 nr [...] T.K. dalej jako Skarżący, pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 i 2005 r. oraz w podatku od towarów i usług za grudzień 2004r. styczeń i luty 2005 oraz lipiec 2006 r. Pismem z dnia 5 października 2011 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w/w decyzjami organy skarbowe orzekły o jego solidarnej odpowiedzialności jako członka Zarządu za zaległości podatkowe firmy F. sp. z o.o. w L. za zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2004 i 2005 wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 01, 02, 03.2005 r. oraz podatku od towarów i usług za 12/2004 i 01.02/2005 i 07/2006r. wraz z odsetkami za zwłokę. Zaznaczył, iż zaskarżone decyzje nakładają zobowiązania w kwocie 3.131.695 zł, które przekraczają jego możliwości finansowe. Zdaniem Skarżącego wykonanie w/w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. i Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. może doprowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody majątkowej oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskutek realizacji zaskarżonej decyzji zostałby praktycznie pozbawiony środków do życia, które i tak są od dłuższego czasu ograniczone ze względu na stan zdrowia, który utrudnia mu znalezienie i podjęcie odpowiedzialnej i lepiej płatnej pracy. Skarżący powołał się na zaświadczenie o stanie zdrowia załączone przy piśmie procesowym z dnia 28.07.2011 r. z którego wynika, iż leczy się w Poradni [...] w W. . Obecnie jest zatrudniony na 1/2 etatu z wynagrodzeniem netto 1449,79 zł. Zaznaczył, iż ewentualna egzekucja mogłaby również spowodować pozbawienie go innych składników majątkowych - samochodu, który jest mu niezbędny do wykonywania pracy. Poinformował, iż we wrześniu br., na skutek wykonywania zaskarżonej decyzji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. zajął jego konto bankowe kwotą 4.822.512,92 zł, na które wpływa jego wynagrodzenie oraz wysłał zajęcia do 22 innych banków. Zdaniem Skarżącego organ działając w ten sposób pozbawia go praktycznie środków do życia, gdyż bank prowadzący jego rachunek ma obowiązek przekazania Urzędowi Skarbowemu całość kwot zgromadzonych na rachunku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący wskazał jedynie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony jego złą sytuacją majątkową, gdyż pracuje na ½ etatu uzyskując wynagrodzenie w wysokości 1449,79 zł. netto. Skarżący leczy się w Poradni [...] w W.. Zaznaczył, iż egzekucja mogłaby również spowodować pozbawienie go samochodu, który jest mu niezbędny do wykonywania pracy. Ponadto zajęcie jego rachunku bankowego powoduje, iż praktycznie został pozbawiony środków do życia. Skarżący za wyjątkiem wysokości swojego wynagrodzenia za pracę nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Skarżący nie powołał również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jego sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał istnienia tych przesłanek. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Wskazać należy, że sama egzekucja należności pieniężnych z konta Skarżącego nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Skarżący w żaden sposób nie wykazał, poza ogólnikowym stwierdzeniem, jakie następstwo będzie miało zajęcie konta bankowego. Zwrócić należy również uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r. (I FZ 389/10 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zostało stwierdzone, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Należy również mieć na uwadze, że prowadząc postępowanie egzekucyjne organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków i in. Ponadto zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) egzekucja z wynagrodzenia Skarżącego za pracę nie obejmuje całości tego wynagrodzenia. W związku z powyższym Skarżący nie pozostaje bez środków do egzystencji. Niewątpliwie egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest jednak pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też z pojęciem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, poza samymi jedynie twierdzeniami na temat niezbędności samochodu do wykonywanej pracy, w żaden sposób nie wskazał, na czym polega świadczona przez niego praca, w jaki sposób dojeżdża on do pracy i jaki związek z nią ma konieczność posiadania samochodu. W szczególności skarżący nie wyjaśnił, dlaczego bez samochodu nie może wykonywać dotychczasowej pracy, ani w jaki sposób ją świadczy. Nie wykazał, aby wykonywana przez niego praca była niemożliwa bez użycia pojazdu samochodowego. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Z wyżej wymienionych względów Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania w/w decyzji i w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.