III SA/Wa 2006/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjnego [...] B. P., S. P. Sp. J. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Przedsiębiorstwa Produkcyjnego [...] B. P. , S. P. Sp. j. (dalej zwanego "Skarżącą" lub "Spółką"). Postępowanie to prowadzone było na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. tytułów wykonawczych z dnia [...] lutego 2013 r. o numerach od [...] do [...] , obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. i styczeń - listopad 2004 r., na łączną kwotę 46 031 96 zł należności głównej. Podstawą wystawienia przedmiotowych tytułów była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] listopada 2009 r., która została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. zawiadomieniami z dnia 20 marca 2013 r., w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunków bankowych u dłużników zajętych wierzytelności będących bankiem – w [...] S.A. i [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały odebrane przez Spółkę w dniu 26 marca 2013 r., zaś przez dłużników zajętych wierzytelności - kolejno - w dniach 25 marca 2013 r. i 29 marca 2013 r. Pismami z dnia 2 kwietnia 2013 r. Spółka wniosła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w których podniosła przedawnienie egzekwowanego obowiązku, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą", "ustawą egzekucyjną" lub "upea", oraz niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Zawiadomieniem z dnia 8 kwietnia 2013 r. Organ egzekucyjny, w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, podjął próbę zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienie zostało odebrane przez Spółkę w dniu 12 kwietnia 2013 r., zaś przez dłużnika zajętej wierzytelności w dniu 14 kwietnia 2013 r. Pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. [...] S.A. poinformował, że nie prowadzi rachunków dla podmiotu wymienionego w zajęciu. Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pismami z dnia 18 kwietnia 2013 r. zwrócił się do wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. - o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów do prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych postępowania egzekucyjnego. Postanowieniami z dnia [...] maja 2013 r., wydanymi na podstawie art. 34 § 1a ustawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. uznał wniesione zarzuty za niedopuszczalne. W wyniku wniesionych zażaleń na ww. postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej w O. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił ww. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] maja 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji celem poddania wniesionych zarzutów pełnej merytorycznej ocenie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. uznał zarzuty za niezasadne. W wyniku wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w O. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] września 2013 r. Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. , działając jako organ egzekucyjny, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. uznał zarzuty Spółki z 2 kwietnia 2013 r. za bezzasadne. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Naczelnik [...] US W. wyjaśnił, że w przypadku zarzutu przedawnienia związany jest on stanowiskiem wierzyciela (Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. ), który stwierdził, iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Następnie Organ egzekucyjny stwierdził, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] listopada 2009 r. została prawidłowo wskazana w treści tytułów wykonawczych jako podstawa prawna dochodzenia należności z nich wynikających. Natomiast w kwestii braku wskazania w tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek określonych w art. 54 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej Organ egzekucyjny stwierdził, że zarzuty te również nie zasługują na uwzględnienie. Takich przerw, jakich oczekiwała Skarżąca, nie było. Podobnie Naczelnik ocenił zarzut niewskazania w tytułach wykonawczych imion i nazwisk wspólników oraz ich adresu. Organ uznał, że takie dane wskazano. Odnosząc się z kolei do zarzutu niedopuszczalności egzekucji Organ egzekucyjny wyjaśnił, że nie podziela stanowiska Spółki, iż toczyły się dwa postępowania egzekucyjne dotyczące wykonania tego samego obowiązku. Konsekwencją bowiem umorzenia postępowania (postępowanie wcześniej wszczęte zostało umorzone) jest jego zakończenie i niemożność podejmowania dalszych czynności egzekucyjnych. Skoro wcześniejsze postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] umorzono, przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wyłączone z obrotu prawnego i nie mogą być podstawą jakichkolwiek czynności egzekucyjnych. Wobec tego tytuły wykonawcze stanowiące podstawę egzekucji w niniejszej sprawie są jedynymi funkcjonującymi w obrocie prawnym dokumentami pozwalającymi stosować środki egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie należności w nich stwierdzonych. Pismem z dnia 29 stycznia Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika z [...] stycznia 2014 r. zarzucając mu naruszenie: 1) art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 29 § 2 i art. 34 § 4 ustawy oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, polegające na uznaniu, że egzekwowane zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, pomimo, iż zastosowanie środka egzekucyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło w sposób bezprawny i nie mogło wywołać jakichkolwiek skutków prawnych, a w konsekwencji uznaniu za bezzasadny zarzutu przedawnienia podniesionego w tym zakresie przez zobowiązanego; 2) art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz art. 54 § 2 Ordynacji w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 i art. 33 pkt 10 upea polegające na uznaniu, że kwoty odsetek zostały wskazane w tytule wykonawczym w sposób prawidłowy ze względu na przedłużenie postępowania kontrolnego oraz postępowania odwoławczego z przyczyn niezależnych od organu, a jednocześnie do przedłużenia postępowania kontrolnego przyczynił się zobowiązany, a w konsekwencji uznaniu za bezzasadny zarzutu podniesionego w tym zakresie przez zobowiązanego; 3) art. 34 § 4 oraz art. 7, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 upea, poprzez bezpodstawne oparcie rozstrzygnięcia na stanowisku innego organu oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i samodzielnej oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie zarzutu zobowiązanego dotyczącego nieprawidłowego określenia w tytułach wykonawczych kwoty odsetek za zwłokę ze względu na nieuwzględnienie wszystkich okresów przerw w ich naliczaniu; 4) art. 27 § 2 w zw. z art. 33 pkt 10 upea oraz § 5 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001r, Nr 137, poz. 1541 ze zm.) polegające na uznaniu, że pomimo niepodania w tytule wykonawczym imion i nazwisk oraz adresów wspólników zobowiązanego (spółki nieposiadającej osobowości prawnej) nie doszło do naruszenia w/w przepisów ustawy egzekucyjnej, a w konsekwencji uznania za bezzasadny zarzutu podniesionego w tym zakresie przez zobowiązanego;  5) art. 33 pkt 6 upea w zw. z art. 105 § 1 Kpa i art. 18 ustawy, poprzez wszczęcie i prowadzenie egzekucji w stosunku do obowiązku, który podlegał już egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2012 r., a w konsekwencji uznaniu za bezzasadny zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej podniesionego w tym zakresie przez zobowiązanego; 6) art. 27 § 1 pkt 3 upea w zw. z art. 239e i art. 128 Ordynacji polegające na uznaniu, że podstawą prawną egzekwowanej należności jest decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] listopada 2009r., a nie ostateczna i wykonalna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] maja 2010r, a w konsekwencji uznaniu za bezzasadny zarzut podniesionego w tym zakresie przez zobowiązanego. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uznanie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za zasadne. Alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi egzekucyjnemu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia podkreślił, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie jej art. 33 pkt 1 - 7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 - 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Spółka skorzystała z przysługującego jej prawa i złożyła zażalenie na postanowienie wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] września 2013 r., w którym uznał wniesione przy pismach z dnia 2 kwietnia 2013 r. zarzuty za niezasadne. W dniu [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. wydał postanowienie, w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Dla organu egzekucyjnego wiążąca jest sentencja ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Zatem rola organu egzekucyjnego w zakresie rozpatrzenia zarzutów mieszczących się w dyspozycji art. 33 pkt 1 - 5 upea sprowadza się w istocie do roli czysto formalnej. Organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że w sprawie podstawą wydania postanowienia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2014 r. stało się ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] września 2013 r. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 ustawy), czyli Dyrektora Izby Skarbowej, nie stwarza podstawy do kontroli stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 upea). Stąd też stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w O. było w tym zakresie wiążące także dla Dyrektora Izby Skarbowej w W. . W dalszej części uzasadnienia Organ odwoławczy wskazał, że zakwalifikowanie zarzutu wskazania w tytułach wykonawczych nieprawidłowej kwoty egzekwowanych odsetek oraz nieuwzględnienie w nich wszystkich okresów przerw w naliczaniu odsetek do pkt 1 art. 33 upea, tj. nieistnienia egzekwowanego obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę, a nie do pkt 10 tego przepisu, nie narusza ani przepisu art. 34 § 1 ustawy, ani przepisu art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Naczelnik odwołał się i przytoczył w tym zakresie argumentację wierzyciela, zawartą w postanowieniu w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, dlatego w istocie uznał wiążący charakter tego stanowiska. Naczelnik respektował więc art. 34 § 4 ustawy w zw. jej art. 34 § 1 i 4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał również za bezzasadny zarzut niepodania w tytule wykonawczym imion i nazwisk oraz adresów wspólników Skarżącej, będącej spółką nieposiadającą osobowości prawnej. Wskazał, że tytuły wykonawcze, na podstawie których zastosowano środek egzekucyjny, zostały wystawione w dniu [...] sierpnia 2012 r. na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] listopada 2009 r., której postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego, w świetle art. 239a Ordynacji, ww. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. podlegała wykonaniu, a co za tym idzie za prawidłowe Organ egzekucyjny uznał to, że to właśnie ta decyzja została wskazana jako podstawa prawna przedmiotowego tytułu wykonawczego, a nie, jak twierdzi Spółka, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] maja 2010 r. utrzymująca ją w mocy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odniósł się również do wniesionego na podstawie art. 33 pkt 6 upea zarzutu niedopuszczalności egzekucji wskazując, że tytuły wykonawcze z dnia [...] lutego 2013 r. są jedynymi tytułami funkcjonującymi w obrocie prawnym, co do których możliwe jest stosowanie środków egzekucyjnych mających na celu wyegzekwowanie należności nimi objętych. Prowadzenie egzekucji na podstawie kolejnych tytułów wykonawczych było dopuszczalne, pomimo, że postanowienia o umorzeniu wcześniejszego postępowania egzekucyjnego były następnie uchylane. Pismem z dnia 22 maja 2014 r. Spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r., zarzucając mu naruszenie: - art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 29 § 2 i art. 34 § 4 upea oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, polegające na uznaniu, że egzekwowane zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu pomimo, że zastosowanie środka egzekucyjnego nastąpiło w sposób bezprawny i nie mogło wywołać jakichkolwiek skutków prawnych, a w konsekwencji uznaniu za bezzasadny zarzutu przedawnienia; - art. 54 § 1 pkt 3 i 7 i art. 54 § 2 Ordynacji w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 i art. 33 pkt 10 upea, polegające na uznaniu, że kwoty odsetek oraz przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę zostały w tytułach wykonawczych wskazane w sposób prawidłowy, a w konsekwencji na uznaniu za bezzasadny zarzutu Skarżącej w tym zakresie; - art. 34 § 1 w zw. z art. 33 pkt 1 i 10 ustawy poprzez zakwalifikowanie zarzutu naruszenia art. 54 § 1 pkt 3 i 7 oraz art. 54 § 2 Ordynacji w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy jako zarzutu opartego na art. jej 33 pkt 1, a w konsekwencji uchylenie się Dyrektora Izby Skarbowej w W. od samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy poprzez oparcie rozstrzygnięcia o stanowisko wierzyciela w sprawie; - art. 27 § 2 w zw. z art. 33 pkt 10 ustawy i § 5 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że pomimo niepodania w doręczonych Skarżącej tytułach wykonawczych imion i nazwisk oraz adresów wspólników Skarżącej nie doszło do naruszenia ww. przepisów ustawy, a w konsekwencji uznaniu za bezzasadny zarzutu Skarżącej w tym zakresie; - art. 27 § 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 239e i art. 128 Ordynacji podatkowej, polegające na uznaniu, że podstawą prawną egzekwowanej należności jest decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2009 r., a nie ostateczna i wykonalna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] maja 2010 r., a w konsekwencji uznaniu za bezzasadny zarzutu Skarżącej w tym zakresie; - art. 33 pkt 6 ustawy w zw. art. 105 § 1 Kpa i art. 18 upea, poprzez wszczęcie i prowadzenie egzekucji w stosunku do obowiązku, który podlegał już egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2012 r., a w konsekwencji uznaniu za bezzasadny zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w całości. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. , podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jego oddalenie. W piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. Skarżący podtrzymał argumentację prezentowaną w toku postępowania. Jednocześnie przesłał kopię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 765/14 wraz z uzasadnieniem dotyczący innego postępowania Spółki. W ocenie Skarżącej w wyroku tym Sąd w Olsztynie uznał za częściowo zasadną argumentację Spółki co winy organów podatkowych w przewlekłości prowadzonego postępowania wymiarowego i kwalifikacji prawnej wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu dotyczącego nieprawidłowego określenia odsetek za zwłokę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym wydanych w postępowaniu administracyjnym i egzekucyjnym postanowień podlegających zaskarżeniu zażaleniem, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. 1. Z ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] grudnia 2013 r. wynika stanowisko wierzyciela (Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. ) w przedmiocie zgłoszonego w niniejszym postępowaniu zarzutu przedawnienia zobowiązania (art. 33 pkt 1 ustawy). Otóż zarzut ten wierzyciel uznał za niezasadny. Na podstawie art. 34 § 1 in fine ustawy Organ egzekucyjny był związany tym stanowiskiem wierzyciela. Rolą Sądu było zatem zbadanie tylko tego, czy Naczelnik uwzględnił wiążące stanowisko wierzyciela w przedmiocie tego zarzutu. Na to pytanie należało odpowiedzieć twierdząco. 2. Odnośnie do zarzutu wskazania w tytułach wykonawczych nieprawidłowej podstawy egzekwowanej należności, tj. decyzji Dyrektora UKS w O. z dnia [...] listopada 2009 r. zamiast decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] maja 2010 r. (zarzut oparty o art. 33 pkt 10 ustawy), Sąd wskazuje, że obydwie te decyzje tworzą jedną, merytoryczną wypowiedź co do zakresu obowiązków podatkowych Spółki. Decyzja organu odwoławczego utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zatem – z punktu widzenia wymagań tytułu wykonawczego – każda z tych decyzji jest podstawą egzekwowanego obowiązku. Nie byłoby bowiem decyzji organu odwoławczego, gdyby wcześniej swojej decyzji nie wydał organ pierwszej instancji. Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem NSA zaprezentowanym w przywołanych w zaskarżonym postanowieniu wyrokach o sygn. II OSK 1419/10 oraz II OSK 1779/07, według którego niepowołanie w tytule wykonawczym decyzji organu odwoławczego nie ma prawnego znaczenia. Przywołanie decyzji organu pierwszej instancji czyni zadość wymogom prawidłowo sporządzonego tytułu wykonawczego. 3. Ewentualne wskazanie w tytułach wykonawczych nieprawidłowej kwoty odsetek Spółka zakwalifikowała jako zarzut określony w art. 33 pkt 10 ustawy egzekucyjnej. Taka kwalifikacja była jednak wadliwa. Sąd podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądowym (I SA/Gl 912/10, I SA/Kr 465/13, III SA/Wa 1609/12), według którego tak sformułowany zarzut oznacza w istocie, że – według zobowiązanego – egzekwowana zaległość w części dotyczącej odsetek nie istnieje, gdyż obiektywnie odsetki te powinny być naliczone inaczej, niż przyjął to wierzyciel wystawiając tytuł wykonawczy. Taki zarzut musi być potraktowany jako zarzut nieistnienia obowiązku w określonej części (tj. w części dotyczącej odsetek), zatem odpowiada on literalnie odczytywanemu art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Można zatem zrekapitulować, przeprowadzając konieczną dystynkcję pomiędzy sytuacjami kwalifikowanymi z punktu 1 bądź z punktu 10 art. 33 upea, iż w sytuacji, kiedy tytuł wykonawczy w ogóle nie zawiera danych, o których mowa w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy, to adekwatny zarzut podlegałby kwalifikacji z punktu 10 tego przepisu, zaś w sytuacji, kiedy tytuł zawiera co prawda te dane, ale w ocenie zobowiązanego są one nieprawidłowe, co otwiera merytoryczny spór o tę prawidłowość, to tak sformułowany, adekwatny zarzut podlega kwalifikacji z punktu 1 art. 33. Kwota należności głównej, jak i kwota odsetek, dochodzone są przecież w tym samym postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tego samego tytułu wykonawczego. Nie ma żadnych normatywnych ani racjonalnych powodów, aby te dwa rodzaje należności rozdzielać i traktować tak zasadniczo inaczej, jak chciałaby tego Skarżąca. Sąd zauważa, że sama Spółka świadoma jest dyskusyjności dokonanej przez siebie kwalifikacji omawianego zarzutu z punktu 10 art. 33 ustawy, gdyż alternatywnie zakwalifikowała go z punktu 1 tego przepisu. Ta ostatnia kwalifikacja jest, w ocenie Sądu, prawidłowa. Skoro tak, to – analogicznie, jak w przypadku zarzutu przedawnienia – zadaniem Organu egzekucyjnego (Naczelnika) było uwzględnienie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Choć, jak trafnie zauważył Dyrektor, Naczelnik wprost tego nie wyraził (niepotrzebnie analizował ten zarzut merytorycznie), to jednak w rzeczywistości uznał zgłoszony zarzut za niezasadny, dokładnie tak samo, jak wierzyciel. Tak zdefiniowane zadanie Naczelnik, a zwłaszcza Dyrektor, wykonali więc prawidłowo. 4. Zarzut niepodania w tytule wykonawczym imion, nazwisk i adresów wspólników Spółki (art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 2 ustawy) jest niezasadny, co staje się oczywiste po dokładnej analizie treści tytułów znajdujących się w aktach sprawy. Otóż wszystkie te tytuły na str. 5 zawierają te wymienione dane, co odpowiada wymogowi określonemu literalnie w art. 27 § 2. Odrębną kwestia jest to, że Spółce nie został doręczony pełny tytuł wykonawczy, tj. tytuł zawierający wszystkie strony wymagane przez przepisy ustawy i przepisy wykonawcze. Ta ostatnia, ewentualna wadliwość postępowania egzekucyjnego nie została jednak podniesiona przez Spółkę w zarzutach, zaś z uwagi na sformalizowaną procedurę postępowania zarzutowego, nie mogła być ona przedmiotem analizy Organu egzekucyjnego podjętej z urzędu. 5. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji (art. 33 pkt 6 ustawy), wywiedziony z okoliczności faktycznej, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było pomimo, iż wcześniejsze postępowanie egzekucyjne nie zakończyło się jeszcze ostatecznym postanowieniem o umorzeniu. Otóż w art. 33 pkt 6 ustawy chodzi o taką niedopuszczalność egzekucji, która ma charakter generalny i bezwarunkowy, niezależny od konkretnego postępowania egzekucyjnego i aktualny zawsze, w każdym postępowaniu (vide też wyroki NSA o sygn. II FSK 2615/10 oraz II FSK 461/10). Dyrektor trafnie odnotował, że przepisem tym Ustawodawca obejmuje przeszkody o charakterze podmiotowym (np. prowadzenie egzekucji przeciwko osobie korzystającej z immunitetu) lub przedmiotowym (np. prowadzenie egzekucji obowiązku, który w ogóle nie podlega egzekucji administracyjnej, tj. zobowiązania cywilnoprawnego). Tymczasem w niniejszej sprawie ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych, egzekucja była niewątpliwie dopuszczalna. Podniesioną w zarzucie kwestię równoległego prowadzenia, przez określony czas, dwóch postępowań egzekucyjnych można byłoby analizować w ramach wniosku o umorzenie postępowania, który przewidziany jest w art. 59 § 1 pkt 7 w zw. z § 4 ustawy, ale nie może być ona przedmiotem analizy w postępowaniu zarzutowym. Sąd nie odnosi się zatem do poglądu Organów, iż prowadzenie dwóch postępowań egzekucyjnych w tym samym czasie nie narusza przepisów ustawy i Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż stanowisko Sądu w tej kwestii nie jest konieczne. Wystarczająca jest ocena, iż tak uzasadniony zarzut niedopuszczalności egzekucji, jak ujęła go Spółka, nie mógł być uznany za zasadny. Odnosząc się natomiast do pisma Spółki z dnia 29 grudnia 2014 r. Sąd zauważa po pierwsze, iż w chwili orzekania załączony do tego pisma wyrok WSA w Olsztynie nie był prawomocny. Po drugie, niezależnie od kwestii nieprawomocności tego wyroku, sprawa, w jakiej on zapadł, była inna, niż sprawa niniejsza, na co zresztą wskazywała sama Skarżąca. Po trzecie sprawa, w której zapadł wyrok WSA w Olsztynie z 4 grudnia 2014 r., dotyczyła zasadności odmowy w postępowaniu wznowieniowym uchylenia postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym. W takim postępowaniu wznowieniowym nie zmienia się kwalifikacji prawnej dokonanej w pierwotnym postępowaniu, którego dotyczyło żądanie wznowienia, lecz jedynie bada się, czy w sprawie zaszła przesłanka wznowienia. Niezależnie od tych wszystkich uwag wypada jednak powtórzyć, że ewentualnie nieprawidłowe naliczenie odsetek podlegać może kwalifikacji jako zarzut z art. 33 pkt 1 ustawy, co oznacza, że organ egzekucyjny związany jest stanowiskiem wierzyciela w tym zakresie. W niniejszej sprawie to stanowisko zostało uwzględnione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.