III SA/Wa 2039/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Tomasz Janeczko (sprawozdawca), Protokolant p. o. referenta stażysty Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2016 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "organem egzekucyjnym") prowadził wobec O. S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Skarżącą") na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 6 listopada 2014 r. nr [...] wystawionych przez Burmistrza K. (zwanego dalej: "wierzycielem"), postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres stycznia do grudnia 2009 r. w łącznej kwocie należności głównej 31.088 zł. Organ egzekucyjny celem wyegzekwowania przedmiotowej należności dokonał zawiadomieniem z dnia 19 listopada 2014 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Skarżącej w Banku [...] w W. S.A. Powyższe zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone Skarżącej w dniu 27 listopada 2014 r., natomiast ww. Bankowi w dniu 21 listopada 2014 r. W dniu 25 listopada 2014 r. Bank [...] w W. S. A. zrealizował w całości ww. zajęcie rachunku bankowego. Skarżąca pismem z dnia 4 grudnia 2014 r. złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Jako podstawę zarzutów wskazała przepisy art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.) - zwanej dalej: "u.p.e.a.", wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Skarżąca w uzasadnieniu zarzutów wyjaśniła, że przedmiotowa egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, tj. w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona oraz z uwagi na to, iż organ nie doręczył Skarżącej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. Skarżąca wskazała również, że w niniejszej sprawie nie uwzględniono, iż w zakresie odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości za 2009 r. wystąpiły okresy nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r,. poz. 749 z późn. zm.) - zwanej dalej: "O.p." Ponadto z uwagi na fakt, iż Skarżącej nie doręczono decyzji wierzyciela określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. oraz nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek wynikający z tej decyzji nie był wymagalny, a egzekucja ustalonej w tej decyzji należności niedopuszczalna. Zdaniem Skarżącej, decyzji wierzyciela z dnia [...] listopada 2014 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż postanowienie w tej sprawie zostało wydane przed doręczeniem tej decyzji. W konsekwencji decyzja ta nie jest wykonalna, zaś określony w niej obowiązek jest niewymagalny. Powyższe uzasadnia zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Natomiast odnośnie zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Skarżąca wskazała, że błędne oznaczenie terminów naliczania odsetek za zwłokę w niniejszej sprawie, a w konsekwencji nieprawidłowe określenie ich wysokości powoduje, iż wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie został zrealizowany. Następnie organ egzekucyjny przy piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r. przekazał powyższe zarzuty Skarżącej - wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. uznał zgłoszone przez Skarżącą zarzuty za nieuzasadnione. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie wierzyciela z dnia 9 stycznia 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., które postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazało, że zarzuty Skarżącej dotyczące podjęcia egzekucji wobec nieistniejącego obowiązku są całkowicie bezpodstawne. Zdaniem Kolegium, w przedmiotowych tytułach wykonawczych nie zawyżono wysokości odsetek. Z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. wynika bowiem, że odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednakże art. 54 § 2 O.p. stanowi jednocześnie, że przepisu art. 54 § 1 pkt 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Natomiast z akt sprawy wynika w opinii Kolegium, iż na przekroczenie terminu wskazanego w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. miała znaczący wpływ sama Skarżąca. Kolegium odnosząc się następnie do zarzutu nieistnienia obowiązku z uwagi na to, że wierzyciel nie doręczył Skarżącej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r., stwierdziło, iż jest on bezpodstawny, gdyż decyzja określająca wysokość zobowiązania została doręczona Skarżącej. Zdaniem Kolegium, skuteczne doręczenie decyzji oraz zapoznanie się z jej treścią potwierdza również fakt terminowego złożenia przez Skarżącą odwołania. Kolegium wskazało również, że podobnie należy się odnieść do zarzutu niewymagalności egzekwowanego obowiązku uzasadnianego przez Skarżącą niedoręczeniem decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z akt sprawy wynika bowiem, że Skarżącej doręczono zarówno decyzję wymiarową jak i postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. o nadaniu jej klauzuli wykonalności. Ponadto Kolegium uznało, że zarzuty niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zarzut niespełnienia przez ww. tytuły wykonawcze wymogów z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. są bezpodstawne. Zdaniem Kolegium, zarzut niedopuszczalności egzekucji (przepis art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) dotyczy kwestii formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., a na które wskazuje Skarżąca. Natomiast odnośnie zarzutu niespełnienia przez ww. tytuły wykonawcze wymogów z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Kolegium wskazało, że wszystkie tytuły wykonawcze określają prawidłowo termin, od którego należy obliczać odsetki za zwłokę. Następnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. uznał zarzuty wniesione przez Skarżącą za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wynikający z faktu, iż organ egzekucyjny nie będąc jednocześnie wierzycielem, co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym, skoro w rozpoznawanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty Skarżącej zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Powołując się na stanowisko wierzyciela organ egzekucyjny stwierdził też, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przerwy w naliczaniu odsetek, gdyż do przedłużania postępowania podatkowego przyczyniła się sama Skarżąca. Natomiast w zakresie zarzutu dotyczącego niedoręczenia decyzji wymiarowej i postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, organ egzekucyjny stwierdził, że zostały one doręczone, co potwierdził wierzyciel w postanowieniu. W związku z powyższym zarzuty dotyczące nieistnienia i braku wymagalności obowiązku są bezzasadne. Z kolei odnośnie zarzutu Skarżącej opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny stwierdził, że wnosząc zarzut w ww. trybie podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W niniejszej zaś sprawie obowiązek objęty ww. tytułami wykonawczymi podlega egzekucji administracyjnej. Natomiast odnośnie zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powinien on zawierać treść określoną w art. 27 u.p.e.a., a przy wniesieniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać ten tytuł wykonawczy. W ramach tego zarzutu nie mieści się natomiast zdaniem organu egzekucyjnego podważenie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu za jaki odsetki te należy naliczyć. Skarżąca pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zgłoszonych przez nią zarzutów odnoszących się do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżąca w uzasadnieniu zażalenia wskazała, że rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów było przedwczesne z uwagi na fakt, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. zostanie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od powyższego, w ocenie Skarżącej, zasadny jest zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., gdyż nie uwzględniono, że do dnia podjęcia czynności egzekucyjnych nie doręczono jej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. oraz nie uwzględniono, że w zakresie odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości za 2009 r. wystąpiły okresy nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 O.p. Zdaniem Skarżącej, odnośnie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie uwzględnił, że niedopuszczalne jest egzekwowanie obowiązku określonego w niedoręczonej decyzji oraz decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Natomiast taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca zarzuciła też nierozpoznanie przez organ egzekucyjny jej zarzutu opartego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Skarżąca zauważyła, iż w przedmiotowych tytułach wykonawczych błędnie wskazano, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia 3 listopada 2014 r. jest wymagalny, co powoduje, że wymóg określony w tym przepisie nie został zrealizowany. Tym samym zarzut, którego podstawę stanowi art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest również uzasadniony. Ponadto Skarżąca zauważyła, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, oprócz ogólnych uwag o elementach formalnych tytułu wykonawczego, brak jest wyjaśnienia dlaczego konkretne tytuły wykonawcze w niniejszej sprawie spełniają wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem nadzoru") postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Organ nadzoru w uzasadnieniu powołując się na treść przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie organu egzekucyjnego, w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. W konsekwencji zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę organ nadzoru stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo uznał zarzuty Skarżącej zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za niedopuszczalne. Organ egzekucyjny nie był bowiem uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Organ nadzoru nie podzielił również zarzutu Skarżącej dotyczącego niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Zdaniem tego organu, podstawy wniesienia zarzutów co do postępowania egzekucyjnego, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji określonego w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi bowiem wynikać z przepisów prawa, wyłączających ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych, możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Jednakże Skarżąca nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia jej decyzji stanowiącej podstawę prowadzonej egzekucji oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., uznanego przez wierzyciela za niedopuszczalny. Organ nadzoru zauważył również w tym miejscu, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie ww. tytułów wykonawczych wystawionych przez właściwy organ, a obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponadto Skarżąca podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. Wobec powyższego przedmiotową egzekucję administracyjną zdaniem organu nadzoru uznać należy za dopuszczalną. Organ nadzoru odnosząc się następnie do zarzutu Skarżącej określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w ww. tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., podzielił w tym zakresie stanowisko organu egzekucyjnego. Zdaniem organu nadzoru, w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Zdaniem organu nadzoru, w przedmiotowych tytułach wykonawczych, w części B wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., wobec czego organ egzekucyjny prawidłowo uznał zarzut Skarżącej oparty na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a za bezzasadny. Organ nadzoru uznał również za niezasadny zarzut Skarżącej dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów w kwestii prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując że stosownie do treści art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela. Zdaniem organu nadzoru, przywołany przepis wskazuje na wymóg ostateczności, nie zaś prawomocności tego postanowienia, co oznacza, że wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., bez oczekiwania na złożenie przez Skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny, było zgodne z prawem. Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie organu nadzoru wnosząc skargę w piśmie z dnia 1 lipca 2015 r., w której wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie przepisów art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że jej zdaniem zaskarżone postanowienie narusza art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., gdyż w niniejszej sprawie organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów, pomimo że stanowisko wierzyciela - jakkolwiek ostateczne w administracyjnym toku instancji - nie miało przymiotu prawomocności. Nie uwzględniono bowiem, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Powyższe oznacza zatem, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. może zostać uchylone w wyniku wniesienia skargi. W konsekwencji brak było zdaniem Skarżącej podstaw aby uznać, że ostateczne stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów nie ulegnie już zmianie. W tej sytuacji rozpatrzenie zarzutów przez organ egzekucyjny i utrzymanie w mocy jego postanowienia przez organ nadzoru było przedwczesne. Skarżąca wskazała również, że zaskarżone postanowienie narusza przepis art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Niedopuszczalna jest bowiem egzekucja podjęta przed doręczeniem decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 3 i 3a u.p.e.a. egzekucja należności podatkowej jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy należność ta wynika z deklaracji (art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a.) albo z decyzji (art. 3 § 1 u.p.e.a.). Zdaniem Skarżącej, uwzględnić należy, że przy braku decyzji podstawą obowiązku zapłaty podatku jest deklaracja podatkowa (art. 21 § 2 i 3 O.p.). W tej sytuacji niedoręczenie decyzji czyni egzekucję określonej w niej należności niedopuszczalną. Skarżąca powołała się w tym miejscu na treść przepisu art. 239a O.p., wskazując że niedopuszczalna jest egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, która - ze względu na nienadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności - nie podlega wykonaniu. Skoro przedmiotowa egzekucja była prowadzona przed doręczeniem postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, to również z tego powodu była ona niedopuszczalna. Powyższe czyni zasadnym zarzut Skarżącej oparty na art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Organ nadzoru w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. W skardze postawiony został zarzut naruszenia art. 33 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. polegającego na tym, że organ egzekucyjny, wydał postanowienie w sprawie zarzutów, choć stanowisko wierzyciela – jakkolwiek ostateczne w administracyjnym toku instancji, nie miało przymiotu prawomocności. Nie uwzględniono bowiem, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku i w wyniku skargi, może zostać uchylone. Zgodnie z treścią art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela. Przepis ten, nie wymaga zatem prawomocności postanowienia, lecz jego ostateczności, które to pojęcie definiować należy na gruncie art. 16 k.p.a., w tym wypadku jako niemożność wniesienia odwołania od postanowienia w administracyjnym toku instancji. Możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie pozbawia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, cechy ostateczności. Nie można zatem uznać za słuszne stanowiska Skarżącej w tym zakresie. Kolejnym zarzutem podniesionym w skardze, było naruszenie art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a. z uwagi na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność ta zdaniem Skarżącej, wynikała z faktu podjęcia postępowania egzekucyjnego przed doręczeniem Skarżącej decyzji organu I instancji. Ten zarzut również nie może być uwzględniony, bowiem w art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a., chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych a nie merytorycznych. O formalnej dopuszczalności egzekucji, decydują przesłanki podmiotowe i przedmiotowe. Przesłanka podmiotowa, oznacza dopuszczalność prowadzenia egzekucji, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego, nie wyłączają możliwości prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do zobowiązanych, objętych tytułem wykonawczym. Przesłanki przedmiotowe, odnoszą się natomiast do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Przepis art. 33 § 1 pkt. 6 u.p.e.a., dotyczy niedopuszczalności egzekucji ze względów formalnych, nie zaś merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt. 1 i 2 u.p.e.a. Zarzut taki byłby uzasadniony w sytuacji, gdy dopuszczalna byłaby egzekucja sądowa, a nie administracyjna lub też egzekucja byłaby niedopuszczalna wobec danej osoby korzystającej z immunitetu. O dopuszczalności egzekucji przesądza przepis prawa materialnego. Nie może być zatem uwzględniony zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Brak wymagalności nie może być bowiem utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji. Niedopuszczalność egzekucji, musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 348/13, z 2 lutego 2016 r. II FSK 3294/13, CBOSA). Skarżący nie wskazał w skardze okoliczności wskazujących na niedopuszczalność egzekucji. Okoliczności takie nie wynikają także z akt administracyjnych. Podniesiona w skardze kwestia niedoręczenia Skarżącej decyzji organu I instancji oraz postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, była już przedmiotem zarzutów zgłoszonych w dniu 4 grudnia 2014 r. i uznanych przez wierzyciela za bezzasadne. W skardze nie podniesiono natomiast takich argumentów, które doprowadziłyby do innej oceny argumentacji wierzyciela. Postepowanie egzekucyjne, prowadzone było w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] wystawione przez Burmistrza K. obejmujące należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres stycznia do grudnia 2009 r. Nie ma więc wątpliwości, że w świetle art. 2 § 1 pkt. 1 u.p.e.a. obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej. Postępowanie to prowadzone było przez właściwy organ administracji publicznej, zaś zobowiązany, nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia egzekucji ze względu na jego osobę. Takie stanowisko wobec Spółki, Sąd zajął także w wyrokach z 6 kwietnia 2016 r. III SA/Wa 1341/15 oraz 19 kwietnia 2016 r. III SA/Wa 1261/15 (CBOSA). Organy, nie naruszyły zatem art. 33 pkt. 6 u.p.e.a.". Zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1- 5 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, niezależnie od skutków faktycznych dla Strony. W niniejszej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem Burmistrza K. w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu: organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK. 1490/10). Wierzyciel wskazał, że postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Decyzja została Stronie doręczona w dniu 5 listopada 2014 r. Organ egzekucyjny był związany wypowiedzią wierzyciela. Tym samym nie mógł uznać zgłoszonego zarzutu za uzasadniony. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.