III SA/Wa 2050/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prowadził wobec O. S.A. (nazywanej dalej: "Spółka") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...],[...],[...]z dnia [...] listopada 2014 r. wystawionych przez Wójta Gminy R., obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r. w łącznej wysokości 18.060,00 zł (należność główna). W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...], dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki w Banku [...]. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych zostały doręczone Spółce w dniu 28 listopada 2014 r. Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie o zajęciu w dniu 25 listopada 2014 r. W dniu 28 listopada 2014 r. zrealizował w całości dokonane zajęcie. W dniu 4 grudnia 2014 r. Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (na podstawie art. 33 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm, dalej: "u.p.e.a."), podnosząc w nich: - podjęcie egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona poprzez nieuwzględnienie przerw w ich naliczaniu zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."); - podjęcie egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku, gdyż organ nie doręczył spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2009 (art. 33 pkt 1 pkt 1 u.p.e.a.); - że organ nie doręczył decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. oraz z uwagi na to, że decyzji pierwszoinstancyjnej Wójta Gminy R. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek wynikający z tej decyzji nie był wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.); - w sytuacji, w której organ nie doręczył decyzji pierwszoinstancyjnej i nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna; - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji); - że egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska, co do zarzutów dłużnika odnośnie postępowania egzekucyjnego. Wójt Gminy R. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. ww. zarzuty zobowiązanego uznał za niezasadne. Stwierdził, iż decyzja z dnia [...] października 2014r., nr [...], określająca wysokość podatku za 2009 r. oraz postanowienie z dnia [...] października 2014 r., nr [...], o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji nieostatecznej, zgodnie z żądaniem Pana A. L. zostały wysłane do niego drogą elektroniczną (na skrytkę na Platformie e-PUAP). Obie przesyłki zostały odebrane przez Pana A. L. w dniu 5 listopada 2014 r. który dokonał urzędowego poświadczenia doręczenia tych dokumentów swoim podpisem elektronicznym (certyfikatem kwalifikowanym). Na powyższą decyzję oraz postanowienie pełnomocnik Spółki złożył w terminach ustawowych odwołanie i zażalenie. Odnośnie "zawyżenia wysokości odsetek" wierzyciel wskazał, iż w przedmiotowych tytułach wykonawczych nie zawyżono wysokości odsetek. Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednakże należy wskazać, na zapis art. 54 § 2 O.p. stanowiącego, iż przepisu art. 54 § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Z akt sprawy wynika, iż na przekroczenie terminu wskazanego w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. miała znaczący wpływ Strona, która na wezwania organu podatkowego nie udzielała odpowiedzi lub udzielała ich w sposób nieterminowy i nieprecyzyjny. W związku z tym w tytułach wykonawczych z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...],[...],[...], prawidłowo nie wskazano przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Wierzyciel wskazał również, iż w/w tytuły wykonawcze zawierają elementy określone art. 27 u.p.e.a. W świetle powyższego zarzuty zgłoszone przez O. S. A. uznał za nieuzasadnione. Na przedmiotowe postanowienie pełnomocnik O. S. A. wniósł zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. w związku art. 18, art. 33 § 1 pkt. 1, 2, 6 i 10 oraz art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a., po rozpatrzeniu zarzutów Spółki z dnia 4 grudnia 2014 r. złożonych w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych [...],[...],[...] z dnia [...] listopada 2014 r. wystawionych przez Wójta Gminy R. uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny zauważył, iż w orzecznictwie sądowym wskazuje się na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Organ nie będący jednocześnie wierzycielem co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Powołując się na stanowisko wierzyciela, podtrzymane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ egzekucyjny stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przerwy w naliczaniu odsetek, gdyż do przedłużania postępowania podatkowego przyczyniła się Spółka. W zakresie zarzutu niedoręczenia decyzji wymiarowej i postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, organ stwierdził, że zostały one doręczone, co potwierdził wierzyciel w postanowieniu. W związku z powyższym zarzuty nieistnienia i braku wymagalności obowiązku uznano za bezzasadne. Odnośnie zaś zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. stwierdził, iż podstawą zarzutu wnoszonego na ww. podstawie może być wyłącznie niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W przedmiotowej natomiast sprawie obowiązek objęty ww. tytułami wykonawczymi podlega egzekucji. Wskazał, iż zarzut oparty na ww. podstawie mógłby być uzasadniony, gdyby np.: właściwa w sprawie była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. O tym, czy egzekucja jest dopuszczalna - w przedstawionym wyżej znaczeniu - przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. określający jedynie jedną z podstaw zarzutów. Z kolei odnośnie zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powinien on zawierać treść określoną w art. 27 u.p.e.a., a przy wniesieniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W ramach tego zarzutu nie mieści się podważenie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu za jaki odsetki te należy naliczyć. W związku z tym organ egzekucyjny uznał zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 za bezzasadny. Pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2005 r., wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zarzutów podniesionych w dniu 4 grudnia 2013 r. Pełnomocnik Spółki wskazał, że rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów było przedwczesne z uwagi na fakt, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2015 r., [...], zostanie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od powyższego, w ocenie pełnomocnika zasadny jest zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, gdyż nie uwzględniono, że do dnia podjęcia czynności egzekucyjnych nie doręczono O. S.A. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2009 oraz nie uwzględniono, że w zakresie odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2009 wystąpiły okresy nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 O.p. Zdaniem pełnomocnika Spółki, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. nie uwzględnił, że niedopuszczalne jest egzekwowanie obowiązku określonego w niedoręczonej decyzji oraz decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie pełnomocnika taka sytuacja w przedmiotowej sprawie miała miejsce. W związku z tym zasadny jest zarzut zgłoszony w tym zakresie. Dalej stwierdził, iż zarzut podniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nie został w istocie rozpatrzony. W tytułach wykonawczych z dnia [...] listopada 2014 r. błędnie wskazano, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] października 2014 r. jest wymagalny, co powoduje, że wymóg określony w tym przepisie nie został zrealizowany. Tym samym zarzut, którego podstawę stanowi art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest również uzasadniony. W zażaleniu podniesiono także, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, oprócz ogólnych uwag o elementach formalnych tytułu wykonawczego, brak jest wyjaśnienia dlaczego konkretny tytuł wykonawczy w przedmiotowej sprawie spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (nazywany dalej: "DIS") postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18, 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10, art. 34 § 1 i 5 u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia Spółki z dnia 21 kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu DIS wyjaśnił, że w myśl art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W tym zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Również właściwy w sprawie dyrektor izby skarbowej nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej). Zdaniem DIS, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prawidłowo uznał zarzuty Spółki o nieistnieniu i braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalne. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia ww. zarzutów i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. W ocenie DIS niezasadny był również zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej wskazuje na wymóg ostateczności w rozumieniu art. 16 k.p.a., nie zaś prawomocności tego postanowienia. Wydanie zaskarżonego postanowienia bez oczekiwania na rozpatrzenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi było zgodne z prawem. Jednocześnie DIS nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 ustawy egzekucyjnej, są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się z okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych. DIS podkreślił, że Spółka nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy egzekucyjnej, uznanego przez wierzyciela za niedopuszczalny. W rozpatrywanej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez właściwy organ, a obejmujące zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Wobec powyższego przedmiotową egzekucję administracyjną należało uznać za dopuszczalną. Ustosunkowując się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej, tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, DIS podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w zaskarżonym postanowieniu, uznając, że w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W tytułach wykonawczych wystawionych w tej zaś sprawie w części B wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej. Pismem z dnia 3 lipca 2015 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie DIS z dnia [...] maja 2015 r., wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem je poprzedzającym. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w związku z przedwczesnym rozpatrzeniem zarzutów przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego i utrzymaniem w mocy jego postanowienia przez DIS. Organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów, choć stanowisko wierzyciela - jakkolwiek ostateczne w administracyjnym toku instancji - nie miało przymiotu prawomocności. Organ nie uwzględnił faktu, że postanowienie SKO z dnia [...] marca 2015 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który może je uchylić w wyniku skargi. Nie można było zatem przyjąć, że ostateczne stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów nie ulegnie zmianie; 2) art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., gdyż niedopuszczalna jest egzekucja zobowiązania podatkowego podjęta przed doręczeniem decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne uznać należało za niezasadny. Z art. 34 § 4 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego - a nie, jak sugeruje Spółka, prawomocnego - stanowiska wierzyciela. Przymiot ostateczności Sąd definiuje z uwzględnieniem art. 16 k.p.a., zatem nie może uwzględnić w niniejszym postępowaniu odmiennego stanowiska Spółki w tym względzie. Na marginesie jedynie wskazać należy, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 519/15, oddalono skargę Spółki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnych. Z woli zaś ustawodawcy, w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, niezależnie od skutków faktycznych dla Strony. W niniejszej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu; organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu na postępowanie egzekucyjne zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Sąd stwierdza, że Strona została już pouczona, w wielu postępowaniach sądowych, w których występowała, o przedstawionym powyżej sposobie procedowania. W szczególności, w wyroku z 18 lutego 2016 r., III SA/Wa 1170/15, Sąd wskazał, że "Organ egzekucyjny był związany wypowiedzią wierzyciela. Tym samym nie mógł uznać zgłoszonego zarzutu za uzasadniony. Podkreślenia wymaga, że organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 856/12). Również właściwy w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1490/10). Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie posiadał kompetencji do kwestionowania stanowiska wyrażonego przez wierzyciela". Nie może również zostać uwzględniony przez Sąd zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Należy bowiem uwzględnić w tej sprawie pogląd utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się z okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych. Niedopuszczalne zatem jest kwestionowanie skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. W szczególności, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 348/13). Sąd zaś zauważa, że ani z treści skargi, ani nawet z treści akt administracyjnych, nie wynikają okoliczności uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji. Spółka ograniczyła się do kwestionowania wyłącznie prawidłowości doręczenia decyzji będącej podstawą prowadzonej egzekucji oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co przecież stanowiło już podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. uznanego przez wierzyciela za bezzasadny. Ów pogląd wierzyciela dotyczący prawidłowości doręczenia decyzji będącej podstawą egzekucji, niezakwestionowany skutecznie, determinuje dalsze losy postępowania. Należy zaakcentować, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuły wykonawcze [...],[...],[...]z dnia [...] listopada 2014 r., wystawione przez właściwy organ, a obejmujące zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Jak wskazał Sąd w wyroku z 6 kwietnia 2015 r., III SA/Wa 1341/15, skoro "(...) egzekwowany obowiązek dotyczył podatku od nieruchomości, a więc podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę. Dlatego też zdaniem Sądu w zaistniałym stanie faktycznym organy nie naruszyły art. 33 pkt 6 u.p.e.a.". Ocenę tę Sąd podziela w niniejszym postępowaniu. W innej kwestii niezgłoszonej w samej skardze, tj. co do niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 ustawy, ponowić trzeba ocenę organów, iż samo stwierdzenie, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny, zostało w tytule zawarte. Tytuł spełniał więc konieczne wymogi z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Inną kwestią jest to, czy to stwierdzenie było prawdziwe, ale rozstrzygnięcie tej kwestii mogło nastąpić (i nastąpiło – choć wbrew forsowanej ocenie Spółki) w ramach zarzutu z art. 33 § 1 pkt 2 ustawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu od 15 sierpnia 2015 r.