III SA/Wa 2112/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, asesor WSA Agnieszka Sułkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca", "Strona", "Spółka") jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "DKIS") z dnia [...] czerwca 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z [...]kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: W dniu [...] lutego 2024 r. wpłynął wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy w razie uchylenia opisanej we wniosku decyzji o wsparciu dotyczącej lokalizacji w N. prawidłowym będzie odliczenie przez Spółkę w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2022 od podstawy opodatkowania kosztów uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dalej "ustawa o CIT") w ramach tzw. ulgi B+R również kosztów uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT) w związku z działalnością badawczo-rozwojową prowadzoną w ramach Zakładu Skarżącej w N. za miesiące od stycznia 2022 r. do grudnia 2022 r. włącznie oraz w konsekwencji czy prawidłowym będzie złożenie przez Spółkę korekty zeznania rocznego CIT za 2022 rok zwiększającej kwotę podlegających odliczeniu od podstawy opodatkowania kosztów uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT) w ramach tzw. ulgi B+R o koszty uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT) w związku z działalnością badawczo-rozwojową prowadzoną w ramach Zakładu Skarżącej w N. za miesiące od stycznia 2022 r. do grudnia 2022 r. włącznie, skutkującej nadpłatą po stronie Spółki. Następnie w dniu [...] kwietnia 2024 r. DKIS wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W dniu [...] kwietnia 2024 r. Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości oraz wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r. DKIS utrzymał w mocy postanowienie tego organu z [...] kwietnia 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia DKIS stwierdził, że analizując złożony przez Skarżącą wniosek, należało ocenić, czy podnoszone w nim zagadnienie, dotyczące wątpliwości Skarżącej, jest związane ze sferą odpowiedzialności podatkowej Skarżącej (dotyczy powstania obowiązku podatkowego w określonych we wniosku okolicznościach) ale także, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia we wniosku daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju aktu i spełniającej funkcje przewidziane dla niego przez ustawodawcę. DKIS dostrzegł, że aby ustalić, czy prawidłowym będzie odliczenie przez Skarżącą w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2022 od podstawy opodatkowania kosztów uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT) w ramach tzw. ulgi B+R również kosztów uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT) w związku z działalnością badawczo-rozwojową prowadzoną w ramach Zakładu Skarżącej w N. za miesiące od stycznia 2022 r. do grudnia 2022 r. włącznie oraz w konsekwencji czy prawidłowym będzie złożenie przez Stronę korekty zeznania rocznego CIT za 2022 rok zwiększającej kwotę podlegających odliczeniu od podstawy opodatkowania kosztów uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT) w ramach tzw. ulgi B+R o koszty uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (koszty kwalifikowane w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT) w związku z działalnością badawczo-rozwojową prowadzoną w ramach zakładu Spółki w N. za miesiące od stycznia 2022 r. do grudnia 2022 r. włącznie, skutkującej nadpłatą po stronie Skarżącej, Organ musiałby przyjąć, że Minister właściwy do spraw gospodarki uchyli wydaną Skarżącej decyzję o wsparciu - co stanowi zagadnienie wstępne, od którego uzależnione jest dokonanie oceny stanowiska prezentowanego we wniosku. W postanowieniu wskazano ponadto, że instytucja interpretacji indywidualnych nie została stworzona dla celów analizowania przez organ skutków podatkowych potencjalnych, planowanych działań podatników pod kątem porównawczym bądź optymalizacyjnym, ani też dla celów wskazywania podatnikom, jakie działania powinni podjąć, aby uniknąć obciążeń podatkowych. Zdaniem DKIS przesłanką wystarczającą do wydania interpretacji indywidualnej nie jest wskazanie we wniosku przepisów stanowiących przepisy prawa podatkowego, które co do zasady mogłyby podlegać interpretacji indywidualnej, jeżeli z treści złożonego wniosku, a więc z okoliczności sprawy, zadanego pytania oraz własnego stanowiska zainteresowanego w sprawie wynika, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie regulują zagadnienia będącego przedmiotem wniosku Skarżącej. DKIS podkreślił, że przedstawienie wyczerpującego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie nie oznacza, że Organ niejako "automatycznie" zobowiązany jest do wydania interpretacji indywidualnej. Zdaniem DKIS istotny jest sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, w tym zbadanie czy dotyczy on przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia oraz poprzedzającego go ww. postanowienia DKIS z dnia [...] kwietnia 2024 r., zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, jak również rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła, że jest ono w całości nieprawidłowe oraz zostało wydane na podstawie całkowicie błędnych ustaleń oraz z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej "O.p."), art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., art. 165 § 3 w zw. z art. 14h O.p., art. 14b § 1, § 2, § 3 i § 5 O.p., art. 14c § 1-2 O.p., art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na wniosek Spółki z dnia [...] lutego 2024 r. na skutek błędnego przyjęcia, że omawiany wniosek rzekomo wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnych wydawanych w trybie art. 14b O.p., podczas gdy w rzeczywistości ww. wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej nie wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnych, jest on w pełni dopuszczalny oraz zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym m.in. w sposób jasny i precyzyjny został w nim przedstawiony skonkretyzowany opis zdarzenia przyszłego (zdarzeń przyszłych) i stanu faktycznego (stanów faktycznych) w indywidualnej sprawie Spółki, które wbrew temu, co zostało wskazane przez DKIS bynajmniej nie jest ani wielowariantowy ani abstrakcyjny, lecz zawiera m.in. wskazanie konkretnej decyzji o wsparciu wydanej na rzecz Spółki wraz z jej numerem i datą jej wydania oraz decyzji zmieniającej, ponadto zawiera m.in. wskazanie lokalizacji, której dotyczy, konkretnych przyczyn, z powodu których Spółka rozważa wystąpienie z wnioskiem o uchylenie tej konkretnej decyzji o wsparciu, który to wniosek jest przecież wiążący dla Organu właściwego do uchylenia decyzji o wsparciu (co wynika z powołanego we wniosku o wydanie interpretacji art. 17 ust. 3 ustawy o wspieraniu nowych inwestycji) oraz dotyczy konkretnej konsekwencji podatkowej w zakresie dotyczącym możliwości skorzystania przez Spółkę z ulgi B+R za 2022 r. w razie uchylenia tejże konkretnej decyzji o wsparciu wydanej na rzecz Spółki. Zdaniem Spółki oczywisty jest fakt, że wniosek Spółki z dnia 28 lutego 2024 r. dotyczy indywidualnej sprawy Spółki oraz w szczególności nie jest ani abstrakcyjny ani wielowariantowy i bynajmniej nie został on złożony "z przyczyn czysto poznawczych" jak to niesłusznie przyjął DKIS. Ponadto, do istoty zdarzenia przyszłego należy przecież, że ma ono charakter hipotetyczny, natomiast ustawodawca wyraźnie wskazał, że interpretacje indywidualne są wydawane również odnośnie zdarzeń przyszłych. Co więcej Skarżąca stwierdziła, że gdyby nawet w ocenie DKIS występowałyby jakieś braki, to powinien był wcześniej wezwać Spółkę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czego niestety nie uczynił i to pomimo tego, że co do zasady DKIS wzywa wnioskodawców do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Spółka stwierdziła, że prawidłowość przedstawionego przez nią stanowiska potwierdza przykładowo wyrok NSA z dnia 21 listopada 2023 r. II FSK 609/23 oraz wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2023 r. II FSK 1427/21, do których DKIS nawet się w żaden sposób nie ustosunkował w zaskarżonym postanowieniu, choć Spółka powoływała się na nie już w zażaleniu. Nie przeszkodziło to jednak niestety DKIS w utrzymaniu w mocy zaskarżonym postanowieniem ww. własnego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2024 r. odmawiającego wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej na wniosek Spółki. Powyższe w ocenie Skarżącej dodatkowo dyskwalifikuje w całości zarówno zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy ww. postanowienie DKIS z [...] kwietnia 2024 r. odmawiające wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej na wniosek Spółki. DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o przeprowadzenie rozprawy przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W wyniku takiej kontroli decyzja/postanowienie może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 p.p.s.a., która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że postanowienie to odpowiada prawu, a skarga jest niezasadna. Spór w sprawie dotyczy zasadności odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.); dalej: "O.p.". Ze znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu art. 165a § 1 O.p. wynika, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania [...], jak zaś stanowi przepis art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Ponownie wskazać należy, że Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zasadności odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego wobec uznania, że przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenie przyszłe, nie pozwalało na wydanie interpretacji jako niemieszczące się w ramach tej instytucji prawnej. Zdaniem Skarżącej, organ niezasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie jej wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie opisanego zdarzenia przyszłego, bowiem miała ona prawo do rozpoznania go merytorycznie i uzyskania informacji co skutków podatkowych rozważanego wystąpienie z wnioskiem o uchylenie decyzji o wsparciu dotyczącej lokalizacji w N., co miałoby mieć konsekwencje podatkowe w zakresie dotyczącym możliwości skorzystania przez Spółkę z ulgi B+R za 2022 r. w podatku dochodowym od osób prawnych. Przeciwny pogląd wyraził organ interpretacyjny, wskazując, że instytucja interpretacji indywidualnej nie została stworzona dla celów analizowania przez organ skutków podatkowych potencjalnych, planowanych działań podatników pod kątem porównawczym bądź optymalizacyjnym, ani też dla celów wskazywania podatnikom, jakie działania powinni podjąć, aby uniknąć obciążeń podatkowych. Odnosząc powyższe rozważania do realiów zawisłego przed Sądem sporu należy stwierdzić, że wydając zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie nie naruszono prawa. Odnosząc się do treści złożonego wniosku zauważyć należy, że aby ustalić, czy prawidłowym będzie odliczenie przez Skarżącą w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2022 od podstawy opodatkowania kosztów uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT) w ramach tzw. ulgi B+R również kosztów uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową (kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ustawy o CIT) w związku z działalnością badawczo-rozwojową prowadzoną w ramach zakładu Skarżącej w N. za miesiące od stycznia 2022 r. do grudnia 2022 r. włącznie oraz w konsekwencji, czy prawidłowym będzie złożenie przez Skarżącą korekty zeznania rocznego CIT za 2022 rok zwiększającej kwotę podlegających odliczeniu od podstawy opodatkowania kosztów uzyskania przychodów na działalność badawczo-rozwojową, skutkującej nadpłatą po stronie Skarżącej, Dyrektor KIS musiałby przyjąć, że Skarżąca wystąpi o uchylenie, a Minister właściwy do spraw gospodarki uchyli wydaną Skarżącej decyzję o wsparciu - co stanowi zagadnienie wstępne, od którego uzależnione jest dokonanie oceny stanowiska prezentowanego we wniosku. Sąd podziela pogląd organu, wskazany w zaskarżonym postanowieniu instytucja interpretacji indywidualnych nie została stworzona dla celów analizowania przez organ skutków podatkowych potencjalnych, planowanych działań podatników pod kątem porównawczym bądź optymalizacyjnym, ani też dla celów wskazywania podatnikom, jakie działania powinni podjąć, aby uniknąć obciążeń podatkowych. Sposób sformułowania wniosku wskazuje na jego charakter poglądowy. Rozstrzygnięcie zawisłej przed Sądem sprawy w kontekście zarzutów skargi sprowadza się do dokonania oceny zgodności z prawem odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ze złożonego przez Skarżącą wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Ocena prawidłowości wykładni oraz zastosowania powołanych w petitum skargi przepisów art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. wymaga w pierwszej kolejności omówienia specyfiki indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się w tym, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego, zgodnie zaś z postanowieniami art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Organ interpretacyjny wydając interpretację dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego na potrzeby przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Co przy tym szczególnie doniosłe indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, ze względu na brak elementu władczej konkretyzacji praw i obowiązków adresata tego aktu, nie stanowi formy działania administracji publicznej, w której rozstrzyga się o prawach i obowiązkach jednostki. Interpretacja przepisów prawa podatkowego jest czynnością, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz tylko o nich się wypowiada (por. uchwała NSA z dnia 7 lipca 2014 r., II FPS 1/14, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się m.in. w tym, że organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe (tak: wyrok NSA z dnia 21 października 2014 r., I FSK 1543/13, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z postanowień art. 14b § 3 O.p. jednoznacznie wynika, że do obowiązków podmiotu występującego z wnioskiem należy wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stany faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Przez "wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Sąd podkreśla, że stan faktyczny dotyczy takich sytuacji gdy nastąpiły już czynności na tle których mają być interpretowane określone przepisy prawa podatkowego. Natomiast zdarzenie przyszłe dotyczy sytuacji które dopiero mają nastąpić (tego też dotyczył wniosek Spółki). Zgodnie z potocznym znaczeniem pojęcie "zdarzenie" znaczy "to, co się stało", "coś, co miało miejsce". Zatem gdy mowa jest o zdarzeniu przyszłym - w kontekście interpretacji indywidualnej - dotyczy to takiej sprawy która ma zaistnieć w przyszłości, a nie takiej która potencja może wystąpić. Można zatem stwierdzić, że ustawodawca używając sformułowania "zdarzenie przyszłe" zawarł w tym warunek, że obiektywnie musi być wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia sytuacji, która ma dopiero wystąpić, na tle której ma być wydana interpretacja. Inaczej mówiąc "zdarzenie przyszłe" na tle którego może być wydana interpretacja to w istocie taka sytuacja, którą wyniku podjętych przez wnioskodawcę działań, winna nastąpić (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt sprawy I SA/Rz 765/17, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, zasadnie organ uznał, że zdarzenie przyszłe związane z ewentualnym wystąpieniem do Ministra właściwego do spraw gospodarki o uchylenie wydanej Skarżącej decyzję o wsparciu, należy traktować jak warunkowe, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. W tej sytuacji nie mamy do czynienia ze "zdarzeniem przyszłym" w powyższym rozumieniu, lecz z pewną sytuacją która potencjalnie może wystąpić, a jej wystąpienie dopiero zależy od działań podjętych przez Spółkę, oraz jest uzależnione od stanowiska innego organu (Ministra właściwego do spraw gospodarki), zajętego w sprawie wniosku o uchylenie decyzji o wsparciu. Wydanie interpretacji w tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym w istocie oznaczałoby wydanie interpretacji warunkowej, co jest niedopuszczalne. Podkreślić należy bowiem, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, warunkowe, wielowariantowe i abstrakcyjne przedstawienie sytuacji, która być może będzie miała miejsce, wyklucza możliwość wydania interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1364/15, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja w niniejszej sprawie zdecydowanie nastąpiła. Podkreślić należy, że w istocie sposób sformułowania wniosku (przedstawienia) opisu zdarzenia przyszłego przez Skarżącą, uniemożliwiał organowi wypowiedzenie się co do poprawności stanowiska w nim zawartego. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że instytucja interpretacji indywidualnych nie została stworzona dla celów analizowania skutków podatkowych potencjalnych, planowanych działań podatników pod kątem porównawczym bądź optymalizacyjnym, do czego w istocie zmierza przedstawiony przez Skarżącą we wniosku, opis zdarzenia przyszłego. Celem instytucji indywidualnej interpretacji podatkowej jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika czy płatnika praw i obowiązków uregulowanych w ustawach podatkowych, zwłaszcza obowiązku samoobliczenia i wpłacenia należnego podatku. Skład orzekający, nie neguje co do zasady, prawa podmiotu uprawnionego do sformułowania wniosku dotyczącego zdarzenia przyszłego, czyli do opisania zdarzenia hipotetycznego lub abstrakcyjnego, które dopiero ma lub może (w zależności od decyzji podmiotu) się zdarzyć. W sprawie jednak sedno sporu tkwi w tym, czy dopuszczalny jest wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego sformułowany warunkowo, przedstawiający zdarzenia przyszłe. Z okoliczności sprawy wynika, że intencją Skarżącej jest zapoznanie się z opinią DKIS, przy zaistnieniu bądź nie, wskazanych okoliczności, a nie uzyskanie interpretacji indywidualnej w konkretnej sprawie, która to ma ze swojej istoty, pełnić funkcję gwarancyjną. Mając powyższe na uwadze, za niezasługujący na uwzględnienie należało uznać zarzut naruszenia art. 165a § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przytoczony przepis znajduje odpowiednie zastosowanie w toku postępowania interpretacyjnego na mocy art. 14h O.p. Sytuacja, w której wydanie interpretacji miałoby w istocie umożliwić podmiotowi zapoznania się z poglądami organu na wykładnię określonych przepisów prawa podatkowego z przyczyń czysto poznawczych, mieści się w pojęciu innych przyczyn z których postępowanie interpretacyjne nie może zostać wszczęte. Konkludując rozważania w powyższym zakresie należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzające je postanowienie nie naruszają postanowień art. 14h i art. 14b w zw. z art. 165a § 1 O.p., jak również art. 121 O.p.. O naruszeniu art. 121 § 1 O.p. nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić zgodnie z art. 151 p.p.s.a.